SERIAL NETFLIX
Tony.
Kurwa.
I tak już miałem tętno ze 140.
Było widać.
Świetne.
Chodź.
Proszę bardzo.
- Dzięki. - W porządku?
Tak. A u ciebie?
Dobrze. Jak tam pies?
- Jak tam pies? - No. Pewnie leży sobie na kanapie.
Ma się dobrze.
Super. Zapytaj, co u mojej dziewczyny.
- Co u twojej dziewczyny? - W porządku.
Właśnie ją posuwa Andy Norris, bukmacher.
Aha.
Na razie.
DOM OPIEKI JESIENNE LIŚCIE
Znowu jest ładnie.
Może wybierzemy się na spacer.
Przepraszam za wczoraj. Nie chodziło o ciebie.
Nie znoszę, jak ludzie się wtrącają.
Jasne.
To było takie wymuszone i przy ludziach...
Masz ochotę na drinka wieczorem? Tylko my dwoje?
- Nie. - Naprawdę?
Żart. Oczywiście, że mam ochotę.
Gdzie chcesz iść?
Nigdzie. Piję na kanapie.
Dobra. To może wpadnę i usiądę obok na kanapie.
Tak.
- Masz gin? - Wszystko mam.
- Tonik? - To znaczy wszystko, co z alkoholem.
- Przyniosę tonik. - No.
- Cytryna? - Nie.
To cytrynę też.
- Wszystko w porządku? - Jesteś moim synem?
Jakby nic się nie zmieniło.
- Co? - Tato.
Do zobaczenia.
Jeszcze wcześnie. 9.15.
Chcesz herbaty?
Tak. Czemu nie?
Nie ma miejsca?
Właśnie szliśmy.
Ok.
Gdzieś konkretnie?
- Na herbatę. - Świetnie.
Dobrze.
Do zobaczenia.
- Wszystko ok? - Jak najbardziej.
Przy okazji, nie zastępuję Stana.
- Jak to? - Anne i ja.
Wciąż tęsknimy za naszymi połówkami.
Tyle że teraz...
tęsknimy za nimi wspólnie.
Chciałeś, żeby dwójka samotnych była szczęśliwa, tak?
No tak.
I pewnie nigdy nie zadałeś sobie pytania:
„Mam nadzieję, że ich zmarli partnerzy nie mają nic przeciwko”.
No nie.
Więc dlaczego sobie narzucasz takie ograniczenia?
Znowu sam.
I dobrze.
Znasz mnie. Nie narzekam.
Wciąż strasznie za tobą tęsknię.
Chyba nigdy się nie przyzwyczaję.
Nie jestem dość silny.
Nie bez ciebie.
Wciąż przechodzę przez... etapy żałoby.
Zaprzeczenie jest ciężkie.
Nigdy nie zaprzeczałem, że cię nie ma.
Zaprzeczałam, że
cierpię na chorobę psychiczną.
Nawet gdy miałem myśli samobójcze, nie myślałem, że coś jest ze mną nie tak.
Myślałem, że to dobra decyzja
i wkurzało mnie, że ludzie uważali, że nie myślę trzeźwo.
Dopiero niedawno zrozumiałem, że jestem chory.
To był promyk nadziei na poprawę.
Dobrze mi.
Rozmawiać z tobą.
Wybacz wczorajszą końcówkę,
ale nie miałem nastroju
i nie wiedziałem, czemu krytykujesz Lisę.
Nikt nie krytykował Lisy.
Nie chcieliśmy, żeby Emma czuła się bezwartościowa.
Dlaczego? To nie moja nowa żona.
Wiem, ale jest miłą osobą.
- Powiedzieliśmy jej to, jak wyszedłeś. - Dobrze.
Ja w tym czasie rzucałem kaktusem w auto, które nie zatrzymało się na przejściu.
Świetnie. Możesz o tym napisać, jak tylko dostanę telefon.
- Masz, co chciałeś. - Jak to?
Nie chciałem tego głupiego wieczorku. Zrobiłem to dla ciebie.
- Bo chciałeś urozmaicić sobie życie. - Moja wina.
- Obaj nauczyliśmy się czegoś, co nie? - Czyli czego?
Nigdy nikomu nie pomagać.
Super. Świetna lekcja.
Serio, musisz coś zrobić z tym gniewem.
Przez niego kiedyś zginiesz. Albo ktoś inny.
Czemu nie pójdziesz w sport? Miałeś tyle pasji.
Zapuściłeś się.
Pijesz wino po nocach. Bóg wie, co jeszcze. Dobrze ci to zrobi.
Zapuściłem się. Tak.
Ale mógłbym wypić pół butelki whisky,
a i tak zlałbym cię we wszystkim fizycznym.
- Nie bądź głupi. - Jasne, że tak.
- To co? - Tenis stołowy.
