‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เขามาเคาะประตูหน้าบ้าน
‪แล้วบอกว่าเขามาตรวจดู ‪ความปลอดภัยให้คนที่เสี่ยงอย่างฉัน
‪แล้วคุณได้ขอดูบัตรเขาไหมครับ
‪ไม่ค่ะ เขาใส่เครื่องแบบอยู่ ‪มีหมวกกันน็อคอะไรพวกนั้น
‪- ฉันโง่หรือเปล่าคะ ‪- เปล่าครับ ไม่เลย
‪แล้วเขาก็เข้ามา
‪ฉันชงชาให้เขา
‪แล้วเขาก็ถามเรื่องสัญญาณกันขโมย ‪แต่ฉันบอกว่าฉันไม่มี
‪กลอนประตู
‪เขาน่าเชื่อถือมากและเขาก็รู้เรื่องของเขาดี
‪แล้วเขาก็ถามว่า ‪ฉันเก็บเครื่องประดับและของมีค่าไว้ที่ไหน
‪ฉันบอกว่าฉันไม่มีอะไรที่มีค่า
‪แต่ฉันเก็บเงินจากเงินบำนาญอยู่สองสามปี
‪ฉันมีเงินอยู่ประมาณ 500 ปอนด์ในโหลบิสกิต
‪แล้วเขาก็ให้ฉันเอาให้เขาดูหน่อย ‪ฉันเลยให้เขาดู
‪แล้วเขาก็บอกว่า "ดีเลย พวกมันคงไม่ดูในนั้น"
‪เรากลับไปที่ห้องนั่งเล่น
‪แล้วเขาก็ขอใช้ห้องน้ำ ‪เขาน่าจะเข้ามาในนี้และก็...
‪- ครับ แล้วคุณทำประกันไว้ไหม ‪- ไม่ค่ะ
‪ฉันคงไม่มีวันได้เงินคืนแม้จะจับเขาได้
‪เขาคงเอาเงินไปซื้อยาหมดแล้ว
‪ก็เป็นไปได้ครับ
‪คุณได้แจ้งความไหมครับ
‪ค่ะ และพวกเขาก็ยืนยันว่าเขาไม่ใช่ตำรวจจริงๆ
‪เขาบอกว่าไม่มีตำรวจคนไหน
‪มีรอยสักว่า "เมดอินบริเทน" อยู่กลางหน้าผาก
‪- รอยสัก "เมดอินบริเทน" บนหน้าผากเหรอ ‪- ค่ะ
‪- ถ่ายรูปเถอะ ‪- ได้
‪ฉันโง่จริงๆ
‪คุณไม่ได้โง่หรอก
‪- โลกนี้มันห่วยแตก ‪- ยิ้มหน่อย
‪ชีวิตช่างไม่ยุติธรรมเลยว่าไหม
‪คนแก่ไม่ควรต้องรู้สึกขายหน้า ‪เพราะโดนคนสารเลวหลอก
‪(ของขวัญ)
‪ฉันจะเข้าไปซื้ออะไรหน่อยนะ
‪- ไว้เจอกัน ‪- ไว้เจอกัน
‪(บ้านพักคนชราออทัมนัล ลีฟส์)
‪ผมเอาชุดหมากรุกมาให้ครับพ่อ
‪- นายจำได้ด้วย ‪- คนใดคนหนึ่งต้องทำได้นี่
‪- ทำอะไร ‪- จำไง
‪จำอะไร
‪ให้ตายสิ
‪- สบายดีไหม ‪- ค่ะ
‪วันนี้เป็นวันเกิดฉัน
‪เหรอ คุณไม่ได้เตือนผม
‪- ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ‪- ไปดื่มด้วยกันไหม
‪ไม่จำเป็นหรอก
‪อะไร คุณเป็นพี่เลี้ยงผมเหรอ
‪โอเค ก็ได้ ถ้าคุณไม่ยุ่ง
‪ไม่เคยยุ่งหรอก ดูสิ
‪ไม่มีการแบ่งแยกสีผิวบนกระดานนี้
‪ขอร้องล่ะ ฉันพยายามใช้สมาธิ
‪ไม่นะ มีอะไรอยู่บนนั้น
‪ไม่...
