‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪โทนี่
‪บ้าเอ๊ย
‪หัวใจผมเต้นอยู่ที่ 140 อยู่แล้วนะ
‪ใช่ ฉันพอดูออก
‪เยี่ยมเลย
‪มาเถอะ
‪นี่ของนาย
‪- ขอบใจ ‪- สบายดีไหม
‪ก็ดี นายล่ะ
‪ก็ดี หมาเป็นไงบ้าง
‪- หมาเป็นไงบ้างเหรอ ‪- ใช่ ฉันว่าคงเอกเขนกอยู่บนโซฟาสินะ
‪ใช่ เธอก็สบายดี
‪เยี่ยม อือ ถามฉันหน่อยสิว่าแฟนฉันเป็นไงบ้าง
‪- แฟนนายเป็นไงบ้าง ‪- ก็ดีนะ
‪ตอนนี้ก็กำลังเอากับแอนดี้ นอร์ริสอยู่ ‪คนทำหนังสือน่ะ
‪เหรอ
‪ไว้เจอกันนะ
‪(บ้านพักคนชราออทัมนัล ลีฟส์)
‪วันนี้อากาศดีอีกแล้ว
‪บางทีน่าจะพาคุณออกไปเดินเล่นหน่อยนะ
‪ผมขอโทษเรื่องเมื่อคืนด้วยนะ ‪แน่นอนว่ามันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ
‪ผมแค่... ‪ผมทนกับการที่คนเข้ามายุ่มย่ามกับผมไม่ได้
‪ค่ะ
‪มันบังคับกันมากเลย ‪และก็ต่อหน้าคนอื่นด้วยและก็...
‪งั้นคืนนี้อยากไปดื่มด้วยกันหน่อยไหม ‪แค่เราสองคน
‪- ไม่หรอก ‪- จริงเหรอ
‪ล้อเล่นน่ะ ผมอยากดื่มด้วยอยู่แล้ว
‪คุณอยากไปที่ไหน
‪ไม่ต้องที่ไหนหรอก ผมชอบดื่มบนโซฟา
‪โอเค บางทีฉันอาจไปนั่งโซฟาใกล้ๆ กับคุณก็ได้
‪ครับ
‪- มีจินไหม ‪- มีทุกอย่างเลย
‪- โทนิคล่ะ ‪- ผมหมายถึงทุกอย่างที่เป็นแอลกอฮอล์
‪- งั้นฉันจะเอาโทนิคไป ‪- ได้
‪- มะนาวล่ะ ‪- ไม่มี
‪ฉันจะเอามะนาวไปด้วย
‪- คุณสบายดีไหม ‪- นายใช่ลูกฉันหรือเปล่า
‪เหมือนมันไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยว่าไหม
‪- อะไรนะ ‪- พ่อ
‪ไว้เจอกันนะ
‪ยังเช้าอยู่เลยเก้าโมงสิบห้า
‪ดื่มชาหน่อยไหม
‪ค่ะ ได้สิ
‪ไม่มีที่ให้ผมแล้วเหรอ
‪เรากำลังจะไปกันแล้ว
‪โอเค
‪ไปเที่ยวที่ไหนกันเหรอ
‪- แค่ไปดื่มชากันน่ะ ‪- เยี่ยม
‪โอเค
‪ไว้เจอกันครับ
‪- คุณโอเคไหม ‪- แน่นอนอยู่แล้วครับ
‪ว่าแต่ว่าผมไม่ได้มาแทนที่สแตนนะ
‪- คุณหมายถึงอะไร ‪- แอนกับผม
‪เรายังคิดถึงคู่ของเราหมดทั้งหัวใจ
‪เพียงแค่ตอนนี้...
