SERIAL NETFLIX
Daj jej spokój.
Dobrze mówi.
Tony, kurwa.
Tylko rozmawiamy. Mówisz „Bóg”, ale czym dokładnie jest Bóg?
Nie wiem, czym jest Bóg,
ale wierzę w coś.
Bardzo ogólnikowe.
Gdzieś trafiamy.
Może niebo to tylko spokojny sen.
Nie wiem. Ty nie wiesz.
Ja pewnie trafię do tego drugiego miejsca.
Taką mam nadzieję. Lepsza zabawa. Możesz się napić i poruchać.
Nie wiem, czy ty sobie poruchasz.
Będziesz dziwką Szatana.
Co powiesz, jak będzie brał cię od tyłu?
- Gej. - Tak, będzie miał za swoje.
Dobry piesek.
Tak.
Zaraz dostaniesz.
To jej łapograf.
Dzięki.
- Gadałeś z Brianem? - Tak. Tak.
- Dobrze. - Tak.
Powiedział, że zamiast nędznym ślimakiem mam być mężczyzną.
Więc dałem Roxy ultimatum.
Albo jesteś cichodajką, albo jesteś ze mną.
Aha.
Wybrała cichodajkę oczywiście.
Przykro mi.
Znowu młody, wolny i dostępny.
Więc pomyślałem sobie,
czy miałbyś kiedyś ochotę wybrać się ze mną na podryw.
W porządku.
- Na razie. - Na razie.
Dzięki.
Dzień dobry.
Dzień dobry. Przyniosłem pani gazetę.
Ale mam głupią minę!
„W głowie się nie mieści”.
Ładnie. Napije się pan herbaty?
Nie, dziękuję. Ale mogę skorzystać z WC?
Przez kuchnię i na tył.
Dziękuję. Będzie raz dwa.
W GŁOWIE SIĘ NIE MIEŚCI
Co robisz?
Chciałem
postawić to zdjęcie.
Ja z Lisą, jak byliśmy mali. Nie miałem okazji.
Wiem, że to twoja działka.
Myślałem, że obczajasz dobre miejsce,
bo masz bardzo słabe serce.
- Świetne. - Dzięki.
Możesz przyznać, że jesteś miłym gościem.
- To nie jest słabość. - Aha.
Na swój sposób zawsze ci zależało.
Zawsze chciałeś, żeby ludzie byli szczęśliwsi.
Po prostu dobrze się bawiłeś,
drocząc się,
aż zaczynali myśleć.
Jeśli to przetrwali, to wychodzili mocniejsi.
Jestem jak szczepionka.
Raczej jak wkurzający wirus.
No tak.
- Dobrze. - Na razie.
- Cześć. - Nie spóźnij się do pracy.
Na pewno się spóźnię.
Wiem.
- Cześć. - Cześć.
Dzisiaj ja pierwszy.
Co to?
Lisa i jej młodszy brat, gdy byli dziećmi.
Postawił to zdjęcie.
Jak poznałaś Stana?
Byłam na wakacjach z mamą.
To był parking dla kamperów. Spotkaliśmy się w sali na tańcach.
Poszliśmy na kolację.
Opowiedział mi durny dowcip. Nie śmiałam się.
Było mu głupio.
Minęło pięćdziesiąt lat, a mnie dalej dręczy, że się nie śmiałam.
Co to za żart?
Czym różni się Rolls-Royce od martwej prostytutki?
Nie wiem.
W garażu nie mam Rolls-Royce'a.
Stary dobry Stan.
Szkoda, że się nie śmiałam.
Na pewno o tym zapomniał.
Pewnie masz rację.
Ten cytat z Marka Twaina?
„Miałem wiele problemów, z których większość nigdy się nie wydarzyła”.
Tak.
Jak poznałeś Lisę?
Wczesne lata 90.
Myślałem, że jestem pisarzem.
Faktycznie byłem na zasiłku, mówiąc ludziom, że jestem pisarzem.
