SERIAL NETFLIX
Podszedł do drzwi
i powiedział, że sprawdza bezpieczeństwo bezbronnych osób jak ja.
Poprosiła go pani o dowód?
Nie! Miał mundur, kask i w ogóle.
- Jestem głupia? - Wcale nie.
Potem wszedł,
a ja zrobiłam mu herbatę.
Pytał o alarmy antywłamaniowe, ale powiedziałam, że ich nie mam.
Zamki w drzwiach.
Był bardzo przekonujący i znał się na rzeczy.
Zapytał, gdzie trzymam biżuterię i kosztowności.
Powiedziałam, że nie mam nic wartościowego,
ale że od kilku lat odkładam z emerytury,
więc mam 500 funtów w słoiku na herbatniki.
Poprosił, żebym mu pokazała, to pokazałam.
Powiedział: „Dobrze. Tu nikt by nie zajrzał”.
Wróciliśmy do salonu.
Zapytał, czy może skorzystać z toalety i pewnie wrócił tu i...
- Jest pani ubezpieczona? - Nie.
Już po pieniądzach, nawet jak go złapią.
Pewnie wydał je na narkotyki.
Pewnie tak.
Zgłosiła to pani na policję?
Tak. Potwierdzili, że to nie był prawdziwy policjant.
Bo nie ma policjanta
z tatuażem „Made in Britain” na czole.
- Miał tatuaż „Made in Britain” na czole? - Tak.
- Zrób zdjęcie. - Ok.
Ale jestem głupia.
W cale nie.
- To świat jest pojebany. - Uśmiech.
Życie jest niesprawiedliwe.
Starzy ludzie nie powinni się wstydzić, że dali się nabrać jebanej gnidzie.
PREZENTY
Wejdę kupić jedną rzecz.
- Na razie. - Na razie.
DOM OPIEKI JESIENNE LIŚCIE
Przyniosłem szachy, tato.
- Pamiętałeś. - Jeden z nas musi.
- Co musi? - Pamiętać.
Co pamiętać?
Ja pierdolę.
- W porządku? - Tak.
Mam dziś urodziny.
Tak? Nic nie mówiłaś.
- Nic takiego. - Skoczymy na drinka później?
Nie musisz.
Jesteś moim patronem?
Dobra. Jeśli nie jesteś zajęty.
Nigdy nie jestem. Patrz.
Szachy wolne od segregacji.
Proszę. Próbuję się skupić.
Nie. Ktoś tu już jest.
A nie...
- Tak lepiej? Podoba się? - Tak.
Zaczynamy.
Twój ruch!
Zacznę od tego.
To po prostu niedorzeczne.
Dobra. Cisza! Jesteśmy wszyscy.
Festyn w Tambury.
Będę prowadził całą imprezę.
Mam kostium i całą resztę. Skórzane spodnie i bat.
- Kim będziesz? - Handlarzem niewolników.
Kiedyś to było tu popularne.
Mamy to takie coś z tarczą.
Rzucasz w nią piłką, a wiedźma wpada do wody.
June będzie wiedźmą, tak?
Tak. Uwielbiam czarownice.
Potrzebujemy ochotnika do stania w dybach.
Będą w niego rzucać pomidorami, zgniłymi jajkami i tak dalej.
- James. - Nie. Nie ja.
To akcja charytatywna.
Każdy może to zrobić. Ja jestem artystą.
Dzięki Bogu.
Artysta. To kim będziesz?
To musi być coś historycznego sprzed setek lat.
- To może wzgórek? - Idealnie.
Co to jest „wzgórek”?
To coś staromodnego, chyba. Nie wiem.
- Małe wzgórze. - Jak mogę być wzgórzem?
Położymy cię, przykryjemy ziemią i trawą...
Powsadzamy kwiatki.
Ładne kwiatuszki dookoła. Będzie pięknie.
Przechodząc, ludzie będą mówić: „Patrz, to wzgórek!”.
Nie będę, kurwa, wzgórkiem!