‪- ดีกว่าไหม พอใจไหม ‪- ครับ
‪ไปได้เลย
‪ตานายแล้ว
‪ผมน่าจะเริ่มจากตัวนี้
‪นั่นมันไร้สาระมาก
‪เอาล่ะ เข้ามาเลย นี่เงียบๆ หน่อย ‪เอาล่ะเราทุกคนมาแล้ว
‪แทมบูรีแฟร์ งานใหญ่
‪ฉันจะเป็นพิธีกรตลอดงาน
‪ฉันเตรียมชุดไว้หมดแล้ว กางเกงหนังกับแส้
‪- จะแต่งเป็นอะไรเหรอ ‪- คนขายทาส
‪ค่อนข้างเป็นที่นิยมในสมัยก่อนนะ
‪ทีนี้เรามีอะไรที่มีเป้า
‪พอปาลูกบอลใส่แล้วแม่มดก็จะหล่นลงในน้ำ
‪จูนจะเป็นแม่มดให้เรา
‪ค่ะ ฉันชอบแม่มด
‪แล้วเราต้องการอาสาสมัครยืนอยู่ในขื่อตรวน
‪แล้วให้คนปามะเขือเทศ ‪กับไข่เน่าหรืออะไรพวกนั้นใส่
‪- เจมส์ ‪- ไม่ ผมไม่เอาด้วย
‪เพื่อการกุศลนะ
‪ครับ แต่นั่นใครก็ทำได้ ผมเป็นนักแสดงมีฝีมือนะ
‪โถ่ถัง
‪เอาล่ะ นักแสดงมีฝีมือแล้วคุณจะทำอะไร
‪มันต้องเป็นอะไรที่ ‪เก่าคลาสสิกสมัยหลายร้อยปีก่อน
‪- เอาเป็นเนินเขาไหม ‪- เยี่ยม
‪อะไรคือเนินเขา
‪มันเป็นของโบราณใช่ไหม ไม่รู้สิ
‪- เหมือนภูเขาเล็กๆ ‪- แล้วผมจะเป็นเนินเขาได้ยังไง
‪ให้คุณนอนลงแล้วเราก็เอาโคลนทาบนตัว
‪และก็ปักดอกไม้
‪ดอกไม้น่ารักๆ รอบๆ ดูน่ารักดี
‪คนจะเดินผ่านไปมาแล้วพูดว่า "ดูสิ นั่นเนินเขา"
‪ผมไม่เป็นเนินเขาห่านั่นหรอก
‪ระวังคำพูดด้วย
‪ไม่นะ ผมไม่อยากเชื่อเลยว่า ‪คุณออกความคิดแบบนั้นให้ผม
‪คุณควรเป็นตัวแทนของผมนะ
‪ผมรู้ว่าคุณหางานจริงๆ ให้ผมไม่ได้ ‪เห็นได้ชัดว่ามันเป็นไปไม่ได้
‪แต่การที่เสนอว่า ‪จะเอาโคลนทาตัวผมในที่สาธารณะเนี่ยนะ
‪ไม่อยากจะเชื่อ
‪ขอโทษด้วยครับที่คุณต้องได้ยินอะไรแบบนั้น ‪เขาเป็นเหมือนวัวบ้าตอนนี้
‪- เขาท้องผูกน่ะ ‪- ไม่ต้องแก้ตัวเลย
‪แล้วที่จริงนายก็ผิดนะเจมส์
‪เพราะฉันหางานให้นายได้แล้ว
‪- ฉันตั้งใจจะบอกนายทีหลัง ‪- เหรอ อะไรล่ะ
‪เคยดูรายการที่ชื่อว่าดิอันเดตทิเบิลไหม
‪ไม่เคย รายการอะไร
‪คนไปออกเดตกัน ‪แล้วดูว่าจะเข้ากันได้ไหม มันน่ารักนะ
‪รายการเรียลลิตีเหรอ
‪ใช่ แต่มันสุดยอดมากเลยนะ
‪มันไม่ใช่งานแสดงแบบมืออาชีพ
‪นั่นคือจุดที่ฉลาดใช่ไหม
‪เพราะมันเป็นรายการ ‪สำหรับคนที่ส่วนใหญ่ไม่ได้เดตกับใคร
‪เพราะพวกเขาพิการ ‪เสียโฉมหรืออะไรประมาณนั้น
‪- แล้วมันเกี่ยวกับผมได้ยังไง ‪- ฉันบอกพวกเขาเรื่องรูปร่างของนาย
‪- แน่ล่ะ ‪- แต่นั่นยังไม่พอ
‪ฉันเลยบอกว่า...
