SERIAL NETFLIX
Ty pizdo!
- Dawaj. - Po co przeklinać?
Dawaj mi to. Zabawkę sobie znalazłeś!
Chodź. Dobry piesek.
- O Boże! - Dureń!
Może jednak warto dalej żyć.
- O Boże. - To nie jest śmieszne. Mogłem...
Nie zgadzam się.
- Możesz to posprzątać? - Nie.
Łokieć mnie boli.
No kurwa, ile!
Rozciągam się. Robię wszystko, jak należy.
Np. biały strój do tenisa.
Daj mi piłkę, kurwa.
Tony, hamuj się, proszę.
15-0.
No dajesz, Matthew!
- 1-0. - Dobra, zmiana stron.
- Pieprzyć to. - Co?
Tak się robi po pierwszej grze.
Ale słońce mi świeci w oczy, pizdo. Ty masz lepiej.
Możesz przestać używać tu takich słów?
- Ja pierdolę. - Po prostu...
Nie!
O nie.
Dorośnij.
Co za pech.
Dobry mecz.
- Spójrz na siebie. - Co?
- To jakiś żart. - Ale co?
Wyglądasz jak Maradona.
Nie w latach 80. Tuż...
przed śmiercią.
- Po śmierci. - Nie bądź wredny.
Kto wygrał?
On, ale...
- Serio? - Tak.
Nie mogę tam wrócić. Jego słownictwo było potworne.
Same ku- i ci-. Zdyskwalifikowaliby go na Wimbledonie.
- Jebany Wimbledon. - Widzisz?
To nic. W kawiarni na cały głos wyzywał gościa z dzieckiem
od pizd, przy ludziach.
Miałem powód.
- Jaki? - Był pizdą.
Stronię od tego słowa.
Pokazuje brak ogłady. Jak gość używa tego słowa, od razu odchodzę.
A jeśli nazywa Hitlera pizdą?
Prosto do Hitlera.
Tobie to nie przeszkadza?
Nie, ale nie używałbym go przy kobiecie, jeśli sobie nie życzy.
Czyli albo muszę przestać go używać, albo sprawić, żebyś je polubiła.
Nauczę cię go używać. To odmieni twoje życie. Zaufaj mi.
- Nie usłyszysz tego słowa z moich ust. - Zobaczymy.
Skoro mowa o słownictwie, mam randkę z nauczycielem.
Dobrze. Czego uczy?
Nie wiem. A co?
Jeśli nauki ścisłe, to nie wspominałbym o duchach i horoskopach.
Dlaczego? To też jest nauka.
Nie, nie jest.
Wręcz przeciwnie. Zaufaj mi.
Oto i ona.
Cześć. Słuchaj tego.
- Dlaczego kurczak przeszedł przez ulicę? - Nie wiem.
Żeby uciec od smrodu dwóch cyganów rżnących moją żonę.
Ósma rano, za supermarketem.
Obrzydliwe.
Czemu zawsze mówisz mi takie rzeczy? To nawet nie żarty.
Krytyk komediowy, co?
Poza tym to rasistowskie.
Spadaj. Dlaczego?
- „Smród cyganów rżnących moją żonę?” - To ona śmierdziała!
Użyj głowy. Miała potworny problem z kobiecą higieną.
Mam to przeliterować? Musiałem z tym żyć.
Chłopcy zadbani, jak się patrzy. Danny Richards i Sid Nash.
Fajne chłopaki. To od niej zalatywało.
Mówię jej: „Nieźle wali ci z tej starej szpary".
Miała to gdzieś.
„Gdyby Bóg chciał, żeby mi piczka pachniała,
to nie wstawiłby jej obok odbytu”.
Wiem, że myślisz sobie: „Racja, Brian”. W cale nie.
Jej odbyt nie był problemem. Nieźle, co?
Czołem, ekipa.
Cześć, Brian.
Zrobisz coś dla mnie?
Zależy.
Mój listonosz jest obecnie mocno przybity.
Czuje się zgnębiony życiem.