‪เราคิดถึงพวกเขาด้วยกัน
‪คุณอยากให้คนเหงาสองคนมีความสุขใช่ไหมล่ะ
‪ครับ
‪และผมไม่คิดว่า ‪ณ จุดหนึ่ง คุณคงเคยถามตัวเองว่า
‪"ฉันหวังว่าคู่ของฉันที่จากไปจะไม่ว่าอะไรนะ"
‪ไม่อยู่แล้วครับ
‪แล้วทำไมคุณถึงได้ ‪ตั้งข้อกำหนดกับตัวเองแบบนั้นล่ะ
‪คนเดียวอีกแล้ว
‪ไม่เป็นไร
‪คุณรู้จักผมดี ผมไม่ใช่คนขี้บ่นอะไร
‪ผมยังคิดถึงคุณมากเลยนะ
‪ผมคิดว่าผมคงไม่มีวันก้าวผ่านมันไปได้
‪ผมไม่แข็งแกร่งพอ
‪เมื่อไม่มีคุณ
‪ผมยังอยู่ในช่วง... รับมือกับความสูญเสียอยู่
‪ช่วงหลีกหนีความจริงนี่เป็นช่วงที่ยากนะ
‪ผมไม่เคยปฏิเสธว่าคุณจากไปแล้ว
‪แต่ผมหลีกหนีความจริงที่ว่า
‪ผมป่วยทางจิต
‪แม้แต่ตอนที่ผมคิดฆ่าตัวตาย ‪ผมไม่เคยคิดว่าผมผิดปกติอะไร
‪ผมคิดว่านั่นเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล
‪และผมรำคาญที่คนอื่นคิดว่าผมไม่ได้คิดให้ดี
‪เพิ่งไม่นานมานี้เองที่ผมรู้ตัวว่าผมป่วย
‪ผมคิดว่านั่นคือความหวังริบหรี่ที่ผมอาจจะดีขึ้นได้
‪รู้สึกดีนะ
‪ที่ได้คุยกับคุณ
‪ขอโทษที เมื่อคืนเป็นยังไงบ้าง
‪แต่ฉันไม่มีอารมณ์สังสรรค์
‪และฉันไม่รู้ว่าทำไมนายต้องมาวิจารณ์ลิซ่า
‪ไม่มีใครวิจารณ์ลิซ่าเลยนะ
‪เราแค่ไม่อยากให้ ‪เอ็มมารู้สึกไร้ค่าเมื่อเทียบกับเธอ
‪ทำไม เธอไม่ใช่เมียใหม่ฉันนี่
‪ก็ไม่ใช่ แต่เธอก็เป็นคนนะ เธอเป็นคนดีด้วย
‪- เราบอกเธอแบบนั้นหลังจากนายกลับ ‪- ดี
‪ฉันโยนกระถางกระบองเพชร ‪ใส่รถที่ไม่ยอมจอดตรงทางม้าลาย
‪เยี่ยม นายเขียนเรื่องนี้ ‪หลังจากที่ฉันได้รับสายเรื่องนี้ได้เลย
‪- นั่นคือสิ่งที่นายได้ ‪- หมายความว่าไง
‪ฉันไม่ได้อยากสังสรรค์งี่เง่านั้น ฉันทำเพื่อนายนะ
‪- นายพยายามทำให้ชีวิตนายน่าสนใจขึ้น ‪- ความผิดฉันสินะ
‪- เราต่างได้รับบทเรียนแล้วใช่ไหม ‪- ซึ่งก็คือ
‪อย่าช่วยใครเลย
‪เยี่ยม เป็นบทเรียนที่ดี ใช่
‪จริงๆ นะ ฉันว่านายควรไปจัดการ ‪กับอารมณ์ฉุนเฉียวของนาย
‪เดี๋ยวมันจะได้ฆ่านายหรือไม่ก็ฆ่าคนอื่น
‪ทำไมนายไม่ระบายออกกับกีฬาล่ะ ‪นายเคยเล่นกีฬาเยอะนี่
‪ตอนนี้นายแค่ปล่อยตัวเองเป็นไป
‪ดื่มไวน์ทุกคืน ใครจะรู้ว่า ‪มีอะไรอย่างอื่นอีก มันจะทำให้นายดีขึ้นนะ
‪ฉันปล่อยตัวเองเป็นไป ใช่
‪ขอบอกเลยนะ ถึงฉันดื่มวิสกี้ครึ่งขวด
‪ฉันก็ยังใช้กำลังเอาชนะนายเรื่องไหนก็ได้
‪- อย่างี่เง่าไปหน่อยเลย ‪- ฉันทำได้อยู่แล้ว
‪- งั้นอะไรล่ะ ‪- ปิงปองไหม
‪- ก็ได้ ‪- เหรอ
‪- ใช่ ‪- ไม่ต้องวิ่งเยอะ
‪ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น ‪จะวางเงินเดิมพันด้วยไหม
‪- โอเคไหม ‪- ก็ได้
‪- 100 ปอนด์ ‪- ไม่นั่นมัน...
