BİR NETFLIX DİZİSİ
Kapıya geldi.
Benim gibi riski yüksek olanlara güvenlik kontrolü yaptığını söyledi.
Kimliğini istediniz mi?
Hayır! Üniformalıydı. Kaskı falan da vardı.
-Aptallık mı ettim? -Hayır, alakası yok.
Sonra içeri geldi.
Ona çay demledim.
Hırsız alarmı var mı diye sordu, olmadığını söyledim.
Kilitleri de sordu.
Çok ikna ediciydi, bu işten anladığı belliydi.
Sonra değerli eşyalarımı nereye koyduğumu sordu.
Dedim ki "Pek değerli bir şeyim yok
ama birkaç yıldır emekli maaşımdan para ayırıyorum,
bisküvi kavanozunda 500 paundum var."
Göstermemi istedi, ben de gösterdim.
"Güzel, muhtemelen oraya bakmazlar" dedi.
Sonra salona döndük.
Tuvaletin yerini sordu.
Muhtemelen buraya geldi ve…
-Anladım. Sigortanız var mıydı? -Hayır.
Yakalasalar da geri alamam.
Uyuşturucuya harcamıştır.
Muhtemelen. Polise ihbar ettiniz, değil mi?
Evet, gerçek polis olmadığını teyit ettiler.
Alnında "Britanya malı" dövmesi olan bir polis olamazmış.
-Alnında "Britanya malı" dövmesi mi vardı? -Evet.
-Fotoğraf çek. -Tamam.
Ne kadar da aptalım.
Aptal değilsiniz.
-Dünya boktan bir yer. -Gülümseyin.
Hayat hiç adil değil.
Yaşlı insanlar, aşağılık herifin teki onları dolandırdı diye utanmamalı.
HEDİYELİK EŞYALAR
Şuradan bir şeyler alacağım.
-Tamam, görüşürüz. -Görüşürüz.
İKİNCİ BAHAR HUZUREVİ
İşte satranç takımın baba.
-Hatırladın demek! -Birimizin hatırlaması lazım.
-Ne lazım? -Hatırlaması.
Neyi hatırlaması?
Hay sokayım.
-N'aber? -İyidir.
Bugün doğum günüm.
Öyle mi? Hiç uyarmadın.
-Önemli değil. -Akşam bir şeyler içelim mi?
Mecbur değilsin.
Akıl hocam mısın?
Tamam, olur.
-Meşgul değilsen. -Hiçbir zaman değilim.
Şuna bak.
Bu tahtada ayrıma yer yok.
Lütfen. Odaklanmaya çalışıyorum.
-Ben… -Hayır, orası dolu.
-Şey… -Olmadı mı?
-Oldu mu? -Evet.
Rahat ettin mi?
Hadi bakalım!
Sıra sende!
Sanırım şununla başlayacağım.
Saçmaladın resmen.
-Biraz daha su iç. -Yok, yeter.
Pekâlâ. Gel bakalım. Susun bakayım.
Evet, toplandık.
Tambury Fuarı, mühim olay.
Tüm etkinliği ben sunacağım.
Kostümüm falan hazır. Deri pantolon, kamçı.
-Ne kostümü bu? -Köle taciri.
Eskiden buralarda çok yapılırmış.
Şu hedef tahtalarından ayarladık.
Topla vurunca cadı suya düşüyor.
Cadımız June olacak.
Evet, cadılara bayılırım.
Birinin de boyunduruğa girmesi lazım.
İnsanlar üzerine domates, çürük yumurta falan atacak.
-James. -Hayır, ben yapmam.
Bu bir hayır işi.
Onu herkes yapar. Ben yetenekli bir oyuncuyum.
Sorma.
Söyle bakalım yetenekli oyuncu, sen ne yapacaksın?
Yüzlerce yıllık, klasik bir şey olmalı.
-Tümbek olsan? -Mükemmel.
Tümbek ne?
Eski bir şey işte, değil mi? Bilmem.
-Tümsek gibi. -Nasıl tümsek olayım?
Seni yere yatırıp üzerine çamur ve toprak atarız.
Çiçek de koyarız.
Güzel çiçekler koyarız, şahane görünürsün.
Millet görünce "Bakın, tümbek!" der.
Sikerim, tümbek falan olmam!