Pomyślałem, że jak pogada z kimś, kto wiedzie naprawdę parszywy żywot,
to spojrzy inaczej na swoją sytuację.
- Nie ma sprawy. Zajmę się tym. - Dzięki.
Czas na herbatę.
Dobra. Squash.
- Co? - Squash.
Nie trzeba. Udowodniłem, co chciałem. Ale faktycznie uspokoiłem się.
- Wymiękasz? - Nie.
Brzmi jakbyś wymiękał.
- Nie. - Squash cię przerasta?
- Nie. - Grałeś kiedyś?
Nie w tym stuleciu, ale to nie problem.
Nie problem. Super. Widzimy się na korcie.
Nigdy w niczym nie wygra. Nie pozwolę na to.
Co by się nie działo, nie dam...
Patrz, jaki nakręcony.
Nie może uwierzyć, że go pokonałem.
Byliście zakochani od małego i potem straciliście kontakt?
Tak. Poznaliśmy się w 1957 roku.
Ja miałam 16 lat, a Bill 17.
Pracowałam w fabryce. Bill był ogrodnikiem.
Byliśmy razem przez rok i rozstaliśmy się.
- Pamięta pan dlaczego? - Nie pamiętam, co jadłem na śniadanie.
Za dużo pił. Ciągle był pijany.
- Teraz nie piję. - Ja tak.
Straciliśmy kontakt.
Poznaliśmy innych ludzi, pobraliśmy się oboje i tyle.
Przez te lata wpadliśmy na siebie kilka razy.
Gdy się okazało, że oboje owdowieliśmy,
wypiliśmy herbatę i znów zaiskrzyło.
Tej iskry się nie traci.
Nie w głowie był nam ślub,
ale, będąc katoliczką, czułam się winna z powodu seksu.
Seksu.
Dobrze. Kiedy ślub?
- 28 sierpnia. - 28.
- Ja się żenię w sierpniu. - Głupiec.
Gratulacje. Życzę wam wielu wspaniałych lat razem.
Obym tym razem umarł pierwszy.
Oby w porę, żebym znalazła sobie kogoś innego.
Zrób zdjęcie.
Uśmiech.
Świetnie.
Przytulałem dość Lisę?
Żartujesz? Nigdy nie spotkałem bardziej oddanych sobie ludzi.
Wiem, że wiedziała, że ją kocham, ale czy mówiłem to na głos?
Czy jej przypominałem?
Tak. To było oczywiste dla wszystkich, tym bardziej dla niej.
Swój chłop jesteś.
Po prostu jestem szczery. Ja też tego chcę.
Poznanie June to najlepsze, co mnie spotkało.
Nie lecą na mnie, tak jak myślisz. Wierz lub nie.
- Dobry z ciebie okaz. - Przytulas?
- Odejdź, spocony mięczaku. - Przecież jestem dobry okaz.
Tak, ale w sensie tych programów, gdzie wypływają na morze
i wyławiają coś z dna.
Myśleli, że to wymarło.
Nawet nie wiedzą, co to jest. Jakiś glut. Może ryba, może ślimak.
Wracamy do normy.
- Nic już nie wróci do normy. - Cholera. Po co to powiedziałem?
Normą było, jak się upijaliśmy, a ty spałeś na kanapie.
To napijmy się dziś wieczorem. Nic wielkiego. Wrócę do domu.
Dobra.
Hej, chłopie.
- Cześć. - W porządku?
- Tak. - Jak leci?
Dobrze.
Ładny dzień, co nie?
- Podobno jesteś przybity. - No.
No to co tam?
Wszyscy wiedzą, czym Roxy się zajmuje.
- Wstyd mi. - Wstyd ci?
Pewnie noszę listy gościom, którzy ją bzykali.
Co najmniej.
- Jak to? - Wątpię, żeby to było zwykłe bzykanko.
Kapujesz?
Pomyśl, chłopie, ile ona musi się narobić.
Na misjonarza. Nuda.
„Odwróć się. Pokaż tyłek”.
Znudziło się.
„Obróć się. Bierz pindola do ust”.