Lisa była artystką.
Świeżo po studiach. Miała wystawę na festynie w Tambury.
Rozglądałem się, głównie za nią.
Myślała, że jestem zainteresowany jednym z jej obrazów.
Powiedziałem, że chcę go kupić.
Zapytała, jak chcę zapłacić.
Pomyślałem: „Dobre pytanie. Nie mogę”.
Powiedziałem:
„Mógłbym się z tobą ożenić i spłacić dług, wykonując dorywcze prace w domu”.
Potem powiedziałem, że nie mam pieniędzy.
- A ona: „Przy sobie?” - Ja: „Nie. W ogóle”.
Zrozumiała, że to nią jestem zainteresowany
i powiedziała:
„Ja mam postawić kolację tobie?”
I tak poszło.
Poszliśmy razem i zaiskrzyło.
Rozmawialiśmy o muzyce i takich tam.
O miłości do Davida Bowiego
i Joni Mitchell.
Jej ulubiona piosenkarka.
Na weselu nawet zagrali „Both Sides Now”.
Myślałem, że jestem najszczęśliwszym facetem na świecie.
Teraz żałuję, że droczyłem się z nią, że nie ma życia po śmierci,
bo wiem, że chciała wierzyć
w niebo, anioły i tak dalej.
Mam nadzieję, że...
Mam nadzieję, że się nie bała.
Na pewno chciała tylko, żebyś był przy niej na końcu.
Tak w ogóle to anioły istnieją.
Nie mają skrzydeł i nie żyją w chmurach.
Noszą stroje pielęgniarskie i ciężko pracują, żeby opłacić czynsz.
Niektóre pracują dla dobra innych, bo nie mogą odwracać wzroku.
Niektóre mają cztery nogi i szczekają.
Ale jakkolwiek wyglądają, wszystkie ratują życie.
Czasem na nie wpadasz.
Jak na Lisę.
I Stana. I bierzesz z nimi ślub.
Wiem, że Lisa i Stan nie są teraz aniołami. Ale byli.
Jeśli chcesz być aniołem, musisz to robić za życia.
Bądź dobry. Rób dobre rzeczy.
Przedstaw samotną kobietę miłemu mężczyźnie.
Ty jesteś moim aniołem, Tony.
Nie jestem pewien.
ZBIERAMY PIENIĄDZE NA NOWĄ SALĘ
A więc
dlaczego ogoliłaś głowę?
Bo mojej siostrze wypadły włosy, gdy pozbywała się raka.
I teraz znów wyglądamy tak samo.
Owszem.
- Dlaczego chcesz wyglądać jak siostra? - Bo jest kochana.
Tak. Ty też jesteś kochana.
Zebrała dla mnie 1200 funtów.
Niesamowite. 1200 funtów.
Potrzebuję waszych imion do gazety,
żeby wszyscy wiedzieli, jakie jesteście super.
- Jestem Milly. - Milly.
Jestem Lisa.
Lisa.
Imię mojej żony.
Gdzie ona jest?
Jest w domu.
- Gotuje panu obiad? - Tak.
- Czemu pan płacze? - Bo jestem szczęśliwy.
- Po co płakać, jak jest pan szczęśliwy? - Bo jestem szalony.
Możemy zrobić zdjęcie?
Uśmiech.
Świetnie.
To wszystko.
Dziękujemy. Do widzenia.
Pan też ma chemię?
Nie.
Włosy mu wypadły, bo przez 30 lat jadł tylko chipsy i ciastka.
Też chciałbym tylko to jeść.
Tak, ale tobie włosy odrosną.
Natomiast Lenny będzie coraz bardziej łysy,
a to nawet nie jego najgorsza cecha.
Nie wygląda jak Shrek?
- Ale to twój przyjaciel. - Tak.
Tak. I nieważne, jak wyglądasz.
Liczy się to, co w środku.
A jak wszyscy wiemy, Lenny w środku
ma tonę czipsów i ciastek.
Przyjdzie pan jeszcze?