Ağzını topla!
Hayır, fikrinin bu olduğuna inanamıyorum!
Sözde menajerimsin.
Gerçek bir iş bulamayacağını biliyorum, o zaten imkânsız
ama herkesin içinde üzerime çamur atmak da nedir?
İnanamıyorum ya.
Onun adına özür dilerim, vahşi bir boğa gibi.
-Kabız oldu da. -Bunun bahanesi olamaz!
Ayrıca yanılıyorsun James
çünkü sana gerçek bir iş buldum.
Daha sonra bahsedecektim.
Tabii. Ne işi?
The Undateables programını biliyor musun?
Hayır, neymiş?
İnsanlar birbiriyle çıkıp ilişki kurmayı deniyor, çok hoş.
Reality şov mu yani?
Evet ama dâhice bir şov!
Profesyonel oyunculuk işi değil.
Dehası da orada zaten.
Çünkü normalde kimseyi bulamayanlar katılıyor.
Engelli ya da yaralı falan oldukları için.
-Peki bunun benimle alakası ne? -Onlara vücudundan bahsettim.
-Tabii ki. -Ama yetmedi.
O yüzden dedim ki…
…"Onda zekâ geriliği var."
Oha ulan!
Ne var ya?
Sen bana iş bulamıyorsun diye
çöpçatanlık şovuna katılıp zihinsel engelli rolü yapmayacağım!
Ne desem olmuyor! İş sonuçta!
İş falan değil bu! Engelli rolü yapmaktan bahsediyorsun.
-Oyunculuk rol yapmaktır! -Neyim olduğunu söyledin?
Ayrıntı vermedim ki.
Her oyuncunun rüyası bu!
Sol Ayağım'da Daniel Day-Lewis nasıldı? Neyi vardı lan onun?
-Bilmem. -Kimse ona takılmadı.
Yağmur Adam'daki dallamanın neyi vardı?
Zor bir şey değil!
-Bırak. -Sen bir oyuncusun!
Olmaz! Hakaret bu. Hakareti eden de sensin.
Ben yaparım.
Seninle olmaz Brian, sen cidden biraz delisin.
Haklı.
TAMBURY GAZETESİ
Kath'e bir kargo var.
Ben alayım.
Kendim alabilirim.
-Sorun yok, ben alırım. -Ben Kath.
-Motorun mu var? -Hayır, otobüste çok korkuyorum da.
-Çok komik. -Honda'm var.
Güzel, iyiymiş.
-Gazeteci misin? -Ne yazık ki.
-O ne demek? -Hiç.
Evet, gazeteciyim.
Aslında gazetenin reklam kısmına bakıyorum.
Evet, çok çalışıyorum
ama çok tatmin edici bir iş.
Bekâr olduğum için gece mesaisini sorun etmiyorum.
Genç, özgür ve bekârım.
-Bir şeyler içelim mi? -Olur, evet.
Merhaba!
-N'aber? -Selam.
-Sana kek getirdim canım. -Sağ ol.
-Diyet patladı. -Sorma.
Damatlığına giremeyeceksin.
Benim için sorun değil, gelinliği ben dikeceğim.
Kendin mi dikeceksin?
-Ne yapalım, tasarruf işte. -Çok üzücü.
Neden ki?
Hayatının en önemli gününe paran yetmiyor.
Param bana yetiyor, pek olmasa da.
Seviyorsan paraya gerek yok. Alt tarafı bir elbise.
-Bende para da yok sevgi de. -Herkes seni seviyor canım.
Ya ben?
Herkesin bir kısmeti var.
Beni salak bulan bir öğretmenle çıktım.
Şiir konusunda laf soktu, Kipling'i eleştirdi.
Kipling'in pastaları çok güzel. Düğünde alalım.
İyi tarafından bak.
Belki senden hoşlanmadığı için salakmışsın gibi davranmıştır.
-Hoşlansa anlardın. -Nasıl?
Hissedersin. Sadece kibar değil, ince ve şefkatli davranır.
İlgi gösterir ama sırf nezaketen değil.
Karşı koyamaz, sıcak davranır.
Sana bakınca gülümser, kafasını kaşır.
Bir şey düşürürsen hemen alır çünkü elleriniz yaklaşsın ister.
Sonrakinde unutma.