„Na zęby uważaj!”
„Super. Trzymaj pieniądze”.
„Wracaj do swojego listonosza”.
Rozumiesz?
Przynajmniej jej za to płacą.
Moja żona dawała gratis.
Nieraz za moimi plecami. Nieraz kazała mi to nagrywać.
Jak mam się czuć, nagrywając to?
Nic nie wart.
Jak ślimak żerujący na ptasim gównie,
w deszczu, potem zadeptany
i umierający w agonii.
Mówię, żebyś nie był bezwartościowym ślimakiem, jak ja.
Bądź mężczyzną.
Na razie.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jesteś moim synem.
Tak.
Jak tam, tato?
Nie narzekam.
Gdzie się podziewałeś?
W Australii.
Gdzie to jest?
Wychodzisz tutaj, skręcasz w lewo
i potem jakieś 15 000 kilometrów.
Ok.
Ale już wróciłeś?
- Tak. - Na dobre?
- Tak. - Dzień dobry.
- Cześć.
Właśnie, no wiesz...
gadaliśmy.
Przynieś mi szachy.
Zagramy. W młodości byłeś całkiem niezły.
- Tak? - Tak.
Gdzie są?
Kredens z sherry.
- Jutro przyniosę. - Dzięki.
Będę się zbierał.
Mogę zrobić sobie przerwę i przejść się z tobą, jeśli chcesz?
Pewnie.
- Pa, tato. - Pa.
Co robisz?
Przyjaciele chodzą za ręce.
- Czyżby? - Tak.
- Nawet faceci trzymają się za ręce. - Geje.
Heterycy czasem też trzymają się za ręce.
Jacy hetero mężczyźni chodzą za ręce?
W Hiszpanii i nie są gejami.
Niektórzy są.
- Niewielu. Są bardzo macho. Torreadorzy. - Aha.
Oni nie są gejami.
Nie. W beretach i rajstopach z cekinami,
tańcząc i zbierając róże.
Na bank nie geje.
Sadystyczne chuje.
Ale nie geje. Dokąd idziemy?
- Co robisz? - Żonkil.
No. Niszczenie mienia.
Dla ciebie zerwałam, ty nędzny draniu.
No dobra.
Jak niektórzy z was wiedzą,
to pięćsetna rocznica festynu w Tambury
i poproszono nas,
aby Trupa Tambury zapewniła odrobinę kultury.
Zaangażowałem Coleen.
Będzie odpowiadać za sprawy zakulisowe
i napisze o nas duży artykuł.
Jak zawsze zapewniam nam blask jupiterów.
No to co robimy? Jakieś pomysły?
- Jakieś sugestie? Coś historycznego. - Nędznicy.
Nędznicy dzieją się w przeszłości. Ale nic z tego.
Nie zapłacę za to. Jebać to.
Przejechałem się na Evicie.
Wciąż ją spłacam.
Nie. Potrzebujemy czegoś interaktywnego, po czym można się poruszać.
Coś jak promenada.
Ludzie podchodzą do was. Idzie wiking, gwałci i plądruje.
Nie naprawdę.
Idzie mnich, błogosławi cię. Rzeczy z przeszłości.
Statek piracki. Nie wiem. Świnia! Biegająca luzem świnia.
Czy to dobry pomysł? Nie wiem.
No dalej! Nie tylko ja. Ktoś ma inne pomysły?
Ja jako bezrobotny szekspirowski aktor.
Nie zaczynaj, James.
Chodzi o dobrą zabawę. Wszyscy poświęcamy na to swój czas.
Ale ty nie musisz rozwozić gazet.
Ani ty. Większość z nich wyrzucasz.
Na tę chwilę nie układa mi się...
Nigdy ci się nie układało, James.
A ja? Postawiłem na złego konia.
Trochę się o niego martwię,
bo poza aktorstwem nie ma żadnych perspektyw.
To jest aktorstwo. Czego jeszcze chcesz?
To wszystko amatorszczyzna!
Amatorszczyzna? Nie waż się.
