Wiele wycierpieliśmy…
MORMOŃSKI DUCHOWNY ZAMORDOWANY
…by dotrzeć do Syjonu.
RZĄD ELIMINUJE MORMONÓW
A oni nadal…
EKSTERMINOWANY
…nas prześladują.
Długo szukaliśmy zgody z naszymi wrogami…
BRIGHAM YOUNG SZYKUJE ODWET
…jednak teraz pozwolę, by miecz Wszechmogącego obnażył swe ostrze
w słowach i czynach.
Bo dotarliśmy do Syjonu, naszego Syjonu.
To miejsce to nasz Syjon.
Zaczekaj chwilę. Jim już idzie.
Na razie nie wyprowadzaj więcej świń.
Dokąd oddajesz moje świnie?
Nie miałem wyboru.
Jak to nie miałeś, Winkie?
Mormoni zaoferowali pięć razy tyle, co ty.
Nic nie oferowałem.
- Sam się na tyle zgodziłeś. - Zwlekałeś z zapłatą.
- Oni zapłacili całość. - Cicho.
- Zagoń je z powrotem. - Za późno, Bridger.
- Dobiliśmy uczciwego targu z hodowcą. - Żaden z niego hodowca.
Trzoda w moim forcie należy do mnie.
Nie należy, tylko należała. Zapłaciłem, więc teraz jest moja.
- Zapłaciłeś? - Owszem.
Twój pierwszy błąd.
A drugi – zmarnowałeś czas,
bo świnie zostają tu, gdzie były.
Nic z tego, ale jeśli potrzebujesz świń,
brat Wilkinson chętnie ci sprzeda.
Oczywiście za podwójną cenę.
Ożeż w mordę. Trochę drogo, Bill.
Zwłaszcza jak za moje świnie.
Dziś świnie, jutro całe zapasy.
Aż zostanie ci tylko pusty fort.
Gubernator jednak kontynuuje negocjacje.
Wiadomo, czego chce.
Przez mormonów i ich fortuny
całej reszcie trudno godnie żyć.
To już nie mój problem.
Na razie nie.
Ale teraz już tak.
Jazda!
Ty sukinsynu! Ubiję cię za to!
Może i tak, Bill.
Ale nie dziś.
Won!
Niech twój gubernator sięgnie głębiej do kieszeni.
Cena właśnie wzrosła.
Zabiję cię!
ŚWIT AMERYKI
Zacząłem wierzyć, że te ziemie są we władaniu mocy.
A cywilizowani ludzie nie mogą się przed nimi ochronić.
Przenikają do naszych wnętrz.
Do naszych kości,
naszej krwi, a potem jeszcze głębiej,
aż w końcu posiądą nasze dusze.
Wtedy te ziemie się w nas budzą.
Budzi się siła.
Budzi się agresja.
Budzi się jasność ducha.
I budzą się inne żądze, które umykają naszemu językowi.
W obliczu takich mocy,
właściwie nie czuję tu nic poza przytłaczającą pokorą.
Powiedziałam Czerwonemu Pióru, że oddamy cię twoim.
Moim?
Nie wiem, czy ktoś mi pozostał.
Mam pytanie.
Skąd u twoich ludzi taki głód mordu?
Ze strachu.
Tak sądzę.
Przed niepojętym.
Przed tym.
Waszym światem.
Jest inny niż mój.
Ale to dobrze.
Ta dolina była kiedyś pełna Szoszonów.
Ale głód, wojna i choroba zmieniły nasz świat.
I zastanawiam się,
czy mimo tylu zmian,
zdołamy przetrwać?
To piękna suknia.
Nie próbuj sprać wszystkiego.
To kolory twojego życia.
Nie tylko te dobre.
Życie takie już jest.
Nie powinieneś brać w tym udziału.
Co zrobiłeś?
Słucham?
Co zrobiłeś?
O czym ty mówisz, Pratt?
Dziękuję pani.
Mam wieści o naszej uciekinierce.
Był tu mężczyzna z dwiema kobietami i chłopcem.
Bierzcie napitek i broń. Musimy jechać.
Dawaj.
Virgil, czemu ją zastrzeliłeś?
Tak było trzeba.
- Trzeba było ją zabić? - Trzeba i tyle.
- Ale dlaczego? - Wszystko ma swoją cenę.
Zmiataj!
Ile już próbujemy się stąd wyrwać?
Ile już skrobiemy skały w poszukiwaniu złota?
Właśnie tym jest Sara Holloway.
Naszym złotem.
