‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪อย่ายุ่งกับเธอ
‪- ไม่ ‪- เห็นด้วยนะ
‪ให้ตายเหอะ โทนี่
‪ก็แค่คุยกัน คุณบอกว่า "พระเจ้า" ‪แต่คุณคิดว่าพระเจ้าคืออะไรกันแน่
‪ฉันไม่รู้หรอกว่าพระเจ้าคืออะไรกันแน่
‪แต่ฉันก็เชื่อในอะไรบางอย่าง
‪เลื่อนลอย เลื่อนลอยสุดๆ
‪เราต้องได้ไปที่ไหนสักที่แน่
‪คือว่า...
‪บางทีสวรรค์อาจเป็นเหมือนกับ ‪ฝันที่สงบสุขอะไรประมาณนั้น
‪ฉันไม่รู้ คุณก็ไม่รู้
‪ฉันอาจโผล่ไปอยู่ที่อื่นก็ได้
‪หวังว่าจะเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว ‪น่าสนุกกว่า ดื่มกับอึ๊บได้เต็มที่
‪เหรอ แต่ผมไม่แน่ใจนะ ‪ว่าพ่อจะสนุกกับการอึ๊บได้ยังไง
‪เอาง่ายๆ พ่อต้องกลายเป็นเด็กของซาตาน
‪พ่อจะว่าไงถ้าเขาเอาพ่อทางประตูหลัง
‪- เกย์ ‪- เออ จะได้สำนึกซะบ้าง
‪เด็กดี
‪อือ
‪มาแล้ว
‪นี่ลายอุ้งเท้าเธอ
‪ขอบคุณ
‪- ได้คุยกับไบรอันแล้วใช่ไหม ‪- ใช่แล้ว
‪- ดี ‪- อือ
‪เขาบอกว่าฉันควรเลิกทำตัวเอื่อยเฉื่อยไร้ค่า ‪และควรเป็นชายให้มากกว่านี้
‪ใช่ ฉันเลยยื่นคำขาดให้ร็อกซี่ใช่ไหม
‪ฉันบอกให้เธอเลือกเอา ‪ว่าจะเป็นอีตัวหรือคบกันฉัน
‪เหรอ
‪เธอเลือกเป็นอีตัวต่อไป แหงอยู่แล้ว
‪เสียใจด้วยนะ
‪ฉันเลยเป็นหนุ่มโสดอิสระอีกครั้ง
‪ฉันเลยสงสัยว่า
‪นายอยากออกไปล่าแต้มด้วยกันหน่อยไหม
‪ไม่เหรอ ก็โอเค
‪- ไว้เจอกันนะ ‪- เจอกัน
‪ขอบใจ
‪สวัสดีค่ะ
‪สวัสดีครับ ผมแค่อยากเอาหนังสือพิมพ์มาให้คุณ
‪ดูหน้าตางี่เง่าของฉันสิ
‪"นั่นมันคาดไม่ถึง"
‪น่ารักดี อยากดื่มชาสักหน่อยไหมคะ
‪ไม่ครับ ขอบคุณ ‪แต่ขอผมเข้าห้องน้ำหน่อยได้ไหม
‪เดินผ่านห้องครัวไปทางประตูหลังเลยค่ะ
‪ขอบคุณครับ คงไม่นานหรอก
‪(นั่นมันคาดไม่ถึง)
‪นายทำอะไร
‪คือว่า
‪แค่เอารูปนี้ทิ้งไว้
‪นี่ฉันกับลิซ่าตอนยังเด็ก ‪ฉันไม่มีเวลาเอามาไว้ก่อนหน้านี้
‪ฉันรู้ว่านี่เป็นเหมือนที่ของนาย
‪ฉันนึกว่านายมองหาที่เหมาะๆ
‪เพราะหัวใจนายอ่อนแอ
‪- เยี่ยม ‪- ขอบใจ
‪(ลิซ่า เจน จอห์นสัน)
‪มันโอเคที่จะยอมรับว่านายเป็นคนดีนะ โทนี่
‪- มันไม่ใช่ความอ่อนแอ ‪- เหรอ
‪ฉันคิดว่า
‪นายมักห่วงใยคนอื่นเสมอ ในแบบของนาย
‪นายมักอยากให้คนอื่น ‪รู้สึกดีขึ้นและมีความสุขมากขึ้น
‪นายแค่ชอบที่จะ
‪แหย่พวกเขา
‪จนพวกเขาเริ่มคิด
‪ถ้ามันไม่ได้ทำให้พวกเขาตาย ‪นายก็ทำให้พวกเขาแกร่งขึ้น
‪ฉันเป็นเหมือนการฉีดวัคซีนงั้นสิ