Gülümsüyor mu? Kafasını kaşıyor mu? Düşürdüğün patatesi alıyor mu?
Lenny sigorta parasından bahsetti.
Peki.
Bu şartlarda istemediği için çeki bozdurmamış.
İnanamıyorum, ne romantik.
Romantik olsa da o para Lisa'yı temsil etmiyor canım.
Para, harcansın diye üretilen bir kâğıt.
Lisa ise hayatını birlikte geçirdiğin harika bir insandı.
Kalbinde yaşıyor.
Sen böyle şeyleri dert etme diye sigorta yaptırmış zaten.
En azından şirkette kalmasın. Bozdurup tadını çıkar.
İstersen kumarhanede bitir.
Ama harcamazsan
Lisa boşuna uğraşmış olur.
Yaşamanı istiyorum Tony.
Sırf kendini öldürmemeni, sabırla ölümü beklemeni değil,
yaşamanı.
Yarınlar yokmuşçasına hayatını yaşa.
Sonra uyan, yarınlar olduğunu gör ve tekrar yaşa.
Hayatını hakkıyla yaşadığın, her anın tadını çıkardığın sürece
ne yaptığın önemsiz.
Sen bunu denemeye değer görmüyorsan ben niye göreyim?
Her gün bu bankta otururdum.
Bir başıma.
Beni anlayacak birinin gelmesini umardım.
Sen geldin.
Aynı durumdaydık. Sen de birini kaybetmiştin.
Sonuçta burası mezarlık, zaten gelen herkes…
Hâlâ düşünüyor, dinliyor, insanları güldürüyorsun.
Kendilerini kıymetli, dinlemeye değer görmelerini sağlıyorsun.
Tek istediğim,
sana sabahları kalkmayı istetecek bir şey bulman.
Ben vazgeçmedim.
Stan'in yeri dolmayacak biliyorum ama pes etmeyeceğim.
Şu anda beni endişelendiren tek şey senin mutlu olmaman.
İşin özü umut.
Lisa'yı özlemek,
yas tutmak, öfkelenmek senin hakkın.
Ama umutsuz olmana dayanamıyorum.
Bu benim için olabilecek en üzücü şey.
Teslim olman.
Lütfen.
Bana umudun olduğunu söyle.
Var.
Var da…
Kimse asla Lisa'nın yerini dolduramayacak.
Fark ettim ki bunu zaten istemiyorum.
Ama bir yaşama sebebim olsun istiyorum.
O mümkün işte.
Vay be, çok hızlısın.
Nasıl yani?
Tanışır tanışmaz bir şeyler içmeye davet ettin.
Öyle istedin sandım.
Evet.
Eyvah.
Parkinson hastası mısın?
Hayır.
-Emma? -Efendim?
Benim, Jack.
Jack… Jack! İnanamıyorum!
-Çok özür dilerim, epey olmuştu. -Evet, sorma.
Otuz yıl oldu, evet.
Şuna baksana, eskiden saçım vardı.
-Vardı cidden! -Evet.
Neyse, nasılsın?
İşte, bilirsin…
Evet.
-Evli misin? Çocuğun var mı? -İkisine de hayır.
Ya sen?
Ben mi? Yok, boşandım. Çocuk yok. Tam bir kaybedenim yani.
Ne iş yapıyorsun?
Huzurevinde hemşireyim.
Ne güzel.
Ya sen?
Şarap ithalatçısıyım.
Ne güzel.
Görüşelim.
Dur, sana numaramı vereyim.
-İşte, kartım. -Sağ ol.
-Seni gördüğüme çok sevindim. -Ben de seni.
TAMBURY SQUASH KULÜBÜ
Selam.
Bira içip squash oynayamazsın.
Yo, oynarım. Hadi.
-Birayla mı geleceksin? -Susarım belki.
İnanamıyorum.
Of… Merhaba.
-Selam. -Leş gibi koktu, of ya.
Tamam.
-Tamam, hazır mısın? -Evet.
-Başlayalım, 0-0. -Meme!
Tamam, tekrar.
-Öyle mi? -Tekrar.
Servisten önce "meme" diyemezsin.
-Belki Tourette sendromum var. -Ama…
Aslında mantıklı.
Yok artık.
Hadi ama!
Nasıl beceriyorsun?
