NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Boing.
Czekaj.
Boing!
Podoba jej się to?
Tak.
Spójrz na nią.
- Też chcę psa. - Nie.
Tak, kupmy sobie psa.
Nie, bo nie żyją długo.
- Potem jest ci smutno... -Co?
Wybacz, Brandy, ale prawda jest taka,
że jest strasznie smutno, gdy pies umiera.
Właśnie. A propos, tato.
Czas zacząć by myśleć o twoim pogrzebie.
Daj mu spokój! Masz jeszcze z 20 lat, Ray.
- Oby nie. - Co to za pytanie?
Musimy wiedzieć, prawda?
A ty?
Mam to gdzieś. A ty ?
Chcę być pochowana na cmentarzu.
Żeby codziennie przynosili mi kwiaty i płakali.
Może przez kilka pierwszych dni. A potem: „Jebać to, pada”.
- Miło. - Kremacja.
Widzisz? Dokładnie. Bez pompy. Nie samolubnie.
Masz rozsypać moje prochy w Midlake, gdzie poznałem mamę.
Szczerze, nie pojadę aż do Midlake tylko po to.
- To tylko godzina jazdy. - Ja nie prowadzę, tak?
To moje ostatnie życzenie!
No i? Powiem teraz „tak”, ale i tak się nie dowiesz.
- Jak przyjdzie pora, to sobie daruję. - Gdzie w Midlake?
Traveler's Friend. Taki stary pub. Tam się oświadczyłem.
- Teraz to pewnie sklep z telefonami. - Co ty na to?
Twój jedyny syn nie pojedzie rozsypać twoich prochów.
Pojedzie. To dobry chłopak.
Cześć. Wszystko ok?
A jak myślisz?
- Nie? - Zgadza się.
To już za wiele. Co mogę zrobić?
Nie wiem. Wiedziałeś, czym się zajmuje. Nie przeszkadzało ci to.
Ale nie myślałem, że będzie to robić, jak będziemy parą.
W filmach tak nie jest.
Richard Gere nie przyjeżdża w białej limuzynie,
wchodzi po schodach pożarowych,
a Julia Roberts na to: „Daj nam chwilę”.
„Obciągam Bobby'emu Changowi z pralni”.
- Skąd wiesz, że mu obciągnęła? - Powiedział mi.
Nie wiedział, że jest moją laską. Przemilczałem. Niedobrze mi było.
Byłem w szoku.
Jestem przygnębiony.
- Może pogadaj z nią. - Nie mogę! Głupio mi.
Może ty z nią pogadasz?
Nie ma mowy. Wieki jej nie widziałem.
Już nie przychodzi. Uznałem, że jest zajęta.
Zajęta to ona jest.
Jasne.
- Porozmawiaj z kimś. - Rozmawiam.
- Nie mam kwalifikacji... - Masz.
Miałeś depresję i myśli samobójcze, prawda?
- Nie masz myśli samobójczych? - Nic z tych rzeczy.
- To dobrze. - Pomóż nam. To twoja wina!
Jasne.
Proszę.
Daj mi pomyśleć. Ja pierdolę.
No chodź.
DOM OPIEKI JESIENNE LIŚCIE
- Cześć. - Cześć.
Wybieram się na małą wycieczkę, rozsypać prochy taty.
To miło. Dokąd?
Do wioski, w której oświadczył się mamie.
Jego ostatnie życzenie.
Moje prochy?
Nie twoje prochy.
Jeszcze żyjesz, co nie?
Poza tym nie jesteś moim ojcem, tak?
Jestem adoptowany?
Ja pierdolę, drugi ojciec.
To by nawet wyszło, bo jego syn nigdy go nie odwiedza.
Ledwo zdążył go tu umieścić, zanim wyemigrował do Australii.
- Tak? - W porządku?
Życie jest okrutne.
Wypij do na. Tak.
Hej.
W porządku?
Już myślałem. Jak złota rybka na dywanie.
- Gdzie? - Nie, nie ma...
No i masz.
Jak nowe mieszkanie?