‪โอเค ก็ได้ 100 ปอนด์ ตามนั้น
‪ฉันจะโทรไปที่สมาคมแร็กเก็ต ‪พวกเขามีโต๊ะอยู่... ขอโทษที
‪นี่คอลีนเด็กฝึกงานคนใหม่ มาแทนแซนดี้ นี่โทนี่นะ
‪- สบายดีนะครับ ‪- ก็ไม่เชิงค่ะ
‪ฉันสิ้นหวังหมดแล้ว
‪ต้องเริ่มใหม่หมด ‪ฉันอุตส่าห์ไต่เต้าขึ้นเป็นระดับผู้จัดการแล้ว
‪- เมื่อก่อนคุณทำงานที่ไหน ‪- ร้านสะดวกซื้อค่ะ
‪แต่มันเจ๊งช่วงเกิดโรคระบาด ‪ฉันเลยต้องคว้างานอะไรที่มีไปก่อน
‪เงินเดือนก็ห่วยแตกและฉันก็ไม่รู้ว่าฉันทำอะไรอยู่
‪คือเราก็เหมือนลงเรือลำเดียวกันแหละนะ
‪จริงเหรอคะ คุณอยู่กับแม่ที่ติดเหล้า
‪ในขณะที่พ่อคุณติดคุก ‪เพราะซ้อมน้องชายเธอที่มาลวนลามคุณด้วยไหม
‪นายช่วยสอนงานเธอหน่อย...
‪ได้
‪อยากไปดูเราสัมภาษณ์พวกชอบสวิงกิ้งไหม
‪อะไรคะ
‪อะไร สวิงกิ้งเหรอ
‪ทั้งหมดเลยค่ะ ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูดสักอย่าง
‪ผมเป็นนักข่าวของหนังสือพิมพ์ใช่ไหม
‪ผมเลยไปคุยกับคนที่มีเรื่องราวที่น่าสนใจ
‪- โอเค ทำไมคะ ‪- ทำไมเหรอ
‪ค่ะ
‪ทำไมผมต้องคุยกับพวกเขา ‪หรือว่าทำไมผมต้องทำอะไรแบบนั้น
‪ค่ะ
‪แค่มากับเราเถอะ
‪ผมเจฟฟ์และนี่เวร่าคู่ของผมครับ
‪สวัสดีครับ ขอบคุณที่เชิญเรามานะ
‪แล้วสมาคมนักสวิงกิ้งนี่คืออะไรครับ
‪- ความสนุก ‪- ค่ะ
‪- ผ่านทางเซ็กส์ ‪- ครับ
‪ผมทำงานที่เตาเผาศพซึ่งค่อนข้างที่จะ
‪น่าเบื่ออะไรแบบนั้น ผมเลยชอบปลดปล่อย
‪เขาหงุดหงิดมาก
‪คือว่า... เก็บกดมาก
‪- เขาต้องปลดปล่อยมันออกมา ‪- ใช่
‪ค่ะ
‪เราเลยเริ่มทำสิ่งนี้ มันถูกต้องตามกฎหมาย ‪สำหรับคนที่บรรลุนิติภาวะแล้วเท่านั้น
‪เกินกว่าบรรลุนิติภาวะไปเยอะ
‪ครับ และทุกคนก็ยินยอม ‪เราขออนุญาตในทุกเรื่อง
‪ไม่มีการโกหกหลอกลวงใดๆ ‪และทุกอย่างก็ปลอดภัย 100%
‪ต้องใช้ถุงยางทุกครั้ง
‪ห้ามถ่ายวิดีโอและรูป
‪เราตั้งชื่อว่าเวกัสคลับ
‪อะไรที่เกิดขึ้นที่เวกัสก็เก็บไว้ที่เวกัส ‪เคยได้ยินคำพูดนี่ไหม
‪ครับ แต่คุณโอเคกับการลงหนังสือพิมพ์เหรอครับ
‪ครับ พวกเราโอเค
‪แต่ผมจะไม่เอารูปสมาชิกคนอื่นให้คุณ
‪ผมไม่อยากให้คนอื่นจำพวกเขาได้ ‪เวลาไปไหนมาไหนถ้าพวกเขาไม่อยากให้รู้
‪มันเป็นสมาคมลับสำหรับคนที่อยากสนุกนิดหน่อย
‪ไม่มีอะไรแปลกประหลาด ผมขอย้ำอีกครั้ง