-Topa koşmadın bile, yoruldun mu? -Önümdeydin.
-Evet. -Geçmek zor olurdu.
Hayır! Nasıl ya?
-Of… -Şanssızsın.
Hayır ya!
Hadi ama, koş!
Hay aksi!
-Ama artık… -Hay aksi, çok şanssızsın!
Hay aksi!
-Bağırma artık lütfen. -Hay aksi.
Yaban domuzuyla oynuyorum sanki.
-Niye vurmadın? -Nereye gideceğini anlamadım.
Tamam, nereye atacağımı söyleyeyim.
Solda! Bak, şurada!
Şurada!
Hay aksi!
Duvara dikkat.
Koş, şurada!
-Yardımı oluyor mu? -Olmuyor.
-Peki. -Yardım etmeye çalışma.
-Tamam. -Sessiz ol.
Saçmalık ya.
-Peki. -Gazlı, değil mi?
Öyle mi?
Tanrı aşkına.
Hay sokayım.
-Midem kalktı. -İğrençsin.
Of… Hadi ama.
Eyvah!
-İğrenç. -Ne iğrenç?
Ne mi?
Yaptığın şey.
Basma, kayarsın.
Ne diyorsun? Kortun ortasında be! Nasıl basmayacağım Tony?
Gerçekten ama…
Çok…
Ne oldu?
Nefes al.
Hayır.
Hadi, durma.
Ne?
Gül işte.
Niye güleyim?
Bir şeyim yok. Ufak bir uyarı işte, iyiyim.
-Kalbim nasıl seninkinden zayıf? -Hep böyledir.
-Biriktiriyorsun. -Ben mi?
Öfke topu gibi gezen sensin!
Sakin ol. Nefes al.
Evet, çok komik.
Sen de benim kadar stresli ve öfkelisin
ama ben bağırıp küfrediyor, etrafı dağıtıyorum.
Sense içine atıyorsun, acısı bir yerden çıkıyor.
Haksızlık bu.
Hayat dediğin haksızlıktır zaten.
Sonra da ölürsün.
Sigara içmiyorum, yediklerime dikkat ediyorum.
Yoga, Pilates, esneme yapıyorum.
-Alkolüm de az. -Aynen öyle.
Bu da tüm bunların cezası işte.
Ciddi söylüyorum.
Sürekli herkesi memnun etmeye çalışıp
dünyanın tüm yükünü sırtlanman gerekmiyor.
Arada bir siktir çeksen kimseye bir şey olmaz.
Her şeyi dert ediyorsun.
İş yerinde, evde, sosyal ortamlarda.
Beni dert ediyorsun.
Tüm bunları bana yardım etmek için yaptın.
Bak ne oldu.
Biliyorum, Lisa'nın ölümünde herkes hep bana üzüldü.
Senin de ablandı ama.
Benim yüzümden kendini kaybedemedin.
Benim ne yapacağımı düşünmekten yas tutamadın.
Yani…
Teşekkür ederim.
Bir de sporda dayanıksız, tırsak aptalın tekisin.
Ve geri döndü. Güzel.
Güzel sözlerin için sağ ol. Söylediklerinin üçü güzeldi.
Akraba değil de hısım olduğumuza seviniyorum
çünkü böylesine zayıf bir mutantla ortak genlerim olsaydı çok utanırdım.
Çok yardımcı oluyorsun.
Seni güçlendirmeliyiz, anlıyor musun?
Ama yavaşça, dikkatlice.
Modern tıbbın "çıtkırıldım" addettiği biri için
squash fazla tehlikeli bir spor.
Çiçek buketi yapmakla başlayıp
sonra sekseğe falan geçelim.
-Elbise sende mi kalacak? -Elbise değil, hasta önlüğü bu.
O da elbise. Minik bir kadın elbisesi.
Seveceğini düşünüp giydirmişler.
-Bir kriz daha mı geçireyim? -Bilememişler.
Buna devam edersen cinayet işlemiş olacaksın.
"Kadın mı? Organına bakalım" demişler ama yine anlamamışlar.
Elbise vermişler. Smear testi de yaptılar mı?
Gelmişken yapsınlar bari.
-Her şeye bakmaları lazım çünkü… -Ya… Kalp krizi geçirdim be!
-Strese sokma beni! -Sakin ol.
