Nie!
Błagam, nie.
ŚWIT AMERYKI
Zamierzasz mnie irytować, aż sam oszaleję?
Przypominam tylko Bogu, że tu jesteśmy.
Bracie Pratt.
On to wie.
To dlaczego nie zwrócił mi Abish?
Będziemy dalej szukać twojej żony,
ale ty musisz zacząć godzić się z tym,
jak te poszukiwania mogą się zakończyć.
Moja Abish żyje.
Widziałem ją.
W nocy trzymałem ją w ramionach.
Patrzyłem jej w oczy.
Bracie Wolsey, ktoś do ciebie.
Czołem, panowie.
Zobaczyliśmy obóz i postanowiliśmy zajrzeć.
Ścigamy poszukiwaną. Może nas pokierujecie.
Kobieta z chłopcem wyjechała z Bridger jakiś tydzień temu.
Widzieliśmy ją na północ stąd.
Jak daleko?
Kilka mil. Nieopodal Taylor's Draw.
ŚCIGANA ZA KRADZIEŻ I MORDERSTWO
NAGRODA: 1500 $
Biegiem!
Przykro mi, nie widzieliśmy jej.
Wielka szkoda.
Ale bywa i tak.
No proszę.
Pamiętam pana.
Szykował się pan do wyjazdu z Bridger nie tak dawno temu.
Coś takiego.
Widzę, że życie dało panu w kość.
Przeżył najazd Indian.
Chyba ledwo.
Kobieta, której szukamy,
dołączyła do was w Bridger,
bo odstrzelili jej przewodnika.
Zginęła z pozostałymi.
Kiedy?
Jakiś tydzień temu.
Tydzień?
To chyba zmartwychwstała.
Widzieliśmy ją trzy dni temu.
Miała się dobrze. Ona, chłopak i jeszcze jedna kobieta.
Jeszcze jedna?
Moja żona?
Trudno stwierdzić. Nie pamiętam pańskiej żony.
Jeśli nie było jej wśród trupów,
to również musiała przeżyć.
Być może podróżują razem.
Może bracia Cook i Pratt mogliby dołączyć do waszego pościgu?
Nie chcemy pieniędzy z nagrody.
Ta poszukiwana może coś wiedzieć o jego żonie.
Wspominała, dokąd ona i chłopak się wybierają?
Tak.
Dam 200 $.
W zamian Pratt i Cook pojadą z wami.
Daję 200 $.
Im nas więcej, tym weselej.
Dokąd jedziemy?
Do Crooks Springs.
To trudny szlak. Jest pan pewien?
Czego się nie robi z miłości.
Jak znajdziesz kobietę i małego,
zabij oboje.
Nic nie widzieli.
Mało istotne, co widzieli.
Ryzyko jest zbyt duże.
Trzeba zamknąć tę sprawę.
Rozumiesz?
Tak.
Bądź zdrów.
Ruszajcie.
Panie Reed.
Czy mógłby pan…
rozpalić większy ogień?
Dzieci zamarzną.
Nie możemy ryzykować.
Musimy, i to natychmiast.
Zamarzniemy tu.
Panie Reed.
Bardzo proszę.
Wstawaj, chłopcze. Za mną.
Potrzebujemy kamieni.
Szukaj gładkich.
I małych.
Mniejszych.
Mogę o coś spytać?
- Co to znaczy? - Co?
To na pana rękach.
Tylu ludzi pan zabił?
Nie.
Gdzie nauczył się pan tak walczyć?
U Szoszonów.
Boi się pan śmierci?
Nie.
Byleby to była dobra śmierć.
Rozgrzejemy kamienie.
I zakopiemy je pod posłaniami.
Będzie wam cieplej.
I skończy się marudzenie.
Te są moje. Nazbieraj sobie.
Przynieś więcej dla matki i małej.
No już.
- Idź. - Tak jest.
Pójdę z tobą.
Zbieramy kamienie.
Gładkie.
I nie za duże.
