NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nagrywasz ludzi w czasie chemii?
Tylko ciebie.
W porządku?
Tak.
Nie wyglądam najlepiej.
Wyglądasz dobrze.
Od jak dawna wrzucasz listy
do kosza na psie odchody?
Jakiś rok.
Jasne. Jest napis: „psie odchody”.
Mam gówniany wzrok.
- Jasne. - Ślepy jak kret.
Zgubiłem swoje okulary. Te znalazłem w autobusie.
- Kiepskie. - Jasne.
Trzymam się domu, ciągle sikam.
Mam prostatę jak kokos.
To moje najmniejsze zmartwienie.
Na czym skończyłem?
Moja siostra mieszka w Australii. Myślałem, że mnie ignoruje.
- Pisałeś i… - Nie odpisywała.
- Tu wrzucałeś? - Tak.
- Nie mam maila.
Pisali do mnie w związku z gazem i prądem.
Mówiłem, że zapłaciłem i to udowodnię.
Znowu napisałem.
I wrzuciłem list tutaj, tak jak resztę, w gówno!
A zapach? Nic ci nie mówił?
- Myślałem, że to ja. - Ty?
W domu mam podobny zapach.
- Nie mam dla kogo się myć. - Nie?
Nie ma sensu. Nie ma dla kogo.
- Może dla siebie? - Nie ma sensu.
Nic już nie ma sensu.
Nie wiem, gdzie są listy.
Dokąd zabierają psie gówno? Zakopują?
Wszyscy tak skończymy, nie?
Wszyscy staniemy się gównem.
- Nie mam poczucia własnej wartości. - Nie.
Dlatego nigdy nie byłem w związku.
Nigdy nie byłeś w związku?
Gdybym był,
znalazłaby kogoś lepszego ode mnie.
I by mnie zostawiła.
No dobra. Co z tego wyciągniecie?
Chyba nic.
Wrzucałeś listy…
do skrzynki z gównem przez rok. To wszystko.
W tej historii jest morał. Musi być.
Uważaj, gdzie wrzucasz listy.
- Zrób zdjęcie. - Tak.
Szybko. Chcę szczać.
- Dobra. - Jazda.
- Chwila. Już? - Świetnie.
Super.
- I idzie. - Tak.
To przygnębiające.
Wyobraź sobie nie być w związku, bo może się skończyć.
Związek to życie.
Dokładnie.
Miałem dobre życie.
- Jeszcze trwa! - Wiem.
Wiem.
Patrz, sika tam, gdzie stoi. Jak pies.
To najlepsze, co czuł przez cały dzień.
Dobra, idę do taty.
Jasne.
- Do zobaczenia. - Cześć.
- W porządku? - Tak.
Nic mu nie jest? Wydaje się…
To mu się zmienia.
Rano był żwawy.
Nazwał Simona pizdą.
- Tak? - Pomyślałam, że ci się to spodoba.
Zuch chłopak!
Lepiej pójdę już do pracy.
Idę dzisiaj na tę rewię, jeśli chcesz…
- Pracuję, wybacz. - Jasne.
To nic takiego.
Jeśli zechcesz pogadać, zadzwoń albo napisz.
- Dobrze. - Dobra.
Do zobaczenia.
Chcesz się położyć?
- Tak. - Tak? Chodźmy.
Chodź.
Wiem, że to nic pewnego, ale…
Jill pójdzie ze mną na rewię.
- Jaką rewię? - Wydarzenie w lokalnym teatrze.
Tak?
Będą się tam kręcić cipki?
Nie sądzę.
To raczej…
miejscowi śpiewacy i kobieta czytająca feministyczną poezję.
Feministki!
Lesbijki mnie rozśmieszają. Używają dilda, prawda?
- Tak? - Tak.
Przepraszam, lubisz kutasy czy nie? Nie rozumiem, złotko.
Zdecyduj się, do chuja. Rozumiesz?
Tak!
- Tak? - Tak.
Słuszna uwaga.
Musiałem spławić tę laskę z pracy.
Była zbyt natarczywa. Powiedziałem: „Nie.
Odpuść, kotku”.
- Mądrze. - Tak.
Nie sraj we własne gniazdo.