Nie wiem.
Ok.
- Czemu pytasz? - Jest pan zabawny.
Czyżby?
Wpadnę się przywitać.
Jutro?
- Dobra. - I pojutrze?
Będę tu codziennie, aż wydobrzejesz.
Albo aż pójdę do nieba?
Wierzy pan w niebo?
Jak najbardziej.
To znowu ja.
Nie wiem, co jeszcze powiedzieć.
Znalazłam wiersz, który wyraża to, co chcę powiedzieć.
Nie stój nad mym grobem i nie roń łez
Nie ma mnie tam; nie zasnęłam też
Jestem tysiącem wiatrów dmiących
Diamentowym błyskiem na śniegu lśniącym
Na skoszonym zbożu światłem promiennym
Jestem przyjemnym deszczem jesiennym
Kiedy tyś w porannej ciszy zbudzony
Jestem ruchem – szybkim, wznoszonym
Ptaków cichych w locie krążących
Jestem łagodnym gwiazd blaskiem nocnym
Nie stój nad mym grobem i nie roń łez
Nie ma mnie tam
Ja nie umarłam.
Chcę, żebyś cieszył się życiem.
Nie martw się o pieniądze. Nie martw się o mnie.
Martw się o siebie, tak? Bądź...
szczęśliwy.
I dobry.
Bądź Tonym.
Co to?
Nie mogę tego przyjąć.
Była twoją siostrą.
- Wiem, ale... - Ty też ją straciłeś.
Myślałem, że niedbanie o nic to supermoc. Myliłem się.
Dbanie o coś...
to jest najważniejsze.
Życzliwość. Sprawianie radości innym.
To prawdziwa supermoc.
Wszyscy ją mamy.
Czasem
czuję się szczęśliwy.
Nie jak normalni ludzie,
czy tak jak kiedyś,
gdy nie umiałem tego szczęścia docenić. Po prostu zadowolony.
Ogarnia mnie uczucie, jakby u świata wszystko było okej.
W sumie życie jest, kurwa, niesamowite.
Jakie miałem szczęście, że istniałem w tym samym czasie co Lisa.
Że spędziłem z nią mój czas.
Całą miłość.
Potem wszystko się zawaliło. Ona umarła i zostałem sam.
Czekałem na śmierć.
Wszystko rozgrywa się w sekundach i nieustannie.
Dziś w hospicjum
poznałem chłopca.
Taki słodki i niewinny.
I wszystkie moje troski...
zostały zawieszone.
Nie zniknęły,
ale on stał się moją troską.
To jakby zatrzymało ten cykl
schodzenia w ciemność,
bo miałem powód.
W sensie
jeśli chłopak przeżyje, to ja też.
Dziękuję.
Prezent ślubny.
O kurwa. Pewny jesteś?
Miło z twojej strony.
Wszystko gra, Kath?
Tak. Idę dziś na jogę śmiechu.
Taka nowość. Chodzę na zajęcia, żeby nauczyć się uśmiechać.
Żebyś znalazła sobie lepsze mieszkanie.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Po prostu... To dla mnie coś nowego.
Mamy dziś nową osobą. Jak masz na imię?
- Kath. - Ok, Kath, rozluźnij się.
Rozruszajcie trochę kości.
Dobrze.
I uśmiechamy się!
Tak.
Kocham życie.
Poczujcie te endorfiny.
Co za śmieszny świat.
Zaczekajcie moment. Możemy... Od ciebie?
Jestem taka samotna.
Lepiej wyjdź, bo psujesz cały vibe.
PIĘĆSETLETNIA ROCZNICA FESTYNU W TAMBURY!
- Cześć. - Cześć.
To Jack.
- Cześć. - Cześć.
A to Tony.
Mój przyjaciel.
Zawsze.
- Miło cię poznać. - Wzajemnie.
- Na razie. - Na razie.
Chodź.
FESTYN W TAMBURY
Dobra robota!
Cześć.
Wszystko ok?
