NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Wolny kawałek. - Nie!
- Tak. - Nie do Lionela Richie’ego.
Czemu nie?
To męska zasada.
Nudna zasada!
Pozwolisz?
- Proszę. - O tak! Dziękuję, Ray.
Wygląda na to, odpukać,
że ja i Jill wrócimy do siebie.
To było tylko potknięcie.
Kamień spadł mi z serca. Czuję się…
taki szczęśliwy.
Brawo!
Dzięki.
- Wszystko w porządku? - Nie.
Mam dość.
Dość tego gówna!
Cały dzień słucham narzekania, to mi się udziela i mnie dołuje.
Czasem chcę powiedzieć:
„Kurwa, zamknij się, marudna suko”.
Niedługo to rzucę.
Zrobimy podcast ze Szczurem i Zwyrolem.
To lepsze niż to pierdolenie.
Co w nim będzie?
Porady dla mężczyzn.
- Jasne. - Jak wyhodować jaja.
Kontra do tego ckliwego gówna.
Coś ci powiem, Matt.
Samce alfa…
ratują narody.
To fakt.
Co byśmy zrobili, gdyby Hitler postanowił nas zaatakować?
Pocałowali go i przytulili?
Pogłaskali po główce?
- Nie sądzę… - Nie.
Trzeba go zgiąć
i wyruchać w jego nazistowską dupę,
gwałcić go w srakę aż, kurwa, zwymiotuje,
obciąć mu jaja i wsadzić w jego nazistowską japę,
i odesłać go do kraju kiełbasy.
Świetnie. Dzięki za pomoc.
Znasz terapeutę, z którym możesz pogadać?
O czym?
O chęci zgwałcenia Hitlera.
Każdy, kto nie chce zgwałcić Hitlera, to jebany pedał.
To ja już pójdę.
Trzymaj się.
Pa.
Napiszesz o moim wypadku w czasie rewii?
Chodzi mu o zesranie się na scenie.
Domyśliłam się, Brianie.
Proszę…
nie pisz.
Już jestem pośmiewiskiem.
- Nie jesteś pośmiewiskiem. - Jestem.
Napiszę: „Wszyscy dobrze się bawili”.
Dobrze.
Powiesz, że zaliczyłem klapę?
Bo tak było.
Typowe. Nerwy biorą górę
i nie wiesz, co robisz.
Jak we mgle.
Chyba miałem tremę.
Zapomniałem najlepsze żarty.
Jakie?
Co dostaniesz, jeśli skrzyżujesz moją byłą żonę z Buzzem Aldrinem?
Astronautę, który rucha cyganów.
Tak, to było dobre.
Muszę dalej pisać.
- Jak leci? - Tata wczoraj zmarł.
O rety.
Powiedz innym, żeby ze mną o tym nie gadali.
Współczucie mi szkodzi.
No tak.
Pomóc ci przy pogrzebie?
Nie mam wiele do zrobienia.
Miał tylko mnie.
Nie zostawił testamentu, bo gówno miał.
Nie ma z kim się kłócić. Dlatego pogrzeby są koszmarne.
Dziesięć osób wymyśla gówniane pomysły.
„Tego by chciał”.
Nieważne, czego chce. Nie żyje.
Ważne, czego ty chcesz, żeby przypisać sobie zasługi.
Nic z tego. Ja tu rządzę.
Ustalę, jaki dzień mi pasuje.
Mogę nawet nie przyjść. Zapłaciłem.
Nie żyje.
Fajna mowa.
Był moim tatą.
Wypiję za niego.
Był cudownym facetem.
Nie miał wiele, ale zawsze był szczęśliwy.
Miał mamę.
W tym tkwił sekret.
Kiedyś tego nie rozumiałem.
Nie mieliśmy pieniędzy, a zawsze był taki pozytywny.
Zrozumiałem, kiedy poznałem Lisę.
To najważniejsze.
Bycie zakochanym. Niczego więcej nie trzeba.
Czujesz to zwłaszcza, gdy ich nie ma.
Bez przytulania.