Tak myślałem.
Ale jest twoja, jak najdzie cię chęć na loda.
Jasne.
Nie spodziewałem się ciebie.
- W porządku? - Tak.
Opisuję okropne historie, które nikogo nie obchodzą,
wkurzam tych, których lubię, próbuję zachować pracę
i nikogo nie zabić. Ty?
Miło słyszeć, jak narzekasz na pracę…
związki, jak normalna osoba.
Myślę, że to jakiś postęp.
Powinienem ci płacić za rozmowy. Zmarnowałem kasę na psychiatrę.
Twoja przyjaźń jest dla mnie cenniejsza.
Jesteś samotna?
Brakuje mi tylko jednej osoby.
Tak. Mnie też.
Co?
Chcesz wpaść dzisiaj na rewię?
Nie. Ostatnio rzadko wychodzę na dwór.
To nie na dworze! Mniej niż tutaj!
To dalej siedzenie i patrzenie.
Będzie zabawnie.
Chodź.
- Dobrze. - Tak?
Wpadnę.
Genialnie.
Dziękuję, że pozwoliliście mi spędzić z wami dzień.
Cześć. Chcesz dziś pójść na tę rewię?
A co będzie?
Pewnie będzie okropnie.
Ale niektórzy z nas idą i ktoś…
Może być fajnie. Pomyślałem, że…
Pewnie. Czemu nie?
Świetnie. Jest w domu kultury o 19.30.
Możemy wcześniej wpaść na drinka.
Mam założyć garnitur?
Nie. To nic eleganckiego.
Strój jak do wariatkowa.
Ale wyglądaj ładnie.
Ładnie?
Chodzi mi o to, że zadbanie.
Dobrze.
- Genialnie. - Do zobaczenia.
Dobrze.
- Spójrz. - Co robisz?
Rozgrzewam się.
To jest biuro.
- Co robisz, ćwiczysz? - Tak.
Chodź, zabiorę cię na miejsce.
Gdyby tata cię widział.
Co się stało? Nie żyje?
Zostawił nas.
James go wkurzał.
Byłem uciążliwy, prawda?
Myślałam, że coś jest z nim nie tak.
Nawet był u lekarza.
- Mogłem być walnięty. - Lub opóźniony.
W szkole szło mi beznadziejnie.
Najbardziej interesowało mnie bawienie ludzi.
I nic ci nie było?
O nie. Nie jestem wariatem.
Nadwaga i nadpobudliwość.
Naprawdę wkurzający.
Jego ojciec powiedział, że mam wybrać jednego z nich.
I wybrałaś jego?
Nie, ale kiedy kazaliśmy mu odejść, załamał się i groził, że się zabije.
Tak.
Znalazłam kogoś lepszego.
Dobra, chodźmy.
Tak. Dużo roboty. I umieram z głodu.
Nie jedz za dużo. Zawsze to robisz,
nakręcasz się, a potem musisz tańczyć.
Jeśli idziecie jeść, to idę z wami.
Na razie.
Czekajcie!
Dobrze.
Lepiej już pójdę.
Przygotować się na wieczór.
Mam randkę.
Więc…
- Do zobaczenia. - Pa.
Pa.
Cieszysz się na rewię?
To praca, prawda?
Tak, ale…
może być fajnie.
Tak.
Śmiejemy się z Jamesa, bo mieszka z mamą.
Jestem dziesięć lat starsza i mieszkam z mamą.
Każdy z kimś idzie.
Ja nie.
- Wybacz. - Nie, chodzi o to,
że nie jesteś sama. To nic takiego.
Nie ma pośpiechu.
Nie użalaj się.
To uzależnia.
Ja się uzależniłem.
Od smutku.
Z nim wiem, na czym stoję. Wiesz, o czym mówię?
Kiedy widzę przebłysk nadziei, czuję się zagubiony.
A gdy wszystko się pieprzy, myślę: „I proszę.
Mogę się upić i czekać na śmierć”.
Gdy znajdziesz faceta,
tańcz z nim, kiedy zechce.
Szkoda, że nie zawsze tańczyłem z Lisą.
Było mi wstyd albo byłem leniwy.