‪เหมือนเป็นไวรัสที่น่ารำคาญมากกว่า
‪อือ
‪- ดี ‪- ไว้เจอกัน
‪- อย่าไปทำงานสายล่ะ
‪ฉันต้องไปสายแน่ๆ
‪ฉันรู้
‪- สวัสดีครับ ‪- สวัสดีค่ะ
‪วันนี้ผมมาก่อนคุณ
‪นั่นอะไรคะ
‪ลิซ่ากับน้องชายของเธอตอนพวกเขายังเด็ก
‪เขาเอามาวางไว้
‪คุณเจอสแตนได้ยังไงครับ
‪ฉันไปเที่ยวพักผ่อนกับแม่
‪ที่ลานจอนรถบ้าน ‪แล้วเราก็ไปเจอกันในงานเต้นรำ
‪แล้วเราก็ไปกินมื้อเย็นกัน
‪แล้วเขาก็เล่าเรื่อง ‪ตลกหยาบคายให้ฉันฟังซึ่งฉันไม่หัวเราะ
‪และมันทำให้เขารู้สึกแย่
‪ห้าสิบปีให้หลัง ฉันไม่พอใจอยู่เลย ‪ที่ฉันไม่ได้หัวเราะในตอนนั้น
‪มุกอะไรเหรอ
‪อะไรคือความแตกต่าง ‪ระหว่างโรลส์-รอยซ์กับโสเภณีที่ตายแล้ว
‪ไม่รู้สิ
‪ฉันไม่เคยมีโรลส์-รอยซ์ในโรงจอดรถ
‪โธ่ สแตนคนดีคนเดิม
‪ฉันน่าจะหัวเราะ
‪ผมแน่ใจว่าเขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้นหรอก
‪คุณอาจจะพูดถูก
‪มาร์ก ทเวนพูดไว้ว่ายังไงนะ
‪"ฉันมีเรื่องกังวลมากมายในชีวิต ‪ที่ส่วนใหญ่มันไม่เคยเกิดขึ้นจริง"
‪ใช่
‪คุณเจอกับลิซ่าได้ยังไง
‪เป็นช่วงต้นยุค 90
‪ผมคิดว่าผมเป็นนักเขียน
‪แต่ที่จริงผมก็แค่กินเงินว่างงานจากรัฐบาล ‪แล้วบอกคนอื่นว่าเป็นนักเขียน
‪ลิซ่าเป็นศิลปิน
‪เพิ่งจบจากมหาลัย ‪และเธอก็มีงานแสดงที่แทมบูรี แฟร์
‪ผมเดินดูรอบๆ ส่วนใหญ่แล้วก็ดูเธอ
‪แล้วเธอคิดว่าผมสนใจในภาพหนึ่งของเธอ
‪ผมเลยบอกว่าผมอยากซื้อ
‪เธอถามว่า "คุณสะดวกจ่ายเงินทางไหนคะ"
‪แล้วผมก็คิดว่า "เป็นคำถามที่ดี ผมจ่ายไม่ได้"
‪ผมเลยบอกว่า
‪"ผมแต่งงานกับคุณแล้วตอบแทน ‪โดยการทำงานบ้านเล็กๆ น้อยๆ ให้คุณได้"
‪แล้วผมก็แค่บอกว่า "ผมไม่มีเงินเลย"
‪เธอบอกว่า "ไม่มีติดตัวเหรอ" ‪ผมบอกว่า "ไม่มีเลย"
‪แล้วเธอก็รู้ตัวว่าผมสนใจในตัวเธอ
‪และบอกว่า
‪"งั้นฉันต้องเป็นคนเลี้ยงข้าวคุณเหรอ"
‪เริ่มจากตรงนั้นแหละ
‪เราไปเที่ยวกันแล้วมันก็เป็นไปได้ด้วยดี
‪เราคุยกันเรื่องดนตรีอะไรพวกนั้น
‪ความชื่นชอบในเดวิด โบวี
‪กับโจนี มิตเชลล์
‪นั่นเป็นคนโปรดของเธอ
‪เราเล่นเพลง "โบธไซด์สนาว" ‪ในงานแต่งของเราด้วย
‪และผมก็แค่คิดว่าผมเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลก
‪ผมอยากคิดว่าผมไม่ได้เคยล้อเธอ ‪ว่าไม่มีชีวิตหลังความตายหรอกเพราะว่า
‪ผมคิดว่าเธออยากจะเชื่อลึกลงไปในจิตใจ
‪ว่ามีสวรรค์มีเทวดาอะไรประมาณนั้น
‪ผมหวังว่าเธอคงจะไม่...
