BİR NETFLIX DİZİSİ
Göt herif!
-Ver şunu. -Küfretme.
Ver şunu. Şu lanet şeyle hiç çekilmiyorsun!
Hadi yürü kızım. Aferin sana.
Hadi. Aferin kızıma.
-İnanamıyorum! -Dallama!
Belki de hayat hâlâ yaşamaya değerdir.
-İnanmıyorum ya. -Hiç komik değil, başıma…
Hiç katılmıyorum.
-Tony, toplar mısın? -Hayır.
Dirseğim de incindi.
Hay sokayım, hadi be!
Esniyorum. Ben işimi düzgün yaparım.
-Mesela kortta beyaz giyerim. -At lan şu topu.
Tony, ağzını topla lütfen.
Skor 15-0.
Yapma be Matthew!
-Oyun 1-0 oldu. -Değişelim.
-Siktir et. -Ne?
Oyun bitince yer değiştirilir.
Adil olsun diye. Ama güneş zaten bana geliyor angut.
Öyle kelimeler kullanmasan olmaz mı?
-Hay sıçayım. -Tamam be.
Hayır!
Hayır ya.
Çocuk gibisin.
Şanssızsın.
Güzel maçtı.
-Hâline bak. -Ne var?
-Dalga geçer gibi. -Ne?
Maradona'ya benziyorsun.
80'lerdeki hâli değil ama.
Ölmeden önceki hâli.
-Hatta ölü hâli. -Pisleşme.
TAMBURY GAZETESİ
Kim kazandı?
Tony ama…
-Cidden mi? -Evet.
Artık oraya gidemem. İğrenç bir dil kullandı.
Sürekli küfredip durdu. Wimbledon'da olsa atarlar.
-Sokayım Wimbledon'a. -Bak işte.
Asıl geçen gün kafede bebekli bir adama bağırdı.
-Herkes baktı, adama dalyarak dedi. -Haklıydım ama.
-Niye? -Dalyaraklık yaptı.
Ben öyle laflar edemem.
Zayıf hitabettir bu. Bir erkek öyle küfrederse hemen soğurum.
-Ya Hitler'e diyorsa? -Hemen Hitler'e geçtin.
Seni rahatsız ediyor mu?
Etmiyor ama kadının hoşuna gitmiyorsa öyle laflar etmem.
Yani ya çevrende kullanmayacağım ya da hoşuna gitmesini sağlayacağım.
Müthiş kullanmanı sağlarım. Hayatın değişir, inan bana.
-Asla o sözü kullanmam. -Görürüz.
Hitabet demişken, bir öğretmenle çıkıyorum da…
Güzel. Ne öğretmeni?
Bilmem, niye?
Çünkü fen öğretmeniyse hayaletlerden, burçlardan bahsetme.
Niye? Onlar da fen.
Hayır, değil.
Tam tersi, inan bana.
Demek buradasın. N'aber? Sana bir espri.
-Tavuk niye karşıya geçmiş? -Bilmem.
İki çingene karımı sikerken kokudan kaçmak için.
Sabah sekizde, marketin arkasında.
İğrençsin.
Niye hep bana böyle şeyler söylüyorsun? Espri bile sayılmaz.
Vay, komedi eleştirmeni misin?
Ayrıca ırkçılık bu.
Hadi oradan! Niye ki?
-Çingeneler kokuyor diyorsun. -Kokan karımdı!
Kafanı kullan. Hijyene hiç özen göstermezdi.
İlla açık mı olayım? Ben onunla yaşadım.
Adamlar zaten mis gibiydi. Danny Richards ve Sid Nash.
Harika çocuklardı. Kokan karımdı.
Dedim ki "Senin şu lahanan aşırı yoğun kokuyor."
Umurunda olmadı.
"Tanrı amımın güzel kokmasını isteseydi
götümün yanına koymazdı" dedi.
Ne düşündüğünü biliyorum, ona hak verdin. Öyle değil işte.
Götü hiç sorun yaratmıyordu. O kadar diyeyim.
Günaydın millet.
Selam Brian.
-Şey, bana bir iyilik yapar mısın? -Ne olduğuna bağlı.
Postacım şu anda ağır depresyonda.
Hayatından hiç memnun değil.
Gerçek manada berbat bir hayat süren biriyle konuşursa
kendi durumunu daha az sorun eder diye düşündüm.