Jestem wdzięczna Kenowi.
Nie muszę płacić i jest lepsze niż mieszkanie w domu,
ale ciągle mnie nachodzi.
Szczerze, jak słyszę go na schodach, to zamieram.
Próbuje otworzyć drzwi, a ja…
Siedzę cicho, póki nie odejdzie. Żyję jak Anne Frank.
Znajdziesz coś lepszego.
Cześć, złotko. Jestem Szczuro. A to Zbok.
My w sprawie tematu. Robimy podcast.
- Oto i on. - Cześć.
Pamiętasz nas? Chciałeś o nas napisać w gazecie.
Robimy podcast z twoim byłym psychiatrą, ty pieprzony szajbusie!
Jesteście psychiatrami?
Nie, zajmujemy się finansami.
Ale łączy nas to, że jesteśmy facetami
i jesteśmy z tego dumni.
O tym jest podcast. Zachęcamy facetów do bycia facetami.
Ale nikogo nie wykluczamy. Kobitki też nas słuchają.
Głównie te mające dość pieprzenia o nowym wzorcu męskości.
Chcemy pomóc światu zmężnieć.
- Cały dzień o tym gadamy... - Wyrzuć to z siebie!
Nadajemy na Twitterze. Pokażemy wam, jak to robimy.
Wyślij wiadomość do obserwujących.
- Na żywo i jedziemy. - Powiedz, gdzie jesteśmy.
Cześć, zasrańce!
Kutafony!
Udzielamy wywiadu w Tambury Gazette.
Przywitaj się, złotko.
Wolałabym nie.
Jest nieśmiała. Ale to nic.
To tylko próba. Główna audycja dziś wieczorem.
- Próba jąder! - Próba, raz, dwa, trzy.
Próba jąder po całości. O Boże, są pełne!
Pełne spermy.
Spuściłem ci się na tackę.
Zbadałem jądra na twojej babci!
Prosto w kuciapkę.
A ona: „Dzięki, skarbie, tego mi było trzeba”.
„Co ty jesz?”
Nic się nie martw, babciu.
Nie poślizgnij się na brei z tej włochatej małpy.
- A ty, baleron_69... - Wystarczy, panowie.
- Dajcie spokój. To jest biuro. - „Panowie, to jest biuro!”
Książę Andrzej się wkurwił.
Ty jebana gnido! Wracaj do swojego boksu!
- Żart, kurwa. - Zgrywa się tylko. Spokojnie.
Podcast Szczuro i Zbok. Namaste.
Kolumna „Zdrowie i samopoczucie”?
Zapiszę sobie. Dzięki za wyłączność. Na razie, chłopcy.
Byłem bliski... użycia siły.
Ale przemoc to nie rozwiązanie.
Zdecydowanie nie. Nie.
- Zaczynasz się orientować? - Chyba tak. Zaczynam.
Tędy. Tu jest więcej miejsca.
Który puścił bąka?
Nie, to z domu.
Brian pachnie tak samo. Możesz go powąchać.
Faktycznie.
- To twój zapach? - Tak.
Jak kupa, mocz i pot.
I strach, i wstyd.
Głównie gówno.
- Byle tobie było dobrze. - Dzięki.
Mogę posprzątać ten śmietnik?
Tak, śmiało.
Mogę tego nie oglądać?
Z rozczulenia.
Ok.
- Do dzieła. - Tak.
- Zmęczony? - Trochę.
To nie potrwa długo.
To
kiedy dostałeś zakaz wstępu do bufetu „jedz, ile zjesz”?
Miesiąc temu.
Dalej jestem zły.
- Jasne. Jaki powód podali? - Byli zupełnie szczerzy.
Powiedzieli, że przeze mnie splajtują. Że czegoś takiego nie widzieli.
Dali mi kilka ostrzeżeń, że jem za dużo,
a ja na to: „Jak mogę jeść za dużo, skoro jem, ile zjem?”.
Słuszna uwaga. Jak często tam chodziłeś?
Codziennie. Na obiad i kolację.