- Może być. - Tak?
- Tak. - Nie nabiegasz się.
W porządku. Nic się nie martw. Założymy się?
Czemu nie.
- Sto funtów. - Nie, to za...
Dobra, niech będzie 100 funtów.
Zadzwonię do klubu. Mają kilka stolików... Przepraszam.
To Coleen, nowa stażystka. Zastępuje Sandy. To jest Tony.
- W porządku? - Nie bardzo.
Jestem zdruzgotana.
Zaczynam od zera. W poprzedniej pracy doszłam do stanowiska kierownika.
- Gdzie pracowałaś? - W sklepie.
Ale splajtował w pandemii, więc musiałam wziąć, co było.
Mimo że kasa gówniana i nie wiem, co robię.
Wszyscy jedziemy na tym samym wózku.
Naprawdę? Mieszkasz z matką alkoholiczką
i masz ojca, który siedzi za pobicie jej brata, który cię obmacywał?
Może pokażesz jej, co i jak...
No tak.
Chcesz zobaczyć, jak robimy wywiad ze swingersami?
A co to?
Swingersi?
Wszystko. Nie zrozumiałam ani słowa.
Jestem dziennikarzem w tej gazecie.
Rozmawiam z ludźmi, którzy mają ciekawą historię.
- A po co? - Po co?
Tak.
Czemu z nimi rozmawiam? Czy czemu się tym zajmuję?
Tak.
Po prostu chodź z nami.
Jestem Geoff, to moja partnerka, Vera.
Miło mi. Dziękujemy za zaproszenie.
O co chodzi w tym klubie swingersów?
- O zabawę. - Tak.
- Przez seks. - Tak.
Pracuję w krematorium, co bywa dość
nudne, więc lubię zaszaleć.
Bywa strasznie sfrustrowany.
Taki... nabuzowany.
- Musi to z siebie wyrzucić. - Tak.
Zaczęliśmy to, uczciwie, jako dorośli.
Bardzo dorośli.
Za obopólną zgodą. Prosimy o pozwolenie na wszystko.
Żadnych gierek. Wszystko jest w 100% bezpieczne.
Prezerwatywy są obowiązkowe.
Żadnego filmowania ani zdjęć.
Nazywamy to Vegas Club.
Co dzieje się w Vegas, zostaje w Vegas. Słyszeliście to?
Tak. Ale w gazecie można o tym napisać?
Tak. Nie mamy nic przeciwko.
Ale nie dam wam zdjęć innych członków.
Nie chcę, by ktoś rozpoznał ich na ulicy, bo sobie nie życzą.
To taki prywatny klub dla tych, którzy lubią się trochę zabawić.
Nie ma w tym nic dziwnego. Zawsze to podkreślam.
To taka celebracja.
Dzielenia się ciałem.
Ale jeśli ktoś nie chce pełnego stosunku,
to w porządku.
Na przykład nasza pani Polden.
Lubi, jak Geoff ją tam tylko głaszcze.
Uwielbia to.
Jej decyzja.
Z kolei jej mąż, Norman, tylko by sobie wkładał.
- Na przykład co? - Nie.
- Nie? - Dilda.
- Aha. - Głównie.
Ma swoje. Nie używa ich na nikim innym.
Higiena przede wszystkim. Może pan to zapisać.
Tak.
Jak się do was dołącza?
Wystarczy przyjść. Nie trzeba specjalnie dołączać.
Pierwszy raz mogą tylko patrzeć, żeby się zorientować.
- Chciałby pan? - Nie. Dziękuję.
- Nie. Nie moja... Nie. - Na pewno?
- Tak. - Byłby pan mile widziany.
Mamy tam wszystkich, jeśli o to pan się martwi.
Nawet małego chińczyka.
Ładny Kim. Zasuwa, jak rakieta. Prawda?
Bardzo szybki. I dobrze.
Jak Geoff powiedział, można tylko patrzeć, jeśli się chce.
- Nie. - Tak, jak Mary Biddle.
Niech spoczywa w pokoju.
Była przykuta do wózka,
ale ustawialiśmy ją w rogu, żeby sobie patrzyła.
Nic innego nie mogła robić.
Siebie umiała obsłużyć.
Tak. Jedną rękę miała sprawną.
- Zrobisz zdjęcie? - Tak.
Uśmiech.
Świetnie.
- W porządku? - Cześć.
- Hej. - Hej.
Jak tam swingersi?
Okropnie.
Cały czas chciałem zapytać: „Po co nam to wszystko mówicie?”.
„Zachowajcie to dla siebie. To dziwne”.
Przynajmniej mają jakieś życie. Ja nie mam absolutnie nic.
Nie mam nawet chłopaka i jestem zajebiście łatwa.
Nie ma pośpiechu.
Poznałem żonę dopiero po trzydziestce.