Jestem zawodowym aktorem i reżyserem.
- W czym grałeś? - Taksówkarz, musical, w Wigan.
Dobre?
Ty mi powiedz.
Mówisz do mnie? Bo ja mówię do ciebie
Nie widzę nikogo innego Do kogo mógłbyś, kurwa, mówić
Bang, bang!
Jestem taksówkarzem
Jeżdżę w nocy Zabieram kogo chcę
Bang, bang!
Jestem taksówkarzem MP3
Jeśli handlujesz crackiem Spodziewaj się ode mnie kulki
Dziś!
Taxi!
Dobry jest.
- Ludzie już nie klikają na kelnera. - Podać listę win?
„Czy mogę podać listę win?”
- Słucham? - Dziękuję.
Znasz się na winie?
Nie bardzo. Lubię prosecco.
- Mam zamówić? - Tak.
Poprosimy dwa kieliszki
Chianti Classico 2017.
- A potem zobaczymy. - Które to?
Nie da się być bardziej konkretnym niż Chianti Classico 2017.
Napisane tutaj w czerni i bieli.
- Tak. - Znaj swoją pracę.
Jeśli nie masz do tego serca, może nie powinno cię tu być.
Mam pensję minimalną.
Ucz się pilniej w szkole.
No i poszedł z podwiniętym ogonem.
Więc pracujesz... Łokcie ze stołu. Pracujesz w branży prasowej?
- Tak. - Dla gazety?
Tak.
Ja czytam tylko Guardiana.
Czasem Private Eye, ale to i tak zbaczanie z tematu.
Mam, co by nie mówić, kreatywny umysł.
Piszę poezję.
Lubisz poezję?
- Tak. - Tak.
- Naprawdę? - Tak.
Wiele osób tak mówi,
ale tak naprawdę lubią Jeżeli Rudyarda Kiplinga
i uważają to za sztukę wysoką.
Albo mówią, że grają... Łokcie.
Albo mówią, że grają w szachy,
a tak naprawdę wiedzą tylko, jak poruszają się figury.
Lubisz szachy?
- Nie gram. - Nie grasz. No właśnie.
- Ale wiesz, jak ruszają się figury? - Znam kilka figur.
No właśnie.
- Kilka. - Słucham?
W szachach jest koń. Mały koń.
Jest skoczek.
- I trzonek? - Pionek.
Gram w warcaby.
Warcaby są łatwiejsze.
To bardzo prosta gra.
Cześć.
Zalecana dzienna porcja owoców.
- Winogrona. - Dokładnie.
- Zdrowie. - Zdrowie.
- Wszystko w porządku? - Tak. U ciebie?
Chciałem cię o coś zapytać.
Możesz odmówić. Nie ma problemu.
Myślałem, czy nie zostałbyś moim świadkiem na ślubie.
Kurwa.
Jestem twoim najlepszym kumplem?
- Szczerze mówiąc, jedynym. - Aha.
Dobra.
No to muszę się zgodzić, co nie?
Jeśli dożyję.
- Wciąż tak mówisz? - Nie.
Za dużo jem i piję. Mogę nie dożyć do sierpnia.
Jeśli umrzesz z przyczyn naturalnych, to spoko.
Na to teraz liczę.
Wybieram śmierć niż bycie świadkiem na ślubie.
To znaczy, miło mi. Ja pierdolę.
Muszę być trzeźwy?
Przynajmniej do mowy.
To zróbmy mowę przed ceremonią.
Dobra.
A co tam. Zróbmy...
Uczysz przedmiotów ścisłych?
Nie.
Zajmuję się sztuką w nauczaniu. Uczę angielskiego.
- Język i literatura, wreszcie razem. - Fajnie.
- Lubię horoskopy. - Słucham?
Lubię horos...
- Horoskopy? - Tak.
- A ty? - Czy lubię horoskopy?
- Tak. - Nie. Oczywiście, że nie.
Bzdury, dyrdymały.
Życzeniowe myślenie
dla naiwnych i zdesperowanych.
Bez obrazy.
