‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ดึ๋ง
‪- ดึ๋ง ‪- เดี๋ยวนะ
‪ดึ๋ง
‪- คุณคิดว่าเธอชอบไหม ‪- ดึ๋ง
‪ชอบสิ
‪- ดูหน้าเธอสิ ‪- ดึ๋ง
‪- ฉันอยากได้หมาบ้าง ‪- ไม่
‪ใช่ เลี้ยงหมากันเถอะ
‪ไม่เอา พวกหมาอยู่ได้ไม่นาน
‪- แล้วมันก็น่าเศร้า... ‪- อะไรนะ
‪ขอโทษนะ แบรนดี้ แต่มันคือเรื่องจริงที่ว่า...
‪มันน่าเศร้ามากเวลาที่หมาตาย
‪ใช่ คือว่า... ‪ซึ่งทำให้เราต้องคุยกันเรื่องนี้นะพ่อ
‪มันถึงเวลาที่เรา ‪ต้องเริ่มคิดถึงเรื่องงานศพพ่อแล้วล่ะ
‪อย่าไปยุ่งกับเขา คุณยังอยู่ได้อีก 20 ปีนะเรย์
‪- หวังว่าจะไม่ถึงนะ ‪- คำถามอะไรเนี่ย
‪คือเราก็ต้องรู้ใช่ไหม
‪เหรอ แล้วคุณล่ะ
‪ไม่สนหรอก คุณล่ะ
‪ฉันอยากถูกฝังที่สุสานในโบสถ์
‪คนจะได้เอาดอกไม้มาให้และก็ร้องไห้ทุกวัน
‪แค่สองสามวันแรกมั้ง ‪จากนั้นก็ "ช่างแม่ง ฝนตก"
‪- ดีจังนะ ‪- เผา
‪เห็นไหม ใช่เลย ไม่ต้องยุ่งยาก ไม่เห็นแก่ตัว
‪และฉันก็อยากให้นายไปโปรยอัฐิฉันที่มิดเลค ‪ที่ที่ฉันเจอกับแม่นาย
‪ผมไม่ถ่อไปถึงมิดเลคเพราะเรื่องแค่นั้นหรอก ‪บอกตามตรงเลย
‪- ขับรถไปแค่ชั่วโมงเดียวเอง ‪- ใช่ ผมไม่ได้ขับรถนี่ ใช่ไหม
‪นั่นเป็นคำขอสุดท้ายของฉันนะ
‪แล้วไง โอเค ผมตอบตกลงตอนนี้ก็ได้ ‪แต่พ่อก็ไม่มีทางรู้หรอกใช่ไหม
‪- ผมแค่ไม่ต้องสนเมื่อถึงเวลา ‪- ตรงไหนของมิดเลคคะ เรย์
‪ร้านเดอะทราเวลเลอร์สเฟรนด์ ‪ผับเก่าๆ น่ารักๆ ผมขอเธอแต่งงานที่นั่นด้วย
‪- เหรอ ตอนนี้คงกลายเป็นร้านโทรศัพท์แล้ว ‪- คุณคิดยังไงคะ
‪ลูกชายคนเดียวของคุณ ‪ไม่ยอมขับรถไปโปรยอัฐิให้คุณ
‪เขาทำแน่ เขาเป็นเด็กดี
‪สวัสดี สบายดีไหม
‪นายคิดว่าไงล่ะ
‪- ไม่ดีเหรอ ‪- ใช่แล้ว
‪มันเริ่มมากเกินไปแล้ว ผมจะทำยังไงได้
‪ไม่รู้สิ นายรู้ว่าเธอทำอาชีพอะไร ‪ตอนแรกนายก็โอเคกับมันนี่
‪แต่ฉันไม่ได้คิดว่าเธอยังจะทำ ‪ขณะที่เราเป็นแฟนกันแล้ว
‪ในหนังไม่ได้เป็นแบบนั้น
‪ริชาร์ด เกียร์ไม่ได้โผล่มาในรถลีมูซีนสีขาว
‪แล้วปีนขึ้นบันไดหนีไฟ
‪แล้วจูเลีย โรเบิตส์บอกว่า "ขอเวลาสักครู่"
‪"ฉันแค่กำลังอมให้บ็อบบี้ ชางคนซักแห้งอยู่"
‪- นายรู้ได้ยังไงว่าเธออมให้เขา ‪- เขาบอกฉัน
‪เขาไม่รู้ว่าเธอเป็นแฟนฉัน ‪ฉันไม่ได้พูดอะไร ฉันแค่รู้สึกปั่นป่วน
‪ฉันช็อคไปเลย
‪ฉันแค่รู้สึกหดหู่มาก
‪- บางทีนายน่าจะคุยกับเธอนะ ‪- ไม่ได้สิ ฉันรู้สึกงี่เง่าชะมัด
‪ทำไมนายไม่คุยกับเธอล่ะ
‪ไม่ ไม่ได้หรอก ฉันไม่ได้เจอเธอมานานแล้ว
‪เธอไม่ค่อยมาแถวนี้แล้ว ฉันว่าเธอน่าจะยุ่ง
‪เธอยุ่งแน่
‪แน่นอน
‪- นายน่าจะไปปรึกษาใครสักคน ‪- ก็ทำอยู่ไง
‪- ฉันไม่ได้มีคุณสมบัติ... ‪- มีสิ
‪นายก็เป็นโรคซึมเศร้าและอยากฆ่าตัวตายใช่ไหม
‪- นายไม่ได้อยากฆ่าตัวตายใช่ไหม ‪- ไม่หรอก ไม่สนเรื่องนั้น
‪- ดีแล้ว ‪- เอาน่า ช่วยเราหน่อย นี่เป็นความผิดนายนะ
‪อ๋อเหรอ
‪ขอร้องล่ะ
‪ให้ฉันคิดดูก่อน ให้ตายสิ
‪ไปสิ
‪(บ้านพักคนชราออทัมนัล ลีฟส์)
‪- สวัสดี ‪- สวัสดี
‪ผมตัดสินใจแล้วว่า ‪จะออกเดินทางไปโปรยอัฐิพ่อผม
‪น่ารักจัง ที่ไหนคะ
‪หมู่บ้านเล็กๆ ที่เขาขอแม่แต่งงาน
‪คำขอสุดท้ายของเขาประมาณนั้น
‪อัฐิฉันเหรอ
‪เปล่า ไม่ใช่ของคุณ
‪คุณยังไม่ตายนี่
‪แล้วคุณก็ไม่ใช่พ่อผมด้วย จำได้ไหม
‪ฉันถูกรับเลี้ยงเหรอ
‪ให้ตายสิ เหมือนมีคนมาแทนที่เลย
‪ก็อาจจะดีนะ ‪เพราะลูกชายเขาไม่เคยมาเยี่ยมเขาเลย
‪แทบจะไม่มีเวลาพาเขามาอยู่ที่นี่ ‪ก่อนที่เขาจะย้ายไปอยู่ออสเตรเลีย
‪- เหรอ ‪- โอเคไหม
‪ชีวิตช่างโหดร้าย
‪ดื่มให้หมดนะคะ
‪นี่
‪โอเคไหม
‪นั่นเกือบไปแล้วสินะ ‪เหมือนปลาทองหล่นอยู่บนพรม
‪- ไหน ‪- เปล่า ไม่มี...
‪เอาอีกแล้ว
‪บ้านใหม่เป็นไงบ้าง
‪ฉันก็ขอบคุณเคนมากนะคะ
‪คือว่าเขาให้ฉันอยู่ฟรีๆ ‪และมันก็ดีกว่าอยู่บ้านแต่ว่า
‪เขาแวะมาหาฉันตลอดเวลาเลย
‪พูดตามตรง ‪พอฉันได้ยินเสียงเขาเดินขึ้นบันไดฉันก็ชะงักเลย
‪แล้วพอเขาพยายามเปิดประตู ฉันก็แบบ...
‪ฉันพยายามอยู่เงียบๆ จนกว่าเขาจะไป ‪ฉันใช้ชีวิตอยู่เหมือนแอน แฟรงค์เลย
‪เดี๋ยวก็หาที่อยู่ได้เองแหละ
‪สวัสดีที่รัก ผมคือแร็ตตี้และนี่ก็ไอ้อึ๊บเด็ก
‪เป็นไงบ้าง เรามาเพราะเรื่องบทความ ‪เราทำพอดแคสต์
‪- อยู่นั่นเอง ‪- ไง
‪จำเราได้ไหม ไอ้หนู ‪คุณอยากเขียนเรื่องของเราลงหนังสือพิมพ์
‪เราทำพอดแคสต์กับจิตแพทย์เก่าของคุณ ‪คุณนี่โรคจิตชะมัด
‪คุณเป็นจิตแพทย์เหรอ
‪เปล่า ไม่ใช่เรา เปล่า เราทำงานด้านการเงิน
‪แต่สิ่งที่เราจะบอกคือเราเป็นผู้ชาย
‪และเราก็ภูมิใจกับมัน
‪เราทำพอดแคสต์เกี่ยวกับเรื่องนี้แหละ ‪เราแค่สนับสนุนให้ผู้ชายเป็นผู้ชาย
‪แม้ว่ามันจะครอบคลุมเรื่องชายๆ หมด ‪แต่ก็มีสาวๆ ฟังเราอยู่บ้างเหมือนกัน
‪ส่วนใหญ่ก็คนที่เบื่อกับ ‪เรื่องชายเป็นใหญ่อะไรไร้สาระพวกนั้น
‪เราแค่อยากให้โลกทำตัวเป็นชายให้มากขึ้น
‪- เราคุยเรื่องนี้ทั้งวัน ทำไมเราไม่... ‪- ปลดปล่อยมันออกมา
‪เราจะออกอากาสทางทวิตเตอร์ ‪พวกคุณจะได้เห็นว่าเราทำงานยังไง
‪- น่าตื่นเต้นจัง ‪- ส่งข้อความเตือนไปให้ผู้ติดตาม
‪- เริ่มไลฟ์สดแล้วก็พร้อมแล้ว ‪- บอกพวกเขาว่าเราอยู่ที่นี่
‪สวัสดี ไอ้เวร
‪ไอ้หน้าโง่
‪เราอยู่ที่เดอะ แทมบูรี กาเซ็ตต์ มาสัมภาษณ์ที่นี่
‪ทักทายหน่อยสิ ที่รัก เอาเลย
‪ไม่ดีกว่า
‪เธออายน่ะ แต่ไม่เป็นไร
‪เราแค่ทำเพื่อทดสอบ ‪คืนนี้เราจะทำการถ่ายทอดจริง
‪- ทดสอบ ทดสอบกะโปกของฉัน ‪- ทดสอบ หนึ่ง สอง สาม
‪ทดสอบกะโปกฉันไปทั่ว พระเจ้า เต็มไปหมดเลย
‪น้ำว่าวอยู่เต็มเลย
‪เสร็จแล้วน้ำว่าวพุ่งใส่ถาดเธอเลย
‪ทดสอบกะโปกฉันกับยายของนาย
‪ฉันก็แบบว่า "ชัก" ใส่จิ๋มเธอเลย
‪เธอก็บอกว่า "ขอบใจนะที่รัก ฉันต้องการมัน"
‪"กินอะไรมาหรือยัง"
‪ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก คุณยาย
‪อย่าเหยียบน้ำว่าวลื่นล้มแล้วกัน
‪- สำหรับนาย แกมม่อน_69 ‪- โอเค ทุกคน โอเค พอได้แล้ว
‪- ไม่เอาน่า นี่ที่ทำงานนะ ‪- "ทุกคน นี่ที่ทำงานนะ"
‪แม่เจ้า เจ้าชายแอนดรูว์โกรธแล้ว
‪ไอ้เน่าเอ๊ย กลับไปเข้าคอกนายซะ
‪- ฉันแค่ล้อเล่นน่ะ ‪- เขาแค่แหย่เล่น ไม่ต้องห่วง
‪พอดแคสต์ของแร็ตตี้กับไอ้อึ๊บเด็ก สวัสดี
‪เขียนลงคอลัมน์เรื่องสุขภาพเลยนะ
‪เขียนไว้หมดแล้ว ขอบใจที่มาแจ้งข่าวนะ หนุ่มๆ
‪เกือบจะ... ต้องใช้กำลังแล้ว
‪แต่ความรุนแรงไม่ใช่ทางออก
‪ไม่ใช่อยู่แล้ว ไม่
‪- เริ่มเข้าใจหรือยังว่างานเป็นยังไง ‪- ค่ะ คิดว่านะคะ เกือบแล้ว
‪เข้ามาสิ ในนี้พอมีที่อยู่บ้าง
‪ใครตดเหรอ
‪เปล่า กลิ่นบ้านน่ะ
‪กลิ่นไบรอันก็เหมือนกัน ‪แม่ลองดมเขาดูก็ได้ กลิ่นเหมือนกัน
‪ใช่เลย
‪- นั่นกลิ่นของคุณใช่ไหม ‪- ใช่
‪ใช่ กลิ่นเหมือนอึเหมือนฉี่และก็เหงื่อ
‪และก็ความกลัวกับความอาย
‪เป็นอึเสียส่วนใหญ่
‪- แบบไหนก็ได้ตามใจ ‪- ขอบคุณ
‪คุณจะว่าอะไรไหมถ้าฉันขอเก็บกวาดขยะพวกนี้
‪ตามสบายเลย
‪จะว่าอะไรไหมถ้าผมขอไม่ดู
‪ค่อนข้างสะเทือนใจ
‪ค่ะ
‪- มาเริ่มกันเลย ‪- ได้
‪- เหนื่อยเหรอ ‪- นิดหน่อย
‪ผมไม่รบกวนคุณนานหรอก
‪แล้ว
‪คุณโดนแบนจากร้านบุฟเฟต์เมื่อไหร่ครับ
‪เดือนที่แล้ว
‪ยังโกรธอยู่เลย
‪- เหรอครับ แล้วเขาให้เหตุผลว่าอะไรเหรอ ‪- พวกเขาก็พูดตรงๆ เลย
‪บอกว่าผมทำให้พวกเขาเจ๊ง ‪พวกเขาไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน
‪พวกเขาเตือนผมว่า ‪กินเยอะเกินไปอยู่สองสามครั้ง แต่
‪ผมบอกว่า "ผมจะกินเยอะเกินไปได้ยังไง ‪ถ้าผมกินได้ทั้งหมดนั่น"
‪ก็ถูก แล้วคุณไปบ่อยแค่ไหน
‪ทุกวัน มื้อเที่ยงกับมื้อเย็น
‪คุณไปวันละสองครั้งเหรอ
‪เปล่า แค่ครั้งเดียว อยู่ตั้งแต่เที่ยงยันเย็น
‪แล้วผมก็จะอิ่ม บางวันผมแทบเดินกลับบ้านไม่ไหว
‪งั้นคุณก็ไปกินทุกวัน วันละหกชั่วโมงเหรอ
‪ใช่ หกหรือเจ็ดชั่วโมง ผมไม่ได้กินตลอดเวลา
‪คือว่า ผมก็งีบหลับบ้าง
‪ผมจะตื่นถ้ามีคนมาเก็บจานของผม
‪เหรอครับ แล้วราคาเท่าไหร่เหรอ
‪สิบปอนด์ต่อคนต่อครั้ง
‪ผมเลยไปแค่ครั้งเดียวแล้วอยู่ยาว
‪ผมใช้เงินให้คุ้มค่าจริงๆ
‪คนส่วนใหญ่กินพิซซ่าได้แค่สองหรือสามชิ้น
‪และก็พาสต้าอีกสองสามที่
‪แต่พิซซ่ามีแต่แป้งเป็นส่วนใหญ่ ‪และพาสต้าก็ไม่ได้แพงอะไร
‪ร้านอาหารถึงได้ทำกำไรได้
‪ผมจะกินพิซซ่า 20 หรือ 30 ชิ้น
‪ขูดหน้าออก
‪แล้วทิ้งแป้งไว้
‪นั่นมันตัวหลอก
‪กับสปาเก็ตตี้โบโลเนสก็เหมือนกัน
‪ผมไปตักประมาณ 15 รอบ
‪แล้วผมก็จะเลือกเอาแต่เนื้อออกจากสปาเก็ตตี้
‪ได้เนื้ออยู่ประมาณสองกิโลกว่าๆ
‪ผมมีเวลาเหลือเฟือ
‪- คุณไม่ทำงานเหรอ ‪- ไม่ทำ
‪ผมเกษียณก่อนอายุเพื่อจะได้ใช้สิทธิ์คนพิการ
‪ถ้าคุณจะไม่ว่าอะไร ‪ผมขอถามหน่อยได้ไหมว่าคุณเป็นอะไร
‪ก็ดูผมสิ
‪ผมเละสุดๆ ไปเลย
‪ร้านนั้นอยู่ตรงไหนนะครับ
‪- แค่ถ่ายรูปเถอะ ‪- เหรอ โอเค
‪ยิ้มหน่อย
‪เยี่ยม
‪นั่นทำให้ฉันรำคาญนะ
‪- เพราะเขาโลภมากเหรอ ‪- เปล่า
‪คือที่เขาโลภมากก็ใช่
‪แต่เขาพูดถูก
‪พวกเขาสร้างแบรนด์ของพวกเขา
‪โดยให้สัญญาว่าคุณจะกินเท่าไหร่ก็ได้
‪เอาเบบี้ชิโน่ทีหลังเหรอ
‪อยู่ดีๆ คุณจะมาเปลี่ยนข้อตกลง ‪เพราะมีคนกินมากเกินไปหรือบ่อยเกินไปไม่ได้
‪หรือไม่คุณก็ต้องเปลี่ยนกฎสำหรับทุกคนไปเลย
‪- ต้องบอกล่วงหน้า ‪- ควินัวไหม
‪- ลูกชอบควินัวนี่ ‪- มันไม่มีเกียรติอีกต่อไปแล้ว
‪นี่ลูกอึก้อนใหญ่เลยเสร็จหรือยัง
‪- ให้ตายสิ ‪- คุณโอเคไหม
‪- ครับ ทำไมเหรอ ‪- คุณเพิ่งพูดว่า "ให้ตายสิ" ผมเลย...
‪คุณเลยคิดว่ามีอะไรทำให้ผมรำคาญเหรอ
‪- อย่างเช่นมีคนทำเสียงดังโดยไม่จำเป็นเหรอ ‪- ให้ตายสิ
‪เขาเป็นแค่เด็ก
‪แต่เขาไม่ได้ส่งเสียงอะไรนี่ใช่ไหม คุณเป็นคนทำ
‪เขาจะได้อารมณ์ดี ‪ถ้าเขาร้องไห้แล้วคนอื่นจะรำคาญเอา
‪ไม่หรอก เพราะเขายังเด็ก ‪แต่ที่คุณส่งเสียงดังมันทำให้คนรำคาญ
‪มันก็แค่เสียง คุณไม่น่าจะต้องมาสนใจอะไร
‪คุณคุยกับเพื่อนของคุณ ผมคุยกับลูกของผม
‪แต่คุณไม่ได้ยินทุกคำที่ผมพูดใช่ไหม
‪แล้วไง มันก็มีเสียงอยู่ทั่วแหละ นั่นคือชีวิต
‪โอเค ก็ถูก
‪ไอ้เสียงดังหนวกหูนั่นใคร
‪- แกเอง แกโคตรเสียงดังหนวกหูเลย ‪- น่าสมเพชไปหน่อยแล้ว
‪- ผมคุยกับเพื่อนอยู่ ‪- พูดสิ่งที่คนอื่นไม่อยากได้ยิน
‪คุณก็เหมือนกัน แต่คุณไม่สนนี่...
‪ใช่แล้ว แกคือไอ้จ้อนเสียงดังตัวใหญ่ ใช่เลย
‪แกมันพวกฮิปเตอร์งี่เง่าหน้าเหมือนโนม
‪ไอ้จ้อนตัวใหญ่ส่งเสียงดังในที่สาธารณะ ใช่เลย
‪แกมันคือไอ้สารเลว ‪ใช่เลยๆ แกมันคือไอ้สารเลว
‪ฉันจะ...
‪พุงใหญ่ๆ ไอ้สารเลว
‪ไอ้สารเลวโคตรๆ
‪ไอ้... สารเลว... โคตร...
‪ก็แค่เสียงน่ะ
‪(เดอะ แทมบูรี กาเซ็ตต์ ‪ข่าวท้องถิ่นรายสัปดาห์ของคุณ)
‪(เดอะ แทมบูรี กาเซ็ตต์)
‪เอางี้นะ ฉันจะขับรถไปส่งนาย ‪ที่สนามปิงปองแล้วเราก็ไปด้วยกัน
‪ไปมิดเลค
‪- ก็ได้ ‪- ต้องสนุกแน่
‪- ก็ได้ ‪- เราจะได้ไปเที่ยวกัน
‪เตรียมขนมกับซีดีด้วย มันต้องดีแน่
‪- เหรอ ขอบคุณ ‪- โอเค ดี
‪จัดการวันที่เหลือของฉันเรียบร้อยแล้ว
‪ฉันจะไปจัดการเขาด้วยปิงปอง
‪แล้วจากนั้นเขาจะขับรถไปส่งฉันที่มิดเลค ‪เพื่อไปโปรยอัฐิพ่อฉัน
‪ฟังดูเป็นวันที่น่าตื่นเต้นดีนะ
‪อือ
‪ให้ตายสิ ทำไมพวกเราถึงได้เห่ยแบบนี้นะ
‪- เป็นแค่คนเดียวเถอะ ‪- ก็ใช่
‪แต่ก็สำหรับคนอื่นที่เห่ยแบบเดียวกับผม
‪แมตต์คิดว่าเขาเป็นคนรักการผจญภัย ‪เพราะเขามีเสื้อกันลม
‪เลนนี่ตื่นเต้นมากถ้าเขาเจอบิสกิต ‪ที่ยังไม่ได้กินในกระเป๋าเขา ไม่เอาน่า
‪คุณพูดถูก ฉันไม่มีอะไรที่น่าสนใจในชีวิตเลย
‪ไม่จริงหรอก
‪ฉันมีแฟนหลอกๆ ฉันเกลียดงานของตัวเอง
‪ฉันขอทำในสิ่งที่คุณทำดีกว่าแต่ฉันไม่กล้า
‪ใช่ ฉันคบใครไม่ได้แล้ว ‪ผู้ชายที่ดีที่สุดมีคู่กันไปหมดแล้ว
‪ไม่งั้นก็เป็นเกย์หรือโรคจิต
‪ฉันทำรายการสำหรับ ‪คู่ที่สมบูรณ์แบบของฉัน น่าเศร้าขนาดไหนกัน
‪เหรอคะ ฉันก็ทำเหมือนกัน ของคุณมีอะไรบ้าง
‪มีรถ มีบ้าน มีธุรกิจเป็นของตัวเอง ไม่มีลูก
‪ฉลาด แบบเป็นคนดีอะไรแบบนั้น แล้วเธอล่ะ
‪ต้องมีหน้ากับจู๋
‪แคท อยากดื่มกาแฟไหม
‪อือ
‪ฉันไม่อยากสนใจอีกต่อไปแล้ว
‪ทำไปเพื่ออะไร
‪ใช่ ผมรู้ว่าคุณรู้สึกยังไง
‪ขอโทษครับ
‪- แคทค่ะ ‪- อะไรนะ
‪อะไรนะคะ
‪ฉันนึกว่าคุณจะถามชื่อฉัน
‪- ทำไมครับ ‪- ใช่ ทำไม
‪ไม่รู้สิ
‪- คุณมีเศษเงินไหมครับ ‪- ฉันไม่มีเงินเลยค่ะ
‪คือว่า ฉันมีเงิน
‪ฉันมีงานที่ดี
‪ฉันแค่ไม่ได้พกเงินมาด้วย
‪เหรอครับ โอเค
‪คุณแต่งงานแล้วหรือยังครับ
‪- ยังครับ ‪- มีแฟนไหม
‪- ไม่มีครับ ‪- เป็นเกย์ไหม
‪- เปล่า ‪- ชื่ออะไร
‪- ชาลส์ ‪- ชาลส์
‪- คุณเคยเจอแคทหรือยัง ‪- ค่ะ
‪- ครับ ‪- ทำไมคุณถึงคิดว่าผมเป็นเกย์
‪แล้วทำไมจะคิดไม่ได้
‪- อะไรนะ ‪- ไม่สำคัญหรอก ยังไงก็ช่าง
‪คุณอยากไปดื่มด้วยกันหน่อยไหม
‪ค่ะ
‪โอเค นี่นามบัตรผมครับ
‪ขอบคุณ
‪- ขอบคุณ ‪- บาย
‪บาย
‪ฉันตายได้เลย
‪- ทำไม ‪- อายน่ะสิ ฉันเก็บอาการไม่อยู่เลย
‪- เขาชอบคุณนะ ‪- เปล่าสักหน่อย
‪- เขาตกใจและแค่รักษามารยาท ‪- ทนายไม่ตกใจหรอก
‪นั่นก็อีกเรื่อง เขาเป็นทนาย เขาใส่ชุดอะไรนั่น
‪ฉันบอกเขาไม่ได้หรอกว่า ‪ฉันทำงานกับหนังสือพิมพ์แจกฟรี
‪ไม่ถือหรอก
‪บอกเขาไปว่า... คุณเป็นนักข่าวสายสืบสวน
‪นั่นจะทำให้เขากลัว ‪เขาจะคิดว่าฉันจะสืบเรื่องเขา
‪ทนายอยากให้ฉันเป็นอะไรนะ
‪ฆาตกร
‪อะไรนะ
‪แค่เป็นตัวของตัวเอง
‪บอกความจริง
‪บอกความจริงเสมอ
‪นี่ยิ่งแย่กว่าเดิมอีก
‪อะไรเหรอ
‪คุณนั่งเล่นหาคำบ้าๆ นั่นอยู่ตรงนี้
‪ปกติแล้วฉันอ่านหนังสือโป๊นะ กองสูงขนาดนี้
‪วันเหล่านั้นมันจากไปแล้ว
‪ถ้าเป็นเมื่อห้าปีก่อน ‪ฉันคงได้ชักว่าวจนน้ำพุ่งใส่หน้านาย
‪ผมเสียเวลาไปทั้งชีวิต
‪- พร้อมนะ ‪- อือ
‪เอาล่ะ เริ่มได้
‪หนึ่งต่อศูนย์
‪ไม่เอาน่า
‪โอเค เอาล่ะ สามต่อศูนย์
‪- มันลงโต๊ะนิดนึงหรือเปล่า... ‪- เปล่า
‪ตรงไปที่ไข่เลย
‪โอเค
‪- สิบเก้าต่อสองเหรอ ‪- สามสิ
‪- งั้นเหรอ ก็ได้ ‪- ใช่
‪- ยี่สิบต่อสาม ‪- เหรอ ก็ได้
‪เล่นได้ดี
‪มันก็ไม่ได้เป็นกีฬาอะไรมากมายใช่ไหม...
‪- แค่ยืนอยู่เฉยๆ ‪- ใช่ แล้วก็ตีกลับ
‪ก็ใช่ แต่ว่าก็ไม่ได้...
‪- แทบไม่ได้ขยับ ‪- เหรอ
‪ฉันคิดว่าเราต้องทำอะไร ‪ที่ออกแรงมากกว่านี้หน่อย
‪- โอเค ‪- อย่างเทนนิสหรืออะไรทำนองนั้น
‪- เหรอ เยี่ยม ‪- ดี โอเค
‪เพราะปิงปองใช้แค่โชคใช่ไหม ‪เหมือนเล่นพินบอล
‪- ฟังมามากพอแล้ว ‪- งั้นก็เปลี่ยนเป็นเพลงอื่นแล้วกัน
‪เหรอ นั่นแหละที่ยาก
‪วิลล์ สมิธ วิลเลนเนียม
‪- ใช่ เหมือนกับมิลเลนเนียม ‪- สมัยที่คนยังซื้อซีดีฟังอยู่
‪- ไลต์เฮาส์แฟมิลี ‪- เป็นวงที่ดีนะ
‪ชอบไลต์เฮาส์แฟมิลี
‪- ซูซาน บอยล์ โคตรๆ ‪- แล้วไง
‪อะไร
‪- ออกไปได้เลย ‪- นี่ นายทำอะไร
‪นั่นนาย... ห้ามทิ้งบูเบลนะ
‪เหรอ บูเบล
‪ไม่นะ นายบ้าไปแล้วเหรอ ‪นายทำคนอื่นตายได้นะ โทนี่
‪- เรดิโอเฮด ‪- นั่นไม่ใช่ของฉัน
‪ฉันรู้ วงนี้ดี
‪ของจิลล์น่ะ
‪- ลิซ่าเอามาให้ ‪- งั้นเหรอ
‪ใช่ เธอชอบวงนี้
‪- ชนครับ ‪- ชนค่ะ
‪คุณเป็นทนายเหรอคะ
‪ครับเนติบัณฑิต
‪- เหรอคะ ‪- คุณล่ะ
‪ไม่ใช่ค่ะ
‪- อะไรเหรอ ‪- ฉันไม่ได้เป็นเนติบัณฑิตค่ะ
‪โอเค แล้วคุณทำงานอะไรครับ
‪งานของฉันเหรอคะ
‪โอเค ฉันจะไม่โกหกนะ
‪ฉันเป็น
‪หมอ
‪ค่ะ
‪- คุณได้ทำงานในคลินิกไหมครับ ‪- ไม่จำเป็นค่ะ ทำมาหมดแล้ว
‪ได้ใบประกาศอะไรมาหมดแล้ว
‪อะไรนะครับ
‪คุณว่าอะไรนะคะ
‪คุณมีคลินิกประจำไหมครับ คุณเป็นแพทย์ทั่วไป ‪หรือเป็นศัลยแพทย์ในโรงพยาบาล
‪อ๋อค่ะ
‪ฉันทำงานในโรงพยาบาล
‪เป็นหมอ
‪ครับ
‪- เราสั่งกันดีไหม ‪- ครับ
‪ฉันได้ใช้ชีวิตมาพอแล้ว ไอ้หนู
‪- เหรอ ‪- ใช่
‪ใช่ เหมือนนั่งรถไฟเหาะ
‪เธอเป็นผู้หญิงที่สุดยอดมาก เรื่องเพศนะ
‪สัตว์ป่าที่ไม่สามารถทำให้เชื่องได้
‪เซ็กส์สุดยอดมาก
‪ฉันถ่ายคลิปโป๊ไว้ด้วย
‪บนพรมผืนนี้เลย
‪เธออยากเล่นเซ็กส์หมู่กับฉันและโรลี่ คาร์เตอร์
‪เป็นปีศาจของแท้เลย นายรู้จักเขาไหม
‪- ไม่รู้จัก ‪- สูง 190 กว่าๆ
‪หนัก 120 กว่ากิโล ใส่เครื่องประดับด้วย
‪ฉันตกลง
‪เธอแค่อยากให้ฉันถือกล้องวิดีโอไว้
‪ไม่มีปัญหา
‪"อะไรก็ได้ตามใจเลยที่รัก"
‪เธอคุกเข่าโก้งโค้ง แล้วเขาก็เข้าทางข้างหลัง
‪เอาท่าหมา
‪ฉันถ่ายไว้ทั้งหมด
‪เธอโคตรชอบเลย ฉันมองตาเธอก็รู้
‪แล้วโรลี่ก็มองฉัน
‪อยู่ดีๆ ก็จ้องตรงมาที่เลนส์แล้วส่ายหัว...
‪เหมือนจะบอกว่า
‪"นี่มันห่วยบรม"
‪ฉันไม่รู้ว่าเขาหมายถึงคุณภาพของการถ่ายทำ
‪หรือเพราะพรมมันบาดหัวเข่าเขา ‪แต่กลายเป็นว่าเขาหมายถึงกลิ่นจิ๋มเธอ
‪- นี่ครับ ‪- ขอบคุณ
‪ขอบคุณ
‪ดีจัง
‪คุณมีโอกาสได้ทำอาหารบ่อยไหมครับ ใน...
‪ไม่ค่ะ ฉันยุ่งมากเลย
‪ครับ
‪- เกือบทุกวันค่ะ ‪- ครับ
‪ฉันเลยต้องกินอาหารแช่แข็งอยู่บ่อยๆ
‪- น่าเศร้าจัง ‪- ค่ะ
‪- เธอเป็นหมอครับ ‪- ไม่ใช่เวลาทำงานค่ะ
‪- อะไรนะ ‪- ไม่ใช่เวลาทำงานของฉัน
‪โอเค
‪- นั่นแหละ ‪- เธอไม่เป็นไรแล้ว คิดไว้แล้วเชียว
‪ทำไมคุณไม่ไปช่วยเธอ
‪ที่นี่สุดยอดเลย
‪สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 14 ประมาณนั้นเหรอ
‪ไม่รู้สิ
‪นี่น่าจะเป็นโต๊ะที่พ่อขอแม่แต่งงาน ‪ใต้รูปพระราชินี
‪- จริงเหรอ ‪- ใช่ มานั่งโต๊ะนี้กันเถอะ
‪เยี่ยมเลย
‪คิดถึงทุกคนท่ีเคยมาที่นี่
‪- นี่เป็นที่ที่ดีนะ ‪- โอเค
‪คุณทำอะไรน่ะ
‪ผมแค่โปรยอัฐิของพ่อผมนิดหน่อย
‪บนพรมเหรอ
‪ใช่ มันเป็นคำขอสุดท้ายของเขา
‪งั้นเหรอ แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่ต้องเก็บกวาดทีหลังนี่
‪นี่พวก มันเป็นแค่ธรรมเนียมงี่เง่า ไม่เห็นจะ ‪เสียหายอะไร ผมรู้ว่าเดี๋ยวก็มีคนกวาดทิ้ง...
‪- เป็นการทำลายทรัพย์สินนะ ‪- ไม่ใช่สักหน่อย
‪- ไม่มีอะไรเสียหาย ‪- งั้นก็ทิ้งขยะไม่เป็นที่
‪นี่อัฐิพ่อผมนะ โอเคไหม
‪เขาเคยมาที่นี่อยู่บ่อยๆ ‪ผมแสดงความเคารพถึงเขาด้วยวิธีนี้
‪งั้นก็โรยในถังขยะ มันจะต่างกันตรงไหน
‪ผมแน่ใจว่าเขาไม่ได้ระบุ ‪อย่างชัดเจนว่าให้โปรยลงบนพรมบ้านี่
‪ก็เปล่า แต่นี่คือโต๊ะที่เขาขอแม่ผมแต่งงาน
‪ผมจำได้จากคำอธิบายของเขา
‪มันก็แค่ฝุ่น ให้ตายสิ
‪- มันน่าขยะแขยงออก แล้วเรื่องเชื้อโรคล่ะ ‪- เชื้อโรคอะไร
‪- จากศพไง ‪- มันไม่ใช่ศพนี่
‪ถ้าผมลากเขาออกมาจากห้องเก็บศพ ‪คุณก็อาจมีสิทธิ์ที่จะหงุดหงิดได้เต็มที่
‪ผมมีสิทธิ์ทุกอย่าง ผมทำอะไรก็ได้ นี่มันร้านผม
‪ผมห้ามคุณได้และผมก็ไม่ต้องให้เหตุผลด้วย ‪คุณสองคนออกไปเลย
‪เอาขยะของคุณไปด้วย
‪ขยะเหรอ
‪ไอ้สารเลวงี่เง่า
‪เข้าปากฉันแล้ว
‪ดี หวังว่านั่นคือไอ้จู๋เขานะ ไอ้งั่ง
‪"หวังว่านั่นคือไอ้จู๋เขานะ
‪ไอ้งั่ง"
‪คำบรรยายโดย นภาลัย แจ็คสัน