- Twoja żona zmarła, prawda? - Tak.
Przykro mi.
Dzięki.
Nie szukałem i nagle się pojawiła.
Mieszkałem w gównianej kawalerce nad pralnią.
Cały dzień słyszałem maszyny.
Gdyby nie Lisa, pewnie nadal bym tam był.
Nigdy nie byłem przy forsie. Zarabiała dużo więcej niż ja.
Jej ojciec pożyczył nam pieniądze na zaliczkę na dom.
Spłaciliśmy hipotekę tuż przed tym, jak zachorowała.
Gdybym nie miał tego domu, mieszkałbym teraz pod mostem.
To i tak lepiej niż moja sytuacja.
Cieszyłabym się z kawalerki.
Szukam mieszkania, ale ciężko z kasą.
Wprowadź się do Tony'ego. Ma wielki dom dla siebie.
- Dzięki, Kath. - Nie chciałabym.
Nie chciałaby. Czemu nie?
To nie tak, że muszę znaleźć sobie jakieś miejsce. Chcę mieszkać sama.
Muszę być niezależna. Czuję się...
jak przegryw.
- Mam coś do obejrzenia. Pójdziesz ze mną? - Po co?
Bo traktują mnie z góry.
Więc potrzebujesz zgryźliwego grubasa w średnim wieku?
Tak.
Dobrze trafiłaś.
Byłby ze mnie niezły agent nieruchomości.
- Zdecydowanie. - Wiesz czemu?
- Zimna i obojętna. - Godna zaufania.
Ludzie widzą, że wiem, o czym mówię.
Nie widzą.
Zadzwoniłem do tej pisarki, medium.
Zgadza się na konsultację.
Czyta z dłoni, kryształowej kuli czy jak?
Odczyta twoją aurę i powie ci, co robić.
Oby dwie osoby z darem nie zakłócały się wzajemnie.
Jakim darem?
Parapsychicznym.
Serio?
Nie.
- Skąd wiesz? - Gówno prawda.
- Chyba nie wierzysz w te brednie? - Jakie?
Nadprzyrodzone. Media, wróżki.
Sama nie wiem.
Coś w tym musi być.
Jeśli to przekręt, to byłoby to karalne, a wyciągają z tego niezłą kasę.
Tak, ale gdyby to działało,
szedłby taki co tydzień na loterię i zostawał miliarderem.
Słuszna uwaga.
Myślę, że to dla ludzi, którzy czegoś szukają.
- Witam. - Dzień dobry.
Przepraszam za spóźnienie. Znaleziono martwą staruszkę.
Jest gdzie zjeść, salon,
kuchnia,
sypialnia.
Wygodnie, obok siebie.
U mnie w domu kuchnia jest ho ho od sypialni.
Tylko na to mnie stać?
Za takie pieniądze jest taki metraż.
To dość tania okolica, więc jest większe niż gdzie indziej.
Jaka jest okolica?
No...
Zwykle o tym nie wspominam,
ale pełno tu garkuchni i fast foodów na wynos, więc…
- O Boże. - No.
Dobra. Chodźmy, zanim...
- Świetnie. - Do widzenia.
- Odprowadzę państwa. - Tak.
Świetnie.
Widzimy się wkrótce? Tak? Zajmę się formalnościami.
Nic z tego?
Przygnębiające.
Oto i on.
Felieton telewizyjny gotowy. Najnowsza twarz Simona Cowella.
- Dzięki. - A to kto?
Coleen, to Ken.
Czemu taka przybita?
Od czego zacząć. Mam 30 lat. Mieszkam z mamą alkoholiczką.
Zarabiam psie pieniądze, więc niezależna mogę być,
tylko mieszkając w mini ruderze nad sklepem.
Bo się rozpłaczę. Co za lamenty.
Jeśli jesteś bezdomna, mam mieszkanie nad biurem.
Jest wolne?
Tak. Robię tam przesłuchania młodzików. Mrug, mrug.
Albo puk, puk, jeśli wiesz, o czym mówię.
- Chyba wiem. - Właśnie powiedziałeś.
Poprzestałem, jak pojawił się koronawirus. Straszne.
Wolałem AIDS. Wiedziałeś, co i jak.
Trzeba było zrobić z kimś sam wiesz co.
Koronawirus? Minie cię jakiś kaszlący kutafon i masz przesrane!
Ja mam. Wysokie ryzyko. Astma.
Z AIDS też miałem wysokie ryzyko. Bo lubiłem w dupsko.
Mój wybór!
Mieszkanie jest twoje, jeśli chcesz. Na twoim miejscu zmieniłbym pościel.
Pa.
Na razie, Ken.
- Dzień dobry. - Cześć.
Tonik.
I cytryna.
Dzięki.
- Jak leci? - W porządku.
Cześć, piesku.