-Sorun değil, bana bırak. -Sağ ol.
Bir çay alayım. Çay saati.
Peki. Squash oynayalım.
-Ne? -Squash.
Yok, ben kendimi kanıtladım. Hem haklıymışsın, agresifliğim geçti.
-Tırstın mı? -Hayır.
-Tırsmış gibi konuşuyorsun. -Hayır.
-Kaldıramaz mısın? -Kaldırırım.
-Hiç oynadın mı? -Bu yüzyılda oynamadım ama olsun.
Güzel, sorun yok o zaman. Kortta görüşürüz.
Asla kazanamayacak, izin vermeyeceğim.
Ne gerekirse yapıp buna engel olacağım.
Şuna bak, nasıl gaza geldi.
Dayanamıyor, onu yenmeme inanamıyor.
Birbirinizin çocukluk aşkıydınız ama sonra uzak düştünüz, öyle mi?
Evet, 1957'de tanışmıştık.
Ben 16 yaşındaydım, Bill de 17 yaşındaydı.
Ben fabrikada çalışıyordum, Bill bahçıvandı.
Bir yıl kadar çıktık ama sonra ayrıldık.
-Niye, hatırlıyor musunuz? -Sabah ne yediğimi bile unuttum.
Çok içerdi, hep sarhoştu.
-Artık içmiyorum. -Ben içiyorum.
Neyse, birbirimizden uzaklaştık işte.
Başkalarıyla tanışıp evlendik, tamamen koptuk.
Geçen yıllar boyunca birkaç kez karşılaştık sanırım.
İkimizin de dul kaldığını öğrenince
oturup bir çay içtik, bir baktık tekrar birlikteyiz.
O kıvılcım hiç sönmüyor.
Evlenmekle uğraşmayacaktık
ama Katolik olduğum için seks konusunda suçlu hissettim.
Seks.
Tamam. Düğün ne zaman peki?
-28 Ağustos. -28'i, evet.
-Ben de ağustosta evleniyorum. -Sersem.
Tebrik ederim o zaman. Umarım güzel, uzun yıllarınız olur.
Bu kez ilk göçmeyi umuyorum.
Umarım arkandan başkasını bulmama vakit bırakırsın!
Çek bakalım.
Gülümseyin.
Harika.
Lisa'ya yeterince sarıldım mı?
Dalga mı geçiyorsun oğlum? Gördüğüm en birbirine bağlı çifttiniz.
Onu sevdiğimi biliyordu, evet, ama yeterince dile getirdim mi?
Ona hep hatırlattım mı?
Evet, hatırlattın. Onu bırak, diğer herkes bile farkındaydı.
-İyi bir arkadaşsın. -Sadece dürüstüm.
Ben de bunu istiyorum.
June'la tanışmak başıma gelen en iyi şeydi.
İnanmazsın ama pek talibim yok.
-Seni kapan şanslı. -Sarılalım mı?
-Uzak dur terli salyangoz. -Ama beni kapan şanslıymış.
Evet ama şu derin deniz belgesellerinde
balıkçıların dipten soyu tükendiği sanılan bir canlı kapması gibi.
Ne olduğunu bile anlamıyorlar. Sümük gibi bir şey. Balık mı, sülük mü…
Normale döndün demek.
-Hiçbir şey asla normale dönmeyecek. -Of, niye öyle dedim ki?
Normalde sarhoş oluyorduk, sen kanepede uyuyordun.
Bu akşam içelim madem. Az içeriz, eve giderim.
İyi, tamam.
Selam.
-N'aber? -İyidir, sen?
-İyi. -Nasıl gidiyor?
-Sıkıntı yok. -Öyle mi?
Hava güzel.
-Biraz mutsuzmuşsun. -Evet.
Anlat bakalım.
Herkes Roxy'nin ne iş yaptığını biliyor.
-Utanıyorum işte. -Utanıyor musun?
Muhtemelen ona çakmış adamlara posta dağıtıyorum.
En azından.
-O ne demek? -Dümdüz çakıp geçmemişlerdir yani.
Anladın mı?
Bir düşün. Kim bilir neler yapmak zorunda.
Misyoner, misyoner… Sıkıcı iş.
"Dön de kıçını göreyim."
Yine sıkıcı.
"Dön de lolipopumu ağzına al bakalım.