‪"เขาปัญญาอ่อน"
‪ให้ตายสิ
‪อะไร
‪ผมไม่ไปออกรายการเรียลลิตีออกเดต
‪แล้วแกล้งทำเป็นพิการทางสมอง ‪เพราะคุณหางานให้ผมไม่ได้หรอก
‪ฉันชนะไม่ได้สินะ มันก็งานนะ
‪มันไม่ใช่งาน
‪ต้องแกล้งทำเป็นพิการ
‪- การแสดงคือการแกล้งทำ ‪- แล้วคุณบอกว่าผมเป็นอะไรกันแน่
‪ฉันไม่ต้องเจาะจงอะไรใช่ไหม ‪นี่มันฝันของนักแสดงทุกคนเลยนะ
‪ดูแดเนียล เดย์-ลูวิสในเรื่องมายเลฟฟุตสิ ‪ให้ตาย เขาเป็นอะไร
‪- ไม่รู้ ‪- ไม่มีใครสน
‪เรนแมน ไอ้งั่งนั้นทำอะไร
‪มันไม่ยากนะ
‪- ลืมไปได้เลย ‪- นายเป็นนักแสดงนะ
‪ลืมได้เลย มันน่ารังเกียจ คุณมันน่ารังเกียจ
‪ผมแสดงเอง
‪กับคุณมันไม่เหมือนกันหรอก คุณสติไม่ดีอยู่แล้ว
‪ก็จริง
‪(เดอะ แทมบูรี กาเซ็ตต์)
‪ผมมีของมาส่งให้แคทครับ
‪ฉันเซ็นรับเองค่ะ
‪ฉันเซ็นรับให้ก็ได้นะ
‪- ไม่เป็นไร ฉันรับให้ ‪- ฉันแคทนะ
‪คุณขี่มอเตอร์ไซค์เหรอ
‪เปล่าครับ ผมแค่กลัวเวลานั่งรถเมล์
‪- ตลกดี ‪- ผมขี่ฮอนด้า
‪ค่ะ ดีเลย
‪- คุณเป็นนักข่าวเหรอ ‪- ชดใช้กรรมค่ะ
‪หมายความว่ายังไง
‪ไม่มีอะไรหรอก
‪ค่ะ เป็นนักข่าว
‪ฉันขายโฆษณาให้หนังสือพิมพ์
‪ต้องทำงานหลายชั่วโมง
‪แต่ก็คุ้มค่า
‪และฉันก็ไม่ว่าอะไร ‪ถ้าต้องทำงานถึงเที่ยงคืนเพราะฉันโสด
‪สาว อิสระ และโสด
‪- อยากไปดื่มกันไหม ‪- ได้เลยค่ะ
‪สวัสดี
‪- สบายดีไหม ‪- สวัสดี
‪- เอาเค้กมาให้ค่ะที่รัก ‪- ขอบคุณนะ
‪- จบเลยไดเอท ‪- ใช่
‪คงใส่ชุดแต่งงานไม่ได้แน่
‪ฉันไม่เป็นไรหรอก ‪เพราะฉันตัดชุดเองเลยขยายให้ใหญ่ขึ้นได้
‪คุณตัดชุดแต่งงานเองเหรอคะ
‪- ค่ะ ประหยัดเงินใช่ไหม ‪- น่าเศร้าจัง
‪ทำไมล่ะ
‪มีเงินไม่พอสำหรับวันที่สำคัญที่สุดในชีวิต
‪ฉันมีเงินมากพอซึ่งก็แทบไม่มีแหละ
‪แต่คุณไม่ต้องการเงินถ้าคุณมีความรัก มันก็แค่ชุด
‪- ฉันไม่มีทั้งเงินและก็รัก ‪- ทุกคนรักเธอนะ ที่รัก
‪แล้วฉันล่ะ
‪ต้องมีใครสักคนสำหรับทุกคนแหละนะ
‪เคยออกเดตกับครูที่คิดว่าฉันโง่
‪คอยสอนฉันเรื่องบทกวี วิจารณ์เรื่องคิปลิง
‪ฉันชอบเค้กแบรนด์นั้นนะ ต้องใช้ในวันแต่งงาน
‪ไม่รู้ว่าจะทำให้คุณรู้สึกดีขึ้นหรือเปล่านะ ‪แต่เขาอาจแกล้งคิดว่าคุณโง่
‪เพราะเขาไม่ได้ชอบคุณ
‪- คุณจะรู้ถ้าเขาชอบคุณ ‪- ยังไง
‪คุณรู้สึกได้ เขาไม่ได้แค่มีมารยาท ‪แต่เขาเอาใจใส่และห่วงใย
