‪พวกเขาทำให้มันดูง่ายใช่ไหม บนทีวีน่ะ
‪- ในโอลิมปิกเหรอ ‪- ใช่
‪อือ ผมว่าปีนี้คุณคงไม่ติดโอลิมปิกหรอก
‪- ไม่เหรอ ‪- ไม่
‪- พระเจ้า ‪- พระเจ้าช่วย
‪- ใช่ ‪- เราวนไปรอบๆ เลย
‪- คนมองอยู่นะ ‪- ไม่หรอก
‪คนมองผมแล้วพูดว่า "โถ"
‪พวกเขามองฉันแล้วพูดว่า "โถ"
‪พวกเขาคิดว่า "ดูเขาสิ ‪เขาพยายามจะช่วยเธอแต่เธอ..."
‪เขาไม่ได้พยายามช่วยเลย
‪เขาหัวเราะเยาะใส่แล้วก็อัดวิดีโอไว้ด้วย ‪นั่นมันไม่ได้ช่วยเลยนะ
‪- หวัดดี ‪- หวัดดี
‪ประตูหลังบ้านเปิดอยู่ฉันเลยเข้ามา
‪- ดี หิวไหม ‪- ค่ะ
‪- ไปที่ไหนกันดี ‪- ที่ไหนก็ได้ง่ายๆ เร็วๆ
‪- ต้องไปทำงานตอนสิบโมง ‪- โอเค
‪อยากไปพายเรือกันไหม
‪- พายเรือเหรอ ‪- ใช่
‪แค่ขำๆ น่ะ เรือพายในสระน้ำ
‪เรือพายในสระเหรอ ทำไม
‪ฉันแค่คิดว่ามันอาจเป็นอะไรที่คุณชอบทำ
‪ก็ไม่เชิงนะ
‪ไว้เจอกัน
‪เร็วเข้า เอ็ม
‪(เดอะ แทมบูรี กาเซ็ตต์)
‪- อรุณสวัสดิ์ครับ ‪- อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‪พร้อมหรือยัง
‪เดี๋ยวก่อน
‪สบายดีไหม
‪- อะไรนะ ‪- นั่งก่อน
‪"อะไรนะ" ทักทายภาษาอะไรเนี่ย สวัสดีสิ
‪- อยากมา... ‪- ไม่
‪ฉันยังพูดไม่จบเลย
‪กินมื้อเย็นที่บ้านไหม
‪นายพาเอ็มมามาด้วยก็ได้ จะได้กินกันสี่คนไง
‪ฉันกับเอ็มมาไม่ได้เป็นคู่กัน
‪ฉันแค่หมายความว่าจะได้เจอกันสี่คน
‪งั้นฉันพาไบรอันไปแล้วกัน ถ้าแค่จะนับตัวเลข
‪กับนายนี่มันไม่มีอะไรง่ายเลยนะ
‪แค่พาเอ็มมาเพื่อนแสนดีของนายมา
‪เราจะได้ใช้เวลาดีๆ แบบผู้ใหญ่กัน
‪บอกตามตรงนะ มันจะดีสำหรับเรา ฉันกับจิลล์น่ะ
‪เวลามีคนมาที่บ้านมันสนุกดีใช่ไหม ‪เราไม่ได้ออกไปข้างนอกบ่อยนักและ...