Dişlere dikkat! Değmesin.
Harika. Al bakalım paranı.
Şimdi postacı sevgiline dön."
Anlarsın ya.
Bak, en azından para kazanıyor.
Karım bedavaya verirdi.
Bazen gizlice. Bazen bana kameraya çektirirdi.
Nasıl hissettim dersin? Kamera bendeyken nasıl hissettim?
Değersiz.
Yağmurun altında kuş boku yerken
üzerine basılıp ölüme terk edilen
bir salyangoz gibi.
Yani diyorum ki benim gibi değersiz bir salyangoz olma.
Adam ol, adam.
Görüşürüz.
-Merhaba. -Merhaba.
Sen benim oğlumsun.
Evet.
Nasılsın baba?
İdare ediyorum.
Sen nerelerdeydin?
Avustralya'da.
Orası neresi?
Huzurevinden çıkıp sola dönüyorsun,
15.000 kilometre ileride.
Ha, anladım.
-Ama artık döndün mü? -Evet.
Temelli mi?
-Evet. -Selam.
-Merhaba. -Selam.
Biz şey…
Takılıyoruz işte.
Satranç takımımı getir.
Oynarız. Küçükken iyi oynuyordun.
-Öyle mi? -Evet.
Takım nerede?
Konsolda, şarabın yanında.
-Yarın getiririm. -Sağ ol.
Artık gideyim, bir uğradım.
İstersen molaya çıkayım, biraz yürüyelim.
Tabii, olur.
-Görüşürüz baba. -Görüşürüz.
-Ne yapıyorsun be? -Arkadaşlar da el tutuşur.
-Öyle mi? -Evet.
-Erkekler bile yapıyor. -Gey erkekler.
Gey olmayanlar da bazen yapıyor.
Hangi gey olmayan erkekler sokakta el ele geziyor?
İspanya'dakiler. Gey değiller.
Bazıları gey.
Çoğu değil. Maço boğa güreşçileri onlar.
Tabii.
-Boğa güreşçileri gey değil. -Tabii.
Minik kepleri ve pullu taytlarıyla dans ederken
üzerlerine gül atılan adamlar.
Hiç gey değiller.
Sadist oldukları kesin ama gey değiller. Nereye gidiyoruz biz?
-Ne yapıyorsun? -Nergis buldum.
Suç yalnız bu.
Lan, sana topluyordum gıcık herif!
Pekâlâ o zaman, hadi.
Bazılarınızın bildiği üzere,
Tambury Fuarı'nın 500. yılını kutluyoruz
ve benden Tambury Oyuncuları'nı toplayıp kültür sağlamam istendi.
Coleen'i ikna ettim.
Sahne arkasındaki işleri kendisi halledecek.
Ayrıca hakkımızda güzel de bir haber yapacak.
Bizi yine ilgi odağı yapmayı başardım.
Hadi o zaman, ne yapacağız? Fikir lazım.
-Ne diyorsunuz? Tarihî bir şey olsun. -Sefiller.
Sefiller tarihî, evet. Yine de olmaz ama, değil mi?
Ona para ödemem, siktir et.
Evita'da ağzımın payını aldım.
Hâlâ borcu bitmedi.
Hayır, interaktif bir şey olmalı.
Etrafta gezdiğimiz, hareketli bir şey olsun.
Seyircinin üzerine gidelim. Tecavüzcü, yağmacı bir viking mesela.
Numaradan yani.
Keşiş gitsin, insanları kutsasın. Tarihî şeyler!
Korsan gemisi mesela. Ne bileyim, domuz! Koşturan bir domuz.
İyi bir fikir mi? Bilemedim.
Hadi! Tek başıma yapamam. Başka ne fikriniz var?
İşsiz Shakespeare aktörü olsam?
Başlama yine James.
Eğleniyoruz burada.
-Hepimiz bu işe vakit ayırdık. -Gazete dağıtan sen değilsin ama.
Sen de çoğunu atıyorsun zaten.
Bakın, şu anda hayatım yolunda gitmiyor ve…
Hiçbir zaman gitmedi zaten James.
Ya ben? Sana güvenmekle yanlış yaptım.
Onun için endişeleniyorum
çünkü oyunculuk yapmazsa hiçbir şey yaptığı yok.
Bu da oyunculuk, daha ne istiyorsun?
Ama amatör bir iş bu!