Oczywiście.
Dam innym znać. „Bez przytulania”.
Dobra.
Idę do domu opieki.
Jak się podobała rewia?
To było genialne.
Zabawne.
Ty też byłeś świetny, James.
Dobra robota.
Słuchajcie.
Tata Tony’ego wczoraj umarł, ale on nie chce o tym rozmawiać.
Po prostu chce to przetrwać.
Nie radzi sobie ze współczuciem.
Żadnego przytulania…
i tak dalej.
Dobrze.
Spocznij. Kontynuujcie.
DOM OPIEKI JESIENNE LIŚCIE
To jego rzeczy osobiste.
Ubrania zwykle oddajemy na cele charytatywne.
Jasne.
Chyba nie będę tu codziennie przychodzić.
Nie. Jasne.
- Znaczy… - Wiem.
Chciałbym się z tobą spotykać.
Ale wiem, że mamy dużo na głowie.
- Wiem, że ci się spieszy, ale… - Nie spieszy!
Nie, ale… wiesz.
Tak czy inaczej, masz teraz Simona.
Nie mam Simona.
Mam tylko towarzystwo.
Prawda?
- Wiesz, co do ciebie czuję. - Wiem.
- Nie jesteś zainteresowany. - Jestem. Czemu mamy coś zmieniać?
Ciągle się widujemy. Jest super.
Lubimy się. Po co to jakoś nazywać?
Kontynuujmy i nic się nie zmieni.
Dzień świstaka.
Może nie chcę Dnia świstaka.
Wiem.
Dobrze.
Dziękuję.
Do zobaczenia.
To tylko ja!
Cześć, mała.
- Cześć. - W porządku?
Tak.
- Przykro mi z powodu ojca. - Dzięki.
Co to?
Tabletki nasenne.
Po co?
Pomagają mi zasnąć.
Naprawdę?
Ale…
- Czemu tu są? - Żebym nie wstawał, żeby się zabić.
Tony, serio…
Co? Był taki okres, ale wiesz…
Możesz je zabrać, ale gdybym chciał coś zrobić,
w kuchni są noże,
mógłbym się powiesić na pasku w szafie.
- Czemu wciąż tak myślisz? - Nie myślę.
Nie zawsze.
Przyszłaś suszyć mi głowę?
Nie.
Sprawdzić, czy wszystko gra.
- Jak idzie z listonoszem? - Powiedz, że jest OK.
Jest OK.
Jak idzie z listonoszem?
No cóż… To zabawny facet.
Ładny opis.
Martwię się, że moja przeszłość mnie dopadnie
i sobie nie poradzi.
Nie martw się.
Martw się o przyszłość.
Martwię się o twoją.
Czasem przypominasz mi Lisę.
Najpierw dbała o innych.
W nocy w łóżku
mówiła:
„Dobranoc”.
Czasem nie odpowiadałem, żeby ją wkurzyć.
„Powiedz! Musisz to powiedzieć, bo nie zasnę”.
„Czemu? To głupie”. A ona: „Mów!”.
Musiałem to powiedzieć ostatni.
W końcu mówiłem:
„Dobranoc”.
I mogła spać.
BRĄZOWA PRZESYŁKA
Chcesz herbaty?
Nie, dziękuję.
Cholera jasna, kto umarł?
Tata Tony’ego wczoraj umarł.
O nie.
Ale nie…
Przykro mi z powodu twojego taty.
Nie dostała wiadomości.
Dzięki, Kath.
Swoje przeżył.
Kontynuujcie.
Jest zadanie, ale mogę je załatwić sam, nie martw się.
Nic mi nie jest.
Słuchajcie, nic mi nie jest.
Szczerze, straciłem go parę lat temu.
Przywykłem do tego.
To nie Lisa, to naturalny porządek rzeczy.
Będę za nim tęsknił,
bardziej niż gdyby to było nagłe.
Gdy zachorował, widywałam go codziennie.
Wcześniej raz w miesiącu.
Życie toczy się dalej.
Wróćmy do normy.
Tak.
Wyglądałeś smutno.