‪ผมหวังว่าเธอคงจะไม่กลัว
‪สิ่งเดียวที่เธอต้องการ ‪ก็แค่คุณอยู่กับเธอในวาระสุดท้าย
‪โอ้ แต่มันก็มีนางฟ้าเทวดาอยู่นะ
‪พวกเขาไม่ได้มีปีกหรืออยู่บนเมฆอะไร
‪พวกเขาสวมเครื่องแบบพยาบาล ‪และทำงานหนักเพื่อจ่ายค่าเช่าบ้าน
‪บางคนทำงานการกุศล ‪เพราะพวกเขาไม่สามารถเพิกเฉยได้
‪บ้างก็มีสี่ขาและเห่าได้
‪แต่ไม่ว่าพวกเขาจะหน้าตาเป็นยังไง ‪พวกเขาต่างก็ได้ช่วยชีวิต
‪บางทีคุณก็ได้บังเอิญเจอพวกเขา
‪อย่างเช่นลิซ่า
‪กับสแตน และคุณแต่งงานกับพวกเขา
‪ฉันรู้ว่าลิซ่ากับสแตน ‪ไม่ใช่นางฟ้าเทวดาตอนนี้ แต่พวกเขาเคยเป็น
‪ถ้าคุณอยากเป็นเทวดาก็จงทำตอนที่คุณยังมีชีวิตอยู่
‪ทำดี ทำสิ่งดีๆ
‪แนะนำหญิงขี้เหงาให้รู้จักกับผู้ชายดีๆ
‪คุณคือเทวดาของฉันนะ โทนี่
‪ผมไม่ค่อยแน่ใจเรื่องนั้นหรอก
‪(ระดมทุนให้กับห้องบลูเบิร์ดใหม่)
‪แล้ว
‪ทำไมหนูถึงโกนหัวล่ะ
‪เพราะพี่สาวหนูผมร่วงตอนที่เธอรักษามะเร็ง
‪แล้วตอนนี้เราก็เหมือนกันอีกครั้ง
‪ใช่แล้ว
‪- แล้วทำไมหนูถึงอยากเหมือนพี่สาว ‪- เพราะพี่น่ารัก
‪ใช่แล้ว ฉันคิดว่าหนูก็น่ารักเหมือนกัน
‪มีคนช่วยเหลือเธอ ‪และระดมทุนมาช่วยฉันได้ 1,200 ปอนด์
‪สุดยอดมาก 1,200 ปอนด์
‪ฉันอยากรู้ชื่อของหนูจะได้เอาไปลงหนังสือพิมพ์
‪แล้วทุกคนจะได้รู้ว่าหนูเก่งแค่ไหน
‪- หนูชื่อมิลลี่ค่ะ ‪- มิลลี่
‪หนูชื่อลิซ่าค่ะ
‪ลิซ่า
‪เหมือนชื่อภรรยาฉันเลย
‪เธออยู่ที่ไหนคะ
‪อยู่ที่บ้าน
‪- ทำอาหารให้คุณเหรอ ‪- ใช่
‪- ร้องไห้ทำไมคะ ‪- เพราะฉันมีความสุข
‪- ถ้ามีความสุขแล้วร้องไห้ทำไมคะ ‪- เพราะฉันเป็นบ้า
‪ขอถ่ายรูปหน่อยได้ไหม
‪ยิ้มหน่อย
‪ยอดเยี่ยม
‪เรียบร้อยแล้ว
‪ขอบคุณ บ๊ายบาย
‪คุณทำคีโมเหรอครับ
‪เปล่า
‪ผมเขาร่วงเพราะเขากินแต่ ‪มันฝรั่งทอดกรอบกับบิสกิตมาตลอด 30 ปี
‪ผมอยากกินแบบนั้นบ้างจัง
‪เหรอ แต่แบบนี้จะทำให้ผมเธองอกคืนมานะ
‪แต่เลนนี่จะหัวล้านขึ้นเรื่อยๆ
‪และนั่นไม่ใช่ลักษณะที่แย่ที่สุดของเขาด้วยซ้ำ
‪เธอคิดว่าเขาหน้าตาเหมือนเชร็คไหมล่ะ
‪- แต่เขาก็เป็นเพื่อนคุณนะ ‪- ใช่
‪ใช่แล้ว และมันไม่สำคัญหรอกว่าจะหน้าตายังไง
‪สิ่งที่อยู่ภายในคือสิ่งสำคัญ
‪และอย่างที่เรารู้ สิ่งที่อยู่ภายในเลนนี่
‪ก็คือมันฝรั่งทอดกรอบและบิสกิตเต็มไปหมด
‪คุณจะมาอีกไหม
‪ไม่รู้สิ
‪โอเค
‪- ถามทำไมเหรอ ‪- คุณตลกดี