‪ฉันคิดว่านั่นคือส่วนหนึ่งของปัญหา ‪ที่ทำให้ชีวิตแต่งงานเราสะดุดนิดหน่อย
‪อะไร การที่คนอื่นไม่ไปหาที่บ้านเหรอ
‪- เปล่า นายรู้นี่ว่าฉันหมายถึงอะไร ‪- ไม่
‪โอเค ฟังนะ
‪จิลล์คิดว่าฉันไม่ชอบผจญภัยอะไรเลย ‪เหลือเชื่อเลยใช่ไหม
‪อือ
‪แต่พูดจริงๆ นะ
‪มันไร้สาระมาก ฉันมีเสื้อกันลมกันฝนตั้งสองตัว
‪ฉันจะมีไว้ทำไมถ้าฉันไม่ชอบออกไปผจญภัย
‪หรือจะบอกอย่างนี้ก็ได้นะว่าผู้ชายที่ ‪ไม่ชอบให้ผมตัวเองเปียกนั้นชอบผจญภัยแค่ไหน
‪ฉันกำลังมองหาอุปกรณ์ตั้งแคมป์อยู่ ‪ฉันอาจซื้อรองเท้าบูทพวกนั้นด้วย
‪เถอะนะ มาบ้านเราเถอะ ได้โปรด
‪ช่วยฉันพิสูจน์ว่าเธอผิด ‪ฉันรู้สึกเหมือนถูกเข้าใจผิดนิดหน่อย
‪ไปรายการโอปราห์สิ
‪มีทางไหนที่นายจะพิสูจน์ว่า ‪เธอผิดโดยไม่เอาฉันไปเกี่ยวด้วยไหม
‪มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย ‪นายไม่ต้องอยู่นานด้วยซ้ำ
‪แค่นายมากับเอ็มมา แล้วเราสนุกกันแค่นั้น
‪- นายไม่ต้องเตือนจิลล์ก่อนเหรอ ‪- ไม่ ปล่อยไปตามธรรมชาติ
‪คือว่า ฉันจะโทรบอกเธอตอนนี้ ‪ไม่อย่างนั้นเธอจะกังวลเปล่าๆ
‪เธออยากเตรียมตัวให้พร้อม ‪และปกติเราไม่ได้ทำอาหารมื้อใหญ่กันบ่อยนัก
‪กินอะไรก่อนมาแล้วกัน เราจะได้นั่งดื่มกัน
‪ฟังเพลงกัน หัวเราะกัน
‪คงไม่ได้หัวเราะอะไรกันหรอก
‪ทุ่มครึ่งนะ
‪ปกติเวลานั้นฉันดื่มไวน์ขวดที่สองแล้ว
‪เยี่ยม นายมาดื่มที่บ้านฉันได้
‪- เหรอ ‪- นะ
‪- โอเค ‪- เยี่ยม
‪ถ้าเอ็มมาอยากไปนะ
‪ขอบใจนะ
‪แม่เจ้า
‪- ฉันได้ยินอยู่นะ ‪- ฉันรู้
‪- รอจนกว่านายจะออกไปจากห้อง... ‪- มาเถอะ
‪วันนี้เป็นวันห่วยแตกไปแล้ว
‪(บ้านพักคนชราออทัมนัล ลีฟส์)
‪- สวัสดี ‪- สวัสดี
‪เป็นไงบ้างกับโทนี่เพื่อนเธอ
‪จริงๆ ก็เป็นแบบนั้นเลย เราเป็นแค่เพื่อนกัน
‪พูดตามตรงแม้จะแค่นั้นแต่ก็ยังตึงๆ กันอยู่
‪เรายังไม่เคยถ่ายเซลฟี่ด้วยกันเลย
‪เขาคงโกรธที่ไม่ได้ใส่ใจเธอให้มากกว่านี้
‪เหรอ
‪ฉันคิดว่ามันคงจะดี ‪ถ้าได้บันทึกนิยายเรื่องที่ 50 ของฉัน
‪ห้าสิบเหรอครับ คุณเขียนมานานแค่ไหนแล้ว
‪ฉันเขียนมาทั้งชีวิตเลยจ้ะ ‪มันคือสิ่งเดียวที่ฉันอยากทำ
‪ฉันเขียนนิยายที่ได้ตีพิมพ์เรื่องแรกตอนอายุ 15
‪แล้วตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ‪ฉันก็เขียนอย่างน้อยปีละหนึ่งเล่ม
‪ว้าว คุณพิมพ์กับสำนักพิมพ์ไหนครับ
‪ฉันตีพิมพ์เองจ้ะ ที่รัก
‪ฉันออกแบบหน้าปกและทำทุกอย่างเอง ‪เป็นมืออาชีพมาก
‪ไม่ใช่เรื่องทำเงินหรอก
‪ที่จริงแล้วฉันขาดทุนน่ะ ‪แต่มันคือความปรารถนาแรงกล้าใช่ไหมล่ะ
‪ฉันต้องทิ้งอะไรไว้เบื้องหลัง
‪ฉันไม่เคยแต่งงานมีลูกหรือมีอะไรเลย ‪ดังนั้นมันก็แบบ...
‪แล้วคุณหารายได้จากทางไหนครับ
‪ฉันเป็นร่างทรง
‪เหรอครับ
‪ฉันอ่านออร่า ดูลายมือ ‪ดูลูกแก้ว ดูใบชา ทำได้หมด
‪แต่นี่คือความปรารถนาอันแรงกล้าของฉัน ‪นวนิยายพวกนี้
‪และเป็นเรื่องของคนๆ เดียวใช่ไหมครับ
‪ใช่แล้ว
‪ดร.บาร์นาบี้ เลิฟ พ.บ.