Amatör mü? Bu ne cüret?
Profesyonel bir oyuncu ve yönetmenim ben.
-Hangi yapımlarda oynadın? -Wigan'daki Taksi Şoförü müzikalinde.
-Yetenekli misin bari? -Sen söyle.
Bana mı dedin? Burada sadece ben varım
Başka kiminle konuşabilirsin ki?
Bang bang!
Taksi şoförüyüm ben
Geceleri taksimi sürer Kimi istersem onu alırım
Bang bang!
Taksi şoförüyüm ben
Uyuşturucu satıyorsan Vururum seni sırtından
Bu gece!
Taksi!
İyiymiş.
-Artık parmak şaklatan yok. Merhaba. -Şarap menüsünü vereyim mi?
"Verebilir miyim?" diyecektin.
-Pardon. -Sağ ol.
-Şaraptan anlar mısın? -Pek anlamam ama prosecco severim.
-Ben seçeyim mi? -Olur.
Acaba iki kadeh
Chianti Classico 2017 "alabilir" miyiz lütfen?
-Sonrasına bakarız. -Hangisiydi?
Chianti Classico 2017 dedim, daha net nasıl söyleyebilirim bilmiyorum.
Şurada beyaz üzerine siyah yazmışlar.
-Tamam. -İşini bil biraz.
İsteyerek yapmıyorsan belki de yapmamalısın.
-Asgari ücret alıyorum be. -O zaman derslerine çalış be.
Nasıl da kuyruğunu kıstırıp gitti.
Neyse, sen… Masaya dirsek konmaz.
-Gazetecilik sektöründeydin. -Evet.
-Gazetede çalışıyordun. -Evet.
Evet.
Ben sadece Guardian okurum.
Arada Private Eye da okuyorum ama dalıp gidiyorum.
Kendi tabirimle, yaratıcı bir beynim var.
Şiir de yazıyorum.
Sever misin?
-Evet. -Evet.
-Öyle mi? -Evet.
Çünkü çoğu kişi öyle diyor
ama tek bildikleri Rudyard Kipling'den Adam Olmak oluyor.
Bunu yüksek sanat falan sanıyorlar.
Satranç oynadığını… Dirsekler.
Satranç oynadığını söyleyip de
aslında tek bildiği taşların hareketleri olanlar gibi.
-Satranç sever misin? -Pek oynayan biri değilim.
Bak işte. Hareketleri bilirsin ama.
Bazı taşları biliyorum.
İşte.
-Bazılarını. -Nasıl?
Satrançta şey var, midilli.
Yok, at var.
-Bir de şey, piyade. -Piyon.
Dama severim.
Daha kolay, değil mi?
Dama çok basit bir oyun.
Dur bakalım.
Günlük meyve porsiyonun.
-Üzüm. -Evet, aynen.
-Şerefe. -Şerefe.
-N'aber? -İyidir, senden?
Hah, sana bir şey soracaktım.
-Tamam. -İstersen hayır de, önemli değil.
Düğünde sağdıcım olur musun diyecektim.
Hay sokayım. Bu iş için en uygun adam ben miyim sence?
-Tek adamsın açıkçası. -Peki.
Tamam.
Yani evet demek zorundayım sonuçta.
Hayatta olursam tamam.
-Yine mi intihar düşüncesi? -Hayır.
Çok yiyip çok içiyorum. Ağustosa ölebilirim.
Tamam, ecelinle öldüğün sürece sorun yok.
Şu an tek umudum bu.
Düğününde sağdıç olmaktansa ölümü seçiyorum.
Gurur duydum ama. Vay anasını.
Ayık kalmak zorunda mıyım?
Konuşmana kadar evet.
O zaman konuşmayı törenden önce yapayım.
Tabii, oldu.
Aradan çıksın da…
Fen öğretmeni misin?
Hayır.
Öğretmenliğin sanat tarafındayım. İngilizce öğretmeniyim.
-Dil ve edebiyat, ayrılmaz ikili. -Ne güzel.
-Ben burçlarla ilgileniyorum. -Nasıl?
Burçlarla…
-Burç mu? -Evet.
-Sen ilgilenir misin? -Burçlarla mı?
-Evet. -Hayır, tabii ki hayır.
Hikâye. Saçmalık.
Saf ve çaresizlerin hüsnükuruntusu.