‪แสดงออกว่าสนใจ ‪ไม่ใช่แค่ทำตามมารยาทเหมือนกัน
‪มันมีความอบอุ่นที่เขาไม่อาจห้ามได้
‪ยิ้มเวลาที่เขามองคุณ จับผมของเขา
‪เก็บของให้คุณ อยากให้มือของคุณอยู่ใกล้ๆ
‪ดังนั้นเดตครั้งหน้า
‪ดูว่าเขายิ้ม จับผม ‪และหยิบมันฝรั่งที่คุณทำหล่นบ้างหรือเปล่า
‪เลนนี่เล่าเรื่องเงินประกันให้ฉันฟัง
‪ครับ
‪เขาไม่ได้เอาไปขึ้นเงิน ‪เขาไม่ต้องการในสถานการณ์แบบนี้
‪พระเจ้า โรแมนติกจัง
‪ก็ใช่ แต่เงินไม่ใช่สัญลักษณ์ของลิซ่านะ ที่รัก
‪เงินก็เป็นแค่สิ่งที่เอาไว้ใช้จ่าย
‪ลิซ่าเป็นคนที่สวยงามที่คุณได้ใช้ชีวิตร่วมกับเธอ
‪เธออยู่ในใจคุณ
‪เธอแค่ทำประกันชีวิตคุณจะได้ไม่มีอะไรต้องห่วง
‪อย่างน้อยก็ไปเอาเงินจากบริษัทประกัน ใช้มันซะ
‪เอาไปใช้ในบ่อนคาสิโนก็ได้
‪แต่ถ้าคุณไม่ใช้มัน
‪ก็เท่ากับลิซ่าเสียเวลาไปเปล่าๆ
‪ฉันอยากให้คุณใช้ชีวิตต่อไป โทนี่
‪ไม่ใช่แค่ไม่ฆ่าตัวตายหรือรอให้ตัวเองตาย
‪แต่ใช้ชีวิต
‪ใช้ชีวิตให้เหมือนกับว่าไม่มีพรุ่งนี้
‪แล้วพอคุณตื่นขึ้นมาเจอกับพรุ่งนี้ ‪แล้วคุณก็ใช้ชีวิตอีกครั้ง
‪มันไม่สำคัญว่าคุณจะทำอะไร ‪ตราบใดที่คุณใช้ชีวิตให้เต็มที่
‪และสนุกไปกับทุกวินาที
‪และถ้าคุณคิดว่ามันไม่คุ้มที่จะลอง ‪แล้วทำไมฉันต้องทำ
‪ฉันเคยนั่งบนม้านั่งตัวนี้ทุกวัน
‪คนเดียว
‪หวังว่าจะมีใครสักคนที่เข้าใจโผล่เข้ามา
‪และนั่นก็คือคุณ
‪คุณอยู่ในสภาพเดียวกันกับฉัน ‪คุณเสียใครบางคนไป
‪ก็นี่สุสานนี่ ดังนั้นโอกาสที่จะ...
‪เห็นไหมคุณยังคิดและฟัง ‪และทำให้คนอื่นหัวเราะได้
‪ทำให้พวกเขารู้สึกมีค่า รู้สึกมีค่าที่จะรับฟัง
‪ฉันแค่อยากให้คุณหาอะไรที่ ‪ทำให้คุณอยากตื่นในตอนเช้า
‪ฉันยังไปต่อ
‪ฉันรู้ว่าฉันไม่มีวันเอาใครมาแทนที่สแตนได้ ‪แต่ฉันไม่ยอมแพ้หรอก
‪และสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันกังวลตอนนี้ ‪คือคุณไม่มีความสุข
‪ทั้งหมดมันคือความหวัง
‪ฉันยอมให้คุณ
‪คิดถึงลิซ่าและอาลัยอาวรณ์และรู้สึกโกรธได้
‪แต่ฉันทนกับความคิดที่ว่าคุณสิ้นหวังไม่ได้
‪นั่นเป็นสิ่งที่น่าเศร้าที่สุดในโลกสำหรับฉัน
‪ยอมเถอะ
‪ได้โปรด
‪บอกฉันว่าคุณยังมีหวัง
‪ผมมี
‪แต่
‪ผมไม่วันเจอใครที่จะแทนที่ลิซ่าได้
‪และผมรู้ตัวว่า...