Dobra robota.
O co chodzi?
„50-latek identyfikuje się jako ośmioletnia uczennica”.
To rozumiem!
Tracy,
a co ty na to?
- To niedorzeczne. - Nieprawda.
To żenujące. To jakieś pierdolenie.
Jestem trans, pogódź się z tym.
Nie. To załamanie.
Transfobka.
- Nie jesteś trans. - Jestem.
Nie mam problemu z prawdziwymi osobami trans.
Gówno mnie obchodzi, jakiej płci ktoś chce być,
jak chce być nazywany, jak się ubiera
i czy ma to, z czym się urodził. Mam to w dupie.
Ale nie jesteś trans, masz załamanie.
- Identyfikuję się jako ośmiolatka. - Nie jesteś ośmiolatką.
Jesteś taka, jak się identyfikuję.
Ciągle odwala takie akcje.
Po filmie o chronicznym zmęczeniu miał je przez rok.
To był koszmar!
Byłam ciągle zmęczona.
Pierdolenie.
Jest wiele niezrozumienia i cynizmu w związku z tą chorobą.
A ty jej nie miałeś, kretynie.
Głupi kutas myślał, że złapał zespół Downa.
- Miałam siedem lat! - Ja pierdolę.
Jesteś 50-letnim hydraulikiem z Sheffield. Masz na imię Dennis.
- Denise. - Nie będę ci mówić Denise.
Transfobia. Gdybyś mnie kochała, poradziłabyś sobie.
Kocham cię. Ale wyszłam za Dennisa Charltona.
Jeśli tak się nie nazywasz, nie jestem twoją żoną.
Jasne. Raz na zawsze… identyfikuję się jako ośmioletnia Denise.
Więc jestem ośmiolatką.
Powiedz to swojemu fiutowi i jajom.
Wiemy, co masz w gaciach.
Jak jesteś ośmiolatką, to ukradłaś parówę z mięsnego.
Co się dzieje?
To lokalna gazeta. Opiszą nas.
Tato!
Pobawimy się lalkami?
Zrób zdjęcie.
- Tak. - Tak.
Czy to będzie w gazecie?
Chyba tak.
Chcę się zabić!
Nieprawda. Nie musimy o tobie pisać.
To twój ojciec.
Jak? Jest ośmioletnią dziewczynką.
Oboje wiemy, że nie jest.
To twój tata,
zatęsknisz za nim, gdy odejdzie.
- Mój wczoraj zmarł. - Naprawdę?
Tak. Tęsknię za nim.
A jestem stary.
- Kochasz go, prawda? - Tak.
Pewnie, to twój tata.
Musisz mu czasem o tym przypomnieć.
Będziecie się z tego śmiać.
- Kiedy? - Nie wiem.
Jak skończy 12 lat?
Do zobaczenia.
Biedny dzieciak.
Żona była zła.
Wiem, załamał się, prawda?
- Tak myślisz? - Jak to?
Nie wierzysz, że jest trans?
Nie wiem. Mówiłem, jestem stary.
- Mógł być trans i mieć załamanie. - Teraz wszystko jest możliwe.
- Nadal występują transwestyci? - Co masz na myśli?
Ludzie są transpłciowi albo mają płynną tożsamość, prawda?
Więc koleś może powiedzieć: „Identyfikuję się jako koleś albo laska”.
- I mają taką płeć, jak mówią. - Jasne.
Dawno temu byli transseksualiści,
mieli operację, żeby stać się laską.
I byli transwestyci,
kolesie, którzy lubili przebierać się za laski.
Już się ich nie widuje.
Ale byli jak ten koleś.
Nie mówili: „Identyfikuję się jako prawdziwa kobieta”.
Potem młodzi ludzie byli trochę androgyniczni,
nosili makijaż z powodu mody i wyrastali z tego.
- O co ci chodzi? - Wszystko zrobiło się takie poważne.
Nikt już nie przebiera się za laskę dla jaj.
Dobrze. To nie było zabawne.
Mój tata zmarł.
Tony.
