W telewizji to wygląda na łatwe, co nie?
- Olimpiada? - Tak.
W tym roku chyba się nie dostaniesz.
- Nie? - Nie.
O Boże!
Zakręcamy.
- Ludzie patrzą. - Nie patrzą!
Patrzą na mnie i mówią „Ooo”.
„Patrzcie na niego. Próbuje jej pomóc, a ona..."
Nie próbuje jej pomóc!
Śmieje się z niej i ja nagrywa! Też mi pomoc!
- Cześć. - Cześć.
Tylne drzwi były otwarte, więc weszłam.
- Ok. Głodna? - Tak.
- Gdzie idziemy? - Na coś szybkiego.
Muszę być w pracy o 10.00.
Chciałbyś kiedyś powiosłować?
- Powiosłować? - Tak.
Tak dla zabawy, na stawie?
Na stawie? Po co?
Pomyślałam, że mogłoby ci się spodobać.
Raczej nie.
Na razie!
Chodź, Em.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Gotowy?
Moment.
W porządku?
- Co? - Usiądź.
„Co?". Co to za przywitanie? Dzień dobry.
- Wpadniesz później... - Nie.
Nie skończyłem.
Do domu na kolację.
Możesz zabrać Emmę. Zrobimy kwadracik.
Ale ja i Emma to nie duecik.
Po prostu będzie nas czworo.
To wezmę Briana, skoro tylko o matematykę się rozchodzi.
Z tobą nic nie jest proste.
Zabierz swoją platoniczną przyjaciółkę, Emmę.
Będziemy się dobrze bawić.
Będę szczery. Dobrze nam to zrobi. Mi i Jill.
Fajnie jest kogoś zaprosić. Rzadko wychodzimy i…
to między innymi z tego wynikł nasz małżeński problem.
Z czego? Z niezapraszania ludzi?
- Nie. Wiesz, o co mi chodzi. - Nie.
Słuchaj tego.
Jill uważa, że jestem mało ryzykancki. Dasz wiarę?
Tak.
Ale serio.
To bez sensu. Mam dwa płaszcze przeciwdeszczowe.
Po co one komuś nieryzykanckiemu?
Jak bardzo ryzykancki jest gość, który boi się zmoczyć sobie włosy?
Oglądałem sprzęt kempingowy. Pewnie kupię te buty.
Daj spokój. Przyjdź.
Pomóż mi udowodnić, że się myli. Czuję się niezrozumiany.
Idź do Opry.
Da się udowodnić, że się myli bez mojej pomocy?
Wielka rzecz! Nie musisz zostawać długo.
Przyjedźcie z Emmą, będzie fajnie i tyle.
- Nie musisz ostrzec Jill? - Nie, spontanicznie.
To znaczy, zadzwonię zaraz i jej powiem. Inaczej wpadnie w popłoch.
Zdąży się przygotować. Nie robimy wielkich uczt.
W sumie to zjedzcie, zanim przyjdziecie, a potem się napijemy,
posłuchamy muzyki, pośmiejemy się.
Śmiechu nie będzie.
19.30?
O tej porze kończę drugą butelkę wina.
Idealnie. Możesz się napić u mnie.
- No tak. - Tak?
Dobrze.
Jeśli Emma ma ochotę.
Dziękuję.
Ja pierdolę.
- Słyszę cię. - Wiem.
- Poczekaj, aż wyjdziesz z biura... - Chodź.
Co za gówniany dzień.
DOM OPIEKI JESIENNE LIŚCIE
- Hej. - Hej.
Jak idzie z twoim przyjacielem, Tonym?
Właśnie tak. Jesteśmy tylko przyjaciółmi.
Nawet to jest momentami trochę naciągane.
Nawet nie zrobiliśmy sobie selfie.
Pewnie jest zły, że nie poświęca ci więcej uwagi.
Racja.
Uznałam, że byłoby miło udokumentować moją 50. powieść.