‪ฉันผสมผสานเรื่อง ‪ดราม่าในวงการแพทย์เข้ากับเรื่องอิโรติก
‪"ดร.บาร์นาบี้ เลิฟ พ.บ. ใน ‪สองเราบนเตียงรอความตาย"
‪ทำไมต้องเป็น"ดร.บาร์นาบี้ เลิฟ พ.บ. ใน ‪สองเราบนเตียงรอความตาย" ครับ
‪ฉันหวังเสมอว่าจะมีคนเอาไปทำ ‪เป็นซีรีส์ยาวๆ อย่างเรื่องโคลัมโบ
‪แต่น่าเศร้าที่ไม่มีเลย
‪ดาราคนแรกที่ฉันเลือกคือโรเจอร์ มัวร์
‪แต่ตอนนี้คงต้อง ‪เปลี่ยนเป็นคนแบบจอร์จ คลูนีย์แล้ว
‪เขาแสดงเป็นหมอ เขาน่าจะรู้เรื่อง
‪บางทีอาจจะรู้มากกว่าฉัน
‪คุณไม่เคยเรียนรู้เรื่องทางการแพทย์เลยเหรอ
‪ไม่ค่ะ
‪- แล้วคุณจะเขียนเรื่องทางเทคนิคถูกได้ยังไง ‪- ฉันแค่เอามาจากเรื่องรอบๆ ตัว
‪อ๋อครับ
‪อยากให้ฉันอ่านให้ฟังสักหน่อยไหม
‪ได้ครับ
‪เปิดกว้าง
‪ไม่ใช่ตอนนั้น นั่นมันลามก
‪มาดูหน่อย ตรงนี้ดี
‪ดร.บาร์นาบี้กำลังผ่าตัดใครบางคน
‪ที่ศัลยแพทย์ชั้นนำทั่วโลก ‪บอกว่าไม่สามารถรักษาได้
‪แต่ดร.บาร์นาบี้ไม่เห็นด้วย
‪โอเค "พยาบาลสเตซีย์ช่วยปัดคิ้วเขาด้วย"
‪"ดีขึ้นหรือยังคะ หมอ"
‪"สายตาของพวกเขาประสานกัน ‪เหนือหน้ากากที่พวกเขาต้องใส่ในห้องผ่าตัด"
‪"เรียกผมว่าบาร์นาบี้เถอะ"
‪"เธอหน้าแดง 'โอเค เราเข้าไปแล้ว'"
‪"เขาฉีดยาเข้าไปในเส้นเลือดใหญ่ของคนไข้"
‪"'นั่นน่าจะได้ผล' บาร์นาบี้กล่าว ‪'เย็บแผลให้เขาด้วย คุณพยาบาล'"
‪"'ไปกินมื้อเย็นกันไหม' 'ไปค่ะ' ‪เธอตอบ 'เจอกันตอนสองทุ่ม'"
‪นั่นแหละ
‪- เขารอดไหม ‪- ใครจ้ะ
‪คนไข้
‪ฉันไม่ได้บอก ไม่ได้สนใจเรื่องนั้น
‪ผมมั่นใจว่าเขาจะไม่เป็นไร ‪ถ้าเขาฉีดยาเข้าเส้นเลือดใหญ่ไปแล้ว
‪ใช่เลย
‪ผมสงสัยจังว่าทำไม ‪ศัลยแพทย์ชั้นนำทั่วโลกไม่ได้คิดเรื่องนี้มาก่อน
‪ดร.บาร์นาบี้เป็นคนพิเศษใช่ไหมล่ะ
‪เขาเก่งที่สุดในโลก
‪เป็นคนชอบเซ็กส์ด้วย ซึ่งก็ไม่ผิดอะไร
‪- ดีครับ ถ่ายรูปกัน ‪- ได้
‪ยิ้มหน่อย
‪เยี่ยม
‪- นี่จะตีพิมพ์ลงหนังสือพิมพ์อาทิตย์หน้าใช่ไหมจ้ะ ‪- ครับ
‪ช่วยเขียนด้วยได้ไหมว่า ‪ฉันจะจัดงานอ่านและเซ็นหนังสือ
‪ที่แทมบูรีแฟร์
‪ได้ครับ
‪ดีค่ะ แล้วก็พาภรรยามาด้วยนะ ‪เพราะส่วนมากมันเป็นเรื่องสำหรับผู้หญิง
‪ผม... ผมไม่มีภรรยาครับ
‪เป็นเกย์เหรอ ยิ่งดีเลย
‪ผมไม่ใช่เกย์ ผมแค่...
‪ผม...
‪ผมเสียภรรยาของผมไป
‪เสียใจด้วยค่ะ
‪อยากติดต่อกับเธอไหม
‪สุดหัวใจเลยครับ
‪- โอเค งั้น... ‪- เปล่า ผมหมายถึง...