Wyprostuj się.
Ramiona do tyłu. Łokcie ze stołu, zawsze.
- Nie możesz się doczekać małżeństwa? - Owszem.
Tak. Jasne, wypadam z rynku,
ale plusy przeważają nad minusami.
To dobrze.
Na przykład, nocami oglądałem telewizję i jadłem.
Teraz dalej to robię,
ale nie muszę już wstawać po jedzenie. Ona mi przynosi.
- Świetnie. - Muszę oglądać kobiece programy.
Na przykład co?
The Crown, Fleabag, Wielkie brytyjskie wypieki.
Ale jak widzę tort i powiem,
że mi się podoba, wiem, że zjem go następnego dnia.
Czyli Wielkie brytyjskie wypieki to teraz dla ciebie kanał zakupowy?
- Tak. - Niesamowite. Co za życie.
Dwa do przodu, raz w bok.
Łokcie.
Dziękuję.
- Zapłacę. - Świetnie.
A ty płacisz napiwek.
- Ile wyszło? - 38 funtów.
Czyli 15%.
Co daje?
Ile wynosi 10% z 38?
3,80 funta.
3,80 funta. Dobrze.
Teraz plus 50% to będzie?
Zostawię piątkę.
To za mało, prawda?
- Zostawię dychę. - Za dużo.
- Jestem hojna, ok? - Ok.
Co my tu mamy?
Karta HSBC Advanced Debit.
Wąsy!
Wąsy?
- Ostatnio wydajesz się szczęśliwszy. - Serio?
Tak.
Próbuję żyć dalej.
Chcę, żeby mi się poprawiło.
Chcę być dobrym człowiekiem.
Ale czasem
nie mam ochoty.
To zbyt trudne.
Dobrze się gada, ale jak przychodzi co do czego,
uciekamy i chowamy się przed prawdziwym poświęceniem.
Czy oddałbym nerkę nieznajomemu?
Nie. Zdecydowanie nie.
Tobie bym nie oddał. Ale niektórzy oddają.
Jak być tak dobrym?
To niesamowite.
Chcę zrobić coś dobrego.
Chcę się poświęcić. Chcę...
coś zmienić na lepsze,
ale myślę sobie:
„Jaki to ma sens?”
Oddam komuś nerkę,
ale ten ktoś i tak kiedyś umrze,
to po co?
Gdy widzę dzieci, nie myślę
że mają przed sobą całe życie.
Myślę, że kiedyś wszystkie umrą, więc to wszystko bez sensu.
Będę mógł zredagować mowę świadka?
Ale chyba chodzi mi o to, że teraz mam śmierć gdzieś.
Nie to, że chcę umrzeć. Tylko...
Jak będzie.
Już nie jestem zły. Nie chcę karać świata.
Miałem swoje życie i nie ma nic do dodania.
Irytuje mnie, jak ludzie myślą, że znów mogę je mieć z kimś innym.
Jakbym mógł zastąpić Lisę. Nie mogę.
I w porządku
bo dzięki temu mój czas z nią jest jeszcze piękniejszy i cenniejszy.
I wszystko, co mam, jest dzięki niej.
Spłaciła hipotekę za dom. Wykupiła ubezpieczenie na życie.
Mam 150 tysięcy i nie...
Nie odebrałem ich.
Masz 150 tysięcy?
Nie zrealizowałem czeku,
bo go nie chcę.
Przez to,
jak go zdobyłem.
Tony, powiedz, że go spieniężysz,
choćby tylko po to, żeby odebrać go ubezpieczycielowi.
Otworzysz? Nie chcę zrzucać psa.
- Co? - No idź.
- W porządku? - Cześć.
To Kath.
W porządku?
- Tak. - Jak było?
Nie umiem tego opisać.
Jaki był?
Absolutna pizda.
Jestem z ciebie dumny. Napijesz się?
- Poproszę. - Przynieś Kath kieliszek.
- Co? - No idź. Ja nie mogę.
Chodzi mi o nastawienie.
Napisy: Mirosław Suwała