Nie!
Proszę.
ŚWIT AMERYKI
Ty też zamierzasz mnie wkurzać?
Przypominam Bogu, że nadal tu jesteśmy.
Bracie Pratt.
On wie.
Dlaczego nie zwrócił mi Abish?
Będziemy szukać twojej żony, ale ty musisz zacząć szukać
w sobie przyzwolenia na to, co mogło się stać.
Moja Abish żyje.
Widziałem ją.
Wczoraj trzymałem ją w ramionach.
Patrzyłem jej w oczy.
Bracie Wolsey! Ktoś do ciebie!
Witam panów.
Postanowiliśmy was odwiedzić.
Tropimy poszukiwaną. Liczymy na jakąś przydatną informację.
Kobieta i jej syn tydzień temu wyjechali z Bridger. Zauważyliśmy ich na północ stąd.
Jak daleko?
Kilka mil. Pod Taylor's Draw.
Uciekaj!
Obawiam się, że jej nie widzieliśmy.
Wielka szkoda.
Ale nie niespodzianka.
Pamiętam cię.
Szykowałeś się do wyjazdu z Bridger.
Chyba sporo od tamtej pory przeszedłeś.
Przeżył atak Indian.
Widzę, że ledwo.
Ta kobieta dołączyła do was w Bridger, gdy zamordowano jej przewodnika.
Zginęła z pozostałymi.
Kiedy to było?
Jakiś tydzień temu.
Tydzień?
No to została wskrzeszona.
Wiedzieliśmy ich niecałe trzy dni temu. Żywych. Ją, chłopaka i inną kobietę.
Kobietę?
Moją żonę?
Nie przypominam sobie, jak wyglądała.
Nie znaleźliśmy jej ciała, a kobieta, której szukacie, przetrwała ten sam atak.
Mogą podróżować razem.
Może pozwolicie, by bracia Crook i Pratt
się do was przyłączyli?
Bez udziału w nagrodzie. Ta kobieta może wiedzieć coś o jego żonie.
Powiedziała, dokąd zmierzają?
Tak.
Dwieście dolarów.
Za dołączenie do was.
200 dolarów.
Niech będzie.
Dokąd jedziemy?
Do Crook Springs.
To ciężka podróż. Jesteś pewien?
Czego się nie robi z miłości.
Jeśli znajdziesz ją i chłopaka, dopilnuj, by zginęli.
Nie wiemy, co widzieli.
To bez znaczenia.
Za duże ryzyko.
Trzeba to zakończyć.
Rozumiesz?
Kocham cię.
Idź.
Panie Reed, proszę. Musimy rozpalić większy ogień.
Dzieci zamarzają.
Nie możemy ryzykować.
Możemy i trzeba to zrobić teraz. Zamarzamy.
Panie Reed.
Proszę!
Wstań i za mną.
Pozbieramy kamienie.
Im gładsze, tym lepiej.
Małe.
Mniejsze.
Mogę o coś spytać?
Co oznaczają?
Ale co?
Znaki na dłoniach.
Tylu ludzi pan zabił?
Nie.
Gdzie się pan nauczył tak walczyć?
U Szoszonów.
Boi się pan śmierci?
Nie.
Jeśli będzie odpowiednia.
Rozgrzejemy je.
Potem je zakopiemy i się na nich położymy.
Ogrzeją was.
I przestaniesz narzekać.
Te są moje. Pozbieraj sobie.
Dla matki i dziewczyny też.
Idź.
Idę z tobą.
Zbierajmy.
Im gładsze, tym lepiej.
Nie za duże.
Co to?
Lekarstwo.
Na co?
Jego ojciec nawet nie wie o waszym przyjeździe.
Na pewno jest w Crook Springs?
Tak.
I mu się powodzi.
Ma kopalnię złota pod miastem.
Kopalnię?
Tak.
Do której cię nie zaprosił.
Gdy odszedł, byliśmy bardzo młodzi. Devin był dzieckiem.
Gdy zobaczy, na jakiego syna wyrósł, przygarnie go.
Nadzieja matki.
Obecnie mam tylko nadzieję.
Gdybyś też miał dziecko, zrozumiałbyś.
To moje.
Oddawaj mój medalion!
Chcę mój medalion!
Nie jest twój!
Oddawaj!