Słownictwo!
Nie. Nie wierzę, że taki masz pomysł na mnie.
Ponoć jesteś moim agentem.
Tak, z prawdziwych zleceń nici. To nie wchodzi w grę.
Ale proponować przykrycie mnie błotem przed ludźmi?
Nie do wiary.
Przykro mi, że to słyszeliście. Jest jak dziki byk.
- Ma zatwardzenie. - Żadnych wymówek!
I mylisz się, James.
Bo znalazłem dla ciebie zlecenie.
- Zamierzałem ci powiedzieć później. - Aha. Co to?
Widziałeś program Nierandkowalni?
Nie. O czym to?
Ludzie chodzą na randki, żeby zobaczyć, czy się dogadują.
Reality show?
Tak, ale świetny!
To nie profesjonalne zlecenie.
I to jest właśnie ciekawe.
To program dla ludzi, którzy się nie umawiają,
bo są niepełnosprawni albo oszpeceni.
- Jak to się ma do mnie? - Powiedziałem im o twojej figurze.
- No jasne. - Ale to nie wystarczyło.
Powiedziałem...
„Jest upośledzony umysłowo”.
Ja pierdolę!
No co?
Nie pójdę do jebanego programu randkowego,
żeby udawać upośledzonego, bo nie potrafisz znaleźć mi pracy.
Nie wygram, co nie? To jest praca.
To nie jest praca!
To udawanie niepełnosprawnego.
- Aktorstwo to udawanie! - I co ma być ze mną nie tak?
Nie wdawałem się w szczegóły. To marzenie każdego aktora!
Np. Daniel Day-Lewis w Moja lewa stopa. Co mu było?
- Nie wiem. - Nikogo to nie obchodziło.
Rain Man. Co takiego robił ten kutafon?
To nic trudnego!
- Zapomnij. - Jesteś aktorem!
Zapomnij. To ordynarne. Ty jesteś ordynarny.
Ja to zrobię.
To by nie wyszło. Ty faktycznie jesteś trochę psychiczny.
Ma słuszność.
Mam przesyłkę dla Kath.
Podpiszę.
Ja podpiszę, jeśli chcesz.
- Spoko. Podpiszę. - Jestem Kath.
Jeździsz motorem?
Nie, zakładam w autobusie.
- Bardzo śmieszne. - Jeżdżę Hondą.
Nieźle, stary.
- Jesteś dziennikarką? - Za grzechy.
Co to znaczy?
Nic.
Tak, dziennikarką.
Sprzedaję reklamy umieszczane obok tekstów.
Ciężka praca,
ale daje dużo satysfakcji.
Nie przeszkadza mi praca po nocach, bo jestem singlem.
Młoda, wolna singielka.
- Wybierzemy się na drinka? - Owszem.
Cześć!
- W porządku? - Cześć.
- Przyniosłam ci ciastko. - Dziękuję.
- No i po diecie. - No.
Nie wejdziesz w garnitur ślubny.
Ja sama sobie szyję suknię, więc zrobię trochę większą.
Szyjesz sobie suknię ślubną?
- Oszczędzam pieniądze. - To takie smutne.
Dlaczego?
Nie mieć pieniędzy na najważniejszy dzień w życiu.
Mam dość pieniędzy, czyli bardzo niewiele.
Ale nie potrzeba dużo, jeśli masz miłość. To tylko suknia.
- Ja nie mam pieniędzy ani miłości. - Wszyscy cię kochają.
A mnie?
Każdy kogoś znajdzie.
Miałam randkę z belfrem. Wziął mnie za tępą.
Prawił mi o poezji, jadąc po Kiplingu.
Uwielbiam jego ciasta. Muszę je mieć na weselu.
Jeśli to cię pocieszy, może udawał, że bierze cię za tępa,
bo mu się nie podobałaś.
- Wiedziałabyś to. - Skąd?
To się czuje. Gość jest nie tylko uprzejmy, ale i czuły.
Okazuje zainteresowanie, a nie tylko uprzejmość.
