Niech nam żyje sto lat
Niech nam żyje droga Hannah
Niech nam żyje sto lat
I jeszcze dłużej!
Może nie powinien był iść.
Nie możemy rezygnować z imprez, bo Sam wpada w furię.
To nie była zwykła furia, ale coś więcej.
- Lekarze niczego nie wykryli. - Wiem.
To czterolatek. Wpada w furię jak inne.
Prawda, młody?
W porządku.
Wszystko w porządku.
Sam, kochanie.
Sam?
W porządku?
Poniedziałek, godzina 16.
- Zawsze o tej porze widuję się z Julią. - Wiem.
Ale umówiłam cię na jutro z kimś nowym.
Wydaje się fajny. Na jego stronie wyczytałam, że uprawia karate.
Tymczasem możesz porozmawiać z mamą. Jest dostępna!
Możemy iść na lody i pogadać.
- Jak wtedy, gdy byłeś mały. - Nie, dziękuję.
Pewnie nie wiesz, że znaleziono dziurę wielkości stanu Maine
w samym sercu Antarktydy.
Dziwne, że to napisała, prawda?
NIE BZYKAJ BARMANA!
Prawda?
Dziura na środku kontynentu to coś niespodziewanego,
ale jednak.
To koniec.
Przysięgam. Zakończyłam to.
Miło.
Coś tak twardego jak skała, czy raczej lodowiec...
Nie dotykaj mnie.
Dobrze.
Co mogę zrobić?
Zrobiłaś już dość.
A jednak, choć brzmi to niewiarygodnie...
właśnie tak jest.
Wielka dziura.
Naukowcy sądzą, że coś wiedzą, ale to nieprawda.
Nikt nic nie wie.
To zagadka.
Całkiem niezła ciekawostka, mistrzu!
Chyba nic z tego.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Miał ogromne brwi.
Jakby był stawonogiem
i wspomagał nimi zmysł dotyku.
Bycie tobą musi być zabawne.
Czasami.
Znajdziemy kogo innego.
Z bardziej sensownymi brwiami.
Casey, dobre wieści!
Elsa, mam to gdzieś.
Czemu jesteś z mamą na „ty”?
Przyszedł twój mundurek.
Powiesiłam go w szafie, bo śmierdział szwalnią,
ale jest uroczy.
Elegancko wygląda.
Jak wam smakuje pieczeń?
Wypróbowałam nową mieszankę przypraw.
Oszustka.
Czemu zmieniłaś marynatę?
Poza tym, Elsa, dziwnie ją pokroiłaś.
Tata robi to lepiej. Kiedy wraca? Mówimy mu Doug?
Nie. Wciąż mówicie „mama” i „tata”.
Dobre pytanie. Kiedy wraca tata?
Buduje dziadkowi werandę, więc...
wróci, kiedy skończy.
Dobrze, że buduje dom, zamiast go niszczyć.
Komu marchewek?
Nie mnie.
Idę pobiegać.
Dużo myślałem.
Chcę się znów zobaczyć z Julią.
Wiem, że zraniła moje uczucia, ale czuję się już lepiej.
Nie, Sam. Nie ma mowy.
Znajdziemy kogoś, dobrze?
Dobrze.
Na stronie brwi wyglądały normalnie.
Photoshop, Elsa.
- Wpadłem na chwilę. - Tato...
Samowi powiedziałem, że będę przez kilka dni pomagać dziadkowi.
- Nie chcę go okłamywać. - Wiem.
To tylko na jakiś czas.
- Zadzwonię niedługo. - Dobrze.
WESOŁYCH ŚWIĄT BOŻEGO NARODZENIA
Tak... I wszystko naprawione.
Maine jest piękne.
Tak, jak pisał Stephen King.
Tylko w kanałach nie grasują klauny.
Paige, chciałbym omówić wpływ trzepania na nasz związek.
Sam, tu jest moja babcia!
- Nie mogę o tym teraz rozmawiać. - Musisz.
Zwykle rozmawiam z Julią.
Nie chcę słyszeć jej imienia.
Skoro nie mogę już rozmawiać z...
tą panią i nie chcę chodzić do kolesia z krzaczastymi brwiami,
który nazywa mnie „mistrzem”, chociaż nic nie wygrałem...
to nie mam z kim rozmawiać i robię się trochę nerwowy.
Posłuchaj... Przykro mi, że robisz się nerwowy.
Mimo naszego... magicznego spotkania w igloo,
nie jesteśmy już parą.
Musimy pobyć osobno i zastanowić się, czego chcemy, i...
co dalej z tym, co między nami jest.
Co?
Wspomniałaś o igloo, więc znów myślę o trzepaniu.
Muszę lecieć.
Mamy dziś rapowy wieczór. Wystawiamy Hamiltona.
Gram wszystkie trzy siostry.
Jak się czujesz?
Ledwo się trzymam.
Chyba na zawsze zniszczyłam rodzinę.
Douga wciąż nie ma. Nie odbiera telefonów.
Casey jeszcze bardziej mnie nienawidzi.
Czuję się okropnie...
okłamując Sama.
Nie mam pojęcia, jak mogłam tak wszystko spaprać.
Kochanie.
Chcę znaleźć Samowi terapeutę.
Rozumiem cię.
Co za szczęście, że Kayla chodzi do dr Brob.
Napisała książkę o pracy z dziećmi ze spektrum.
Dosłownie. Mam kilka egzemplarzy w aucie.
Sprzedam za 17,99, tylko dolara drożej niż na Amazonie.
Po co przepłacać?
Słyszałam o dr Brob, ale nie przyjmuje nowych pacjentów.
Chciałabym jakoś pomóc, ale trzeba mieć znajomości.
- Wiemy. - Wspominałam...
- Tak. - ...że to była szwagierka kuzyna?
Nawet nie krewna.
Śmieszne!
Ha, ha!
Nie wierzę, że się zdecydowałam.
Nie nadaję się do prywatnej szkoły.
Jestem zupełnie inna.
Będziesz się chować w szafie do końca szkoły?
Nie. Zobacz.
Witam, nazywam się Muffy Fancypants. Paszteciku?
Niezła ta Muffy!
Ależ oczywiście.
NIE ZAPOMNIJ ODŁOŻYĆ DEZODORANTU!
Szczoteczka była w złym miejscu!
Cześć, Sam.
Cześć, Evan.
Wiesz, że zawsze jest w prawym górnym rogu,
a teraz była w lewym!
Sam jesteś lewy.
Przełożyłaś?
Co?
Szczoteczkę!
Nie potwierdzam, nie zaprzeczam.
Nie dotykaj moich rzeczy!
Co?
Może odpuść trochę bratu, skoro wasza rodzina...
się rozpada.
Nie. Badania na temat autyzmu wykazują, że nie wolno przerywać żartów,
kiedy nadchodzi kryzys.
Jest do tego przyzwyczajony.
Tak wyrażam troskę.
- Ale z ciebie szuja! - Sam, wiesz, że się troszczę?
Zamknij się!
- Wie. - Szuja.
Czas na pocałunek.
Chyba masz rację.
Cześć wam.
Chyba wam... miło.
Czego?
Ktoś chce przekąskę albo coś do picia?
Nie, dziękujemy,
Marynarka jest za duża. Przerobię ją.
- Nie trzeba. - Troszeczkę!
- Nie. - Odrobinę.
Idź sobie.
Proszę wyjść.
Przepraszam.
Wiedziałeś o dziurze na Antarktydzie?
Dobry rok dla lodowych wieści z końca świata.
To chyba wołanie o pomoc.
- Jak idzie szukanie terapeuty? - Okropnie.
Olej to.
Polegaj na ekipie. Na mnie, tacie, żółwiu.
Edison ma dużo na głowie. Dostał nową lampę.
Taty nie ma.
Chcę, żeby wrócił. Wtedy będzie po staremu.
- Gdzie jest Dougie? - U dziadka.
- Buduje durną werandę. - Zimą?
No chyba.
To bardzo głupia pora.
Nie wiem, nie znam się.
Da się utrzymać młotek w rękawiczkach?
Czy Doug woli gwoździarkę?
Skąd mogę wiedzieć?
Widzę, że mnie potrzebujesz.
Wiesz, jak wyrzucam z siebie problemy?
Wysyłam SMS-y na losowe numery.
Wychodzą z tego ciekawe rozmowy. Zobacz.
„Nocą płaczę w wannie”.
To prawda.
Wysyłam.
To było do kilku osób. Teraz ty.
Chyba nie. Nie lubię rozmawiać z obcymi.
Różnimy się.
Ale w porządku.
Kiedy problem jest poważny, ubieram kurtkę puchową.
Nie jakąś zwykłą. Taką z puchem pierwsza klasa.
Potem strzelam do siebie piłeczkami z wyrzutni.
To działa?
Trudno powiedzieć, ale chroń krocze! Tylko raz popełnisz ten błąd.
Kilka osób odpisało.
Dwa: „spierdalaj” i jedno: „ja też”.
Chcę tylko porozmawiać z Julią.
- To z nią porozmawiaj. - Mama mi nie pozwala.
Jesteś wolny, Sam. Możesz robić, co chcesz.
- Nawet nosić spodnie tył na przód. - Po co?
Nie wiem. Dostęp do portfela? Rozporek na tyłku?
Tracę argumenty.
Dobrze.
Jeśli nie chcesz się sprzeciwiać mamie,
i ja to rozumiem, to mądra babka,
szukaj dalej.
Tak trudno znaleźć terapeutę?
Nie nazwałbym tego „terapią”,
ale raczej „rapowaniem ze znajomym”.
Chyba nic z tego.
No dobrze.