Pięćdziesiątą? Od jak dawna pani pisze?
Całe życie. Zawsze chciałam to robić.
Pierwszą powieść napisałam w wieku 15 lat
i od tamtej pory piszę co najmniej jedną na rok.
Kto jest pani wydawcą?
Sama je wydaję.
Projektuję okładkę itd. Bardzo profesjonalnie.
Nie w sensie zarabiania pieniędzy.
W sumie to straciłam pieniądze, ale to moja pasja.
Chcę coś po sobie zostawić.
Nie wyszłam za mąż, nie mam dzieci, więc...
To z czego się pani utrzymuje?
Jestem medium.
Aha.
Czytam z dłoni, kryształowych kul, liści herbaty, ze wszystkiego.
Ale to jest moja pasja. Powieści.
Wszystkie są o jednej osobie, tak?
Tak.
Doktor medycyny, Barnaby Love.
Łączę dramat medyczny z fikcją erotyczną.
„Dr Barnaby Love w Dwoje na łożu śmierci”.
Dlaczego „Dr Barnaby Love w Dwoje na łożu śmierci”?
Liczyłam, że zrobią z tego długi serial, jak Columbo.
Ale tak się nie stało.
Pierwotnie typowałam Rogera Moore'a,
ale dziś pewnie byłby to George Clooney.
Grał lekarza. Wiedziałby, co i jak.
Pewnie wie więcej niż ja.
Nie ma pani przeszkolenia medycznego?
Nie.
- Jak pani ogarnia te techniczne kwestie? - Zapamiętuję to i owo.
Jasne.
Może coś panom przeczytam?
Tak.
Szeroko otwarte.
Nie to. To jest sprośne.
Zobaczmy. To jest dobre.
Dr Barnaby operuje kogoś,
kogo zdaniem najlepszych chirurgów nie da się uratować.
Ale dr Barnaby się nie zgadza.
„Pielęgniarka Stacey wytarła mu czoło.
Lepiej, doktorze?
Ich oczy spotykają się ponad maskami noszonymi na sali operacyjnej.
Mów mi Barnaby.
Ona się rumieni. Wchodzimy!
Wstrzykuje lek w główną tętnicę pacjenta.
»Powinno wystarczyć« – mówi Barnaby. Zszyj go, siostro.
Kolacja później? Z chęcią. Do zobaczenia o ósmej.
Proszę bardzo.
- Czy on przeżyje? - Kto, złotko?
Pacjent.
Nie napisałam tego. Mało ważne.
Jak do głównej tętnicy, to na pewno przeżył.
Dokładnie.
Ciekawe, czemu najlepsi chirurdzy na świecie na to nie wpadli.
Doktor Barnaby jest wyjątkowy.
Jest najlepszy na świecie.
Do tego napaleniec, czyli dobrze.
- Dobrze. Zrób zdjęcie. - Tak.
Uśmiech.
Świetnie.
- To się ukaże w przyszłym tygodniu? - Tak.
Wspomni pan o moim odczycie na żywo i podpisywaniu książek
w Tambury Fair?
Jasne.
Dobrze. I niech pan zabierze żonę. To głównie dla kobiet.
Nie mam żony.
Gej? Jeszcze lepiej.
Nie jestem gejem.
Ja...
Straciłem żonę.
Przykro mi.
Pragnie pan kontaktu z nią?
Z całego serca.
- Dobrze. - To znaczy...
Nie wierzę w to. Ale dziękuję.
To dla pana.
Ale Szeroko otwarte.
W tym kontekście oznacza to tylko jedno.
- No. - Co nie?
Jak tak można.
Wiedział, że chcemy przejść, ale zbawi go te dziesięć sekund,
bo ma strasznie ważną pracę jako pizda na pełen etat!
Szkoda, że nigdy nie mam cegły, żeby jebnąć takiemu w okno.
To byłby ostatni element układanki.