Ciepło, którego nie może zamaskować.
Uśmiecha się, patrząc na ciebie, dotyka włosów.
Podnosi coś za ciebie, bo chce bliskości twoich rąk.
Na kolejnej randce
patrz, czy się uśmiecha, dotyka włosów i podnosi ci frytki.
Lenny powiedział mi o pieniądzach z ubezpieczenia.
Aha.
Nie wziął ich, bo nie chce w tych okolicznościach.
Boże, to takie romantyczne.
To prawda. Ale te pieniądze nie symbolizują Lisy.
Pieniądze to tylko żetony.
Lisa była piękną osobą, z którą spędziłeś życie.
Żyje w twoim sercu.
Wykupiła ubezpieczenie, żebyś nie musiał się o nic martwić.
Przynajmniej weź je od ubezpieczyciela. Spożytkuj je.
Roztrwoń w kasynie, jeśli chcesz.
Ale jeśli ich nie wydasz,
Lisa zmarnowała swój czas.
Chcę, żebyś żył, Tony.
Nie nie zabijał się ani czekał cierpliwie na śmierć,
tylko żył.
Żyj tak, jakby nie było jutra,
a potem się budzisz, i jest jutro, i powtarzasz to.
Nieważne, co robisz, dopóki żyjesz pełnią życia
i cieszysz się każdą chwilą.
A jeśli uważasz, że nie warto próbować, to czemu ja miałabym?
Siedziałam na tej ławce codziennie,
sama,
w nadziei, że przyjdzie ktoś, kto zrozumie.
I to byłeś ty.
Jechałeś na tym samym wózku co ja. Straciłeś kogoś.
To cmentarz, więc są spore szanse...
Nadal myślisz, słuchasz i rozśmieszasz ludzi.
Sprawiasz, że czują, że warto ich wysłuchać.
Chcę, żebyś znalazł coś, przez co będziesz chciał wstawać rano.
Ja dalej przędę.
Wiem, że nikim nie zastąpię Stana, ale nie zamierzam się poddać.
Jedyne, co mnie teraz martwi, to to, że nie jesteś szczęśliwy.
Chodzi o nadzieję.
Masz prawo
tęsknić za Lisą, opłakiwać ją i czuć złość.
Ale nie mogę znieść myśli, że brak ci nadziei.
To najsmutniejsza rzecz na świecie.
Poddać się.
Proszę,
powiedz, że masz nadzieję.
Mam.
Ale
nie znajdę kogoś, kto zastąpi Lisę.
Zrozumiałem, że...
nie chcę.
Ale chcę znaleźć powód, żeby żyć.
To nie jest wykluczone.
Nie owijasz w bawełnę, co?
Co masz na myśli?
Ledwo mnie poznałeś i już zapraszasz na kawę.
Myślałem, że chciałaś tego.
No tak.
Ojej.
Masz Parkinsona?
Nie.
- Emma? - Tak?
Jack.
Jack. O Boże!
- Wybacz. Kopę lat. - Tak.
Trzydzieści lat.
Kiedyś miałem włosy.
- Miałeś? - No.
Co u ciebie?
No wiesz...
No.
- Wyszłaś za mąż? Masz dzieci? - Nic z tych rzeczy.
A ty? Jesteś...
Nie, jestem rozwiedziony. Bez dzieci. Kompletny frajer.
Czym się zajmujesz?
Jestem pielęgniarką w domu opieki.
Super.
A ty?
Importuję wino.
Super.
Spotkajmy się.
Spokojnie. Dam ci mój numer.
- Proszę bardzo. To ja. - Dzięki.
- Miło znów cię widzieć. - Ciebie też.
KLUB SQUASHA
Cześć.
Nie można pić przed squashem.
Pewnie, że można. Chodź.
- Bierzesz ze sobą? - Jakby mi się chciało pić.
Nie do wiary.
O... Dzień dobry.
- Hej. - Ale śmierdzi. Boże!
Dobra.