Sakin mi olayım? Bir daha geçirirsem suçlusu sensin.
Bu ne cüret hanımefendi?
-Başka işin falan yok mu senin? -Var aslında.
-Harika. -Gidip bir şeyler içeceğim.
Hâlâ içebiliyorum. Kalbim iyi, keyfim yerinde.
-İyi. -Yarın görüşürüz.
-Umarım görüşmeyiz. -Deme öyle şeyler.
Görüşürüz.
Keyifsiz gibisin.
Evet.
Görmüş geçirmiş birinden tavsiye ister misin?
Şov dünyasında başarılı olamayacağım. Benim gibiler hiç olamıyor.
-Şişmanlar mı? -Hayır!
Küçük kasabalarda yaşayan,
reality şovda engelli taklidi yapmayı
fırsat olarak görecek kadar kötü menajerlere sahip
sıradan insanlar.
Haklısın sanırım.
İlk defa haklıyım.
-Keşke haksız olsaydım. -Aynen evlat.
Kimin umurunda?
Burada ihtiyacın olan her şey var. Tambury harika bir kasaba.
Kolay bir işin, iyi bir annen var.
-İyi de bir dostum. Yani sen. -Sen de iyisin evlat.
Hadi bakalım.
Niye özenti olmak istiyorsun ki?
Şov dünyası da neymiş?
Hepsi pedofil zaten.
Nedenini biliyorum.
Meşhur olursan daha çok saygı göreceğini düşündün.
Haklısın galiba.
Bazıları başarır ama bizim gibi harbi ezikler
fazla dayanamaz, daha da beter olur.
Çünkü şu anda da eziksin ama en azından dünya bunu bilmiyor.
-Haklısın. -Evet.
Yabancıların ilgisine ihtiyacın yok.
Seni olduğun gibi sevenler var.
Evet.
Annem diyor ki kendini sevemeyeni kimse sevmezmiş.
-Annen akıllı kadın. -Öyle.
Lenny olmasaydı
hiç acımadan üzerine binerdim.
Tamam mı?
-Şerefe. -Evet. Seni seviyorum.
-Ben de seni. -Evet.
Sıçarım ama.
-Ne oldu? -Ne depresif ortam.
Hiç gücenmedim.
Her gün yaşlı ihtiyarlarla çalışıyorum
ve dürüstçe söyleyebilirim ki
muhtemelen benden daha mutlular.
Ya! Kendimi çok mu ezdim?
Yok, komik geldi.
Hep mesaiye kalan, tatillerde herkesin yerine bakan benim
çünkü evde bir başıma oturmak kadar
depresif değil.
Sonra sen gelip hayatıma renk kattın.
Kusura bakma.
Hâlâ Lisa'yı sevdiğini biliyorum.
Ona âşık olduğunu, hep de âşık kalacağını.
Hatta ben de o yüzden burada oturup bunu yapabiliyorum.
İçimi dökebiliyorum.
Tuhaf sonuçları falan da olmuyor.
-Kesinlikle. -Evet.
-Hayatımı boşa harcadım sanki. -Harcamadın.
Sevgi duyman için bir sebep değil tabii.
Duyuyorum ama.
Sevgi duyduğunu biliyorum da o manada duymuyorsun.
Sadece diyorum ki bu, benimle olman için bir sebep değil.
Haklısın, evet.
Ama sana sevgi besliyorum ve mutlu olmanı istiyorum.
Gündüz eski kırıklarımdan birine rastladım aslında.
Kimmiş?
Yüksekokuldan arkadaşım. Çok uzun zaman önce yani.
Buradan ayrılıp işine baktı, ben de burada kalıp işime baktım.
Neyse.
Görüşmek istiyor.
Yani…
Görüş bence.
Öyle mi dersin?
Kesinlikle.
Mutlu olmanı istiyorum.
Eskiden benim olduğum gibi.
Daha iyi olmana seviniyorum.
Evet. Bir de…
Nice yıllara!
Sağ ol.
-Şerefe. -Hey!
Hey!
-Sıçayım. -Ortam canlandı, değil mi?
Uslu kızım benim.
Selam.
Yürü!
Evet.
-Rahatsız etme kızı. -Etmiyorum.
Alt yazı çevirmeni: Oktar Bumin Aykutlu