‪ผมไม่...
‪ผมไม่เชื่อเรื่องพวกนี้ แต่ขอบคุณนะครับ
‪นี่สำหรับคุณค่ะ
‪แต่คำว่าเปิดกว้าง
‪ในบริบทนี้มันหมายความได้แค่อย่างเดียว
‪- ใช่ ‪- ใช่ไหม
‪ฉันเกลียดชะมัด
‪เขารู้ว่าเรากำลังจะข้ามถนน ‪แต่เขาต้องรักษาเวลาสิบวินาทีนั่นไว้
‪เพราะเขามีงานที่สำคัญมาก ‪คือการเป็นไอ้สารเลวเต็มขั้น
‪ฉันล่ะอยากมีก้อนอิฐไว้ปาใส่กระจกรถห่านั่น
‪นั่นคงจะเป็นสิ่งที่ช่วยทำให้ครบสมบูรณ์ได้
‪นายพกอิฐติดตัวไปด้วยตลอด
‪เดินป้วนเปี้ยนแถวทางม้าลาย
‪มันคงเป็นการบริการสังคม ‪ฉันจะเป็นเหมือนแบทแมน
‪แต่แค่โรคจิต
‪ใช่ บางทีฉันอาจไม่อาลัยอาวรณ์
‪บางทีฉันอาจเป็นแค่ไอ้งั่ง ‪ฉันแค่อยากลงโทษคนอื่น
‪เรื่องศาลเตี้ยสุดคลาสสิกใช่ไหมล่ะ
‪ฉันเป็นเหมือนแบทแมนหรือเด็กซ์เตอร์
‪เขาเป็นฆาตกรต่อเนื่อง ‪แต่พ่อเขาสอนให้เขาฆ่าแต่คนเลว
‪แต่เขาแค่โรคจิต
‪หรือเป็นสไปเดอร์แมน
‪ลุงของเขาถูกฆ่า ‪เขาเลยไปจัดการกับคนเลวใช่ไหมล่ะ
‪ไม่ใช่ว่าเขาโดนแมงมุมกัดเหรอ ‪ฉันจำเรื่องลุงไม่ได้
‪ใช่ แล้วเขาก็ไปตัดชุดอวดเบ่งให้ตัวเอง
‪ฉันคงไม่สนใจเรื่องนั้นหรอก ‪ฉันจะใส่เสื้อผ้าเดิมๆ ของฉัน
‪อีกอย่าง ฉันคงจะจัดการ ‪ไอ้สไปเดอร์แมนนั่นให้หมอบด้วย
‪ไอ้เด็กงี่เง่าใส่ชุดนอนเด็กรัดรูปนั่นเหรอ
‪- แต่เขามีประสาทสัมผัสแบบสไปดี้อยู่นะ ‪- เหรอ กระทืบ! บี้ให้เละ!
‪"ดร.บาร์นาบี้เอนหลังลงบน ‪เก้าอี้ทำงานทำจากหนังอย่างใช้ความคิด"
‪"เขาเป็นห่วงเรื่องคนไข้ที่มี ‪เนื้องอกที่สมองที่ร้ายแรงที่สุดที่เขาเคยเจอมา"
‪"มีเสียงเคาะที่ประตู ‪ 'เข้ามาสิ' ดร.บาร์บาบี้กล่าว"
‪"ประตูเปิดออกเผยให้เห็นพยาบาลซินดี้
‪พยาบาทที่มีเสน่ห์ดึงดูดที่สุด ‪ในโรงพยาบาล" แหงอยู่แล้ว
‪"'ขอโทษค่ะ' เธอบอก ‪'ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าผู้หญิงใช้งานไม่ได้ค่ะ
‪ฉันเลยสงสัยว่าฉันจะเปลี่ยน ‪เสื้อผ้าที่นี่ได้ไหมคะในเมื่อคุณเป็นหมอ'"
‪"'ได้สิ' ดร.บาร์นาบี้ตอบ"
‪"ผมเป็นศัลยแพทย์
‪ดังนั้นร่างกายของผู้หญิงเปลือย
‪ก็ไม่เหมือนกับที่ผู้ชายเลือดสีแดงทั่วไปคิดหรอก"
‪อ่านต่อไม่ไหวแล้ว
‪- อ่านสิ ‪- ไม่ อ่านเองเลย
‪พระเจ้า
‪"พยาบาลซินดี้ค่อยๆ ถอดเสื้อผ้า ‪เธอเซ็กซี่เป็นบ้า
‪และเธอสังเกตเห็นว่า ‪ดร.บาร์นาบี้มองเธอไม่เหมือนกับ
‪ตอนที่เขาจะทำการผ่าตัดให้เธอ"
‪"ฉันดูดีไหมคะหมอ"