‪งั้นเหรอ
‪โอเค ไว้ฉันจะโผล่มาทักทาย
‪พรุ่งนี้เหรอครับ
‪- ก็ได้ ‪- แล้ววันหลังล่ะ
‪ฉันจะมาทุกวันจนกว่าเธอจะดีขึ้น
‪หรือจนกว่าผมจะขึ้นสวรรค์เหรอ
‪คุณเชื่อเรื่องสวรรค์ไหม
‪แน่นอน
‪ฉันอีกแล้ว
‪บอกตามตรงเลยว่าไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว
‪เจอบทกวีที่พูดถึงสิ่งที่ฉันอยากจะพูด
‪"อย่ายืนร้องไห้คร่ำครวญที่หลุมศพฉัน
‪ฉันไม่ได้อยู่ที่นั่น ฉันไม่ได้นอน
‪ฉันคือสายลมนับพันที่พัดผ่าน
‪ฉันคือแสงสะท้อนแวววาวบนหิมะ
‪ฉันคือแสงอาทิตย์บนธัญพืชที่สุกงอม
‪ฉันคือสายฝนของฤดูใบไม้ร่วงอันอ่อนโยน
‪เมื่อคุณตื่นขึ้นมาในยามเช้าที่เร่งรีบ
‪ฉันคือความเร่งรีบฉับพลันว่องไว
‪ของนกเงียบๆ ที่อยู่ในวงต่อสู้
‪ฉันคือแสงดาวอ่อนละมุนยามค่ำคืน
‪อย่ายืนร้องไห้ที่หลุมศพฉัน
‪ฉันไม่ได้อยู่ที่นั่น
‪ฉันไม่ได้ตาย"
‪ฉันอยากให้คุณใช้ชีวิตให้มีความสุข
‪ฉันไม่อยากให้คุณกังวลเรื่องเงินหรือ... ‪ไม่ต้องห่วงฉัน
‪แค่ห่วงตัวเองก็พอแล้วนะ ขอให้...
‪ขอให้มีความสุขนะ
‪และก็ใจดีกับคนอื่นด้วย
‪เป็นโทนี่
‪นี่อะไร
‪ไม่นะ โทนี่ ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก
‪เธอเป็นพี่สาวนายนะ
‪- ฉันรู้ แต่ว่า... ‪- นายก็เสียเธอไปเหมือนกัน
‪ฉันนึกว่าการที่ไม่สนใจนั้น ‪เป็นซูเปอร์พาวเวอร์ แต่ฉันคิดผิด
‪การใส่ใจเรื่องต่างๆ
‪นั่นคือสิ่งที่สำคัญจริงๆ
‪ความเมตตา การทำให้คนอื่นรู้สึกดี
‪นั่นคือซูเปอร์พาวเวอร์อย่างแท้จริง
‪และเราทุกคนก็มีมันอยู่
‪บางที
‪ฉันรู้สึกมีความสุข
‪ไม่ได้มีความสุขเหมือนคนทั่วไป
‪หรือแบบที่ฉันเคยเป็น
‪รู้สึกมีความสุขตอนที่ฉัน ‪ไม่ได้ชื่นชอบแต่ก็พอใจน่ะ รู้ไหม
‪ความรู้สึกแบบที่เข้ามาในตัวฉัน ‪เหมือนกับว่าโลกนี้ก็โอเค
‪ที่จริง ชีวิตมันก็โคตรจะดี
‪รู้ไหม ฉันคิดว่าฉันโชคดีแค่ไหน ‪ที่มีชีวิตอยู่ในช่วงเวลาเดียวกับลิซ่า
‪ได้ใช้เวลาทั้งหมดกับเธอ
‪ความรักทั้งหมดกับเธอ
‪แล้วทุกอย่างก็พังทลาย ‪และฉันก็จำได้ว่าเธอตายและฉันต้องอยู่คนเดียว
‪ฉันรอที่ฉันจะตายแทบไม่ไหว
‪ทุกอย่างมันเกิดขึ้นในชั่ววินาที ‪และก็เป็นประจำเลยรู้ไหม
‪แล้ววันนี้ที่ศูนย์ดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย
‪ฉันเจอเด็กตัวเล็กๆ
‪น่ารักและใสบริสุทธิ์มาก
‪และปัญหาทุกอย่างของฉัน...