Co to?
Lekarstwo.
Na co?
Ojciec nie wie, że syn do niego jedzie.
Na pewno jest w Crooks Springs?
Tak.
I dobrze mu się tam wiedzie.
Ma złoże złota tuż za miastem.
Złoże złota?
Tak.
Ale nie chciał się dzielić.
Oboje byliśmy młodzi, gdy nas zostawił. Devin był niemowlakiem.
Jeśli zobaczy…
Gdy zobaczy, jak wspaniałego ma syna,
przyjmie go.
Matczyna nadzieja.
Tylko nadzieja mi pozostała.
Gdyby miał pan dzieci, zrozumiałby pan.
Spójrz, jaki płomień.
No tak.
To mój medalik.
Oddaj mi mój medalik!
Oddawaj medalik!
Nie jest twój!
Oddawaj!
Od jak dawna kuleje?
Nie jestem pewna. Potknął się na skałach.
Ma kamień wbity w kopyto.
Pani nie pojedzie.
Sprawdzimy, czy uniesie chłopca.
Devin, pora ruszać.
Już!
Zamienimy się końmi.
Dlaczego?
- Bo tak trzeba. - Ale dlaczego?
Devin?
- Co to? - Nic.
- Zraniłeś się? - To nic.
- Co pan robi? - Zostańcie.
Dwa Księżyce, zostań z nim.
Ja to załatwię.
Zgubiłaś się?
Witaj.
Jak ci na imię?
Jesteś ranna?
Spokojnie, pomożemy ci.
Już dobrze.
Już nic ci nie grozi.
Tata!
Tam jest tata. Poszukamy go.
Dobrze?
Nie powinniśmy tam iść.
Jak to?
Nic dobrego tam nie czeka.
A co z nią?
A co ma być?
Jej rodzina tam jest…
Gdyby tak było, słyszelibyśmy nawoływania.
Musimy przynajmniej się upewnić.
Proszę ją zostawić.
Nie.
Kto to?
Ma jakieś imię?
Mamo, kto to?
Nowa koleżanka.
Pojedzie z nami?
Pomożemy jej odnaleźć rodzinę.
To Dwa Księżyce.
Mała pojedzie ze mną.
- Jedzie z nami? - Nie. Hej!
To zły pomysł.
Dla jasności. Pan by ją tu zostawił?
Tak.
Czyli z tego się pan leczy.
Stój.
Znaleźliśmy ją.
Znaleźliśmy ją… samą.
Nie zsiadać.
Proszę pani.
Proszę pani, czy to pani córka?
Proszę pana, to pańska córka?
Baliśmy się, że zaginęła…
Znaleźliśmy ją.
Na konia, ale już.
- Była sama. - Jak mam dziękować?
- Chcieliśmy, by wróciła bezpiecznie. - Zostańcie.
Madame, nie mamy wiele, ale proszę zjeść trochę zupy.
- Proszę. - Nie.
- Nie trzeba, już odjeżdżamy. - Tylko zupy…
Panie Reed!
Ani drgnijcie.
Hej!
Spokojnie, wielkoludzie.
Mamo!
Rzuć broń.
I złaź z konia.
Albo zastrzelę chłopca.
Nie! Proszę robić, co mówi.
- Zastrzelić małego. - Nie!
Rzuć karabin. Już! Powoli.
Powoli.
A teraz pistolet.
Powolutku.
No już.
Dobrze. Złaź z konia i kładź się na ziemię.
Powoli.
Dobrze, właśnie tak.
Powoli.
Na brzuch.
Na ziemię!
- Kładź się. - Przepraszam.
Dobrze, powoli.
Kładź się cały! Jak długi, ale już!
Dobrze.
Przyjemnie ci?
Hej!
Devin!
Mamo!
Te małe dasz za pół ceny?
Świnia to świnia, Jim.
Ta w rogu wygląda raczej na oposa.
Jim.
Zważ je, zanim dobijemy targu.
Pan Dziki Bill Hickman.