Nie patrz tak na mnie.
Nigdy się nie pomyliłem.
Niejeden odszedł na naszych oczach.
Udręczony, poharatany, zadźgany.
A my wciąż żyjemy.
Ty i ja.
I dożyjemy dnia, w którym się dorobimy.
Prezencik dla ciebie.
No dalej.
Rusz się!
Panie Reed!
Mój koń.
Nie wytrzymuje ciężaru. Zostaniemy tu na noc.
- Nie powinniśmy. - Koń jest za słaby.
Idźcie po drewno.
- Szybko. - Już.
Ile jeszcze do Crooks Springs?
Zależy, co jest po drodze.
Zaraz się oziębi.
Zacznijmy kopać.
Panie Reed?
Nie żal panu zabijać ludzi?
Tych złych nie.
Czyli złych wolno zabijać, tak?
Nie pójdzie się za to do piekła, prawda?
Ja i mama zabiliśmy kogoś.
Nie zadręczaj się tym.
Cokolwiek mama zrobiła, żeby was chronić…
to nie grzech.
Po co go tu przywieźliście?
Znaleźliśmy go. Ukrywał się.
Obserwował obóz.
Doprowadzi nas do białych żołnierzy.
Mówiłam twojemu białemu dowódcy,
że nie chcę z nim wojny.
To nie Szoszoni zabili tych białych osadników.
Kapitan wam nie wierzy.
Szuka Czerwonego Pióra.
Chce go zabić.
Niech tu przyjedzie.
Utniemy mu język i nakarmimy nim ciebie.
Milcz.
Wiedzą, że Czerwone Pióro tu jest.
Sprowadziłeś na nas wojnę.
Nie. Sprowadzę wojnę na nich.
Wszyscy zginiecie.
I sprowadzicie śmierć i nienawiść
na naszych ludzi.
Na mojego wnuka.
Młody Jeleń woli zginąć w walce z wrogiem,
niż błagając o jedzenie na kolanach.
Nie wiem już, kim ty jesteś.
Nie wiesz, kim jestem?
Nie wiecie, kim jestem?
Jestem pogromcą demonów!
Wojownikiem, co przelewa krew dla Twórcy!
Przelewa krew dla was!
Dla was również!
Dla wszystkich Szoszonów!
Kiedy biali najeźdźcy zabijają jednego z naszych,
ja zabijam ich dziesięciu!
Biali nie znają pokoju.
Więc ja daję im to, co znają.
Nie.
Ty dajesz im to, czego chcą.
Pora wracać do domu, pani Holloway.
Dlatego wolę nie spać.
Na bok.
Pańskie szoszońskie imię…
„Kinii Da-Dawon”.
Co to znaczy?
„Cętkowany Jastrząb”.
Byłem… małym chłopcem z piegami,
kiedy Szoszoni mnie kupili.
Byli bardzo życzliwi.
Zupełnie inni, niż sądziłam.
Wmawiano mi, że Indianie to dzikusy.
- Bo tak jest. - Nie…
Jeszcze nigdzie…
nie było mi tak bezpiecznie.
Nigdy.
Dlaczego pan odszedł?
Musi pani odpocząć.
Wystarczy ciepła na kilka godzin.
Zostanie pan przy mnie?
Proszę.
Proszę zostać.
Dziękuję.
Modlisz się, żeby biali, gdy zabiją ciebie,
nie przyszli po niego?
Uważaj, co mówisz.
Bo poderżniesz mi gardło jak reszcie?
Ilu musi zginąć, żebyś pomścił straty?
Tylu, ilu jego bóg nakaże.
Bóg każe ci zabijać białych?
Biali wierzą, że ich bóg każe zabijać was.
Może jesteśmy pionkami bogów w grze,
kto wymorduje więcej ludzi.
Twój bóg przegra.
Jeśli pójdziesz na wojnę, zamiast negocjować pokój,
to jakbyś wyciął serce Młodego Jelenia swoim własnym nożem.
Chcesz, żebym poderżnął ci gardło?
Młody Jeleń zasługuje na długie życie.
Wszyscy Szoszoni na to zasługują.
Nawet ty.
Niedobrze.
Zobaczymy, jak daleko zajdzie. Najwyżej ją zostawimy.
Ta cała Holloway…
Prawie dorwałem ją sam.
Nie wyniuchałem wtedy, że to zabójczyni.
Dobrze, że nie zdążyłeś dodać jej do swojego haremu, Pratt.
Twój nowy raj mógłby nie potrwać zbyt długo.