‪ก็ต้องหยุดไว้ก่อน
‪พวกมันยังอยู่
‪แต่เขากลายเป็นปัญหาของฉันไปแล้วรู้ไหม
‪มันเหมือนกับหยุดวงจร
‪ที่จะดำดิ่งสู่ความมืดมิด
‪เพราะฉันมีจุดประสงค์แล้ว
‪มันเหมือนกับว่า
‪ถ้าเด็กคนนี้อยู่ได้ ฉันก็ต้องอยู่ได้
‪ขอบใจ
‪ของขวัญแต่งงาน
‪ให้ตายสิ แน่ใจเหรอ
‪ใจดีมากเลย
‪คุณโอเคหรือเปล่า แคท
‪ค่ะ คืนนี้ฉันจะไปเล่นโยคะหัวเราะ
‪ฉันเป็นแบบนั้นแหละ ต้องไปเรียนเพื่อฝึกยิ้ม
‪นั่นจะช่วยให้เธอหาบ้านที่ดีกว่านี้ได้นะ
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ไม่เป็นไรหรอก
‪ขอโทษทีฉันแค่... ‪ไม่เคยมีอะไรแบบนี้เกิดขึ้นกับฉันมาก่อน
‪โอเค วันนี้เรามีสมาชิกใหม่ คุณชื่ออะไรครับ
‪- แคทค่ะ ‪- แคท โอเคแคทผ่อนคลายหน่อย
‪สะบัดกระดูกตลกๆ หน่อย
‪โอเค
‪ยิ้มกว้างๆ ด้วยนะ
‪ครับ
‪รักชีวิต
‪รู้สึกถึงเอ็นดอร์ฟินพวกนั้นนะ
‪โลกเดิมๆ แสนตลก
‪ขอโทษที เดี๋ยวก่อนทุกคน ‪ให้เราแค่... ฟังจากคุณสิ
‪ฉันเหงามาก
‪ผมคิดว่าคุณออกไปดีกว่า ‪คุณทำให้บรรยากาศมันหม่นหมองไปหมด
‪(แทมบูรีแฟร์ ฉลองครบรอบ 500 ปี)
‪- ไง ‪- ไง
‪นี่แจ็คค่ะ
‪- ไงครับ ‪- สวัสดี
‪นี่โทนี่ค่ะ
‪เพื่อนของฉัน
‪เสมอ
‪- ยินดีที่ได้รู้จักนะ ‪- เช่นกัน
‪- ไว้เจอกันนะ ‪- แล้วเจอกัน
‪มาเถอะ
‪(500 แทมบูรีแฟร์)
‪ใช่แล้ว เก่งมาก
‪ไง
‪คุณโอเคไหม
‪ครับ
‪ยิ่งกว่าโอเคอีก
‪ดีแล้ว
‪ฉันทนไม่ได้หรอกถ้าจะต้องเสียคนดีๆ ไปอีกคน
‪ว่าแต่ว่า
‪ขอบคุณนะครับ
‪ด้วยความยินดี
‪ไว้เจอกัน มาเลย สาวน้อย
‪"ดร. บาร์นาบีเปิดประตูห้องผ่าตัดอย่างแรง"
‪"ในระหว่างที่เขาเดินผ่านโถงทางเดิน
‪เขาเห็นพยาบาลสาวสวย ‪ชาวแอฟโฟรแคริบเบียนร้องไห้อยู่"
‪"เธอยืดผมของเธอเลยดูเหมือนกับบียอนเซ่เลย"
‪"เป็นอะไรไปครับคุณพยาบาล ร้องไห้ทำไม"
‪"โดนเหยียดผิวค่ะคุณหมอ"
‪"เหยียดผิวเหรอ"
‪"ผมเกลียดการเหยียดผิว"
‪"ผมคิดว่าเราทุกคนเท่าเทียมกัน ‪และผมตัดสินคนจากนิสัยของพวกเขา
‪ไม่ได้ตัดสินจากสีผิวของพวกเขา"