‪"'ผมก็ว่าอย่างนั้นแหละ' ดร.บาร์นาบี้ตอบ"
‪"ผมว่าคุณควรตรวจชีพจรผมนะ คุณพยาบาล"
‪จริงๆ แล้วมันก็น่ารักดีนะ ‪ค่อนข้างหัวเก่าและเต็มไปด้วยความหวัง
‪และเธอก็เป็นหมอดูด้วย
‪- เธอบอกว่าอย่างนั้นนะ ‪- เธอจะโกหกทำไม
‪- เพราะมันเป็นไปไม่ได้ ‪- ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้
‪ไม่คุยด้วยแล้ว
‪แค่เพราะคุณไม่เคยเห็น ‪มันไม่ได้หมายความว่ามันไม่มีจริง
‪ถ้าไม่มีใครเคยเห็นเลยล่ะ
‪ล่องหนมั้ง
‪- เหรอ ‪- ฉันไปหาเธอได้ไหม
‪ไปสืบดูเรื่องนี้ไง
‪- ถ้าคุณอยากนะ ‪- ฉันจะไปพร้อมใจที่เปิดกว้าง
‪ถ้าคุณไปโดยเชื่อว่ามันไม่จริงคุณก็จะไม่มีวันเชื่อ
‪ให้ผมนัดให้ไหม
‪ได้สิ
‪ตอนนี้ผมอยากเป็นคนเขียนเรื่องนี้จัง
‪โอ๊ะ เขามาแล้ว
‪ฉันบอกให้คุณรอข้างนอกไง
‪เขามารับฉันไปประชุม ‪เราไม่ได้เป็นอะไรกันอยู่แล้ว
‪ฉันแค่ชอบนั่งรถโรลส์-รอยซ์ เขารู้ดีใช่ไหม
‪- ครับ ‪- ใช่ เป็นไปด้วยดี
‪- แล้วคุณได้อะไร คอลิน ‪- คนอื่นคิดว่าเขามีแฟนไง
‪แต่เขารู้ว่าไม่มีทางเป็นแบบนั้นหรอก น่าเสียดาย
‪ด้วยการที่เขามีโรลส์-รอยซ์ ‪และสร้างตัวเป็นเศรษฐีแถมเป็นคนดีด้วย
‪มันน่าจะสมบูรณ์แบบมาก ‪ถ้าไม่มีเรื่องที่เห็นได้ชัดเรื่องนั้น
‪- อะไร ‪- หน้าตาไง
‪ใช่ หน้าตา แม้แต่แม่ผม ‪ยังเรียกผมว่าลูกคนที่ขี้เหร่
‪แล้วคุณโอเคเหรอ
‪หัวใจสลาย
‪ผมป่นปี้หมด
‪ตอนโตมาผมเคยอยากตายด้วยซ้ำ ‪แต่จะทำอะไรได้
‪ใช่เลย และนั่นคือเหตุผลที่ ‪ฉันอยากให้ทุกคนรู้ว่าเขาไม่ใช่แฟนฉัน
‪บางทีคุณน่าจะสวมหมวกโชเฟอร์นะ
‪หรือหน้ากากโชเฟอร์
‪- เธอก็ชอบเขาอยู่บ้างใช่ไหม ‪- ใช่แล้ว คอลิน ใช่
‪เห็นได้ชัดว่าสเปคของเธอเป็นไง
‪ยังไงก็ช่าง ไปเถอะ เดี๋ยวจะสาย
‪เร็วเข้า
‪เหมือนหมาเลย
‪- ช่วยกลับไปทำงานกันได้ไหม ‪- ไม่มีทาง มันไม่คุ้ม
‪ขอร้องเถอะ ไม่เอาน่า เสียเวลาไปมากพอแล้ว
‪นี่มุกใหม่
‪- อะไรที่แย่ไปกว่าหนอนในแอปเปิ้ล ‪- ไม่รู้สิ
‪เจอเมียเก่าที่ที่จอดรถของเซฟเวย์
‪กำลังเล่นเซ็กส์หมู่กับพวกคนขับรถบรรทุกชาวดัตช์
‪เจอหนอนในแอปเปิ้ล ‪เทียบไม่ได้กับเรื่องนั้นเลย เชื่อฉันเถอะ
‪ยังไงก็เถอะ ฉันจะเริ่มหันมา ‪เอาจริงเอาจังเรื่องเดี่ยวไมโครโฟนแล้ว
‪หลายปีมานี้ชีวิตฉันมันห่วยแตกมาก
‪แต่ฉันก็ไปถึงจุดที่ตกอับที่สุดแล้ว ‪ดังนั้นมีทางเดียวคือต้องดีขึ้นมาใช่ไหม