- Przykro mi. - Dzięki.
Dobrze, że często go widywałeś.
Jesteś dobrym synem.
Nie mów tak.
To miłe…
że powiedziałaś o mnie coś dobrego,
bo zaczynam czuć się winny.
Nie.
Jesteś dobrym synem.
Cześć.
Roxy nie ma.
Pocztówka.
„Przykro mi z powodu taty. Pat”.
- Dzięki. - O rany.
Nie chodzi o śmierć taty,
mam problem z życzliwością.
Wobec mnie.
Myślę, że nie zasługuję.
Wybacz, że byłem wobec ciebie dupkiem,
wyżywałem się.
Dupkiem?
Nie żartowałeś?
Nie ignorowałeś mnie.
Jak większość ludzi.
Raz nawet wysłałeś mi pocztówkę.
I umówiłeś z prostytutką.
- Pracownicą seksualną. - Może żoną.
Są najlepsze.
Dzięki.
Dobry pies.
Spotkaliśmy się tu dzisiaj, by uczcić życie Raya Johnsona
i wyrazić naszą miłość i podziw dla niego.
Oraz pocieszyć
rodzinę i przyjaciół, którzy są w żałobie.
To też dzień wspomnień.
Nie znałem go dobrze,
ale jest ktoś, kto znał. Jego ukochany syn Tony.
Chce się z nami podzielić swoimi przemyśleniami. Tony.
Tata urodził się w 1939 roku.
Mówił…
że był tak brzydki, że Hitler wypowiedział wojnę.
Był taki wyluzowany.
Nie miał wielkich ambicji, ciężko pracował,
lubił wypić,
zakochał się, ożenił, miał dziecko.
Pracował na utrzymanie rodziny
i wiódł przeciętne życie.
Gdy umarła mama,
którą kochał nad życie,
nigdy nie widziałem…
tak uroczej pary.
Stąd wzięło mi się to piękne marzenie,
że można wpaść na idealną bratnią duszę
na planecie z siedmioma miliardami ludzi.
W każdym razie…
załamał się, gdy mama zmarła.
Ale robił to sam.
Był staromodny.
To, że jesteś nieszczęśliwy, nie znaczy, że wszyscy muszą być.
Miałem odmienne podejście.
Radził sobie.
Póki mógł.
I wtedy pojawiła się Emma.
Dziękuję, że się nim opiekowałaś.
Kochał cię.
Rozumiem dlaczego.
Dziękuję za przybycie. Dziękuję.
Pa. Dzięki.
Dobrze. Dziękuję za przybycie.
Dziękuję. Do zobaczenia.
Więc…?
Widuję cię codziennie.
Cudownie się wtedy czuję.
Czemu nie może tak być do śmierci?
Tak. Dzień świstaka.
Nie zawsze tak będzie. Jest mi lepiej.
Może kiedyś nie będę czuć…
jakbym był niewierny wobec żony, ale…
Nie mogę obiecać…
Wiesz. Uwielbiam to, ale…
To tyle.
Wiesz?
Przykro mi z powodu twojego taty.
Cześć.
- W porządku? - Tak.
Dzięki za wszystko.
- Ktoś tu siedzi? - Nie.
Muszę chwilę posiedzieć.
Nie mogę długo chodzić.
Wszystko zaczyna boleć.
Tylko chwilę.
Siedź, ile chcesz.
To twój mąż?
Tak.
Jakiś czas temu straciłem żonę.
Wciąż mnie to boli.
Nie ma w tym nic szczególnego.
Pewnie czujesz to samo.
Tak.
„W trzech słowach mogę podsumować to, czego nauczyłem się o życiu.
Toczy się dalej”.
Robert Frost.
- Tak! - Cudownie.
Tak.
Życie toczy się dalej.
Nie jest takie dobre…
ale jest.
Dobranoc, śliczny.
Powiedz to.
Musisz, bo nie zasnę.
Dobranoc.
Powiedziałeś?
Tak.
Dobrze. Teraz mogę spać.
Cześć.
Niech będzie Dzień świstaka.