Teraz tak sobie myślę, że pamiętam twoją żonę z Bridger.
Ładniutka pani.
Ja na pewno nie zabiłbym jej tak od razu.
Rozumiem, czemu pojechałbyś i na koniec świata,
żeby znaleźć tę ślicznotkę.
Był sobie mały mormoński siurek
Nie zadowalasz żonki?
Mały siurku, Czerwone Pióro na pewno się nią zajmie.
Oj tak, mormoński siurku.
Schodzisz z konia, mormonku?
Bracie Pratt! Dosyć!
Diabeł na ciebie łypie!
Pieprzony mormon!
Tilly, zostaw go!
Ugryź trochę żonki, fiucie.
Przestańcie!
No chodź!
Lepiej wracajmy do naszych.
Ta banda aż się prosi o kłopoty.
Zginiemy przez nich obaj.
Niech szukają tamtej kobiety.
Twoja żona, bracie Pratt,
na pewno nie jest z tymi, których oni tropią.
Jedźmy już.
Nie ma na co czekać.
Znam takich.
Zależy im tylko na nagrodzie.
Nam nic do tego.
Lepiej wracajmy.
Pratt. Dlaczego?
Więc twierdzisz, że to należało do przyjaciela?
Williama.
A Cook, który właśnie dryfuje twarzą w dół do Meksyku,
mógł to dostać w swoje łapy,
tylko jeśli był z tymi, którzy was najechali?
Cóż, biorąc pod uwagę to, że Cook nie może się bronić,
no i też to,
że tobie kompletnie odbiło,
uznałem, że pora się rozstać.
Nie mogę ryzykować, że we śnie roztrzaskasz mi łeb,
bo ukradłem gorset twojej babuni.
Właściwie mógłbym kazać cię zabić,
ale zostawiam cię w rękach losu.
Dam ci trochę jedzenia, ciepłe ubrania i muła.
Powodzenia.
Przykro mi, panie Pratt.
Oby znalazł pan żonę.
Ona pojedzie z nami.
Zawiozę ją do jej ludzi.
Jakich ludzi?
Przecież zamierzasz wybić białych.
Ona najpierw z nimi pomówi. Powie, co wie o Szoszonach.
I kto zaatakował jej ludzi.
I nie wypowiesz im wojny?
Nie, jeśli jej uwierzą.
Dalej!
Szybciej!
Stać!
W górę!
Nie stajemy!
Koń. Musimy dać im odpocząć.
Zaprowadź je do lasu.
Kapitanie!
Na pozycje!
Gdzie mój karabin?
Broń w gotowości!
Na flankę!
Nie strzelać, aż wydam rozkaz!
Co to za cyrk?
Nie strzelać!
Jeśli nie wrócę, zaczekajcie do zmroku.
Potem zabijcie wszystkich.
Stać!
Stójcie!
To Czerwone Pióro.
Czerwone Pióro z plemienia Szoszonów.
Chce mówić z kapitanem.
Jesteście uzbrojeni?
Nie.
A tamci?
Zostaną na górze, aż Czerwone Pióro do nich wróci.
Podjedźcie powoli. Bardzo powoli!
Zbyt wiele krwi.
Jeśli biali zostawią nas w spokoju,
nie wypowiem im wojny.
Miło z jego strony, zważając na to, ilu już wymordował.
Obawiam się, że są naciski, żeby ukarać tych, którzy odpowiadają
za masakrę dużej grupy osadników sprzed kilku tygodni.
Oni nie mieli z tym nic wspólnego.
Skąd ma pani pewność?
Bo tam byłam.
Jak się pani nazywa?
Abish Pratt.
To byli biali. W kapturach.
Towarzyszyło im kilku Pajutów.
Ci bandyci mnie im sprzedali.
Ale trafiła pani do Szoszonów.
Czerwone Pióro im mnie odebrał.
Mówi pani, że mężczyźni mieli kaptury.
Skąd pewność, że byli biali?
Po najeździe wielu je zdjęło.
- Widziała pani ich twarze? - Tak.
Pani Pratt, jeśli on zmusił panią,
żeby tak mówiła, aby go chronić…
Mówię prawdę.
Mogę opowiedzieć wszystko ze szczegółami.
Bandyci i Pajuci?
Najechali nasz obóz.
Wybili wszystkich.
Nie, pani Pratt.
Nie wszystkich.
Pani mąż przeżył.
Jacob?
On żyje?
Szuka pani od czasu ataku.
Gdzie on jest?
Z grupą mormonów. Niedaleko stąd.
Pojedziemy z panią.
Ty zostajesz.
Pani Pratt.
Dołożę starań, żeby przekazać jego propozycję moim przełożonym.
Ale wątpię, czy zgodzą się na te warunki. Ma na rękach wiele krwi.
Ale Szoszoni nie.
Ciągle się przenoszą, żeby uniknąć wojny.
Nawet jeśli tak jest,
władze zdecydowały, że to nie ich ziemie.
Te plemiona stoją im na drodze.
Zasługują na coś lepszego.
To prawda.
Jeśli poczujesz, że oszczędza nogę, zsiądź i mi powiedz.
W drogę.
Myśli pan, że są daleko? Szczerze.
Ktokolwiek to jest, najgorszego nie pokazał.
Niedaleko jest chatka myśliwska.
Dotrzemy tam, odpoczniemy i wyruszymy o świcie.
Na konia.
Ten z Filadelfii…
Ściskał mnie za gardło i dusił, aż mdlałam.
Każdy ranek, gdy budziłam się żywa, był jak przekleństwo.
Gdy zrobił to Devinowi, zabiłam go.
Isaac, zrobiłabym to znowu.
Stójcie!
Czego chcecie?
- Sprowadźcie mi waszego dowódcę. - Bracie.
Zapuściliście się za swoją granicę, kapitanie.
Z tego, co wiem, to nadal USA.
Jeszcze tak.
My do Jacoba Pratta.
Nadal szuka żony.
Znaleźliśmy ją.
Co za ulga.
Ulga, że żyjesz, siostro Pratt.
Kapitan twierdzi, że Jacob został ranny.
Miał ranę na głowie. Ale dobrze się goiła.
Nadal szuka pan indiańskich zabójców, kapitanie?
Znalazł żonę Jacoba Pratta.
Chwała Panu.
Brata Jacoba uraduje pani szczęśliwy powrót.
- Jak ci na imię, siostro Pratt? - Abish.
Wspominał nam.
Gdzie znajdziemy jej męża?
Wyjechał szukać Abish.
Powinien wrócić lada dzień.
Możesz zaczekać u nas, siostro Pratt.
Pani Pratt dostarcza nam informacji o masakrze pod Meadows.
Zabieramy ją do naszego obozu.
Oczywiście.
Cieszymy się, że do nas wróciłaś, siostro Pratt.
Dzięki, że zwróciłeś nam błogosławioną duszę, Ojcze Niebieski.
„A kto przyjmuje wszystko z wdzięcznością, dostąpi chwały”.
Tak, tak, amen.
Nie widziała nas.
Rozpoznała ich pani?
Tamten mężczyzna.
Wolsey.
Był tam.
Jest pani całkowicie pewna, że to byli oni?
Tak.
Do Fort Bridger. Jeśli wysłali już pocztę…
Dostarczę prosto do pułkownika Johnsona.
Jest pani tu bezpieczna. Ma pani moje słowo.
Liczył pan, że ich rozpoznam.
To moja praca.
Wykorzystał mnie pan.
Potrzebowałem dowodu, że mormoni byli zamieszani w ten atak.
Poniosą konsekwencje.
Więc jestem dowodem.
Tak.
Jeśli to panią pocieszy, mnie też tutaj wykorzystują.
Bracie Hickman.
Ktoś do ciebie.
Rozpoznała kogoś.
Siostra Pratt rozpętała wojnę.
Spodziewajcie się ich.
Proszę pani!
- Sprowadźcie kogoś! - Kapitanie!
Co jest?
Co się dzieje?
Wsiadła na konia i odjechała.
Mamy jechać za nią?
Nie.
Niech jedzie.
Cholerni mormoni.
Ciągle to samo.
Dalej!
Jazda!
Panie Reed!
Zsiądź z konia!
Puść lejce!
Devin!
Devin.
Już dobrze.
Dobrze.
Spokojnie.
Mamo!
Oddychaj. Będzie dobrze.
Co teraz?
Nie! Proszę, przestań, mamo!
Co to jest?
Lekarstwo.
- Otwórz. - Devin, otwórz usta.
Dobrze. Proszę go trzymać.
Już dobrze.
Co to jest, mamo? Mamo!
Nie patrz.
Mamo!
Przestań. Puść mnie! Puszczaj, kurwa!
Przestań! Puszczaj mnie!
Devin, przestań!
To tylko ból.
To tylko…
Napisy: Lidia Bogucka-Teklińska