Cześć, ślicznotko.
Gdzie buziaki? Kto jest grzecznym pieskiem?
Co?
- Nic. Nie zapomnij o cytrynie. - Nie zapomnę.
- Kto to jest? - Lionel.
Aha. Lionel. Teraz nie mogę go pokroić.
Ani go wyrzucić.
Przestań.
Przestań rysować twarze na owocach i warzywach!
Zrobiłem ci gin z tonikiem.
Nie wiem, co chcesz zrobić z cytryną. Przyniosę ci lód.
Ok.
- Narysowałeś na niej twarz? - To Lionel.
Martwy.
- Masz ten lód? - Tak.
- To tylko ja. - Cholera jasna. Nie pukasz?
Nic się nie bój. Nie masz nic, co bym chciał zobaczyć.
Będę ciągle wpadał. Zostaniemy kumplami.
W biurze jest tak nudno. Od niego zupełnie nic nie dostaniesz.
Mógłbym ci naopowiadać o tym miejscu.
Ocieka wspomnieniami. Dosłownie ocieka. Wyrzuć ten ręcznik.
Dobra. Nie przeszkadzam. Pa!
- Co tam, Brian? - Nie narzekam.
Przyszedłeś do Jamesa?
- Tak. Gdzie ten mały gałgan? - W wannie, ale wejdź.
- Co? - Siema, stary.
- Mamo? - Co, skarbie?
- Kąpię się. - Grzeczny chłopiec.
Cholernie tu parno, co?
Mówiłam mu, że za gorąco. Niezdrowo dla jąder.
Bezpłodnym można być.
Mogę?
Wyglądają na czerwone.
No. Polej je trochę zimną, James.
Możemy przestać gadać o moich jądrach? Nic im nie jest.
Chcesz ciasta, Brian?
- Chętnie. Dziękuję. - James?
- Kąpię się, kurwa! - To chcesz czy nie?
Jakie ciasto?
Czekoladowe z pokruszonymi kawałkami na wierzchu.
To poproszę.
Szukam sobie mieszkania.
- Po co? - Po co?
Życie jak w Madrycie. Mi kobieta nie przynosi ciasta do wanny.
Ale nie matka.
Nie jestem już potrzebny. Mama ma Lenny'ego.
Jestem wielką kupą zajmującą miejsce.
Jeszcze matka ci mówi, że sobie jądra ugotujesz w wannie.
Wprowadź się do mnie.
Serio? Masz wolny pokój?
- Tak, jeśli dasz radę wejść. - Jak to jeśli dam radę wejść?
Jest zawalony gratami.
Wiesz co?
Zróbmy to.
Czas stać się mężczyzną.
Pomożesz mi przekazać mamie wieści?
Zobaczmy.
Interesujące.
Co?
Silna, pewna siebie, zdeterminowana.
Na zewnątrz.
Ale w środku jesteś krucha i wrażliwa.
Jesteś samotna.
To trudne, prawda? Być silną kobietą w męskim świecie.
Czujesz, że się zatraciłaś
i postrzegasz potrzebę otuchy jako słabość, którą można wykorzystać.
Wypierasz jej potrzebę.
Ale potrzebujesz jej.
Każdy potrzebuje.
- Mamo. - Tak?
- Muszę ci coś powiedzieć. - Zawsze to wiedziałam.
Co?
Co chciałeś powiedzieć?
Czas, żebym wyfrunął z gniazda.
Brian ma wolny pokój. Będę z nim mieszkał.
Dobrze. Jutro pomogę ci się przeprowadzić.
- Jutro? - No tak.
Super.
To pójdę się ubrać.
Tak.
Wstawię stół bilardowy w jego pokoju.
- Nie zmieści się przecież. - Taki mały.
Zamknęłaś na klucz!
Tak, jestem w łóżku.
To ja, Ken.
Domyśliłam się.
Wpadłem na nową plotkę z showbiznesu pod tytułem Careless Whispers.
Dobra. Powiesz mi jutro.
To lista wszystkich znanych mi osób,
które twierdzą, że obciągnęły George'owi Michaelowi.
Fajnie. Idę spać.
- Ale pomysł dobry, co? - Tak.
No. Dobranoc.
- Dobranoc, Ken! - Co?
- Dobranoc, Ken! - Dobra.
Do zobaczenia jutro.
- Pa. - Pa.
Nie wstawaj.
- Dzięki. - Pa.
Pa.
Nowa zabawka?
Robię ci rachunki!
Nie mógłbym się tym znudzić.
Chyba że bym pracował.
Wtedy byłoby to irytujące.
To jest irytujące.
- Wyniesiesz tę piszczałkę? - Nie, spójrz na nią.
Cześć.
No zapiszcz.
Zapiszcz.
Czas spać.
Napisy: Mirosław Suwała