Łażenie z cegłą i kręcenie się
przy przejściach dla pieszych.
Taka służba społeczna. Byłbym jak Batman.
Tyle że obłąkany.
Tak. Może nie jestem w żałobie.
Może tylko jestem dupkiem. Lubię karać ludzi.
Klasyczna historia mściciela?
Jestem jak Batman albo Dexter.
Był seryjnym mordercą, ale ojciec nauczył go zabijać tylko złych ludzi,
ale był wariatem.
Albo Spider-Man.
Zabili mu wujka, to wziął się za sprzątanie szumowin.
Nie ugryzł go pająk? Nie pamiętam wujka.
Tak, a potem zrobił sobie pedalski strój.
Ja dałbym sobie z tym spokój. Chodziłbym we własnych ciuchach.
No i rozjebałbym Spider-Mana.
Mizerna cipa w obcisłej piżamie?
- Ale ma pajęcze zmysły. - Tak? Jeb! Rozgnieciony.
„Doktor Barnaby w zamyśleniu oparł się o skórzany fotel.
Martwił się o pacjenta z najgorszym guzem mózgu w jego karierze.
Ktoś zapukał do drzwi. »Zapraszam« – powiedział dr Barnaby.
W drzwiach stanęła pielęgniarka Cindy,
najatrakcyjniejsza z sióstr w szpitalu”. A jakże.
„»Przepraszam« – powiedziała. Damska przebieralnia jest nieczynna,
więc pomyślałam, czy tu mogłabym się przebrać.
»Oczywiście« – powiedział dr Barnaby.
Jestem chirurgiem,
więc nagie kobiecie ciało
nie działa na mnie tak, jak na przeciętnego mężczyznę”.
Dalej nie mogę.
- Czytaj. - Ty czytaj.
O Boże.
„Pielęgniarka Cindy powoli się rozbiera. Jest seksowna jak diabli
i zauważa, że doktor Barnaby patrzy na nią inaczej,
niż gdyby ją operował.
Dobrze wyglądam, doktorze?
»O tak« – powiedział dr Barnaby.
Lepiej sprawdź mi puls, siostro”.
To nawet urocze. Trochę staromodne i pogodne.
Ona też jest wróżką.
- Tak mówiła. - Dlaczego miałaby kłamać?
- Bo to niemożliwe. - Nie ma rzeczy niemożliwych.
Odpadam.
To, że czegoś nie widziałeś, nie znaczy, że to nie istnieje.
A jeśli nikt nie widział?
Jest niewidzialne.
- Jasne. - Mogę ją odwiedzić?
Żeby to zbadać?
- Jeśli chcesz. - Zachowam otwarty umysł.
Jeśli z marszu jesteś na nie, to nie uwierzysz.
Mam to załatwić?
Tak.
Teraz żałuję, że wziąłem ten temat.
Oto i on.
Miałeś czekać na zewnątrz.
Podwozi mnie na spotkanie. Oczywiście nie jesteśmy parą.
Lubię pojawiać się w Rolls-Roysie. On o tym wie, co nie?
- Tak. - Świetnie się sprawdza.
- Co z tego masz, Colin? - Ludzie myślą, że ma dziewczynę.
Ale wie, że to niemożliwe. Szkoda.
Z Rolls-Roycem, milionem na koncie i miłym usposobieniem
byłby idealny, gdyby nie ta oczywistość.
- Jaka? - Twarz!
No, twarz. Nawet mama nazywa mnie brzydkim.
Nie przeszkadza ci to?
To okrutne.
Jestem wyniszczony.
Jak byłem mały, chciałem umrzeć. Ale co robić?
Właśnie. Dlatego niech każdy wie, że on nie jest moim chłopakiem.
Może powinieneś nosić czapkę szofera.
Albo maskę szofera.
- On jej się kiedyś podobał, co nie? - Tak, Colin. Tak.
Ma swój typ.
Chodź, spóźnimy się.
No chodź.
Jak piesek.