Tak.
Bardziej niż ok.
To dobrze.
Nie mogłabym stracić kolejnego wspaniałego mężczyzny.
Przy okazji,
dziękuję.
Bardzo proszę.
Do zobaczenia. Chodź, piesku.
„Doktor Barnaby otworzył drzwi sali operacyjnej”.
„Idąc korytarzem,
dostrzegł płaczącą ładną afrokaraibską pielęgniarkę”.
„Z wyprostowanymi włosami wyglądała jak Beyoncé”.
„Co się stało, siostro? Czemu płaczesz?”
„Rasizm, doktorze”.
„Rasizm?”
„Nienawidzę rasizmu”.
„Myślę, że wszyscy jesteśmy równi i oceniam ludzi po ich charakterze,
a nie tego, czy są kolorowi”.
„Raz kochałem się z Chinką. Piękne oczy”.
Uwielbiam to.
Festyn?
Wszyscy się schodzą na parę godzin.
Wymieniają się pomysłami, przepisami i śmieciem,
tworzą wspomnienia, robią zdjęcia.
Tata mawiał, że życie jest jak kolejka na festynie.
Ekscytujące, straszne, szybkie.
I możesz się przejechać tylko raz.
Masz radochę na całego, ale do czasu.
Potem zwalnia i widzisz, jak ktoś inny czeka, żeby wsiąść.
Musisz ustąpić miejsca.
- Wesołych Świąt, młody! - Uwaga!
Chłopaki, to dla dzieci.
- Po same jaja! - Znajdźcie sobie kogoś waszego wzrostu!
- To stawaj! - Nie o to...
Stawaj. Zrobimy to przy twoim synu!
- Nie o to mi chodziło. - Pokaż, jaki jesteś słaby.
Przed swoim synem!
No dajesz, panie duży.
Chcesz to zrobić przy swoim dziecku?
To było za blisko.
- Debil! - „Umiesz kopać, co nie?”
Dałem ciała.
Nie sądzę. Stanąłeś w czyjejś obronie.
- Co nie, George? - Tak.
Mój bohater.
Jedną obroniłeś.
- No tak. - Co najmniej jedną.
- Tatuś umie grać. - Tyłkiem.
Hej. Pamiętasz mnie?
Tak. Pan Psie Gówno.
Marvel by się zainteresował.
- Wciąż mówisz „nie” związkom? - Nie.
Nie, zmieniłem zdanie. Jestem zdesperowany.
Wyszedłem na podryw. Bez urazy.
I nie z tobą. Za wysokie progi.
Nie jestem seksistą, ale wiesz.
- Mówisz, co trzeba. - Naprawdę?
Absolutnie.
Desperacja, pochlebstwa, błaganie. Czego tu nie kochać?
Nie wiem, co powiedzieć.
Będę szczery. Przez ostatnie półtora roku straciłem swój urok.
Ale wniebowziętym, że kobieta twojej klasy, w sumie nie ważne jaka,
rozważałaby amory ze mną.
Ale musisz...
Wiedz, żem już nie ten ogier, co kiedyś.
Ochota jest.
Miewam czas dla siebie. Idę na górę, zaciągam zasłony.
Harry, pięcionogi pająk, wychodzi się pobawić.
Po kilku minutach myślę sobie: „A nie chce mi się”.
Przypominam sobie kawałek cheddara i bochenek kupione na dole.
- To gra wstępna? - Hej.
- Bez zobowiązań. - Nie.
Tylko brudny, spocony, ohydny seks.
Lepiej nie trafisz. Już się pocę.
- I jesteś ohydny. - Ale mam uczucia.
Dobra?
- Na razie. - Na razie.
- To jaki seks lubisz? - Szybki.
- Szybki? - Tak.
Dawaj.
Prawie. Powodzenia następnym razem. Żegnaj!
Na razie, stary.
Wszyscy dobrze się bawią.
- Ładny dzień, co nie? - O tak.
Jest Elf Kuśka. Za kogo żeś się przebrał?