‪ผมไม่ต้องการ
‪แต่ผมอยากหาเหตุผลให้ใช้ชีวิตต่อไปได้
‪นั่นไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้
‪ตายจริง คุณนี่เร็วดีนะ ใช่ไหม
‪หมายความว่ายังไง
‪ก็เพิ่งเจอกันแล้วคุณก็ถามว่า ‪"อยากไปดื่มกันไหม"
‪ผมนึกว่าคุณอยากให้ผมชวน
‪ค่ะ
‪อุ้ย
‪คุณเป็นโรคพาร์คินสันเหรอ
‪เปล่า
‪- เอ็มมา ‪- คะ
‪นี่แจ็คเอง
‪แจ็ค... แจ็ค พระเจ้าช่วย
‪- ขอโทษจริงๆ ค่ะ ไม่ได้เจอกันนานเลย ‪- ใช่
‪ก็ 30 ปีแล้ว
‪คือว่าดูสิ ผมเคยมีผม
‪- จริงด้วย ‪- ใช่
‪แล้วคุณเป็นยังไงบ้าง
‪ค่ะ คือว่า...
‪ครับ
‪- แต่งงานหรือยัง มีลูกไหม ‪- ไม่มีเลยค่ะ
‪แล้วคุณล่ะ
‪ผมเหรอ ผมหย่าแล้ว ไม่มีลูก เป็นไอ้ขี้แพ้เต็มขั้น
‪แล้วคุณทำอะไรอยู่ตอนนี้
‪ฉันเป็นพยาบาลในบ้านพักคนชรา
‪เยี่ยมเลย
‪คุณล่ะ
‪ผมนำเข้าไวน์
‪เยี่ยมเลย
‪เราน่าจะเจอกันบ้างนะ
‪ไม่ต้องห่วง ให้ผมเอาเบอร์ผมให้คุณนะ
‪- นี่ครับ นั่นผมเอง ‪- ขอบคุณค่ะ
‪- ดีใจมากที่ได้เจอคุณอีกครั้ง ‪- เช่นกันค่ะ
‪(สมาคมสควอชแทมบูรี)
‪เอาล่ะ
‪นายจะดื่มเบียร์ก่อนเล่นสควอชไม่ได้นะ
‪ได้สิ ไปเลย
‪- นายจะเอาไปด้วยเหรอ ‪- เผื่อหิวน้ำไง
‪เหลือเชื่อ
‪โอ้... สวัสดีครับ
‪- สวัสดี ‪- เหม็นมาก พระเจ้าช่วย
‪เอาล่ะ
‪- โอเค พร้อมหรือยัง ‪- อือ
‪- ศูนย์ต่อศูนย์ ‪- นม
‪โอเค เสิร์ฟต่อ
‪- โอ้ นั่นมัน... ‪- เสิร์ฟต่อ
‪นายตะโกนว่า "นม" ก่อนคนอื่นเสิร์ฟไม่ได้นะ
‪- ถ้าฉันเป็นโรคทูเร็ตต์ล่ะ ‪- นาย...
‪นั่นอธิบายได้เยอะเลย
‪ไม่น่า
‪ไม่เอาน่า
‪นายทำได้ยังไง
‪นายไม่ได้วิ่งด้วยซ้ำ นายเหนื่อยเหรอ
‪ฉันต้องอ้อมนาย
‪- เหรอ ‪- ไปไกลเลย
‪ไม่! ได้ยังไง...