Szybko pan wrócił.
I to ze słuszną grupą wiernych.
Bridger.
W towarzystwie szych.
Brat Hickman streścił mi waszą rozmowę.
Uznałem, że przyjadę osobiście.
Mam nadzieję, że nie nadłożył pan drogi, gubernatorze.
Szkoda zachodu.
Tak się składa, że miałem po drodze.
Czeka pan, aż ktoś podstawi panu stołek?
Tutaj każdy radzi sobie sam.
Nawet kobiety.
Podziwiam ziemię.
Wspaniała.
Raczej płaska.
I wiele warta.
Z pewnością.
To tutaj.
Miejsca nie ma za wiele, więc każdy budynek pełni wiele funkcji.
Powtarzam Cottrellowi…
że skoro dzielimy mury, sprytniej byłoby
urządzić sobie gabinet w burdelu.
W Salt Lake City zakazaliśmy burdeli.
Nie dziwię się.
Ile ma pan teraz żon, gubernatorze? 22?
W zasadzie to 20, ale prasa lubi wyolbrzymiać.
W ten sposób podjudzają naszych wrogów.
Większość moich żon to starsze kobiety.
Traktuję je bardziej jak matki niż żony.
Takim nietypowym fantazjom
mogą nie sprostać nawet tutejsze dziewczyny.
Doszły mnie słuchy, że pańskie negocjacje z bratem Hickmanem
niestety nie do końca się powiodły.
Pański chłoptaś mówi w sposób, który jakoś mi nie odpowiada.
Jakby pańscy ludzie chcieli brać to, czego im się nie oferuje.
Przykro mi, że tak to pan odebrał, panie Bridger.
Zapewniam, że nie tak się sprawy mają.
A jak się mają, gubernatorze?
Chcę pańskiego fortu.
Wcale się nie dziwię.
Jeśli przejmie go wojsko, mormoni będą skończeni.
Co pana przywiodło akurat do tego miejsca, panie Bridger?
Pragnienie.
Goniły mnie dwa niedźwiedzie i banda Czarnych Stóp.
Przez dobrych kilka dni.
Drugiego dnia zabrakło mi wody.
Zanim zgubiłem pościg, nie miałem już czym szczać.
I wtedy trafiłem tutaj.
Nad tę piękną rzekę.
Ugasiłem pragnienie i uznałem, że zostaję.
Mnie również przygnało tutaj pragnienie, panie Bridger.
Miałem ledwie 50 $ w kieszeni.
Ale ja pragnąłem być bliżej Boga.
A teraz siedzimy tutaj.
W zakurzonym magazynie, tuż obok burdelu.
Już napojeni, ale wciąż zachodzący w głowę,
jak by się tu ustawić, żeby dalej pić z tej rzeki.
Przez następne trzy dni będą mnie zajmować sprawy Kościoła.
Ale potem wrócimy do tej rozmowy.
Ja będę tutaj.
Na dobre i złe.
Przez ten czas proszę pomyśleć
nad uczciwą ceną.
Taką, która zadowoli nas obu.
No tak.
Przywiązałem się do tego miejsca.
Jestem już zbyt stary i zmęczony,
żeby szukać drugiego takiego.
Obawiam się więc, że cena, która mnie zadowoli,
może okazać się dla pana zbyt bolesna, gubernatorze.
Nie boję się bólu, panie Bridger.
Jak pan woli.
Żegnam.
Proszę na siebie uważać.
W okolicy wrze jak nigdy, gubernatorze.
Bóg nade mną czuwa, panie Bridger. Nic nam nie będzie.
Sammy?
Chodźmy się napić, póki jeszcze możemy.
Dlaczego…
Zabraliście nam wszystko. Wypuśćcie nas.
Nie wszystko.
Czołem, wielkoludzie.
Zostaw go.
Puśćcie nas!
Im mniej nas pilnują, tym więcej czasu mamy na ucieczkę.
Co z nami zrobią?