Czyli dwa razy dziennie?
Nie, tylko raz, od obiadu do kolacji.
Wtedy byłem pełny. Czasem ledwo mogłem wrócić do domu.
Siedziałeś tam codziennie sześć godzin?
Sześć czy siedem. Nie jadłem cały czas.
Od czasu do czasu zasypiałem,
ale budziłem się, gdy ktoś mi sprzątał talerz.
A ile to kosztowało?
Dziesięć funtów na osobę za wejście.
Dlatego wchodziłem raz i zostawałem.
Dobrze na tym wychodziłem.
Większość ludzi zje dwa, trzy kawałki pizzy
i kilka porcji makaronu,
ale pizza jest jak chleb, a makaron kosztuje grosze.
Tak restauracja zarabia.
Ja biorę 20 albo 30 kawałków pizzy,
zeskrobuję dodatki
i zostawiam ciasto.
Wabik.
To samo ze spaghetti Bolognese.
Podchodzę z 15 razy
i wybieram całe mięso ze spaghetti.
I mam jakieś dwa kilo wołowiny.
Mogę sobie siedzieć, ile chcę.
- Nie pracujesz? - Nie.
Poszedłem na wcześniejszą emeryturę i mam rentę.
Jeśli mogę zapytać, co ci dolega?
Spójrz na mnie.
Jestem totalnie rozjebany.
Gdzie jest ta restauracja?
- Zrób zdjęcie. - Dobra.
Uśmiech.
Świetnie.
Wkurzyło mnie to.
- Że jest pazerny? - Nie.
Jasne, że jest pazerny.
Ale ma rację.
Budują swoją markę
na obietnicy, że możesz zjeść, ile chcesz.
Potem babyccino?
Nie możesz nagle się wycofać, bo ktoś je za dużo lub za często,
albo musisz zmienić zasady. Ale dla wszystkich.
- Bez ściemy. - Komosa?
- Uwielbiasz komosę. - Nie ma już honoru.
Zrobiłeś wielką kupę?
- Do kurwy nędzy. - Wszystko ok?
- A co? - Powiedziałeś „Do kurwy nędzy”.
I założyłeś, że coś mnie wkurzyło?
- Jakby ktoś robił niepotrzebny hałas. - Cholera.
To dziecko.
Ale to nie ono robi hałas, tak? Ty robisz.
Żeby go rozbawić. Wkurzyłbyś się, jakby płakał.
Nie, bo to dziecko. Wkurzające jest to, co ty robisz.
To tylko dźwięki. Co w tym wkurzającego?
Rozmawiasz z kolegą, a ja z moim dzieckiem.
Ale ty nie słyszysz każdego mojego słowa, tak?
Co z tego? Jest hałas. Takie jest życie.
Dobra. Masz rację.
Kto jest hałaśliwym fiutem?
- Ty! Ty wielki, wkurzający fiucie! - To żałosne.
- Rozmawiam z kolegą. - Mówisz coś, czego inni nie chcą słyszeć.
Ty też, ale ty masz to gdzieś.
Jesteś wielkim, głośnym kutasem. O tak!
Jesteś hipsterskim, jebanym krasnalem ogrodowym!
Ty wielki, irytujący, głośny kutasie! O tak.
Jesteś pizdą. O tak. Jesteś pizdą.
Zaraz cię...
Wielki brzusio! Ty pizdo!
Ty jebana pizdo!
Ty... jebana... pizdo!
To tylko dźwięki.
TWÓJ LOKALNY TYGODNIK
Zawiozę cię na ping ponga i razem pojedziemy
do Midlake.
- Ok. - Będzie fajnie.
- Dobra. - Zrobimy sobie wycieczkę.
Weźmiemy przekąski, płyty. Będzie super.
- Ok. Dzięki. - Dobra.
No i reszta dnia obstawiona.
Gram z nim w ping ponga,
a potem zawozi mnie do Midlake, żebym rozsypał prochy taty.
Dzień pełen wrażeń.
No.
Ja pierdolę. Ale z nas banda frajerów.