‪"ผมเคยร่วมรักกับผู้หญิงจีนครั้งหนึ่ง ตาสวยมาก"
‪ผมชอบนะ
‪อะไร งานแฟร์เหรอ
‪ทุกคนมารวมตัวกันสองสามชั่วโมง
‪แลกเปลี่ยนไอเดีย ใบเสร็จและก็ขยะ
‪และก็สร้างความทรงจำกับรูปถ่าย
‪พ่อผมเคยบอกว่า ‪ชีวิตก็เหมือนกับเครื่องเล่นในงานแฟร์
‪น่าตื่นเต้น น่ากลัว รวดเร็ว
‪และสามารถขึ้นได้ครั้งเดียว
‪คุณจะมีช่วงเวลาที่ดีที่สุด ‪จนกว่าคุณจะรับมันไม่ได้แล้ว
‪แล้วมันก็จะช้าลง ‪และคุณจะเห็นว่ามีคนอื่นรอที่จะขึ้นมา
‪พวกเขาต้องการที่นั่งคุณ
‪- สุขสันต์วันคริสต์มาสนะ ไอ้หนู ‪- ระวัง
‪นี่ทุกคน ขอเถอะ นี่มันสำหรับเด็กนะ
‪- ตูม เต็มข้อ! ‪- ไปรังแกคนที่ตัวเท่ากันสิ
‪- งั้นนายก็เข้ามาสิ ‪- นั่นมันไม่ใช่...
‪นายเข้ามาแล้วเราจะจัดการต่อหน้าลูกนายเลย
‪- ไม่ได้หมายความแบบนั้น ‪- จะได้รู้ว่านายอ่อนแอแค่ไหน
‪ลูกนาย เอาเลย
‪เร็วเข้า เอาสิพ่อหนุ่มใหญ่
‪- อยากทำแบบนี้ต่อหน้าลูกเหรอ ‪- นี่
‪นั่นมันใกล้เกินไปแล้ว
‪นั่น...
‪- ไอ้งั่ง ‪- "นายเล่นฟุตบอลเก่งใช่ไหม"
‪ผมห่วยแตกชะมัด
‪ฉันคิดว่าการปกป้องใครบางคน ‪ไม่ได้ห่วยแตกหรอกค่ะ
‪- ใช่ไหม จอร์จ ‪- ไม่เลย
‪ฮีโร่ของฉัน
‪และคุณก็รับได้อยู่
‪- ผมรับได้หนึ่งลูก ‪- คุณรับได้หนึ่งลูกจริงๆ
‪- พ่อเล่นฟุตบอลเก่ง ‪- เอาก้นรับ
‪นี่ จำผมได้ไหม
‪โอ้ จำได้ครับ มนุษย์ขี้หมา
‪มาร์เวลพลาดไปแล้ว
‪- คุณยังไม่อยากมีความสัมพันธ์อยู่หรือเปล่า ‪- เปล่า
‪เปล่า ผมเปลี่ยนใจแล้ว ตอนนี้ผมจนตรอกเลย
‪ผมแค่มาหาเหยื่อแถวนี้ อย่าถือนะ
‪และก็คงไม่มองคุณด้วย คุณเกินเอื้อมสำหรับผม
‪ผมก็ไม่ได้เหยียดเพศนะ แต่คือว่า...
‪- คุณก็พูดถูกหมดแหละ ‪- จริงเหรอ
‪แน่นอน
‪ความสิ้นหวัง เยินยอ ร้องขอ ‪ไม่ให้รักตรงไหนได้
‪ก็ไม่รู้จะบอกยังไงดี
‪บอกตามตรงเลยนะ ผมเสียชั้นเชิงไปปีครึ่งแล้ว
‪แต่ผมคงจะดีใจมากถ้าผู้หญิงระดับคุณ ‪จริงๆ แล้วก็ผู้หญิงคนไหนก็ได้
‪จะยอมพิจารณาผม
‪แต่คุณต้อง...