- Gotowy? - Tak.
- 0-0 - Cycki!
Let.
Nie możesz krzyczeć „cycki” przed serwem.
A jeśli mam Tourette'a?
To by wyjaśniało.
Daj spokój.
Dajesz!
Jak ty to robisz?
Nawet nie biegłeś. Masz dość?
Musiałem cię ominąć.
- Aha. - Długi dystans.
Nie! Jak ty...
Co za pech!
O nie!
Biegnij!
Co za pech!
- Możesz przestać krzyczeć? - Co za pech.
To jak grać z wieprzem.
- Czemu nie biegłeś? - Nie wiedziałem, gdzie poleci.
Powiem ci, gdzie odbiję.
Tam!
Co za pech!
Uważaj na ścianę.
Tam!
- To pomaga czy nie? - Nie pomaga.
Załóż, że nic nie pomaga.
Bądź cicho.
Żałosne.
- Jasne. - Bąbelki, tak?
Serio?
O Boże!
O kurwa.
- Niedobrze mi. - Ohyda.
Daj spokój.
O Boże!
- To obrzydliwe. - Co?
Co?
To co...
Nie poślizgnij się.
Jest na środku boiska! Jak mam się, kurwa, nie poślizgnąć?
Serio, to...
Co się dzieje?
Oddychaj.
O nie.
No dawaj.
Co?
Śmiej się.
Dlaczego?
To nic. Takie tylko ostrzeżenie. Nic mi nie jest.
- Dlaczego mam słabsze serce od ciebie? - Normalnie.
- Jesteś w nerwach. - Ja?
Ty jesteś chodzącą furią!
Uspokój się. Oddychaj.
Bardzo śmieszne.
Masz w sobie tyle samo stresu i złości co ja,
ale ja krzyczę na ludzi, wyzywam od pizd i robię zadymę.
Ty wszystko dusisz w sobie. Gdzieś to musi ujść.
To nie fair.
Nie. Życie nie jest fair.
A potem umierasz.
Nie palę. Uważam na to, co jem.
Uprawiam jogę, pilates, rozciąganie.
- Rzadko piję. - Właśnie.
To kara za to wszystko.
Ale serio, nie musisz brać na barki całego świata,
starając się zadowolić każdego.
Nic im nie będzie, jak czasem każesz im spierdalać.
Wszystkim się przejmujesz.
Pracą, domem, spotkaniami towarzyskimi.
Mną.
To miało pomóc mi i patrz, jak skończyłeś.
Wiem, że zawłaszczyłem sobie cały żal za Lisą.
Była twoją starszą siostrą.
Przeze mnie nie mogłeś pozwolić sobie na rozgoryczenie.
Nie mogłeś jej opłakiwać, bo bałeś się, co zaraz zrobię.
Dlatego...
dzięki za to.
I jesteś taką słabą cipką w sporcie.
No proszę. Dobrze.
Dzięki za miłe słowa, Tony. Chyba naliczyłem trzy.
Dobrze, że łączą nas więzy stricte matrymonialne,
bo wstydziłbym się
dzielić materiał genetyczny z takim cherlawym ufonautą.
Od razu mi lepiej.
Musimy cię podbudować. Tylko powoli i ostrożnie.
Squash jest zbyt karkołomny dla kogoś, kogo medycyna nazywa „anemicznym”.
Zacznijmy od układania kwiatów,
stopniowo dochodząc do gry w klasy.
- Zatrzymasz tę kieckę? - To nie kiecka tylko szlafrok.
Czyli rodzaj kiecki dla małej damy.
Dali ci ubranie zgodne z twoim gustem.
- Mam mieć kolejny atak? - Nie byli pewni.
Rób tak dalej, to będzie morderstwo.
„To kobieta, tak? Sprawdź genitalia”. Dalej nie wiedzą.
Dawać sukienkę. Zrobili ci cytologię?
Mogli przy okazji.
- Muszą wszystko sprawdzić, bo... - Właśnie miałem atak serca!