Słucham, kapitanie.
Co wiecie o masakrze pod Mountain Meadows?
Wiem o tej masakrze tyle,
że wymordowano tam wielu naszych ludzi.
To nie robota Indian.
Jeden z ocalałych twierdzi inaczej.
Że Klan Wilka za to odpowiada.
Ten ocalały to Jacob Pratt?
Tak.
Chciałbym mu zadać kilka pytań o to, co dokładnie wtedy zaszło.
Przykro mi, ale już go z nami nie ma.
Ruszył szukać żony, siostry Abish.
Wiemy, że w atak zamieszani byli biali.
Tak samo biali jak wy.
Liczę, że pan Pratt przypomni sobie więcej szczegółów.
Niestety wyruszył w przeciwnym kierunku,
ale jeśli chcecie z nim pomówić,
to jest w drodze do Cedar Falls.
Podobno tam zaszył się Klan Wilka.
A skoro to Czerwone Pióro zgotował ludziom tę masakrę,
to może warto tam zajrzeć.
Gdyby naprawdę zależało wam, żeby chronić swoich,
już byście się z nimi rozprawili.
Zamiast tego szukacie zaczepki z moimi żołnierzami.
Nie jesteście wojskiem, panie Wolsey.
Tylko mormońskim motłochem.
Gdy znajdę dowód, że maczaliście palce w tym ataku,
rząd Stanów Zjednoczonych przećwiczy to wasze wojsko.
Miłego dnia.
Jedziemy.
Z Czerwonym Piórem mogli mieć rację.
Wyślij kilku ludzi do Cedar Falls.
Niech spróbują znaleźć pana Czerwone Pióro.
Jak masz na imię?
Nie znamy się skądś?
Hej, wielkoludzie.
Jak jej na imię?
Jak ma na imię twoja mama?
Rozwiąż nas.
Forsa, żywność, czego chcesz?
Jak ma na imię twoja mama?
Sara.
Dam wam wszystko, co chcecie.
Czego chcecie?
Zrobiłabyś to, Sara?
Dała nam wszystko?
Tak.
- Mamo. - Czego chcecie?
Powiedz.
Mamo!
Nie sądzę.
- Mamo! - Puść ją.
Mamo, nie!
- Nie! - Puść ją!
- Nie dotykaj go! - Mamo!
Nie!
Puszczaj ją!
Brać ją!
Nie!
Błagam!
Nie!
Za tym wzgórzem? Za kolejnym?
Czerwone Pióro.
Poczekajmy do zmierzchu.
Ocknął się?
Nie.
- Abish. - Co się dzieje?
Hosanna, dni te przyjdą znów
Gdy Chrystus będzie z nami
Przemieni Ziemię mocą Swą
Dla świętych w nowy, cudny…
Ogarnij swojego mormońskiego koleżkę.
Ucierpiał w ataku.
Nie jest sobą.
Zaraz ja wyjdę z siebie.
Na litość boską, w kółko zawodzi to samo.
Bez ustanku, odkąd do nas dołączył.
Tam błogosławieństw…
Cicho, do cholery!
Daję tylko znać Abish, że po nią idę.
To bardzo miłe, ale na miłość boską, Pratt,
miej litość dla naszych uszu.
Nie przepadają za hymnami. Mnie się podobało, panie Pratt.
Jeśli wpadła w ręce Klanu Wilka, to już nic nie usłyszy.
Nie mów tak.
Taka prawda.
Słyszałem, że Czerwone Pióro gwałci i torturuje białe kobiety.
Udręka bez końca. Jak ta jego cholerna piosenka.
Przymknąłeś się?
Pewnie usłyszałeś wrzask żonki.
Mamo.
Boli mnie głowa.
Skup się na tym, jak oswobodzić ręce.
Nie wiem, czy dam radę.
Co lubiłeś robić w waszych stronach?
Zanim tu trafiliście.
Łowić ryby?
- Nigdy nie próbowałem. - Nie?
Dlaczego?