- Wracajcie do pracy. - Nie ma mowy. Nie warto.
Dajcie spokój. Zmarnowaliście dość czasu.
Słuchaj nowego.
- Co jest gorszego niż robak w jabłku? - Nie wiem.
Znaleźć byłą żonę na parkingu pod spożywczym,
rypaną przez holenderskich tirowców.
Po czymś takim robak w jabłku to pestka.
Zaczynam poważniej brać się za komedianctwo.
Życie dało mi w dupę w ostatnich latach.
Ale po osiągnięciu dna iść można tylko w górę, co nie?
Tak. Co do mnie, Ken załatwia mi jakieś przesłuchania.
Małe kawałki ogólnie.
- Cholera. - Co?
Nie do wiary.
Moja była żona i Micky Cygan.
Jest agresywny?
Totalny świr.
Ona tylko raz przywaliła parkingowemu butelką.
Także sam widzisz.
Cześć.
- W porządku? - W porządku.
W porządku, Micky?
James, to Micky. A to moja była żona, Elizabeth.
Hej.
Nadal razem, widzę?
Z przerwami.
Bzykała się chwilowo ze Spudem Headem.
Przyłapał nas. Prawda?
Dziwnie.
Nie było dziwnie.
Dał mi pretekst, żeby wyjebać fiutowi.
Rzeźnia była, co nie?
Niezły bajzel.
- Wyszło na dobre. - Znasz mnie.
Lubię patrzeć pozytywnie.
Tak, wiem.
A mój problem jest taki, że próbuję wszystkim dogodzić.
Jest puszczalska.
On wie.
Ale układa wam się?
Nie narzekam.
Na razie.
Powodzenia.
Do widzenia.
Przejedziemy obok Elizabeth.
Na jednym kole, a co.
Tak żałosny jest twój najlepszy kumpel.
- Nie jest pan żałosny. - Istny frajer.
- Nie w porównaniu ze mną. - Żartujesz, co nie?
- Nie. - Umiesz śpiewać, tańczyć.
Grać nosem na dwóch fletach. Umiesz robić na drutach. Znasz się na wełnie.
Jeśli ty jesteś frajerem, to jakie szanse ma reszta nas?
Dzięki.
Idziemy na wysypisko? Zobaczymy, czy coś się dzieje?
Jasne! Wpadnę tylko najpierw do agenta, jeśli mogę.
- Pójdę z tobą. - Ok.
W porządku?
Tak.
Właśnie mówiłam Stanowi, że niedługo przyjdziesz.
Aha.
- Dobry dzień w pracy? - Tak.
- Nadal z nim rozmawiasz? - Codziennie.
Nie tylko tutaj. Wszędzie.
Tyle że w domu nie patrzą się na mnie dziwnie.
To naprawdę pomaga.
Mówienie na głos.
Słyszysz siebie.
Nigdy do siebie nie gadałem. Pewnie bym się kłócił.
Nie mówisz do siebie.
Nie.
Czuję, że ona wciąż tu jest.
Jakbym był w dwóch umysłach.
Jeden zna prawdę.
Umarła.
Logika.
Nie ma nieba. Nie ma reinkarnacji, nie ma duchów.
Wiem to.
Ale potem czuję ją
w sobie.
Cały czas.
Jakby była częścią mnie, prowadziła mnie.
To dziwne.
Bo jesteś człowiekiem
i nic nie ma sensu.
Powiedział Kierkegaard.
To nic złego, czuć coś.
Nie wszystko jest logiczne.
Dzięki nauce wiemy, jak żyć dłużej.
Uczucia dają nam powód, by chcieć.
Albo nie chcieć.
Tak dobrze mi szło.
Jest w porządku.
- Mamo. - Skarbie, co tu robisz?
Mam spotkanie biznesowe.
- Powodzenia. - Co ty tutaj robisz?
- Robi mi pasemka. - Pomagam mu.