‪มันคืออะไร มันก็คือการเฉลิมฉลอง
‪ใช่ไหมคะ เรื่องการแบ่งปันร่างกายกัน
‪แต่ถ้ามีใครบางคน ‪ไม่อยากร่วมเพศอย่างเต็มรูปแบบ
‪นั่นก็ไม่เป็นไร
‪ก็เหมือนกับคุณโพลเด็นนะคะ
‪เธอแค่ชอบให้เจฟฟ์ลูบ
‪เธอชอบแบบนั้น
‪ก็แล้วแต่เธอเลย
‪ในขณะที่นอร์แมนสามีของเธอ ‪เขาอยากให้เอาอะไรสอดใส่เขาใช่ไหม
‪- อย่างเช่นอะไรคะ ‪- อย่า
‪- อย่าเหรอ ‪- จู๋ปลอม
‪- ค่ะ ‪- ส่วนใหญ่นะ
‪เขาเอาของเขามาเอง ไม่เอาไปใช้กับคนอื่น
‪ความสะอาดเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ‪คุณเขียนแบบนั้นได้เลย
‪ครับ
‪แล้วคนจะมาเข้าสมาคมได้ยังไงครับ
‪ก็แค่เข้ามาหาไม่จำเป็นต้องสมัครอะไร
‪ครั้งแรกแค่ดูก่อนก็ได้จะได้พอรู้ว่าเป็นยังไง
‪- คุณอยากเข้าร่วมไหม ‪- ไม่ครับ ขอบคุณ
‪- ไม่ครับ ไม่ใช่... ไม่ ‪- แน่ใจเหรอ
‪- ครับ ‪- เรายินดีต้อนรับคุณอย่างมาก
‪เรามีทุกแบบเลยถ้าคุณกังวลเรื่องนั้นนะ
‪มีคนจีนตัวน้อยๆ ด้วย
‪คิมผู้น่ารัก เขาเร็วมากใช่ไหม
‪เร็วมาก หวังว่าเขาจะโชคดี
‪อย่างไรก็ตาม ‪อย่างที่เจฟฟ์บอกว่าคุณแค่ดูอย่างเดียวก็ได้
‪- ไม่ครับ ‪- ครับ เหมือนอย่างแมรี่ บิดเดิล
‪ขอให้ไปสู่สุขตินะ
‪เธอต้องนั่งรถเข็น
‪แต่เราเคยเข็นเธอไว้ที่มุมห้องแล้วเธอก็แค่ดู
‪เธอทำอย่างอื่นไม่ค่อยได้
‪เธอช่วยตัวเองได้อยู่
‪ใช่ เธอยังมีมือข้างหนึ่งที่ใช้งานได้
‪- เอาล่ะ อยากถ่ายรูปกันไหม ‪- ครับ
‪ยิ้มหน่อย
‪เยี่ยม
‪- สบายดีไหม ‪- หวัดดี
‪- ไง ‪- ไง
‪พวกสวิงกิ้งเป็นไงบ้าง
‪แย่มาก
‪ผมอยากบอกไปว่า ‪"ขอโทษที เล่าให้เราฟังทำไม" ตลอดเลย
‪"เก็บไว้ฟังคนเดียวเถอะ มันประหลาด"
‪อย่างน้อยพวกเขาก็ได้ใช้ชีวิต ฉันไม่มีอะไรเลย
‪ฉันไม่มีแฟนด้วยซ้ำทั้งที่ฉันง่ายโคตรๆ
‪ไม่ต้องรีบร้อนหรอก
‪กว่าผมจะได้รู้จักภรรยาผม ‪ก็ตอนอายุ 30 กว่าแล้ว
‪- แต่ภรรยาคุณตายแล้วใช่ไหมคะ ‪- ใช่
‪เสียใจด้วยค่ะ
‪ขอบใจ
‪ผมไม่ได้หาแฟนแต่เธอก็เข้ามา
‪ผมอาศัยอยู่ในห้องเช่ารูหนูที่อยู่บนร้านซักรีด
‪ผมได้ยินเสียงเครื่องซักผ้าทั้งวัน
‪และถ้าไม่ใช่เพราะลิซ่า ‪ผมคิดว่าผมก็น่าจะยังอยู่ตรงนั้น
‪ผมไม่เคยมีเงิน เธอรายได้ดีกว่าผมเยอะมาก
‪พ่อเธอให้เรายืมเงินไปดาวน์บ้าน
‪เราผ่อนบ้านหมดไม่นานแล้วเธอก็ป่วย