‪ใช่ สำหรับผมเองเคนก็ให้ผมได้ไปออดิชั่นอยู่บ้าง
‪งานเล็กๆ อะไรพวกนั้น
‪- เวรละ ‪- อะไร
‪ไม่อยากเชื่อเลย
‪นั่นเมียเก่าฉันกับยิปซีมิกกี้
‪เขาโหดไหม
‪โรคจิตสุดๆ
‪ระวังตัวไว้ ฉันเคยเห็นเธอ ‪เอาขวดตีตำรวจออกใบสั่ง
‪ลองคำนวณดู
‪ว่าไง
‪- สบายดีไหม ‪- สบายดี
‪สบายดีไหม มิกกี้ ว่าไง
‪เจมส์ นี่มิกกี้และนี่เอลิซาเบธเมียเก่าฉัน
‪สวัสดี
‪- เป็นไงบ้าง ‪- ยังคบกันอยู่สินะ
‪ก็คบๆ เลิกๆ
‪เธอไปเอากับไอ้ทึ่มมาพักหนึ่ง
‪เขาจับเราได้ใช่ไหม
‪ไปไม่ถูกเลย
‪มันไม่ได้อึดอัดอะไร
‪ฉันเลยมีข้ออ้างที่จะอัดไอ้เวรนั่นไง
‪นองเลือดเลยใช่ไหม
‪เละไปหมด
‪- ลงเอยด้วยดีสินะ ‪- นายก็รู้จักฉันดี
‪ฉันชอบมองอะไรๆ ในแง่บวก
‪ฉันรู้ว่านายเป็นแบบนั้น เพื่อน
‪ปัญหาของฉันคือ ‪ฉันแค่อยากพยายามทำให้ทุกคนมีความสุข
‪เธอแค่ร่านน่ะ
‪เขารู้
‪แต่นายสบายดีใช่ไหม
‪ก็ไม่มีอะไรให้บ่น
‪ยังไงก็ดีใจที่ได้เจอนะ
‪ฉันแค่จะ... ไว้เจอกันนะ
‪- โชคดีนะ ‪- อือ
‪บาย
‪เราจะเข็นผ่านสะโพกเอลิซาเบธไปนะ
‪ใช่ เข็นล้อเดียวนั่นแหละ แบบนั้น
‪เพื่อนสนิทนายน่าสมเพชแบบนั้นแหละ
‪- คุณไม่ได้น่าสมเพชนะ ‪- เป็นไอ้ขี้แพ้สุดๆ
‪- เทียบกับผมไม่ได้หรอก ‪- นายล้อเล่นใช่ไหม
‪- เปล่า ‪- นายร้องเพลงได้ เต้นเป็น
‪เอาจมูกเป่าขลุ่ยได้ทีละสองข้างพร้อมกัน ‪นายถักไหมพรมเป็น ใช้ไหมพรมเก่ง
‪ถ้านายเป็นไอ้ขี้แพ้ ‪แล้วพวกเราที่เหลือจะกลายเป็นอะไร
‪ขอบใจนะ
‪นายอยากไปที่ที่ทิ้งขยะไหม ‪ดูว่ามีอะไรอยู่แถวนั้นบ้าง
‪ได้เลย แต่ผมต้องไปหาเอเจนต์ก่อน ‪ถ้าคุณไม่ว่าอะไรนะ
‪- งั้นฉันไปด้วย ‪- ได้
‪สบายดีไหม
‪ค่ะ
‪ฉันเพิ่งบอกสแตนว่าเดี๋ยวคุณจะมา
‪เหรอครับ
‪- วันนี้ทำงานโอเคไหมคะ ‪- ครับ
‪- คุณยังคุยกับเขาอยู่เหรอ ‪- ทุกวันค่ะ
‪ไม่ใช่แค่ที่นี่แต่ทุกที่เลย
‪แต่เวลาพูดที่บ้านไม่มีใครมองฉันแปลกๆ
‪มันช่วยได้จริงๆ
‪หมายถึงการได้พูดออกมาดังๆ น่ะ
‪คุณได้ยินสิ่งที่ตัวคุณเองพูด
‪เหรอครับ ผมไม่เคยคุยกับตัวเอง ‪น่าจะทะเลาะกันมากกว่า
‪คุณคงไม่คุยกับตัวเองหรอก
‪ไม่ครับ
‪ผมรู้สึกว่าเธอยังอยู่ตรงนี้
‪และมันเหมือนว่าผมตัดสินใจอะไรไม่ได้
‪ด้านหนึ่งผมรู้ถึงความเป็นจริง
‪เธอตายแล้ว
‪ตามตรรกะและเหตุผล
‪ไม่มีสวรรค์ ไม่มีการเกิดใหม่ ไม่มีผี
‪ผมรู้เรื่องนั้น