Od dawna kuleje?
Myślałam, że potykał się na skałach.
Ma kamień w kopycie.
Zejdziecie z konia.
Zobaczymy, czy chłopak da radę iść.
Devin, zbieramy się.
Już.
Zamienimy się końmi.
Dlaczego?
Bo musimy.
Ale dlaczego?
Devin?
Co to jest?
Zraniłeś się?
Nie.
Co robisz?
Zostańcie tu.
Dwa Księżyce, trzymaj go.
Ja to załatwię.
Zgubiłaś się?
Jak masz na imię?
Jesteś ranna?
Chcemy ci pomóc.
Już jesteś bezpieczna.
Tata.
Poszukajmy tatusia.
Nie powinniśmy tam iść.
Nie rozumiem.
To, co tam jest, nikomu się nie przysłuży.
A ona?
Co z nią?
Powiedziała, że tam jest jej rodzina.
Wtedy słyszelibyśmy ich krzyki.
Musimy to sprawdzić.
Zostaw ją.
Nie.
Kto to?
Nowa koleżanka.
Jedzie z nami?
Pomożemy jej odnaleźć rodzinę.
Poznaj Dwa Księżyce.
Pojedzie ze mną.
Zabieramy ją?
Nie.
To kiepski pomysł.
Gdybyś był tu sam, po prostu byś ją zostawił?
Tak.
Już wiem, na co to lekarstwo.
Znaleźliśmy ją.
Była sama.
Nie zsiadaj.
Proszę pani.
Czy to pani córka?
To pańska córka?
Myślałem, że ją straciliśmy…
Wracaj na koń.
Była sama…
Jak wam dziękować?
Chcieliśmy ją tylko odprowadzić.
Zostańcie. Zjedzcie trochę zupy.
Musimy jechać.
Panie Reed!
Nie ruszaj się!
Spokojnie.
Mamo!
Rzuć broń.
I złaź.
Inaczej zastrzelę chłopaka.
Rzuć broń.
Zastrzel chłopaka.
Nie!
Opuść broń. Powoli.
Powoli.
Rzuć pistolet na ziemię.
Powoli.
Teraz.
Doskonale. Zejdź z konia i połóż się na brzuchu.
Powoli.
Dobrze. Spokojnie.
Brzuch.
Na ziemię.
Przepraszam.
Dobrze. Powoli.
Całuj glebę. Do końca.
Dobrze.
Jakie to uczucie?
Uciekaj!
Devin!
Mamo!
Oddasz mi te chude?
Świnie to świnie.
Ta w rogu wygląda jak opos.
Jim.
Przed dobiciem targu poproszę o wagę.
Dziki Bill Hickman.
Nie spodziewałem się pana tak szybko.
I to z wiernymi.
Bridger.
Sprowadziłeś grube ryby.
Brat Hickman streścił mi waszą rozmowę. Pomyślałem, że wpadnę osobiście.
Liczę, że gubernator zbytnio nie zboczył z trasy.
Podróż byłaby na marne.
Akurat miałem po drodze.
Jeśli czeka gubernator na schodek, tutaj nikt tak nie robi.
Nawet dla kobiet.
Oceniam okolicę.
Przepiękna.
Głównie płaska.
I cenna.
Na pewno.
To tutaj.
Miejsca jest mało, więc pokoje mają podwójne zastosowanie.
Powtarzam Cottrelowi, że skoro i tak dzielimy ściany,
mogłem przynajmniej umieścić biuro w burdelu.
W Salt Lake City są zabronione.
Nie dziwię się.
Ile to gubernator miał ostatnio żon? Dwadzieścia dwie?
Dwadzieścia. Prasa lubi przesadzać.
By podżegać tych, którzy źle nam życzą.
Wiele z moich żon to starsze kobiety, w których widzę bardziej matki niż żony.
Robi się tak dziwnie, że nawet nasze najlepsze dziewczyny
mogłyby się pogubić.
Słyszałem, że doszło do zgrzytów w negocjacjach
z bratem Hickmanem.
Nie podoba mi się jego ton.
Sprawia wrażenie, że chcecie brać, czego nie zaoferowano.
Przepraszam, jeśli odniósł pan takie wrażenie.
Zapewniam, że nie takie mam intencje.