Dałbym wszystko,
żeby pobyć z nią pięć minut.
Przytulić. Poruszać się.
Widzisz?
Wszystko w normie. Oboje płaczemy.
- Dobra robota. - Tak.
Będzie dobrze.
- Od razu. - Chcesz jeszcze?
Prawie nic nie wypiłem, ale zwykle…
Mój partner.
Było mało czasu.
Ale biznesmen. Masz rolls royce’a?
- Z drugiej ręki. - Ale royce. Odnosi sukcesy.
Owszem, dużo zarobiłem na złomie.
Nie mów „złom”.
- Chodźmy to zobaczyć. - Tak.
- Jesteś listonoszem. - Tak.
- A ty zbieraczem? - Tak.
- A ty prostytutką! - Pracownicą seksualną.
Widziałem cię przy garażach.
- Nie byłoby mnie stać. W życiu. - Nie.
Sam się zabawiam. Wepchnąłem sobie kutasa w dupę.
Jak to zrobiłeś?
Zainteresowałem cię!
Tajemnica handlowa. Nie, jesteś kumplem.
Wpycham sflaczałego i czekam,
aż będzie twardy.
- Szczerze, tylko tak da się to zrobić. - Zbyt szczerze.
Dobrze, uspokójcie się. Zaraz zaczynamy.
Powitajmy kogoś, kto lubi się bawić.
Można powiedzieć, że jest zabawowy.
Zaczynamy!
TRUPA TEATRALNA
Cześć!
Serio!
Dziękuję. Dobra.
Przyszedł sam burmistrz. Brawa dla burmistrza.
Kiedy zajmiesz się koszami?
Śmieci mi się piętrzą,
a niektóre są bardzo podejrzane.
Daj spokój. Widziałem, co masz w śmieciach.
Panie i panowie, czy jak tam się tytułujecie.
Obecnie trzeba uważać. Boże!
Wiecie, kto pracuje w budce z frytkami i wygląda jak Tony Soprano.
Nie, powodzenia.
Kto jest gotowy na Noc Tysiąca Gwiazd?
- Tak! - Tysiąc gwiazd.
Pierwsi wystąpią Elton John
i Kiki Dee!
Nie, to duet matki i syna.
To trochę dziwne, ale się nie przejmujcie.
Tak czy siak, klaszczcie, wariujcie, szalejcie,
oto June i James!
ZADZWOŃ DO
Czyż to nie było wspaniałe?
Dobrze.
Może zastanawialiście się, co to za okropny zapach.
Nie, ten zapach to nie rury ani kosze,
to nasz następny występujący!
Biedaczek, ma poważny problem z higieną.
Teraz zajmuje się stand-upem.
To bardzo trudne,
a on nie jest w tym dobry!
Trzymajcie za niego kciuki.
Proszę, powitajcie Briana Gittinsa!
Chciałbym być bardziej profesjonalny.
Jeśli zdobędę sławę,
w tabloidach mogą napisać kilka rzeczy,
które powinienem…
zdusić w zarodku.
Raz robiłem loda.
- Pracuje w cukierni. - Jeden lodzik.
Zastępcy kierownika klubu piłkarskiego Tambury.
- Markowi Dobsonowi. - Co?
Obiecuję, że to się nie powtórzy.
Byłem na samym dnie.
Żona zostawiła mnie dla Mickeya Cygana.
Znasz Mickeya Cygana?
Nie? Dobrze. Trzymaj się od niego z daleka.
Bo rozwali ci twarz w mgnieniu oka!
Tak. W porządku? Tak.
Chcecie pożartować?
- Pamiętaj, tu są dzieci. - Witaj. Jak się nazywasz?
- George. - George?
Ładne imię.
- Ile masz lat? - Dziewięć.
Mam dla ciebie żart.
Co jest gorsze od mrówek w spodniach?
Nie wiem.
Michael Jackson.
Nie chciałbyś, żeby grzebał ci w bieliźnie?
Puk, puk.
Kto tam?
Moja była żona.
Idź się jebać, brudna dziwko.
Na tym skończę.
Nie jestem w odpowiednim nastroju.
Dziękuję za wysłuchanie.
Oraz…
Cholera jasna, co to było?