‪แต่อีกด้านหนึ่งผมก็รู้สึกถึงเธอ
‪อยู่ภายในตัวผม
‪ตลอดเวลา
‪เหมือนกับว่าเธอยังเป็น ‪ส่วนหนึ่งในชีวิตผม คอยนำทางผม
‪มันแปลก
‪นั่นเพราะคุณคือมนุษย์
‪และไม่มีอะไรสมเหตุสมผลหรอก
‪ดูสิ พูดยังกับเกียกเกอการ์ดเลย
‪มีความรู้สึกบ้างก็ไม่เป็นไรหรอก รู้ไหม
‪อะไรที่ไม่ได้ตรงตามตรรกะทุกอย่าง
‪วิทยาศาสตร์ทำให้เราเข้าใจว่า ‪จะมีชีวิตอยู่ได้นานขึ้นอย่างไร
‪ความรู้สึกให้เหตุผลที่ทำให้เราอยากมีชีวิต
‪หรือไม่อยาก
‪ฉันอุตส่าห์พูดไว้อย่างดี
‪ผมไม่เป็นไรหรอก
‪- แม่ครับ ‪- สวัสดีลูกรัก ลูกมาทำอะไรที่นี่
‪ผมมาคุยเรื่องงาน
‪- โชคดีนะ ‪- คุณมาทำอะไรที่นี่
‪- เธอทำสีผมให้ฉัน ‪- ช่วยน่ะ
‪ไม่ต้องสนใจเรื่องนั้นหรอก ‪เราจะทำยังไงกับนายดี
‪ยังส่งหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นเหรอ เขาเป็นบ้าอะไร
‪ผมต้องหาเงินนี่ แม่บอกว่า ‪ผมโตพอที่จะจ่ายค่าเช่าบ้านได้แล้ว
‪มันก็ยุติธรรมดีนี่ เคน
‪มัวไปอยู่กับพวกขี้แพ้เหรอ
‪- อย่าถือนะ ‪- ไม่ถือหรอก
‪ผมกับไบรอันเป็นทีมเดียวกัน
‪- เขาอยากมีตัวแทนเหมือนกัน ‪- เพื่ออะไร
‪- จะได้ทำเดี่ยวไมโครโฟนไง ‪- มากเลย
‪ผมพร้อมแล้ว ผมอยากลุย
‪ผมเบื่อกับการที่ความมั่นใจของผมถูกทำลาย
‪และกลายเป็นคนไร้ประโยชน์
‪แต่คุณก็ไร้ประโยชน์นี่
‪คุณไม่มีโอกาสที่จะอยู่ในวงการตลกเลย
‪- รู้สึกได้ว่าความอวดเก่งหายไปหมด ‪- คุณบอกว่าคุณทำให้ใครเป็นดาราก็ได้
‪ฉันไม่ได้มีเวทมนตร์นะ
‪- เขาไม่มีเวทมนตร์ ‪- ฉันคงจะเสียเวลาไปเปล่าๆ
‪- ไร้ประโยชน์ ‪- อย่าคิดแบบนั้นสิ
‪- ไม่ใช่เหรอ ‪- ไม่หรอก
‪- งั้นนายก็ทำละกัน ‪- ผมจะทำ
‪ดี ทำตัวให้ยุ่งเข้าไว้ ‪เพราะฉันหางานให้นายไม่ได้เลย
‪เยี่ยมเลย
‪- มันไม่เป็นไรหรอก ‪- อะไร
‪การเป็นคนขี้แพ้ไง
‪ยังไงแม่ก็รักลูก
‪ดีจัง
‪- สบายดีไหม ‪- อือ นายล่ะ
‪ก็ดี ก็ยังอยู่ดีแม้ในสถานการณ์แบบนี้
‪- สถานการณ์อะไร ‪- ก็ร็อกซี่ไง
‪เกิดอะไรขึ้นกับร็อกซี่
‪- นายก็รู้ดี ‪- ไม่รู้ มีอะไร
‪- ตอนนี้เธอเป็นสาวของฉันแล้วใช่ไหม ‪- ใช่
‪แล้วไง
‪แต่เธอก็ไปอมนกเขาให้ใครทั่วไปหมดใช่ไหม
‪เหรอ
‪ฉันไม่รู้
‪- นายรู้แล้วเพราะฉันบอกนายไง ‪- แต่ทำไมล่ะ
‪- ฉันเอาแต่คิดเรื่องนี้ ‪- โอเค
‪ฉันไม่รู้จะพูดยังไงดี
‪ใบเสร็จค่าแก๊ส
‪อือ
‪ไว้เจอกันนะ
‪ไว้เจอกัน
‪มันดีใช่ไหม แค่มา...