A jakie, gubernatorze?
Chcę pański fort.
Zapewne.
I jeśli wpadnie w ręce armii, to będzie wasz koniec.
Co pana tu sprowadziło?
Pragnienie.
Przez blisko tydzień uciekałem przed dwoma niedźwiedziami i grupą Czarnych Stóp.
Drugiego dnia skończyła mi się woda.
Pod koniec nie miałem nawet czym się wyszczać.
Wtedy trafiłem tutaj.
Wszędzie wokół rzeka.
Wziąłem to za znak, że znalazłem swoje miejsce.
W takim razie mnie również przywiodło tu pragnienie. Z 50 dolarami.
Pragnienie zbliżenia się do Boga.
I obaj tu siedzimy.
W zakurzonym magazynie, kawałek od burdelu.
Napojeni, a jednak zastanawiający się, jak nadal pić z tej rzeki.
Przez następne trzy dni będę załatwiał sprawy
kościoła. Potem dokończymy rozmowę.
Będę tu.
Na dobre i złe.
Proszę przez ten czas pomyśleć o odpowiedniej cenie.
Która pasowałaby nam obu.
Bardzo przywiązałem się do tego miejsca.
I jestem już za stary, żeby szukać sobie innego.
Dlatego cena, która mnie zadowoli,
wywoła u pana ostry ból dupy,
gubernatorze.
Nigdy nie bałem się bólu.
Jak pan chce.
Miłego dnia.
Proszę na siebie uważać.
Mamy tu rekordową liczbę napadów.
Bóg mnie strzeże. Nic nam nie będzie.
Sammy?
Chodźmy się napić, póki jeszcze możemy.
Zabraliście nam wszystko. Wypuśćcie nas.
Nie wszystko.
Cześć, wielkoludzie.
Zostaw go.
Wypuść nas!
Siedząc cicho, zyskujemy czas na ucieczkę.
Co z nami zrobią?
Chciał kapitan porozmawiać?
Co wiesz o ataku na polanie?
To, że nasi ludzie zostali tam zamordowani.
Nie przez Indian.
Jeden z ocalałych twierdzi, że zrobił to Klan Wilka.
Chodzi o Jacoba Pratta?
Tak.
Mam do niego kilka pytań w związku z tamtymi wydarzeniami.
Przykro mi, ale wyruszył na poszukiwania uprowadzonej
żony, siostry Abish.
Słyszeliśmy, że w ataku brali udział biali.
A wy jesteście bardzo biali.
Dlatego liczę, że pan Pratt jest już w stanie
podać nam kilka szczegółów.
Ruszył w drugą stronę. Jeśli chcecie to sprawdzić,
jedziemy do Cedar Falls.
Podobno to tam kryje się Klan Wilka. A skoro za napad odpowiada Czerwone Pióro,
warto zacząć właśnie tam.
Gdyby zależało panu na ochronie swoich ludzi, już by pan tam był.
Zamiast szukać zaczepki ze mną i moim oddziałem.
Nie jesteście organizacją wojskową.
Tylko tłumem Mormonów.
Jeśli znajdę dowód, że braliście w tym udział,
rząd podda testowi waszą tak zwaną armię.
Dobrego dnia.
Jedziemy.
To o Czerwonym Piórze może być prawdą.
Wyślij zwiadowców do Cedar Falls.
Zobaczymy, czy go tam znajdą.
Jak masz na imię?
Spotkaliśmy się już?
Wielkoludzie.
A ty?
Jak ma na imię mamusia?
Rozwiąż nas.
Chcesz forsy, jedzenia?
Jak ma na imię?
Sara.
Damy ci, co tylko chcesz.
Czego chcesz?
Zrobisz to dla nas, Saro?
Dasz nam wszystko?
Tak.
Mamo.
Czego chcecie?
Powiedz.
Mamo!
Nie sądzę.
Puść ją.
Mamo!
Nie dotykaj go!
Puść ją!
Za wzgórzem? Za drugim? Czerwone Pióro?
Poczekajmy, aż słońce zajdzie.
Ocknął się?
Nie.
Zbieramy się!
Nadjeżdża armia!
Co się dzieje?
Zrób coś ze swoim Mormonem.
Jest ranny.
Źle z nim.
Ze mną też.