Boże, to było obrzydliwe. Robienie loda przy burmistrzu.
Absolutnie wstrętne.
Przepraszam, panie i panowie, burmistrzu.
Zajmij się koszami!
I proszę, wróciliśmy. Dobrze.
Nie stój tu w czasie występu.
- Będę. - A teraz trochę poezji.
- Kto kocha poezję? - Nie, kurwa.
Powitajcie wspaniałą Rebeccę!
Jestem Rebecca.
Przeczytam wam trochę mojej poezji.
Miłej zabawy.
- Źle się czuję. - Będzie dobrze.
„Bóg jest kobietą
Jej królestwo to życie
Jest naturą, żywicielką, wojowniczką, żoną
Wyhodowała cię w sobie
Sama, bezinteresowna
Oddała ciało, żebyś mógł żyć
Wszechmogąca stworzycielka
Każdej duszy wyzwolicielka
W jednej komórce czeka
Na swój Wielki Wybuch”
Ty tłusta mała pizdo!
- Brzydko! - Pierdnąłeś?
Nie mów tak do niego. Mówiłam mu, że ma się nie powstrzymywać.
- Pierdnął! - Brzydko.
Mówiłam, żebyś tam nie stał. O Boże!
- Ale tu śmierdzi! - Schodzi.
Musisz przejąć scenę.
- Zatańcz. - Dalej, James.
Zrób show!
- Chyba popuścił! - Kurwa mać!
ZADZWOŃ DO MNIE
Cześć.
Jak leci?
Tony…
Przykro mi, twój tata nie żyje.
Dobrze.
Wpadnę.
Dobrze.
Dobrze, pa.
Tak mi przykro.
- Zmarł we śnie? - Tak,
przestał oddychać.
Nie zadzwonię do Matta, powiem mu jutro.
- Załatwicie…? - Tak.
Wszystko.
- Potrzebuję jego aktu urodzenia. - Dobrze.
I paru innych rzeczy.
Był dobry.
Był…
Był miły, prawda?
Tak.
I łagodny…
Nie uderzył mnie, nie przywalił…
kiedy byłem mały,
nieważne, jak byłem niegrzeczny.
Mama mnie nim straszyła.
Wchodził,
uśmiechał się, mówił: „Cześć, mały!”,
a ona: „Był niegrzeczny”.
A on mówił:
„Zawiodłem się, synu”.
To mnie dobijało.
Inni obrywali pasem.
Myślałem, że to nic w porównaniu z zawiedzeniem ojca.
Nigdy nie chciałem…
go zawieść.
Denerwowałem go marudzeniem?
Nie! Boże.
Uwielbiał, gdy przychodziłeś.
Miałem dużo na głowie. Nadal mam.
Nie chcę myśleć, że go denerwowałem.
Niektórzy odwiedzają bliskich może raz w tygodniu.
Chyba nigdy nie widziałam, żeby syn codziennie odwiedzał ojca.
Nawet gdy sam cierpiał.
Myślałem, że myślisz, że mi nie zależy. Zawsze zależało.
Nigdy tak nie myślałam.
Czasem tylko ci dogryzałam.
Zasłużyłem na to.
Nigdy.
Po prostu… Musiałam jakoś zwrócić twoją uwagę.
I udało się.
Może trochę.
Wcale nie.
Zrobiłaś to wcześniej.
Od pierwszej sekundy, kiedy cię ujrzałem.
Ale wiesz…
Tak.
Chcesz z nim trochę posiedzieć?
Tak.
I z tobą.
Dla mnie?
Dziękuję!
Jesteś taka grzeczna!
Będziecie grać w karty i pić całą noc?
- Tak. - A co ja mam robić?
- Wiesz co. - Co?
Zrobić nam kanapkę z serem
- i frytkami. - Jasne. Ostrożnie.
- Zabawne! - Co myślisz, Brandy?
Mam wyrzucić pięć czy trzy? Co myślisz?
- Patrzcie! - Tak, wyrzucę trójkę.
- Uwielbia to. - Proszę bardzo. Dobra.
- Co myślisz? - Patrz, nudzi się!
Jest znudzona jak ja!
Kocha cię, Ray.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz