BİR NETFLIX DİZİSİ
Dur, bekle.
Hoşuna gidiyor mu acaba?
-Evet. -Evet.
Suratına baksana.
-Köpek istiyorum. -Hayır.
Alalım işte.
Olmaz, çok yaşamıyorlar.
-Sonra üzülüyorsun ve… -Ne?
Üzgünüm Brandy ama öyle.
Köpeğinin ölmesi insanı yıkıyor.
Evet, haklısın.
Demişken, aklıma bir şey geldi baba.
Artık cenazeni düşünmemizin vakti geldi.
Rahat bırak adamı! Daha 20 yılın var Ray.
Umarım yoktur.
-O ne biçim laf şimdi? -Ama bilmemiz gerekiyor.
Ya senin cenazen?
Umurumda değil. Sen ne istersin?
Beni kilise mezarlığına gömsünler.
Herkes her gün çiçek getirip ağlasın.
İlk bir iki gün belki. Sonra "Sikerler, yağmur yağıyor."
-Ne hoş. -Yakın beni.
Bak, işte budur. Çok haklı.
İş çıkarmıyor, bencil değil.
Küllerimi de Midlake'e atmanı istiyorum. Annenle tanıştığımız yere.
Dürüst olayım, sırf bunun için ta Midlake'e gitmem.
-Taş çatlasa bir saatlik yol. -Ama ben araba sürmüyorum.
Ama bu benim son arzum!
Ne olmuş? İyi, tamam diyeyim. Nasılsa haberin olmayacak.
-Yapmam, olur biter. -Midlake'in neresi Ray?
Gezginin Dostu diye hoş bir bar.
Teklifi de orada etmiştim.
Orası şimdiye telefoncu olmuştur.
Bu işe ne diyorsun? Tek oğlun küllerini atmaya gitmezmiş.
Gider gider. İyi bir evlat o.
Selam, nasılsın?
Sence nasılım?
-Kötü mü? -Aynen öyle.
Artık kaldıramıyorum. Ne yapacağım?
Bilmiyorum. Mesleğini önceden biliyordun, sorun etmemiştin.
Evet ama sevgili olduğumuzda bırakır sanmıştım.
Filmlerde böyle olmuyor.
Richard Gere beyaz limuzinden inip yangın merdivenine tırmandığında
Julia Roberts kalkıp
"Dur, kuru temizlemeci Bobby'ye sakso çekiyorum" demiyor.
-Ona çektiği ne malum? -Adam söyledi.
Sevgilim olduğunu bilmiyordu. Bir şey diyemedim, midem bulandı.
Şoke oldum.
Çok mutsuzum ya.
-Belki de bunu onunla konuşmalısın. -Yapamam, aptalca geliyor.
Sen konuşsan olmaz mı?
Hayır, olmaz. Görüşmeyeli aylar oldu.
Artık gelmiyor. Meşgul diye düşündüm.
Meşgul tabii.
Evet.
-Birine gitmelisin. -Sana geldim işte.
-Uzmanı değilim. -Öylesin.
Sen de mutsuzdun, intihara meyilliydin.
-Sen değilsin umarım. -Yok, hiç uğraşamam.
-Sevindim. -Hadi ama, yardım et. Senin suçun!
Tabii canım.
Ne olursun.
Bir düşüneyim. Hay ağzına sıçayım.
Yürü.
İKİNCİ BAHAR HUZUREVİ
-Merhaba. -Merhaba.
Babamın küllerini atmak için seyahate çıkacağım.
Ne hoş. Nereye?
Anneme evlenme teklif ettiği ufak köye.
Son arzusuydu da.
Benim küllerim mi?
Hayır, senin küllerin değil.
Sen daha ölmedin.
Ayrıca hatırlayacak olursan babam da değilsin.
Ben evlatlık mıyım?
Sanki yerine yenisini verdiler lan.
Aslında iyi oldu, kendi oğlu hiç gelmiyor.
Adamı alelacele bırakıp Avustralya'ya taşındı.
-Öyle mi? -İster misin?
Hayat acımasız.
İç madem. Evet, hadi.
Yavaş.
İyi misin?
Bir an gitti sandım. Halıya düşen balık gibiydi.
-Hani balık? -Balık falan yok.
Hadi bakalım.
Yeni evin nasıl?
Ken'e minnettarım.
Kira istemiyor, bizimkilerle kalmaktan iyi ama…
Ama ziyaretime gelip duruyor.
Ciddiyim, merdivende duyunca taş kesiliyorum.
Kapıyı açmaya çalışıyor, ben de…
Gidene kadar sesimi çıkarmamaya başladım. Anne Frank gibi yaşıyorum.
Daha iyi bir yer bulursun.
Selam canım. Ben Sıçan, bu da Sübyancı.
N'aber? Röportaj için geldik. Podcast'ımız var da.
-Bizimki burada. -Selam!
Hatırladın mı? Bizi haber yapacaktın.
Eski psikiyatrınla podcast yapıyoruz seni ruh hastası!
Psikiyatr mısınız?
Yok, biz değiliz. Finansçıyız biz.
Ama ortak noktamız,
erkek olmaktan gurur duyan adamlar olmamız.
Podcast'ın amacı da bu.
Erkekleri erkek olmaya teşvik ediyoruz.
Ama herkese kapımız açık. Dinleyen hatunlar da var.
Yeni nesil erkek zırvalarından bıkan hatunlar.
Tek istediğimiz dünyayı adam etmek.
-Bütün gün bunu konuşacağımıza… -Çıkar şunu!
Twitter yayını açıp nasıl çalıştığımızı gösterelim.
-Çok heyecanlı. -Takipçilere bildirim atalım.
-Yayını da açalım, işte. -Geldiğimizi söyle.
Selam sikikler!
Yarak kafalılar!
Tambury Gazetesi'ne röportaja geldik.
-Selam ver canım. -Vermeyeyim.
Eyvah, utangaç çıktı! Ama olsun.
Yayını test amaçlı açtık, asıl yayın akşama.
-Test! Testislerimi test et! -Deneme. Bir, iki, üç.
Testislerimi iyice yoklayayım. Of, dopdolular!
İçleri sperm dolu.
Kâğıt tepsine boşalıverdim.
Geçen de büyükannenle yattık.
Üzerine şak şuk attırdım.
"Sağ ol evladım, ihtiyacım vardı" dedi.
"Ne yedin sen?"
Boş ver büyükanne. Aman goril atmığıma basıp kayma.
-Sana gelelim öfkeliadam_69… -Arkadaşlar!
Yeter artık.
-Hadi ama, iş yeri burası. -"Arkadaşlar, iş yeri burası."
Siktir, Prens Andrew kızdı lan.
Sik kafalı! Siktir git kutuna, hadi.
-Taşak geçiyorum ya. -Takılıyor sana, boş ver.
Sıçan ve Sübyancı Podcast. Namaste.
Sağlık köşesine koyun.
Yazıyı hazırlarım. Röportaj için sağ olun, güle güle.
Var ya, dalmama ramak kalmıştı.
Ama şiddet çözüm değildir.
Kesinlikle. Haklısın.
İşe alışmaya başladın mı?
Evet, yavaş yavaş alışıyorum.
Şöyle gelin, burada biraz yer var.
Osurdunuz mu?
Hayır, ev kokuyor.
Brian da böyle kokuyor. İstersen kokla, aynı.
Öyleymiş.
-Kokun böyle demek. -Evet.
Anladım. Kaka, çiş ve ter karışımı.
Korku ve utanç da var ama çoğunlukla bok.
-Sen böyle mutluysan… -Sağ ol.
Şu pisliği toplayayım mı Brian?
Olur. Buyur, topla.
İzlemesem olur mu?
Duygulandım da.
Peki.
-İşe koyulalım. -Tamam.
-Yorgun musunuz? -Biraz.
Çok vaktinizi almam.
Sınırsız açık büfeye girmeniz ne zaman yasaklanmıştı?
Geçen ay.
Hâlâ kızgınım.
Anladım. Ne gerekçe sundular peki?
Son derece dürüstlerdi.
Dükkânı batıracağımı söylediler. Hiç böyle bir şey görmemişler.
Çok yediğim için önceden de uyarmışlardı ama…
Ama dedim ki "Sınırsız diyorsunuz, çok yiyor olamam."
Haklısınız. Ne sıklıkta gidiyordunuz?
Her gün. Öğlen ve akşam.
Günde iki kere mi?
Hayır, öğlen gidip akşama kadar kalıyordum.
Tıka basa doyuyordum. Bazen eve zor yürüyordum.
Yani her gün altı saatinizi orada mı geçiriyordunuz?
Evet, altı yedi saat. Tamamı yemekle geçmiyordu ama.
Yani arada uyuyakaldığım oluyordu ama…
Ama tabağı almaya gelirlerse uyanıyordum.
Anladım, peki açık büfe kaç paraydı?
On paunt. Kişi başı, her gelişte.
O yüzden girince çıkmıyordum.
Verdiğim paraya değsin diye.
Çoğu insan iki üç dilim pizza, birkaç porsiyon makarnayla doyuyor
ama pizzanın çoğu ekmek, makarna da çok ucuz.
Restoran o sayede kâr ediyor zaten.
Bense 20-30 dilim pizza alıp üstündeki malzemeleri sıyırıyordum.
Ekmeğini bırakıyordum. Hiç almamışım gibi.
Bolonez makarna da aynı.
On beş kere gidip gelerek içindeki bütün kıymayı ayıklıyordum.
Yani iki buçuk kilo civarı köfte elde ediyordum.
Bol bol vaktim vardı.
-Çalışmıyor musunuz? -Hayır.
Erken emekli olup engeli kartı çıkarttım.
Sorun olmazsa, neyiniz var acaba?
Belli olmuyor mu?
Yarağı yemişim.
Bu restoran nerede acaba?
-Fotoğrafı çek de gidelim. -Öyle mi? Tamam.
Gülümseyin.
Harika.
Sinirimi bozdu.
-Açgözlü diye mi? -Hayır.
Yani evet, besbelli açgözlü.
Adam haklı ama.
Yiyebildiğin kadar yeme vaadiyle markalarının reklamını yapıyorlar.
Bebekçino içer misin?
Biri çok fazla ya da çok sık yiyor diye sözünden dönemezsin.
Döneceksen kuralları herkes için değiştir.
-Dürüst ol. -Kinoa?
-Kinoaya bayılırsın. -Şeref kalmamış.
Büyük kaka mı yaptın?
-Hay amına koyayım! -Bir şey mi oldu?
-Yok, niye? -"Hay amına koyayım" dedin de.
Bir şeye gıcık oldum mu sandın?
-Gereksiz bir ses falan belki. -Hay sıçayım.
Daha bebek.
Ama ses yapan o değil, sensin.
Eğlensin diye. Ağlarsa insanlar rahatsız olur.
Olmaz çünkü o bir bebek. Sen ses yapınca sinir bozuyor.
Rastgele sesler işte, takmayıver. Sen arkadaşınla konuş, ben çocuğumla.
Ama sen söylediğim her bir kelimeyi duymuyorsun.
Ne olmuş? Her yerde ses var. Hayat böyle.
Sen de haklısın.
Hanimiş gürültücü dangalak?
-Evet, sensin gürültücü dangalak. -Ayıp oluyor.
-Arkadaşla konuşuyorum. -Kimse bunu duymak istemez.
Seninkini de istemez ama susmuyorsun.
Evet! Gürültücü angut seni. Evet, sana diyorum!
Cüce kılıklı hipster dangalak seni!
İnsan içinde ses yapan gürültücü mal seni!
Dalyarağın tekisin, evet. Öylesin. Dalyarak seni!
Göbüşüne…
Koca göbüşlü dalyarak seni!
Goril kılıklı dalyarak!
Goril kılıklı dalyarak seni!
Rastgele sesler işte.
TAMBURY GAZETESİ HAFTALIK HABERCİNİZ
TAMBURY GAZETESİ
O zaman seni masa tenisine götüreyim,
sonra Midlake'e birlikte gideriz.
-Olur. -Eğleniriz.
-Peki. -Gezmiş oluruz.
Cips, müzik falan. Güzel olur.
-Evet, sağ ol. -Tamam, güzel.
Günümün kalanı da tamam.
Masa tenisi oynayacağız,
sonra beni babamın küllerini atmaya Midlake'e götürecek.
-Eğlenceli bir gün olacak gibi. -Aynen.
Ne ezik tipleriz lan biz.
-Kendi adına konuş. -Öyle yaptım.
Gerçi benim gibi başka ezikler adına da konuştum.
Matt yağmurluk alıp kendini maceracı sanıyor.
Lenny cebinde bisküvi bulunca seviniyor.
Ortam belli.
Haklısın, hayatımda tek bir ilginç şey yok.
O kadar da değil.
Hayalî sevgilim var, işimden nefret ediyorum.
Senin gibi olmak isterdim ama cesaretim yok.
Kimseyle çıkamıyorum da. Bütün iyi erkekler kapılmış.
Ya da gey veya deliler.
Hayalimdeki erkeği not aldım. Trajik bir durum.
Ben de yapmıştım. Listende neler var?
Arabası, evi, şirketi olsun ama çocuğu olmasın.
Zeki olsun, düzgün biri olsun. Senin listende neler var?
Suratı ve siki olsun.
Kath, bir kahve içelim mi?
Olur.
Artık hiç uğraşamam.
Ne anlamı var ki?
Evet, o hissi iyi bilirim.
Pardon.
-Kath. -Nasıl?
Ne?
Adımı soracaksınız sandım.
-Neden ki? -Evet, neden ki?
Bilmem.
-Bozuk paranız var mı? -Hiç param yok.
Yani param var da…
İyi bir işim var.
Ama paramı iş yerinde bıraktım.
Peki, tamam.
-Evli misin? -Hayır.
-Sevgilin var mı? -Hayır.
-Gey misin? -Hayır.
-Adın ne? -Charles.
-Kath'le tanıştın mı? -Kath.
-Evet. -Niye gey sandın ki?
-Niye sanmayayım? -Nasıl?
Boş ver, önemi yok.
Akşam bir şeyler içelim mi?
Olur.
Tamam.
Kartımı vereyim o zaman.
Teşekkürler.
-Sağ ol. -Görüşürüz.
Görüşürüz.
Öleceğim ya.
-Niye? -Utançtan! Rezil oldum.
-Seni beğendi. -Hiç de bile!
-Panik oldu, kibarlık yaptı. -Avukatlar panik olmaz.
O da ayrı mesele, adam avukat!
Kostümü bile var.
Bedava gazetede çalıştığımı duyarsa ezik sanır.
Hiç gücenmedim.
Araştırmacı gazeteci olduğunu söyle.
Gözü korkar.
Onu araştırıyorum sanır.
Avukat olsan ne olmamı isterdin?
Katil.
-Ne? -Kendin ol yeter.
Gerçeği söyle.
Daima gerçeği söyle.
Bu daha da kötü oldu.
Kötü olan ne?
Klozete oturmuş bulmaca çözüyor olman!
Eskiden şu boyda porno koleksiyonum vardı.
O günler geride kaldı.
Beş yıl önce asılıp suratına attırabilirdim.
Hayatımı ziyan ettim.
-Hazır mısın? -Evet.
Hadi bakalım.
1-0 oldu.
Hadi ama.
Tamam, 3-0 oldu.
-Masaya değdi sanki. -Hayır.
Sikinden vurdum!
Tamam.
-Kaç, 19-2 mi? -Hayır, 19-3.
-Öyle mi? Tamam. -Evet.
-20-3 etti. -Evet, peki.
İyi maçtı.
Pek atletik bir şey değil ama yani.
-Öylece dikiliyorsun. -Topa vuruyorsun.
-Evet ama kıpırdamıyorsun bile. -Doğru.
Biraz daha sportif bir şey yapalım.
-Tamam. -Tenis falan mesela.
-Olur, süper. -Güzel, tamam.
Çünkü masa tenisi sırf şans yani. Tilt oynamak gibi.
-Hayır, yeter artık. -Sevdiğin bir şey seç madem.
Zor kısmı da o zaten.
Will Smith'ten Willennium.
-Milenyum kutlama albümü. -Son CD'ler o sırada satıldı zaten.
-Lighthouse Family. -Güzel grup.
Ben bayılırım.
-Susan Boyle mu? -Evet.
Ne var?
-Atıyorum. -Dur! Ne yapıyorsun?
Attın mı? Bublé olmaz.
Bal gibi olur.
Hayır! Delirdin mi? Birini öldüreceksin. Tony!
-Radiohead. -O benim değil.
Belli, güzel grup çünkü.
Jill'in.
-Lisa'nın hediyesiydi. -Öyle mi?
Doğrudur, çok severdi.
-Şerefe. -Şerefe.
Hukukçusun demek.
-Evet, avukatım. -Evet.
-Sen? -Ben değilim.
-Nasıl? -Ben avukat değilim.
Tamam, ne iş yapıyorsun peki?
Ben mi?
Tamam, yalan söylemeyeceğim.
Ben…
Ben doktorum.
-Vay be. -Evet.
-Uzman mısın? -Tabii, ustasıyım.
Sertifikam bile var.
Nasıl?
Sen ne demiştin?
Uzman doktor musun?
Ya da bir hastanede pratisyen ya da cerrah mısın?
Ha, evet.
Hastanede çalışıyorum.
Doktor olarak.
Peki.
-Sipariş versek mi? -Olur.
Yaşadım bu hayatı ben.
-Öyle mi? -Evet.
Çalkantılı bir hayat.
Çok fena kadındı, cinsel açıdan yani.
Dizginlenemez bir vahşilik.
Seks harikaydı.
Harikaydı.
Pornosunu çektim.
Hem de bu halıda.
Roly Carter ve benimle üçlü istiyordu.
Canavar gibi bir adam. Tanıyor musun?
-Hayır. -1,90 boyu var.
Takılarıyla birlikte 125 kilo.
Kabul ettim.
Tek istediği kamerayı tutmammış.
"Sorun değil.
Sen nasıl istersen canım."
Yerde domaldı, adam arkasındaydı.
Doggy yapıyorlardı.
Ben de her anını çekiyordum.
Acayip zevk alıyordu. Gözlerinden okunuyordu.
Sonra Roly bana baktı.
Birdenbire dik dik kameraya bakıp kafasını salladı.
Şey der gibi…
"Ne boktan iş lan" der gibiydi.
Çekimi mi beğenmedi, halı dizini mi acıttı bilmiyorum.
Meğer vajina kokusunu diyormuş.
-Buyurun. -Teşekkürler.
Teşekkürler.
Leziz duruyor.
Sık yemek yapar mısın? Sever misin?
Yok, hayır. Aşırı meşgulüm.
Anladım.
-Çoğunlukla. -Evet.
Genellikle tek kişilik donmuş şeyler alıyorum.
-Üzüldüm. -Sorma.
-Kendisi doktor. -Nöbette değilim.
-Ne? -Nöbette değilim.
Tamam, geçti.
Bir şeyi yok. Belliydi.
Niye yardım etmedin?
Ne güzel bir mekân.
14. yüzyılda falan mı yapılmış?
Bilmem.
Bu masada teklif etmiş olmalı. Kraliçe'nin altında demişti.
-Öyle mi? -Evet, hadi oturalım.
Ne güzel.
Buraya yolu düşen onca insanı düşün.
-Burası iyi gibi. -Tamam.
Ne yapıyorsun?
Babamın küllerini serpiyorum.
Halıya mı?
Evet, son arzusuydu.
Öyle mi? Halıyı o süpürmeyecek ama.
Dostum, şapşal bir ritüel işte.
Kimseye zararı yok. Süpürüleceğini biliyorum, yani…
-Vandallık bu. -Değil.
-Hasar yok. -Yere çöp atmak diyelim.
Babamın külleri bunlar.
Buraya hep gelirmiş. Böylelikle onu uğurlamış oluyorum.
Çöpe dök o zaman, ne farkı var?
Özellikle halıya dök dememiştir bence.
Demedi ama anneme bu masada evlenme teklif etmiş.
Tarif etmişti, tanıdım.
Biraz toz alt tarafı.
-İğrenç bir şey. Ya hastalık varsa? -Ne hastalığı?
-Cesedin hastalığı. -Ceset değil ki bu.
Adamı morgdan getirmiş olsaydım kızmaya hakkın olabilirdi.
Yine de hakkım var. Bar benim, istediğimi yaparım.
Seni kovarım, sebebe ihtiyacım yok. Hadi bakalım, kalkın.
Pisliğini de götür.
Pislik mi?
Aptal herif!
Ağzıma kaçtı!
Umarım yarağının külüymüştür, geri zekâlı.
"Umarım yarağının külüymüştür, geri zekâlı."
Alt yazı çevirmeni: Oktar Bumin Aykutlu