‪คุณต้องรู้ไว้ว่าผมไม่ใช่ม้าคึกเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
‪ผมมีอารมณ์
‪ผมคิดว่า "ไปมีเวลาส่วนตัวดีกว่า" ‪ผมขึ้นไปชั้นบน ปิดม่าน
‪ชักแม่นางทั้งห้าออกมาช่วยกัน
‪แล้วผ่านไปไม่กี่นาทีผมก็คิดว่า ‪"ไม่เอาดีกว่า ไม่อยากแล้ว"
‪ผมจำได้ว่ามีเนยแข็งกับขนมปังอยู่ชั้นล่าง
‪- นี่คือการเล้าโลมเหรอ ‪- นี่
‪- ไม่มีอะไรผูกมัดนะ ‪- ไม่ค่ะ
‪แค่เซ็กส์หยาบๆ เถื่อนๆ เหงื่อไหลไคลย้อย
‪งั้นผมก็เหมาะกับคุณเลย ‪ที่จริงผมเหงื่อแตกแล้วด้วยซ้ำ
‪- และคุณก็เถื่อน ‪- ผมก็มีความรู้สึกนะ
‪เข้าใจไหม
‪- ไว้เจอกันนะ ‪- แล้วเจอกัน
‪- แล้วคุณชอบเซ็กส์แบบไหน ‪- เร็วๆ
‪- เร็วๆ เหรอ ‪- อือ
‪เอาเลย
‪เกือบแล้ว คราวหน้าคงดีกว่านี้นะ ลาก่อน
‪ไว้เจอกันนะ เพื่อน
‪ดูเหมือนทุกคนสนุกมากเลยนะ
‪- ใช่ เป็นวันที่ดีใช่ไหมล่ะ ‪- ใช่แล้ว
‪อยู่นี่เอง ไอ้จ้อนไอ้เอลฟ์จอมงั่ง ‪แต่งตัวเป็นอะไรน่ะ
‪- จำอวด ‪- จำอวดเหรอ
‪เหมือนพวกลวนลามมากกว่า
‪จำอวดจอมลวนลาม
‪ไอ้สารเลวน้อยของซานต้า
‪อย่าไปยุ่งกับเขาน่า
‪ไอ้ชอบเด็กพูดแล้วเว้ย
‪ให้ตายสิ ‪นายบอกให้เราเลิกยุ่งกับไอ้หนูนี่เหรอ
‪- นายน่าจะไม่ไปยุ่งกับเด็กๆ มากกว่านะ ‪- แกมันโคตรน่ารำคาญ
‪- ไอ้เลว ‪- น่ารำคาญ
‪ฟังนะ เอาก้นนายไปไว้ตรงหน้ามันสิ ไอ้อึ๊บเด็ก
‪- ไม่นะ อย่าเอาก้น... ‪- ดูนี่สิ มนุษย์ตะขาบ
‪ฟังนะ ฉันจะไปตรงนี้แล้วเอาตูดเขา ‪ให้เป็นชายเหนือชายเลย
‪โอ้ เขาชอบนะ
‪ล้างให้สะอาด หิวไหม ‪ฉันกินข้าวโพดหวานเป็นมื้อเที่ยงมา
‪- จริงเหรอ ฉันอยากตายจัง ‪- ฉันก็อยากให้นายตายเหมือนกันนะ ที่รัก
‪ให้ตายสิ ขอดูตีนหน่อย เกือบเสร็จแล้ว
‪พอได้แล้ว พวกหนุ่มๆ อย่าไปยุ่งกับเขา
‪ให้ตายสิ นี่มันไอ้โง่คูณสองเลยสินะ
‪ว่าอีกทีสิ
‪โดนัทพวกนี้ซื้อหนึ่งแถมสิบเลยเหรอวะ
‪นายหาเรื่องเองนะ
‪ให้ตายสิ นั่นมันแย่ชะมัด
‪ได้แล้ว
‪ขอบคุณ
‪ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ผ่านเข้ามา ‪ในชีวิตที่น่าสังเวชของผม
‪ผมนึกว่าผมไปถึงจุดต่ำสุดของชีวิตแล้ว ‪แต่ไม่ใช่เลย
‪หลายพันครั้งที่ผมคิดว่า ‪"มีทางเดียวคือต้องดีขึ้นสิ" ไม่เลย
‪"คิดผิดอีกแล้วไบรอัน ‪เรามีเรื่องมาเซอร์ไพรส์นาย"