- Nie denerwuj mnie! - Uspokój się.
Uspokój się? Jeśli dostanę kolejny, to będzie twoja wina.
Jak pani śmie?
- Nie masz nic innego do roboty? - W sumie to mam.
- Super. - Idę na drinka.
Wciąż potrafię. Mam dobre serce. Umiem się bawić.
Do zobaczenia jutro.
- Oby nie. - Rany. Nie mów tak.
Na razie.
Zdołowany jesteś.
No.
Potrzebujesz rady od gościa z doświadczeniem?
Nie dostanę się do show-biznesu. To się nie zdarza ludziom takim jak ja.
- Grubym? - Nie!
Mam na myśli zwykłych ludzi z małych mieścin,
z gównianym agentem, dla którego przełom
to udawanie upośledzonego w reality show.
Chyba masz rację.
Nie pierwszy raz.
- Wolałbym się mylić. - Otóż to.
Ale co z tego?
Masz tu wszystko, czego trzeba.
Tambury to fajne miasto.
Łatwa praca. Fajna mama.
- Super kumpel. Ty. - I wzajemnie.
No weź.
Po co w ogóle udawać gwiazdę?
Showbiz-shmobiz, co nie?
Sami pedofilie.
Znam wynik, chłopie.
Myślałeś, że jeśli będziesz sławny, ludzie będą cię bardziej szanować.
Chyba masz rację.
Niektórym się udaje, ale tacy frajerzy jak my
ostatecznie lądują jeszcze gorzej.
Teraz jesteś frajerem, ale świat o tym nie wie.
Racja.
Nie trzeba ci uwielbienia obcych.
Masz ludzi, którzy lubią cię za to, kim jesteś.
No tak.
Mama mówi: „Nie oczekuj od innych miłości, póki nie kochasz siebie”.
- Mądra kobieta. - Owszem.
Gdyby nie Lenny,
brałbym się za jej tyłek jak rudy pasierb.
Hej?
- Zdrówko. - Tak. Kocham cię.
A ja ciebie.
Ja pierdolę.
- Co? - To dołujące, co nie?
Nie obrażam się.
Codziennie pracuję z samotnymi, starymi ludźmi
i chyba mogę szczerze powiedzieć,
że są szczęśliwsi ode mnie.
Przepraszam, to zabrzmiało żałośnie?
Nie. To zabawne.
To ja biorę nadgodziny i dyżury, jak inni mają urlop,
bo uważam, że to mniej dołujące
niż siedzenie samej w domu.
I pojawiłeś się ty jak powiew świeżego powietrza.
Przepraszam.
Wiem, że nadal kochasz Lisę.
Wiem, że zawsze będziesz ja kochał.
I myślę, że dlatego mogę tu siedzieć i po prostu…
wylewać swoje żale
bez dziwnych komplikacji...
Jak najbardziej.
- Po prostu chyba zmarnowałam życie. - Nie.
I wiem, że nie musi cię to obchodzić.
Obchodzi mnie to.
Wiem, że cię obchodzi, ale nie zależy ci.
Myślę, że to nie powód, żebyś był ze mną.
Wiem.
Ale obchodzisz mnie.
I chcę, żebyś była szczęśliwa.
Wpadłam dziś na starą miłość, więc…
Kto to?
Ktoś, z kim chodziłam na studia. Dawno temu.
On wyjechał, robił swoje, a ja zostałam tu i robiłam swoje.
No i
powiedział, że powinniśmy się spotkać.
Więc...
Powinniście.
Tak? Powinnam?
Zdecydowanie.
Chcę, żebyś była szczęśliwa.
Jak ja byłem.
Cieszę się, że ci lepiej.
Wiem i...
Wszystkiego dobrego!
Dziękuję.
- Zdrowie. - Hej!
Hej!
- Kurwa. - Rozkręca się, co nie?
Dobry piesek.
Cześć.
Chodź.
Tak.
- Nie ruszaj jej. - Nie ruszam.
Napisy: Mirosław Suwała