‪ถ้าผมไม่มีบ้านผมก็น่าจะอยู่ใต้สะพานแล้วตอนนี้
‪ก็อาจจะยังดีกว่าสถานการณ์ของฉัน
‪ฉันคงมีความสุขดีกับห้องรูหนู
‪ฉันหาห้องเช่าอยู่แต่เงินค่อนข้างตึงช่วงนี้
‪คุณน่าจะย้ายไปอยู่กับโทนี่ ‪เขาอยู่คนเดียวในบ้านหลังเบ้อเริ่ม
‪- ขอบใจนะ แคท ‪- คงไม่อยากหรอก
‪คงไม่อยากเหรอ ทำไมล่ะ
‪มันไม่ใช่ว่าฉันอยากหาที่อยู่ ‪ฉันอยากหาที่ที่ฉันจะได้อยู่คนเดียว
‪แบบว่า ฉันต้องพึ่งพาตัวเองให้ได้ ฉันแค่...
‪ฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนขี้แพ้
‪- ฉันต้องไปดูบ้าน คุณอยากไปด้วยไหม ‪- ทำไม
‪ฉันรู้สึกเหมือนพวกเขาข่มฉัน
‪คุณเลยต้องการใครวัยกลางคน ‪ที่อ้วนและผมหงอกเหรอ
‪ใช่
‪ผมช่วยคุณได้เลย
‪ฉันคิดเสมอว่าฉันน่าจะเป็นนายหน้าที่ดีได้
‪- แหงล่ะ ‪- รู้ไหมว่าทำไม
‪- เพราะเย็นชาและไม่สนใครไง ‪- น่าเชื่อถือ
‪คนอื่นดูออกว่าฉันรู้เรื่องที่ฉันพูดอยู่
‪ไม่ใช่หรอก
‪เอ่อ ใช่ ผมโทรหานักเขียน ‪ที่ชื่ออะไรนะคนนั้น ที่เป็นร่างทรง
‪เธอบอกว่าพร้อมที่จะดูดวงให้แล้ว
‪เธอดูลายมือหรือลูกแก้วหรืออะไรเหรอ
‪เธอบอกว่าเธออ่านออร่า ‪แล้วบอกได้ว่าคุณควรทำยังไง
‪ฉันหวังว่าคนที่มีพรสวรรค์สองคน ‪คงไม่ได้มาต้านกันเองหรอกนะ
‪พรสวรรค์อะไร
‪ฉันก็มีพลังจิตอยู่บ้าง
‪งั้นเหรอ
‪ไม่ใช่หรอก
‪- คุณรู้ได้ยังไง ‪- มันไร้สาระไม่ใช่เหรอ
‪- คุณไม่เชื่อเรื่องไร้สาระพวกนั้นเหรอ ‪- อะไร
‪พลังเหนือธรรมชาติ ร่างทรง หมอดู
‪ไม่รู้สิ
‪มันต้องมีอะไรสักอย่างสิ
‪ถ้ามันเป็นเรื่องต้มตุ๋นมันก็น่าจะผิดกฎหมาย ‪แล้วพวกเขาก็ทำเงินได้เยอะด้วย
‪เหรอ แต่ถ้ามันได้ผลจริง
‪พวกเขาก็น่าจะซื้อหวยทุกอาทิตย์ ‪แล้วกลายเป็นเศรษฐีไปแล้ว
‪ก็มีเหตุผล
‪ผมคิดว่ามันสำหรับคนที่มองหาอะไรบางอย่าง
‪- สวัสดีครับ ‪- สวัสดีค่ะ
‪ขอโทษที่มาสายครับ มีคนเจอหญิงแก่ตาย
‪เรามีพื้นที่สำหรับกินอาหาร พื้นที่นั่งเล่น
‪ห้องครัว
‪ห้องนอน
‪สะดวกสบายเข้าถึงกันได้ง่ายมาก
‪ที่บ้านผมห้องครัวอยู่ไกลจากห้องนอนมาก
‪ฉันหาห้องได้แค่นี้เหรอ
‪นี่คือขนาดของห้อง ‪ที่เหมาะกับค่าเช่าที่คุณต้องการจ่าย
‪แถวนี้ก็ค่อนข้างถูกด้วยนะครับ ‪ดังนั้นที่นี่ก็ใหญ่กว่าที่อื่นแล้ว
‪ย่านนี้เป็นยังไงเหรอ
‪ครับ...