- Za trefnisia. - Co?
Chyba, kurwa, zbereśnisia.
Trefniś zbereśniś!
Pierdolona cipka Mikołaja.
Dajcie mu spokój.
Odezwał się fetyszysta dzieci.
No kurwa. I ty nam każesz zostawić dzieci w spokoju?
- Samemu trzeba było zostawić. - Ty jebany zwyrolu.
Ty świnio!
Wsadź mu dupę w twarz, Zbok.
- Nie wsadzaj mi dupy... - Ludzka stonoga!
Pojadę go od tyłu i będzie homo stonoga.
Podoba mu się.
Do czysta. Jesteś głodny? Jadłem kukurydzę.
- Serio? Wolałbym nie żyć. - Też bym tego chciał, skarbie.
O kurwa. Pokaż stopy. Prawie doszedłem.
Starczy tego. Zostawcie go.
Ty, kurwa, głupi i głupszy, co nie?
Powtórz to.
Była promocja na pączki, dziesięć w cenie jednego?
Sami się prosiliście.
Cholera, to okropne.
Trzymam.
Dziękuję.
Raz po raz w moim żałosnym życiu
myślę, że sięgnąłem dna. Ale dalej nie.
Tysiące razy myślałem, że teraz już tylko w górę. Nie.
„Znowu źle, Brian. Mamy dla ciebie niespodziankę”.
Bez wątpienia obciąganie zastępcy menedżera klubu Tambury na parkingu
to szczyt deprawacji?
Nie.
Jest nim
bycie zapinanym od tyłu przed byłą żoną i całym miastem.
Na koniec wchodzi Micky Cygan, który posuwa moją byłą żonę,
i ratuje mnie z opresji.
Powiedz mi dowcip.
Dlaczego dziewczynka spadła z huśtawki?
- Nie wiem. - Nie miała rąk.
To było śmieszne.
- Naprawdę? - Tak.
Dzięki.
Masz
coś na twarzy.
Pomidor.
No tak.
- Chcesz kawy? - Tak.
Tak.
Zapłacę.
- Ok. - No to chodź.
Dobra.
Są grzeczne?
- Co masz na myśli? - Chyba nie są złe?
Nie ma złych psów, tylko źli właściciele.
Ty lubisz mieć psa, co nie?
Uratowała mi życie.
Wie, kiedy mi smutno.
Zawsze jest mi smutno, więc ciężko, żeby nie zgadła.
W nocy kiedy piję,
jest ze mną
i czuwa.
Rozpoznaje Lisę na filmach.
Siedzimy i tęsknimy za nią, ale przynajmniej razem.
Nie wierzę w duszę, ale
jeśli coś takiego istnieje, psy ją mają.
Lubi cię.
- Naprawdę? - Tak.
Mogę go zatrzymać?
No tak.
Po wizycie domowej i ustaleniu paru szczegółów.
Zajmę się tym.
Jest z nią ok? Nie jest niezrównoważona?
Tylko trochę samotna.
Musimy się upewnić, że pies trafi do dobrego domu.
Jest w porządku. W końcu nie ma złych psów, tylko źli właściciele.
Jeśli źle traktujesz psa i nie okazujesz mu miłości, to tak się zachowuje.
Jeśli dasz mu życzliwość i nadzieję, da sobie radę.
- Tak samo jest z ludźmi. - Co jedzą?
Co popadnie. Kapcie, patyki,
zabawki, wymiociny.
I karmę dla psów.
To proste.
W porządku?
- Hej. - Co tam?
Kath adoptuje psa.
- Psy raczej mnie nie lubią. - Czemu?
- Z powodu mojej pracy. - Jakiej?
Jestem listonoszem.
- A ty? - Sprzedaję reklamy.
Fajnie.
Więc...
To na razie.
- Na razie. - Na razie.
Ty też wchodzisz!
No chodź, Tony!
Tony!
Uśmiech.
Napisy: Mirosław Suwała