Mniejsza z tym. Co z tobą zrobimy?
Wciąż rozwozisz gazety? Jaki on jest?
Muszę zarabiać. Mama mówi, że mógłbym już zacząć płacić czynsz.
To chyba fair, co nie, Ken?
Zadajesz się z frajerami?
- Bez obrazy. - Spoko.
Tworzymy z Brianem ekipę.
- On też chce mieć agenta. - Po co?
- Żeby robić stand-up. - Na serio.
Jestem gotowy. Chcę spróbować.
Mam dość podkopywania mojego poczucia wartości
i bycia bezużytecznym.
Jesteś bezużyteczny.
W stand-upie nie masz absolutnie żadnych szans.
- Moje zacięcie zaczyna gasnąć. - Mówiłeś, że z każdego zrobisz gwiazdę.
Nie jestem magikiem!
- Nie jest magikiem. - To by była strata czasu.
- Bez sensu. - To nie to nastawienie!
- Nie to? - Nie.
- To ty to zrób. - Zrobię!
Będziesz miał co robić, bo ja dla ciebie nic nie mogę znaleźć.
Świetnie.
- To i tak bez znaczenia. - Co?
Bycie frajerem.
I tak cię kocham.
Fajnie.
- W porządku? - Tak, a ty?
Tak. Trzymam się mimo okoliczności.
- Jakich okoliczności? - Roxy.
Co z Roxy?
- No wiesz. - Nie wiem. Co?
- To moja dziewczyna, tak? - No tak.
I?
I obciąga facetom na lewo i prawo.
Aha.
No nie wiem.
- Wiesz, bo ci mówię. - Ale po co?
- Gryzie mnie to. - Rozumiem.
Nie wiem, co mam ci powiedzieć.
Rachunek za gaz.
Aha.
Na razie.
Fajnie jest tak...
usiąść.
- Po całym dniu. - No.
W sumie większość dnia siedziałem.
Ale w pracy nie miałeś różowego swetra.
Nie. Jest łososiowy.
Łososiowy róż.
Bez koszulki pod spodem. Ciekawe.
Dotyk wełny na skórze.
To wełna merino, więc jest bardzo miękka.
- Było ci trochę gorąco. - Miałem T-shirt.
Pomyślałem,
że bez koszulki, ale w swetrze.
Jasne.
I tak zostało.
- Jill kupiła ci roślinkę. - Dla was obojga.
Jak może być dla nas obojga?
- Mieszkam sam. - Chciałam...
Będę ją oglądać, jak będę przychodzić.
To z grzeczności.
Żeby Emma nie czuła się wykluczona.
Dziękuję.
Nie podlewaj jej za bardzo.
To kaktus, więc…
Ładny obraz.
To Lisy.
- Miewała lepsze. - Jak to?
Jeśli ci się nie podoba, to go wezmę.
Podoba mi się. Mówię tylko, że była tak dobrą malarką,
że miewała lepsze.
- Aha. - Proszę, nie bądź taki.
Chyba już pójdę.
- Mam iść z tobą? - Nie.
Nie jestem w nastroju. Wiedziałem, że nie będę. Ale ty zostań.
Dam sobie radę.
Dziękuję.
Przepraszam za to.
Jeszcze cierpi.
W porządku.
Wciąż kocha Lisę, a ja nigdy jej nie zastąpię
i on chce, żeby wszyscy o tym wiedzieli.
- Uważamy, że jesteś... - Super.
- Świetna... - Bardzo dobra.
- Cierpliwa. - I miła.
Jestem dorosła.
Nie przelej go.
Pizda.
I jak?
Najlepszy bałwan na świecie.
- Albo bałwanka. - No tak.
Mój błąd.
Może być dowolnej płci.
Z marchewką jako wielkim fiutem.
- Zgadza się! - Nie przemyślałaś tego.
Wytykasz mi seksistowski język.
Ładny ten fiut.
Napisy: Mirosław Suwała