‪- ให้ตาย... ‪- โชคร้าย
‪ไม่นะ
‪ไปสิ วิ่ง
‪แย่จริง
‪- นายแค่... ‪- โชคร้าย
‪แย่จริง
‪- เลิกตะโกนสักทีได้ไหม ‪- โชคร้าย
‪เหมือนเล่นกับหมูป่า
‪- ทำไมนายไม่ไปรับลูก ‪- ฉันไม่รู้ว่ามันไปทางไหน
‪ก็ได้ ฉันจะบอกนายว่าฉันจะตีไปทางไหน
‪ข้างล่างนี่ ตรงนั้น
‪ตรงนั้น
‪แย่จริง
‪ระวังกำแพง
‪ไปสิ ตรงนั้นไง
‪- มันช่วยได้หรือเปล่า ‪- ช่วยไม่ได้เลย
‪- โอเค ‪- คิดว่าไม่มีอะไรช่วยได้
‪- โอเค ‪- แค่เงียบๆ หน่อย
‪นี่มันงี่เง่ามาก
‪- อือ ก็ได้ ‪- ฟองเยอะนี่
‪งั้นเหรอ
‪พระเจ้าช่วย
‪ให้ตายสิ
‪- ฉันรู้สึกไม่ค่อยดี ‪- น่าแหวะมาก
‪พระเจ้า ไม่เอาน่า
‪พระเจ้าช่วย
‪- มันน่าขยะแขยง ‪- อะไร
‪อะไร
‪นาย...
‪อย่าเหยียบแล้วลื่นล่ะ
‪มันอยู่กลางสนามนะ ‪ฉันจะไม่เหยียบลื่นล้มได้ยังไงวะ
‪พูดตามตรง มัน...
‪มัน...
‪เป็นอะไรไป
‪หายใจลึกๆ
‪ไม่นะ
‪เอาสิ
‪อะไร
‪หัวเราะไง
‪ฉันจะหัวเราะทำไม
‪ไม่มีอะไรหรอก ‪แค่สัญญาณเตือนเล็กน้อย ฉันสบายดี
‪- หัวใจฉันอ่อนแอกว่านายได้ยังไงกัน ‪- คลาสสิกออก
‪- นายเก็บกด ‪- ฉันเก็บกดเหรอ
‪นายพร้อมระเบิดได้ทุกเมื่อเลยนะ
‪ใจเย็นๆ หายใจลึกๆ
‪เหรอ ตลกมาก
‪นายมีความเครียดกับความโกรธมากพอๆ กับฉัน
‪แต่ฉันตะโกนใส่คนอื่น ‪ด่าพวกเขาว่าไอ้งั่ง ทำลายข้าวของ
‪นายเก็บทุกอย่างไว้ มันต้องไปโผล่ที่ไหนสักที่
‪ไม่ยุติธรรมเลย
‪ไม่หรอก ชีวิตมันไม่ยุติธรรม
‪แล้วนายก็ตาย
‪ฉันไม่สูบบุหรี่ คอยระวังเรื่องอาหาร
‪ฉันเล่นโยคะ พิลาทิส ยืดกล้ามเนื้อ
‪- ฉันแทบไม่ดื่มเลย ‪- ใช่
‪และนี่คือบทลงโทษสำหรับทั้งหมดนั่น
‪แต่พูดจริงๆ นะ ‪นายไม่ต้องแบกทั้งโลกเอาไว้หรอก
‪พยายามทำให้คนอื่นพอใจเสมอ
‪พวกเขาไม่เป็นไรหรอก ‪ถ้านายจะบอกให้พวกเขาไสหัวไปบ้าง
‪นายกังวลกับทุกเรื่องเลย
‪ทั้งที่ทำงาน ที่บ้าน งานสังคม
‪นายกังวลเรื่องของฉัน
‪ทั้งหมดนี่ก็เพื่อช่วยฉัน แล้วดูสิว่านายเป็นยังไง
‪ฉันรู้ว่าฉันได้รับความสงสาร ‪จากการที่ลิซ่าตายไปทั้งหมด
‪แต่เธอคือพี่สาวนายนะ
‪และนายคร่ำครวญไม่ได้ก็เพราะฉัน
‪นายอาลัยอาวรณ์ไม่ได้ ‪เพราะนายเป็นห่วงว่าฉันจะทำอะไรต่อไป
‪ดังนั้น...