Od początku ciągle śpiewa to samo gówno.
Wystarczy!
Daję Abish znać, że po nią jadę.
Miło z twojej strony, ale na Boga, zlituj się nad resztą z nas.
Nie lubią hymnów. Ja owszem.
Jeśli dorwał ją Klan Wilka, już niczego nie posłucha.
Nie musisz mu o tym przypominać.
Tylko mówię.
Czerwone Pióro gwałci i torturuje białe kobiety.
Na okrągło… Jak ta jego jebana piosenka.
Jeśli się zamkniesz, może usłyszysz jej krzyk.
Mamo?
Głowa mnie boli.
Myśl, jak uwolnić ręce.
Chyba nie dam rady.
Co lubiłeś robić w domu, zanim tu trafiłeś?
Wędkować?
Nigdy nie próbowałem.
Nie?
Dlaczego?
W okolicy nie było gdzie.
Obiecuję ci, że się stąd wydostaniemy.
I nauczę cię wędkować. Ale ty też musisz mi coś obiecać.
Że będziesz silny.
Jak twoja matka.
Mamo!
Zostaw ją!
Myśl o czymś innym.
Oliverze Twiście.
Puść ją!
Zostaw ją!
W dniu dziewiątych urodzin Oliver Twist był bladym, chudym dzieckiem…
W dniu dziewiątych urodzin Oliver Twist był bladym, chudym dzieckiem.
Dość niepozornego wzrostu…
Chciałem powiedzieć…
Nie.
Doceniam chęci, ale nie potrzebuję litości.
Ludzie braliby mnie wtedy za słabą.
Oni popełnili ten błąd.
Myliłam się. Nie powinniśmy jej pomagać.
Do tej pory robiłam wszystko, by chronić syna. Dziś o tym zapomniałam.
O jedynym, co naprawdę się liczy.
Nosisz barwy wojenne. Dlaczego?
Rozejrzyj się.
Nie widzę żadnej wojny.
Żadnej.
Bo wolisz być ślepa.
I ślepa umrzesz.
Czego tu szukasz, Czerwone Pióro?
Schronienia.
Polują na ciebie.
I teraz zaczną na nas.
Twoi wrogowie są moimi wrogami.
Twoim wrogiem są wszyscy.
Jest ich zbyt wielu.
Nie sprowadzę wojny na własnego syna.
Kapitanie. Turner wrócił. Jest w szpitalu.
Sam?
Podobno reszta zginęła.
Wiesz, co się stało?
To najpewniej Czerwone Pióro.
Szlag.
Co się stało?
Co się stało?!
Klan Wilka. Zaskoczyli nas.
-Później kilku mnie minęło. -Kogo widziałeś?
Był tam Czerwone Pióro.
W którą stronę jechał?
Południowy zachód. Na wzgórza.
Brawo. Dbaj o niego, doktorze.
Zimowy Ptak ma tam obóz.
Pojedziesz ze zwiadowcami do Szoszonów. Jeśli będzie tam Czerwone Pióro,
nie może was zobaczyć.
Im dłużej próbuję zrozumieć to miejsce…
Tym bardziej się w nim zatracam.
Czuję, że oddala się ono od wszystkiego, co jestem w stanie pojąć.
Pokój i niewinność przegrywają z nienawiścią i strachem.
Pokój… jest kurczącą się mniejszością.
Niewielu odczuwa tutaj współczucie.
Delikatność stwardniała…
I pozostanie, chyba już na zawsze, w zaniku.
Przytłacza mnie głęboki ból z powodu wszechobecnego braku miłości.
Tak niewielu słyszało tu o łasce.
Pozostała tylko brutalność.
Bawisz się tą szmatą, jak Lucas swoim fiutem.
Należała do jego żony.
Serio?
Dasz potrzymać?
Użyję wyobraźni.
Proszę go nie słuchać. Nie zaznał miłości.
Że co?
Nie znasz miłości.
Tilly.
I co z tym zrobisz?
Tilly.
Co zrobisz?
Cipa jebana.
Zwijajmy się.
Nie ty tu rządzisz, Mormonie.
Czas wrócić na szlak.
Owszem. Ale nie twój.
Inaczej nigdy jej nie znajdziemy.
Tilly.
W drogę.
Dobry z ciebie człowiek, Pratt.