- Mów za siebie. - Mówiłem.
Ale też za każdego, kto jest frajerem jak ja.
Matt jest ryzykancki, bo ma przeciwdeszczówkę.
Lenny się cieszy, jak znajdzie w kieszeni niezjedzone ciastko.
Masz rację. W moim życiu nie ma nic ciekawego.
To nieprawda.
Mam chłopaka na niby. Nienawidzę swojej pracy.
Wolałabym robić to, co ty, ale straciłam zacięcie.
Na randki już nie mogę chodzić. Najlepsze partie już zajęte.
Albo geje, albo świry.
Zrobiłam listę cech idealnego faceta. Jakie to smutne.
Ja też zrobiłam. Co masz na swojej?
Własny samochód, dom, własny biznes, bez dzieci.
Inteligenty, no wiesz, porządny gość. A ty co miałaś?
Musi mieć twarz i kutasa.
Kath. Masz ochotę na kawę?
Tak.
Muszę przestać się przejmować.
Jaki to ma sens?
Wiem, jak się czujesz.
Przepraszam.
- Kath. - Co?
Co?
Myślałam, że zapyta mnie pan o imię.
- Dlaczego? - Właśnie, dlaczego?
Nie wiem.
- Ma pani drobne? - Nie mam żadnych pieniędzy.
Mam pieniądze.
Mam dobrą pracę.
Tylko zostawiłam w pracy.
W porządku.
Jest pan żonaty?
- Nie. - Dziewczyna?
- Nie. - Gej?
- Nie. - Imię?
- Charles. - Charles.
- To Kath. - Tak.
Skąd pomysł, że jestem gejem?
A czemu nie?
- Co? - Nie ważne. Tak czy inaczej.
Może napijemy się czegoś później?
Tak.
Ok. Dam ci swoją wizytówkę.
Dziękuję.
- Dzięki. - Pa.
Do widzenia.
Co za obciach.
- Dlaczego? - Odstawiłam żenadę.
- Spodobałaś mu się. - Nie prawda.
- Spanikował i był uprzejmy. - Prawnicy nie panikują.
To inna sprawa. Jest prawnikiem! Miał kostium i w ogóle.
Nie ośmieszę się, że pracuję dla darmowej gazety.
Nie obrażam się.
Powiedz mu, że jesteś dziennikarką śledczą.
To go przestraszy. Pomyśli, że go sprawdzam.
Kim powinnam być dla prawnika?
Morderczynią.
Co?
Bądź sobą.
Powiedz prawdę.
Zawsze mów prawdę.
To jeszcze gorsze.
Co?
To, że rozwiązujesz krzyżówkę na kiblu!
Kiedyś tu było porno. O tak wysoko.
Te czasy już minęły.
Pięć lat temu strzepałbym sobie i dostałbyś prosto w twarz.
Zmarnowałem życie.
- Gotowy? - Tak.
Dobra. Dawaj.
1-0.
Weź.
Dobra, 3-0.
- Dotknęła? - Nie.
Prosto w jaja.
Dobra.
- 19-2? - Trzy.
- Tak? - Tak.
- 20-3. - Tak.
Dobra gra.
To nie było za bardzo wysiłkowe.
- Stoisz tylko. - Tak. I odbijasz.
No tak, ale...
- Ledwo się ruszasz. - No.
Musimy zrobić coś bardziej sportowego.
- Dobra. - Tenis czy coś.
- Super. - Dobra.
W ping pongu decyduje szczęście. Jak w pinballu.
- Wystarczy tego. - To puść coś, co ty lubisz.
No. Nie lada wyzwanie.
Will Smith, Willennium.
- Jak w milenium. - Ostatni raz, jak ktoś kupił CD.
- Lighthouse Family. - Dobry zespół.
Kocham Lighthouse Family.
- O kurwa, Susan Boyle? - No?
Co?
- Wylatuje. - Co ty robisz?
Nie Bublé.
Tak, Bublé.
Nie! Oszalałeś? Zabijesz kogoś! Tony!