‪ก็ขอบใจนะ
‪แล้วนายก็เป็นไก่อ่อนในด้านกีฬาเต็มขั้นเลยว่ะ
‪นั่นแหละ ดี
‪ขอบคุณสำหรับคำพูดดีๆ นะ โทนี่ ‪ฉันคิดว่าฉันนับได้สามคำ
‪ฉันแค่ดีใจที่เราเกี่ยวข้องกัน ‪จากการแต่งงานเท่านั้น
‪เพราะฉันคงขายหน้ามาก
‪ถ้าจะต้องมีพันธุกรรมที่อ่อนแอเหมือนนายแบบนั้น
‪เยี่ยม ช่วยได้เยอะมาก
‪เราต้องฝึกนายให้แข็งแรง นายเข้าใจใช่ไหม ‪แต่ต้องเป็นไปอย่างช้าๆ ระมัดระวัง
‪สควอชอันตรายเกินไปสำหรับคนที่ ‪ทางการแพทย์สมัยใหม่เรียกว่า "อ่อนแอ"
‪มาเริ่มด้วยอะไรอย่างเช่นจัดดอกไม้
‪แล้วค่อยๆ ขึ้นไปเล่นตั้งเต
‪- นายจะเก็บชุดกระโปรงไว้ไหม ‪- ไม่ใช่ชุดกระโปรง นี่ชุดโรงพยาบาล
‪ชุดโรงพยาบาลก็เป็นกระโปรงนี่ กระโปรงสั้นๆ
‪มันคืออะไรที่พวกเขาคิดว่านายชอบใส่
‪นายอยากให้ฉันหัวใจวายอีกรอบหรือไง
‪ถ้านายยังทำแบบนี้ต่อ ‪ต้องมีการฆ่ากันตายเกิดขึ้นแน่
‪พวกเขาบอกว่า ‪"ผู้หญิงใช่ไหม ดูเพศสิ" ยังไม่รู้เลย
‪ใส่ชุดกระโปรง พวกเขาตรวจปากมดลูกนายไหม
‪น่าจะตรวจนะ ไหนๆ ก็มาแล้ว
‪- พวกเขาต้องตรวจทุกอย่างเพราะ... ‪- นี่นาย... ฉันเพิ่งหัวใจวายนะ
‪- เลิกทำให้ฉันเครียดได้แล้ว ‪- ใจเย็นๆ
‪ใจเย็นๆ เหรอ ‪ถ้าฉันหัวใจวายอีกรอบถือเป็นความผิดนายเลยนะ
‪กล้าดียังไงคุณผู้หญิง
‪- นายไม่มีที่อื่นที่จะไปแล้วเหรอ ‪- ที่จริงก็มีนะ
‪- เยี่ยม ‪- ฉันจะออกไปดื่ม
‪ฉันยังดื่มได้อยู่ ‪หัวใจฉันแข็งแรงดี ฉันยังสนุกกับชีวิตได้
‪โอเค ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ
‪- หวังว่าจะไม่เจอนะ ‪- อย่าพูดแบบนั้นสิ
‪แล้วเจอกัน
‪นายดูเศร้านะ ไอ้หนู
‪อือ
‪อยากได้คำแนะนำ ‪จากคนที่เคยผ่านมาก่อนหรือเปล่าล่ะ
‪ผมไม่มีวันได้ทำงานในวงการบันเทิงแน่ ‪มันไม่มีทางเป็นไปได้สำหรับคนอย่างผม
‪- คนอ้วนเหรอ ‪- เปล่า
‪ผมหมายถึงคนธรรมดาที่อยู่ในเมืองเล็กๆ
‪ที่มีตัวแทนที่ห่วยที่สุดในโลกที่คิดว่าโอกาสครั้งใหญ่
‪คือการแกล้งทำเป็นคนพิการในรายการเรียลลิตี้
‪นายอาจพูดถูกนะ
‪นั่นเป็นครั้งแรก
‪- ผมล่ะอยากให้ผมคิดผิดเรื่องนี้จริงๆ ‪- ใช่เลย ไอ้หนู
‪แล้วใครจะสนล่ะ
‪มีทุกอย่างที่ต้องการอยู่แล้ว
‪แทมบูรีเป็นเมืองที่น่ารักนะ
‪มีงานง่ายๆ มีแม่ที่ดี
‪- มีเพื่อนดีๆ คุณไง ‪- เช่นกัน ไอ้หนู
‪เอาน่า
‪ทำไมนายถึงอยากเสแสร้งแกล้งเป็นพวกวอนนาบี
‪วงการฉาวโฉ่ใช่ไหมล่ะ
‪มีแต่พวกคลั่งเด็กอยู่แล้ว
‪ฉันเข้าใจดีแล้ว เพื่อน