‪แค่ได้นั่งลง
‪- ในที่สุด ‪- ใช่
‪ที่จริงผมก็นั่งแทบทั้งวันที่...
‪แต่นายไม่ได้ใส่เสื้อแขนยาวสีชมพูที่ทำงานนะ
‪ไม่ใช่สีชมพู สีแซลมอน
‪ชมพูแซลมอน ใช่
‪ไม่ได้ใส่เสื้อยืดข้างในด้วย น่าสนใจดี
‪ชอบความรู้สึกเวลาขนสัตว์สัมผัสผิวหนังเหรอ
‪นี่มันขนแกะเมอริโนนะ นุ่มมากเลย
‪- คุณรู้สึกร้อนนิดหน่อย ‪- ผมใส่เสื้อข้างในก่อนหน้านี้ใช่
‪ผมเลยคิดว่า
‪"ถอดเสื้อยืดออกใส่แต่เสื้อแขนยาวดีกว่า"
‪แหงล่ะ
‪ไม่เคยย้อนกลับไปทำอีก
‪- จิลล์มีต้นไม้มาให้นาย ‪- สำหรับพวกคุณทั้งสองคนนะ
‪ต้นไม้จะเป็นของเราสองคนได้ยังไง
‪- ผมอยู่คนเดียว ‪- คือฉันแค่...
‪ไว้ฉันไปดูตอนที่แวะไปหาก็ได้
‪เธอแค่รักษามารยาทน่ะ
‪- เอ็มมาจะได้ไม่รู้สึกว่าเป็นส่วนเกิน ‪- เหรอ
‪ขอบคุณ
‪อย่ารดน้ำมากเกินไปนะ
‪นี่ต้นกระบองเพชร
‪ฉันชอบภาพวาดของคุณนะคะ
‪เป็นผลงานของลิซ่า
‪- แต่ไม่ใช่งานชิ้นที่ดีที่สุด ‪- หมายความว่ายังไง
‪- ฉัน... ‪- ถ้านายไม่ชอบก็เอามาให้ฉัน
‪ฉันชอบมัน ฉันแค่บอกว่า ‪เธอเป็นศิลปินที่เก่งขนาดไหน
‪ว่านั่นไม่ใช่ผลงานที่ดีที่สุด
‪- เหรอ ‪- ได้โปรดอย่าเป็นแบบนี้นะ โอเคไหม
‪ฉันว่าฉันกลับแล้วดีกว่า
‪- โอเค ให้ฉันกลับด้วยไม่คะ ‪- ไม่ต้องหรอก
‪ผมไม่มีอารมณ์ รู้ดีว่าคงไม่สนุกหรอก ‪แต่ไม่เป็นไร คุณอยู่ต่อเถอะ
‪ผมไม่เป็นไรหรอก
‪ขอบคุณนะ
‪ผม...
‪ผมขอโทษด้วยนะ
‪เขายังรู้สึกไม่ดี
‪เขาสบายดี
‪เห็นได้ชัดว่าเขายังรักลิซ่า ‪และฉันก็ไม่มีทางแทนที่เธอได้
‪และฉันคิดว่าเขาอยากให้ทุกคนรู้เรื่องนั้น
‪- เราคิดว่าคุณช่าง... ‪- เจ๋งมาก
‪- ดีสำหรับ... ‪- ดีมาก
‪- อดทน ‪- และใจดี
‪ก็ฉันเป็นผู้ใหญ่นี่
‪อย่ารดน้ำมากเกินไปล่ะ
‪ไอ้สารเลว
‪คิดว่าไง
‪เขาเป็นตุ๊กตาหิมะที่ดีที่สุดเลย
‪- ทำไมต้องเรียกว่าเขา ‪- โอ้ ใช่สิ
‪- อือ ‪- ผมผิดเอง
‪เป็นเพศไหนก็ได้
‪ที่มีแครอทเป็นจู๋อันใหญ่เบิ้ม
‪- ถูกต้อง ‪- คุณไม่ได้คิดให้ดี
‪แล้วมาว่าผมว่าใช้ภาษาเหยียดเพศ
‪เป็นจู๋ที่น่ารักดีนะ
‪คำบรรยายโดยนภาลัย แจ็คสัน