‪ปกติผมจะไม่พูดถึงนะ
‪แต่มันเต็มไปด้วยคาเฟ่เก่าๆ ‪และก็อาหารจานด่วน ดังนั้นก็...
‪- พระเจ้า ‪- ครับ
‪โอเค รีบไปก่อนที่จะ...
‪- เยี่ยมมาก ‪- ครับ บาย
‪- ไม่ครับ เดี๋ยวผมออกไปส่ง ‪- ครับ
‪- ค่ะ ‪- เยี่ยม
‪เอาล่ะ ไว้เจอกันนะครับ ‪เดี๋ยวไปจัดการเรื่องให้
‪(เดอะ แทมบูรี กาเซ็ตต์)
‪ไม่ดีเหรอ
‪หดหู่มาก
‪อยู่นี่เอง
‪ฉันเขียนคอลัมภ์ทีวี ‪เรื่องหน้าใหม่ของไซมอน โคเวลล์เสร็จแล้ว
‪- ขอบใจ ‪- นี่ใครกัน
‪คอลีน นี่เคนนะ
‪ทำไมหน้าหงอยแบบนั้น
‪ให้เริ่มตรงไหนดี ฉัน 30 แล้ว ‪ยังอยู่กับแม่ที่ติดเหล้า
‪ทำงานหาเงินได้เท่าจิ๋มมด ‪ดังนั้นทางเดียวที่ฉันจะพึ่งพาตัวเองได้
‪คือต้องไปอยู่ห้องรูหนูบนร้านค้า
‪ฟูมฟายสุดๆ นึกว่าจะไม่หยุดพล่ามซะแล้ว
‪ฟังนะ ถ้าเธอไม่มีบ้านอยู่ ฉันมีห้องบนออฟฟิศ
‪อะไรนะ ไม่มีคนอยู่เหรอ
‪อือ ฉันเก็บไว้ใช้ออดิชั่นหนุ่มๆ นะ จุ๊ๆ
‪หรือจ๊วบๆ เข้าใจที่พูดใช่ไหม
‪- คิดว่ารู้นะ ‪- คุณเพิ่งพูดเอง
‪แต่ฉันหยุดไปช่วงโคโรน่าระบาดน่ะ น่ากลัว
‪ติดเอดส์ยังดีกว่า ‪พอจะรู้อะไรบ้างว่ามันเป็นอะไรยังไง
‪คุณต้องไปมีอะไรกันถึงจะติดได้
‪แต่โคโรน่าไวรัสเหรอ ‪แค่ใครก็ไม่รู้ไอใส่ตอนเดินผ่านก็จบเห่แล้ว
‪ก็ฉันมีความเสี่ยงสูงนี่นะ เป็นหอบหืด
‪ฉันเคยมีความเสี่ยงสูง ‪ที่จะติดเอดส์เพราะฉันชอบให้อัดตูด
‪ฉันเลือกเอง
‪เอาเถอะ ไปใช้ห้องได้เลยถ้าอยากใช้ ‪แต่ขอแนะนำว่าเปลี่ยนผ้าปูที่นอนก่อนจะดีกว่า
‪เจอกันนะ
‪บายเคน
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดี
‪โทนิค
‪กับมะนาว
‪เยี่ยม
‪- เป็นไงบ้าง ‪- ก็ดีค่ะ
‪สวัสดีคนสวย
‪คนสวย สวัสดีสาวสวย
‪หวัดดี ใช่ ขอจูบหน่อย เด็กดีอยู่ไหน
‪อะไรเหรอ
‪- เปล่า อย่าลืมมะนาวล่ะ ‪- ฉันไม่มีวันลืมมะนาวหรอก
‪- นั่นใคร ‪- ไลโอเนล
‪เหรอ ไลโอเนล ฉันหั่นเขาไม่ได้แล้วสินะ
‪หรือทิ้งไปก็ไม่ได้
‪เลิกเลยนะ