‪แน่นอนว่าการอมให้ผู้ช่วยผู้จัดการ ‪สโมสรฟุตบอลแทมบูรีในลานจอดรถ
‪ใช่จุดเสื่อมที่สุดหรือเปล่า
‪ไม่เลย
‪แต่การโดนรังแก
‪ต่อหน้าเมียเก่ากับคนอีกทั้งเมืองนั่นแหละใช่
‪แล้วยิปซีมิกกี้ก็เข้ามา ‪ซึ่งเขาก็เอากับเมียเก่าผมอยู่
‪แล้วเขาก็ช่วยเอาไว้ได้
‪เล่าเรื่องตลกให้ฟังหน่อย
‪ทำไมเด็กผู้หญิงถึงตกชิงช้า
‪- ไม่รู้สิ ‪- ก็เธอไม่มีแขน
‪ตลกดีนะ
‪- จริงเหรอ ‪- ค่ะ
‪ขอบใจ
‪คุณมี
‪อะไรติดหน้า
‪- ค่ะ ‪- มะเขือเทศ
‪ค่ะ
‪- ไปดื่มกาแฟกันหน่อยไหม ‪- ค่ะ
‪ค่ะ
‪ผมเลี้ยงเอง
‪- ดีค่ะ ‪- งั้นก็ไปกันเลย
‪โอเค
‪พวกมันดีไหม
‪- หมายความว่ายังไง ‪- พวกมันไม่ได้มาเพราะนิสัยไม่ดีเหรอ
‪พวกมันไม่ใช่หมาที่ไม่ดีแค่มีเจ้าของที่ไม่ดี
‪คุณชอบเลี้ยงหมาใช่ไหม
‪เธอช่วยชีวิตผมไว้
‪เธอรู้เวลาที่ผมเศร้า
‪ผมเศร้าตลอดเวลา ‪ดังนั้นเธอก็แทบจะไม่พลาดหรอก แต่...
‪เวลาผมดื่มตอนกลางคืน
‪เธอก็อยู่ตรงนั้น
‪คอยทำหน้าที่อยู่
‪เธอจำลิซ่าในวิดีโอได้ด้วย
‪พอเรานั่งคิดถึงเธอ ‪อย่างน้อยเราก็คิดถึงเธอด้วยกัน
‪ผมไม่เชื่อในเรื่องของจิตวิญญาณ
‪แต่ถ้ามีเรื่องแบบนั้นอยู่จริง หมาต้องมีวิญญาณแน่
‪เขาชอบคุณนะ
‪- งั้นเหรอ ‪- ใช่ค่ะ
‪ฉันเลี้ยงเขาได้ไหม
‪ได้สิ
‪แค่ต้องไปดูที่บ้านและก็ขอรายละเอียดอีกเล็กน้อย
‪ผมทำให้ครับ
‪เธอเป็นอะไรหรือเปล่า ‪เธออารมณ์แปรปรวนเหรอ
‪แค่เหงานิดหน่อยครับ
‪เราแค่ต้องแน่ใจว่าหมาจะได้อยู่บ้านที่ดี
‪เธอไม่เป็นไรหรอก จำได้ไหมว่า ‪ไม่มีหมาตัวไหนที่ไม่ดี มีแต่เจ้าของที่ไม่ดี
‪ถ้าคุณดูแลหมาไม่ดีและไม่ได้แสดง ‪ให้เห็นถึงความรัก มันก็จะทำตัวแบบนั้น
‪ถ้าคุณแสดงให้เห็นถึง ‪ความเมตตาและความหวังพวกมันก็ไม่เป็นไร
‪- คนเราก็เหมือนกัน ‪- พวกมันกินอะไรคะ
‪อะไรก็ได้ รองเท้าแตะ กิ่งไม้
‪ของเล่น อ้วก
‪และก็อาหารหมา
‪ง่ายจะตาย
‪ว่าไง
‪- สวัสดี ‪- ทำอะไรกันอยู่
‪แคทรับเลี้ยงหมา
‪- ปกติหมาไม่ค่อยชอบผม ‪- ทำไมคะ
‪- งานของผมน่ะ ‪- คุณทำงานอะไร
‪บุรุษไปรษณีย์
‪- คุณล่ะ ‪- ฉันขายโฆษณา
‪ดีเลย
‪งั้น...
‪ไว้เจอกันนะ
‪- แล้วเจอกัน ‪- แล้วเจอกัน
‪คุณมาด้วยกันสิ
‪มาสิ โทนี่
‪โทนี่
‪ยิ้มหน่อย
‪คำบรรยายโดย นภาลัย แจ็คสัน