‪นายคิดว่าถ้านายมีชื่อเสียง ‪แล้วคนอื่นจะเคารพนายมากขึ้น
‪ผมคิดว่าคุณพูดถูกนะ
‪กับบางคนมันก็ได้ผล ‪แต่ถ้านายเป็นแค่ไอ้เห่ยอย่างพวกเรา
‪อีกไม่นานมันก็จะโผล่ออกมา ‪แล้วนายจะยิ่งแย่ไปอีก
‪เพราะว่าในตอนนี้ นายเป็นแค่ไอ้เห่ย ‪แต่คนทั้งโลกไม่ได้รู้เรื่องนี้
‪ก็จริง
‪นายไม่ต้องการความรักจากคนแปลกหน้าหรอก
‪นายมีคนที่ชอบนายในแบบที่นายเป็นนายอยู่แล้ว
‪อือ
‪แม่บอกว่าจะมาหวังให้คนอื่น ‪รักเราไม่ได้หรอกจนกว่าเราจะรักตัวเอง
‪- แม่นายนี่ฉลาดนะ ‪- ใช่แล้ว
‪ถ้าไม่มีเลนนี่
‪ฉันคงเอาเธอจนยับไปแล้ว
‪นี่
‪- ชนนะ ‪- อือ รักนายนะ
‪- เช่นกัน ‪- อือ
‪ให้ตายสิ
‪- อะไร ‪- มันน่าหดหู่ใช่ไหม
‪ไม่ถือหรอก
‪ฉันทำงานกับคนแก่ขี้เหงาทุกวัน
‪และฉันคิดว่าฉันอาจพูดตามตรงได้
‪ว่า... พวกเขาอาจมีความสุขมากกว่าฉัน
‪ไม่นะ ขอโทษที มันฟังดูน่าสมเพชเหรอ
‪เปล่า มันตลกดี
‪ฉันเป็นคนที่ทำงานล่วงเวลาเสมอ ‪ทำงานแทนตอนที่คนอื่นลาพักร้อน
‪เพราะฉันคิดว่ามันน่าหดหู่น้อยกว่า
‪การที่ต้องอยู่บ้านคนเดียว
‪แล้วคุณก็เหมือนเป็นอะไรใหม่ๆ ที่เข้ามา
‪ขอโทษค่ะ
‪ฉันรู้ว่าคุณยังรักลิซ่าอยู่
‪ฉันรู้ว่าคุณรัก และคุณจะรักเสมอ
‪ฉันคิดว่านั่นคือเหตุผล ‪ที่ฉันสามารถนั่งอยู่ตรงนี้แล้วก็...
‪แบบว่าพูดเปิดอกออกมาเลย
‪โดยไม่มี ‪เรื่องซับซ้อนประหลาดๆ อะไรหรือว่า...
‪- แน่นอน ‪- ค่ะ
‪- ฉันแค่คิดว่าฉันใช้ชีวิตไปโดยเปล่าประโยชน์ ‪- ไม่หรอก
‪และฉันรู้ว่านั่นไม่ใช่เหตุผลให้คุณมาสนใจ
‪แต่ผมสนใจนะ
‪เปล่า ฉันรู้ว่าคุณสนใจ แต่ไม่ได้เป็นห่วงเป็นใย
‪ฉันคิดว่านั่นไม่ใช่เหตุผลที่คุณมาอยู่กับฉัน
‪ครับ ผมรู้
‪แต่ผมเป็นห่วงคุณจริงๆ นะ
‪และผมอยากให้คุณมีความสุข
‪ที่จริงฉันบังเอิญเจอกับแฟนเก่าวันนี้
‪ใครเหรอ
‪คนที่ฉันเคยเรียนมหาลัยด้วยเมื่อนานมาแล้ว
‪เขาออกเมืองไปทำเรื่องของเขา ‪และฉันก็อยู่ที่นี่ทำเรื่องของฉันไป
‪ยังไงก็เถอะ
‪เขาบอกว่าเราน่าจะเจอกันบ้าง
‪ดังนั้น...
‪คุณควรไปนะ
‪จริงเหรอ ฉันควรเหรอ
‪แน่นอน
‪ผมอยากให้คุณมีความสุข
‪อย่างที่ผมเคยเป็น
‪แค่ดีใจที่คุณดีขึ้น
‪ผมรู้ และก็...
‪สุขสันต์วันเกิดนะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪- ชน ‪- เฮ้
‪เฮ้
‪- ให้ตายสิ ‪- เริ่มตื่นเต้นแล้วใช่ไหม
‪เด็กดี
‪หวัดดี
‪มานี่
‪อือ
‪- อย่ากวนเธอสิ ‪- ไม่หรอก
‪คำบรรยายโดย นภาลัย แจ็คสัน