‪เลิกวาดรูปหน้าบนผักผลไม้ได้แล้ว
‪ผมผสมจินกับโทนิคให้แล้ว
‪ผมไม่รู้ว่าคุณอยากใส่มะนาวแบบไหน ‪ผมจะไปเอาน้ำแข็งมาให้นะ
‪ได้ค่ะ
‪- คุณวาดรูปหน้าเหรอ ‪- นั่นไลโอเนล
‪ตายเลย
‪- คุณจะไปเอาน้ำแข็งมาไหม ‪- ครับ
‪- ฉันเอง ‪- ให้ตายสิเคน ไม่เคาะประตูหน่อยเหรอ
‪ไม่ต้องห่วงเธอไม่มีอะไร ‪ที่ฉันอยากดูหรอก เชื่อเถอะ
‪ฉันจะโผล่มาตลอดแหละ ‪เราจะกลายเป็นเพื่อนรักกัน
‪ฉันเบื่อที่ทำงานมาก ไม่มีอะไรโผล่เข้ามาให้เลย
‪เรื่องที่ฉันจะเล่าให้ฟังเกี่ยวกับที่นี่นะ
‪เต็มไปด้วยความทรงจำมันหยดติ๋ง ‪หยดติ๋งจริงๆ โยนผ้าเช็ดตัวนั่นทิ้งไปได้เลย
‪เอาเถอะ ฉันไม่กวนเธอแล้ว ไปล่ะ
‪- สบายดีไหม ‪- ก็ไม่มีอะไรให้บ่นนะ
‪มาหาเจมส์เหรอ
‪- สายตุ๋ยนั่นอยู่ไหนล่ะ ‪- เขาอาบน้ำอยู่ แต่เข้ามาก่อนสิ
‪- อะไรเนี่ย ‪- สบายดีไหม ไอ้หนู
‪- แม่ครับ ‪- อะไรเหรอลูก
‪- ผมอาบน้ำอยู่นะ ‪- เด็กดี
‪ในนี้ร้อนดีใช่ไหม
‪ใช่ บอกเขาแล้วว่ามันร้อนเกินไป ‪มันไม่ดีต่ออัณฑะของเขา
‪ทำให้เป็นหมันได้
‪ขอดูหน่อยนะ
‪มันแดงอยู่นะพวก
‪ใช่เลย ราดน้ำเย็นใส่หน่อยนะ เจมส์
‪เลิกพูดถึงเรื่องไข่ของผมสักทีได้ไหม ‪มันไม่ได้เป็นอะไร
‪กินเค้กไหม ไบรอัน
‪- ได้ครับ ขอบคุณ ‪- เจมส์ล่ะ
‪- ผมอาบน้ำอยู่นะเว้ย ‪- กินหรือไม่กินล่ะนั่น
‪เค้กอะไร
‪เค้กช็อกโกแลตโรยเฟลกส์ด้านบน
‪งั้นก็กินครับ
‪ผมต้องออกไปหาที่อยู่เอง
‪- ทำไม ‪- ทำไมเหรอ
‪นี่ก็ใช้ชีวิตเหมือนฝันแล้ว ‪ฉันล่ะอยากให้มีผู้หญิงเอาเค้กมาให้ตอนอาบน้ำมั่ง
‪แต่ต้องไม่ใช่แม่สิ
‪ผมไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่อีกแล้ว แม่มีเลนนี่แล้ว
‪ผมก็แค่ไอ้อ้วนตัวโตที่กินพื้นที่
‪และแม่ไม่ควรมาว่าเรื่อง ‪ไม่ดูแลไข่ให้ดีเวลาอาบน้ำ
‪นายไปอยู่กับฉันได้นะ
‪จริงเหรอ คุณมีห้องว่างเหรอ
‪- มีสิ ถ้านายเข้าไปได้ ‪- หมายความว่าไงที่ว่าถ้าเข้าไปได้
‪มีแต่ขยะเต็มไปหมด