- Radiohead. - To nie moja.
Wiem. To jest dobre.
To Jill.
- Lisa jej kupiła. - Tak?
No, uwielbiała ich.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Jesteś prawnikiem?
Tak, adwokatem.
- Aha. - A ty?
Nie.
- Co? - Nie jestem adwokatem.
Ok. To gdzie pracujesz?
Gdzie ja pracuję?
Nie będę kłamać.
Jestem
lekarzem.
No.
- Masz praktykę? - Nie muszę. Wszystko zrobiłam.
Mam certyfikat.
Co?
Co mówiłeś?
Masz praktykę? Jesteś lekarzem rodzinnym czy chirurgiem w szpitalu?
A, tak.
Pracuję w szpitalu
jako lekarz.
Ok.
- Zamówimy? - Tak.
Miałem życie, chłopie.
- Tak? - Tak.
Tak, roller coaster.
Była niesamowitą kobietą, seksualnie.
Dzika istota nie do okiełznania.
Świetny seks.
Nagrałem jej pornosa.
Na tym dywanie.
Chciała trójkąt ze mną i Rolym Carterem.
Gość potwór. Znasz go?
- Nie. - 190 cm.
130 kilo z biżuterią.
Zgodziłem się.
Okazało się, że mam trzymać kamerę.
Nie ma sprawy.
„Cokolwiek chcesz, kochanie”.
Jest na czworakach, a on ją bierze od tyłu
na pieska.
A ja wszystko nagrywam.
Podobało jej się to. Widziałem to w jej oczach.
Roly patrzy na mnie,
nieoczekiwanie, prosto w obiektyw i kręci głową…
jakby mówiąc:
„To jest, kurwa, tragiczne”.
Nie wiedziałem, czy chodzi o jakość produkcji,
czy o szorstki dywan. Chodziło mu o zapach jej szpary.
- Proszę. - Dziękuję.
Dziękujemy.
Ładne.
Masz czas gotować? W twoim...
Nie. Żyję w ciągłym pośpiechu.
No tak.
- Przeważnie. - Tak.
Kupuję mrożonki dla jednej osoby.
- To smutne. - No.
- Ona jest lekarzem. - Po dyżurze!
- Co? - Jestem po dyżurze.
- Tak jest. - Już dobrze. Tak myślałam.
Czemu jej nie pomogłaś?
Niesamowite miejsce.
Z XIV wieku?
Nie wiem.
To pewnie stolik, przy którym się oświadczył. Pod portretem królowej.
- Naprawdę? - Tak, usiądźmy tutaj.
Super.
Pomyśl o wszystkich, którzy tu byli.
- Spoko miejsce. - No.
Co pan robi?
Rozsypuję odrobinę prochów mojego taty.
Na dywanie?
To było jego ostatnie życzenie.
Ale on tego nie będzie sprzątał, tak?
To tylko taki rytuał. Nic się nie dzieje. Wiem, że je sprzątniecie.
- To wandalizm. - Jaki wandalizm?
- Nie ma uszkodzeń. - No to śmiecenie.
To prochy mojego taty.
Regularnie tu przychodził. To mój sposób na oddanie szacunku.
To rozsyp je w koszu. Co za różnica?
Na pewno nie mówił, żeby sypać po dywanie.
Nie, ale przy tym stoliku oświadczył się mojej matce.
Rozpoznaję po jego opisie.
To pył, na litość boską!
- To obrzydliwe. A choroby? - Jakie choroby?
- Z trupów. - To nie trup, co nie?
Gdybym wyciągnął go z kostnicy prosto na ten dywan, miałbyś prawo się wkurzyć.
Mam prawo. Mogę robić, co chcę. To mój pub.
Mogę cię stąd wyrzucić bez powodu. Was obu. Wypad!
Zabieraj swoje śmieci.
Śmieci?
Ty głupi ciulu!
Do ust mi wleciało!
Dobrze. Oby to był jego fiut, głupia pizdo.
„Oby to był jego fiut,
głupia pizdo”.
Napisy: Mirosław Suwała