Alınma lütfen.
Dik otur.
Omuzlar dik. Masaya dirsek konmaz, asla.
-Evliliği iple çekiyor musun? -Kesinlikle.
Evet. Tabii artık zamparalık yapamayacağım
ama artıları eksilerinden fazla.
Sevindim.
Mesela eskiden bütün gece televizyon izler, atıştırırdım.
Şimdi yine yapıyorum
ama artık kalkıp almıyorum, çerezleri o getiriyor.
-Müthiş. -Mecburen kız şeyleri de izliyorum.
Ne gibi?
The Crown, Fleabag, yemek yarışmaları…
Ama hoşuma giden bir pasta olursa,
"Ne güzelmiş" dersem sonraki gün önüme geliyor.
Yani yemek yarışması artık senin için alışveriş kanalı gibi.
-Evet. -Müthiş. Ne hayat ama.
İki ileri, bir yana.
Dirsekler.
Teşekkürler.
-Ben hallederim. -Peki.
Bahşiş sende.
-Ne kadar tuttu? -38 paunt.
-Tamam. -%15 verilir.
Kaç ediyor?
Tamam, 38'in %10'u kaç?
3,80 paunt.
3,80, bildin.
Sonra onun %50'sini eklersen kaç eder?
Beş bırakayım.
Az oldu ama.
-On bırakayım. -Çok fazla.
-Ben bol veririm. -Peki.
Tamam, neyle ödesek?
HSBC Advanced Birleşik Krallık banka kartı.
Bıyıklı!
Bıyıklı Bey!
-Bu ara daha mutlu duruyorsun. -Öyle mi?
Evet.
Alışmaya çalışıyorum işte.
Daha iyi olmak istiyorum, evet.
İyi bir insan olmak istiyorum
ama zaman zaman
dayanamıyorum işte.
Zor bir şey.
Konuşurken kolay ama iş yapmaya gelince
gerçek fedakârlıktan kaçıp saklanıyoruz.
Mesela bir yabancıya böbreğimi verir miyim?
Hayır, asla vermem.
Sana bile vermem.
Verenler var ama işte.
Nasıl bu kadar iyiler?
İnanılmaz bir şey.
İyi şeyler yapmayı gerçekten istiyorum, anlıyor musun?
Fedakârlık yapmak, fark yaratmak istiyorum.
Sonra diyorum ki
"Ne manası var?"
Birine böbreğimi versem de
eninde sonunda yine de ölecek.
Yani… Ne önemi var ki o zaman?
Oynayan çocuklar görünce "Önlerinde koca bir hayat var" demiyorum.
Diyorum ki "Hepsi sonunda ölecek, bunların hepsi boşuna."
Sağdıç konuşmanı önceden bana bir göster.
Ama asıl demek istediğim, artık ölüm umurumda değil.
Ölmek istiyorum demiyorum. Ne olacaksa olsun diyorum.
Artık öfkeli değilim, dünyayı cezalandırmak istemiyorum.
Yaşayacağımı yaşadım, daha ötesi mümkün değil.
Başkasıyla bunu yaşayabileceğimi sananlar sinirimi bozuyor.
Lisa'nın yerine kimseyi koyamam.
Bunu sorun da etmiyorum
çünkü onunla geçirdiğim günleri daha da güzel, daha da kıymetli kılıyor.
Tüm bunlara onun sayesinde sahibim.
Evin kredisini ödedi.
Hayat sigortası yaptırdı.
150 bin paundum var ama…
Ama gidip almadım.
150 bin paundun mu var?
Evet. Çeki bozdurmadım çünkü o parayı istemiyorum.
Elime geçiş şeklinden ötürü.
Tony, lütfen bozdur şu çeki.
Sırf sigorta şirketinde kalmasın diye bozdur hatta.
Açar mısın? Köpek rahatsız olmasın.
-Ne? -Hadi.
-N'aber? -Selam.
Kath geldi.
-N'aber? -İyidir.
Nasıldı?
Tarif bile edemem.
Nasıl biriydi?
Dalyarağın daniskası.
Seninle gurur duyuyorum. Şarap alır mısın?
-Evet, lütfen. -Kath'e bir kadeh getir.
-Ne? -Hadi ama, ben kalkamam.
Şu tavırlara bak ya.
Alt yazı çevirmeni: Oktar Bumin Aykutlu