‪รู้อะไรไหม
‪เอาแบบนั้นแหละ
‪ถึงเวลาที่ผมต้องเป็นชายเต็มตัวแล้ว
‪คุณช่วยบอกแม่ผมให้หน่อยได้ไหม
‪ไหนดูซิ
‪น่าสนใจ
‪อะไรคะ
‪แข็งแกร่ง มั่นใจ มุ่งมั่น
‪จากภายนอก
‪แต่ภายในนั้นเปราะบางและอ่อนไหว
‪คุณเหงา
‪มันยากใช่ไหมล่ะ ‪ที่ต้องเป็นหญิงแกร่งในโลกของผู้ชาย
‪คุณสูญเสียตัวคุณไปเล็กน้อย
‪และคุณเห็นว่าการต้องการคนปลอบใจ ‪คือความอ่อนแอที่พวกเขาจะรีบจู่โจม
‪คุณจึงปฏิเสธว่าคุณต้องการมัน
‪แต่คุณต้องการมันจริงๆ นะ ที่รัก
‪ทุกคนต้องการ
‪- แม่ครับ ‪- ว่าไง
‪- ผมมีเรื่องต้องบอกครับ ‪- แม่รู้มานานแล้วลูก
‪อะไรนะ
‪ขอโทษทีลูกจะบอกอะไรเหรอ
‪โอเค ผมคิดว่าถึงเวลาที่ผมต้องออกจากรังแล้ว
‪ไบรอันมีห้องว่างอยู่ที่บ้าน ผมจะย้ายไปอยู่กับเขา
‪โอเค งั้นแม่จะช่วยลูกย้ายพรุ่งนี้แล้วกัน
‪- พรุ่งนี้เหรอ ‪- ใช่
‪เยี่ยม
‪งั้นผม... ไปใส่เสื้อผ้าก่อนแล้วกัน
‪อือ
‪ผมจะเอาโต๊ะสนุ๊กไปไว้ในห้องเขา
‪- มันเข้าไม่ได้หรอก ‪- โต๊ะเล็กๆ น่ะ
‪เธอล็อกประตูด้วยเหรอ
‪ใช่ ฉันจะนอนแล้ว
‪นี่เคนเองนะ
‪ค่ะ ฉันเดาออก
‪ฉันมีไอเดียเรื่องข่าวซุบซิบ ‪ในวงการบันเทิงชื่อว่า แคร์เลสวิสเปอร์
‪โอเค ไว้เล่าให้ฟังพรุ่งนี้นะ
‪อือ มันคือรายชื่อของทุกคนที่ฉันรู้จัก
‪ที่อ้างว่าเคยชักว่าวให้จอร์จ ไมเคิล
‪โอเค ฉันจะนอนแล้ว
‪- เป็นความคิดที่ดีใช่ไหม ‪- ค่ะ
‪อือ งั้นก็ฝันดีนะ
‪- ค่ะ ฝันดีนะ เคน ‪- อะไรนะ
‪- ฝันดี เคน ‪- โอเค
‪ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ
‪- ไว้เจอกัน ‪- ไว้เจอกัน
‪ไม่ต้องลุกหรอก
‪- ลาก่อน ‪- บาย
‪บาย
‪นั่นของเล่นใหม่เหรอ
‪ฉันทำบัญชีให้คุณอยู่นะ
‪ผมไม่มีวันเบื่อกับมันหรอก
‪เว้นแต่ว่าผมจะทำงาน
‪- ค่ะ ‪- มันคงจะน่ารำคาญ
‪ใช่ มันน่ารำคาญ
‪- คุณเอาที่บีบเสียงออกได้ไหม ‪- ไม่หรอก ดูเธอสิ
‪หวัดดี
‪บีบสิ
‪ถึงเวลานอนแล้ว
‪คำบรรยายโดย นภาลัย แจ็คสัน