Przy domu nie było gdzie łowić.
Daję ci słowo, że stąd uciekniemy.
I nauczę cię, jak łowić ryby, ale musisz mi coś obiecać.
Że będziesz silny.
Jak twoja matka.
Mamo!
- Zostaw ją! - Hej!
Pomyśl o czymś innym.
Jak Oliver Twist.
Mamo! Zostawcie ją!
Mamo! Nie dotykajcie jej.
„Dziewięcioletni Oliver Twist był bladym, chudym chłopcem
o mikrej posturze”.
„Dziewięcioletni Oliver Twist był bladym, chudym chłopcem
o mikrej posturze”.
„Dziewięcioletni Oliver Twist był bladym, chudym chłopcem
o mikrej posturze”.
Głupia dziwka!
- Chcę tylko powiedzieć… - Nie.
Doceniam, panie Reed, ale nie chcę litości.
Okazałabym się tak słaba, za jaką mnie mieli.
A wiemy, jak skończyli.
To moja wina. Trzeba było zostawić małą.
Widzi pan, wszystko, co robię i co zrobiłam wcześniej,
robię, żeby go chronić, ale dziś zapomniałam.
Zapomniałam, że tylko to się liczy.
Nosisz barwy wojenne.
Jak zawsze.
Rozejrzyj się.
Tu nie ma wojny.
Bo wolisz być ślepa.
I ślepa umrzesz.
Czego tu szukasz, Czerwone Pióro?
Azylu na jakiś czas.
Polują na ciebie.
Sprowadzisz swoich wrogów na nas.
Moi wrogowie są waszymi wrogami.
Ty widzisz wroga w każdym.
Za wielu ich dla nas.
Nie sprowadzę wojny na swojego syna.
Kapitanie, Turner wrócił. Jest w ambulatorium.
Sam?
Powiedział, że reszta oddziału zginęła.
Wiesz, kto ich dopadł?
Klan Wilka. Pewnie Czerwone Pióro.
- Szlag. - Wyciągnij to!
Co się stało?
Klan Wilka. Zaatakowali znienacka.
Widziałem kilku.
Kogo widziałeś?
Czerwone Pióro. Był tam.
W którą stronę pojechał?
Na południowy zachód. Na wzgórza.
Dobrze się spisałeś. Połatajcie go.
Tam jest obóz Śnieżnego Ptaka.
Zabierz zwiadowców do obozu Szoszonów.
Sprawdźcie, czy jest tam Czerwone Pióro. Tylko się nie wychylajcie.
Tak jest.
Im mocniej staram się zrozumieć to miejsce,
tym bardziej się gubię.
Tym bardziej się oddalam od zrozumienia czegokolwiek.
Pokój i niewinność przegrywają z nienawiścią i strachem.
Pokój jest tu… ledwie dostrzegalny.
Tylko nieliczni wiedzą tu, co to współczucie.
Zwykła życzliwość zanika,
a boję się, że może i przepada na wieki.
Czuję, jak przytłacza mnie
dotkliwy, wszechobecny brak miłości.
Tylko nieliczni wiedzą tu, co to litość.
Króluje brutalność.
Miętosisz ten skrawek materiału jak Lucas swoją kuśkę.
To pamiątka po żonie.
Szlag, naprawdę?
Dasz mi też pomiętosić?
Wspomogę się wyobraźnią.
Proszę go ignorować. Nigdy nikogo nie kochał.
Coś powiedział?
Nie wiesz, co to miłość.
Tilly.
I co z tym zrobisz?
- Tilly, dosyć. - Co z tym zrobisz?
Cholerny mięczak.
W drogę.
Nie ty decydujesz, mormonie.
Powinniśmy dalej ich tropić.
To nasz trop, nie wasz.
Siedząc tutaj, ich nie znajdziemy.
Tilly.
Ruszamy.
Znajdziemy ją.
Dobry z ciebie człowiek.
Napisy: Lidia Bogucka-Teklińska