Daj spokój. To bardzo śmieszne,
ale dr Robertson nie jest królikiem.
Nie było cię tam.
Cały czas ruszała nosem.
Zjadła ze 20 marchewek.
Mamo?
Dlaczego tata buduje werandę zimą?
Żeby była na wiosnę.
Co tu robi moja szczoteczka?!
Dziwne.
- Dokąd idziesz? - Na dwór.
Nie pozwalasz mi wrócić do Julii, więc równie dobrze mogę się poddać!
Sam...
Maszerujemy. Łokieć.
Przeciwległe kolano.
Dociskamy. Świetnie. A teraz maszerujemy...
- Halo? - Cześć, Kathy, tu Elsa.
Elsa, cześć! Właśnie robię małe jai ho. Co tam?
Chciałam...
porozmawiać z tobą o dr Brob.
Zastanawiałam się, czy mogłabyś się za nami wstawić.
- Nie wiem, koleżanko. - Proszę.
Choć spróbuj.
Wiem, że masz z nią bliskie stosunki i...
Umówiłam się z nią na jazzowy brunch.
Może uda mi się ją namówić.
Byłoby wspaniale.
Ale nie ma nic za darmo.
Co mam zrobić?
Czego?!
Pomyślałam, że chociaż zwrócę strój.
TRENER BRIGGS
Kto by nie chciał starych spodenek?
Szkołom publicznym najlepiej wychodzi recykling staroci.
I jak przed zmianą szkoły?
Dobrze.
Jak?
Dobrze.
Jak?
Jestem przerażona.
Tak myślałem.
Podobno nastolatki trzeba pytać trzy razy.
To jedna z wielu rzeczy, jaka was łączy z dżinnami.
Po prostu...
nie mogę uwierzyć, że odchodzę z własnej woli.
Jesteście dla mnie najbliższą rodziną.
Będziemy tęsknić.
Ja też będę.
To zawsze będzie moja drużyna, nieważne w jakiej szkole będę.
Nie.
Co?
Gardner, zależy mi na tobie i cieszę się,
że twoje sukcesy umocniły moją pozycję, ale włożysz nowy strój.
Włóż go.
I noś z dumą.
Ale...
pierz go.
Staranniej niż ten.
Co to za zapach?
Cebula i palona guma? Obrzydliwe!
Tak, to mój pierwszy dzień.
Mamo, gdzie marynarka?
Gdzie marynarka?!
Jest... tam.
Jasna cholera!
- Zniszczyłaś ją! - Przerabiam ją.
- I nie mów „cholera”. - Zabroniłam.
Wiem, kochanie, ale była taka wielka i chciałam...
Jesteś niemożliwa!
Casey.
Czytałam artykuł o naprawianiu relacji.
Chcę być bardziej rodzicem niż kumpelą.
Na razie nie bądź nikim, Elsa.
- Casey. - Byłaś przeciwna nowej szkole!
Teraz jeszcze sabotaż. Jutro zaczynam!
Wiem i przepraszam. Będzie gotowa na jutro.
- Mam po prostu mało czasu. - Na zdradę wystarcza,
ale na przeróbki już nie?
Co?
Szlag.
Zdradziłaś tatę?
Sam...
Dlatego nie chciałam dochować tajemnicy.
Przykro mi, Sam.
Dlatego tata odszedł?
- Tak. - Nie buduje werandy?
Zatrzymał się u dziadka.
Ale musi ode mnie odpocząć.
To... nie przez ciebie.
Przez żadne z was. To moja wina.
Dziura na Antarktydzie
to prawdopodobnie efekt buzujących pod lodem wód.
Są niewidoczne,
ale powoli niszczą kolejne warstwy lodowca od spodu.
Nigdy nie znałem żadnej cudzołożnicy.
Sam?
- Chcesz o tym porozmawiać? - Nie.
Na pewno?
Tak.
- Nie chcę. - Dobrze.
Kochanie, znalazłam świetną terapeutkę, dr Brob.
Zadzwonię do niej w poniedziałek.
Centymetr po centymetrze, warstwa po warstwie.
Lód w końcu staje się tak cienki...
Zapiszę w kalendarzu.
...że pęka.
Casey, znów szczoteczka?
Ty!
Przepraszam. Robiłam już tak!
Miałaś jej nie dotykać!
Mój mundurek...
Casey!
Casey Gardner!
Casey! Przestań!
Zostaw!
Casey!
Sam?
Dokąd idziesz?
- Do pracy. - Podwiozę cię.
Nie, dziękuję.
Przystanek Uniwersytet Denton.
Wysiadam!
Cześć, Julia.
Cześć, Sam. Wiesz, że nie powinno cię tu być.
Może usiądziesz na chwilę?
W poczekalni.
Bez obaw. Nie chcę rozmawiać o miłości. Raczej już cię nie kocham.
Ktoś mi strzepał i w ogóle.
Chyba chcesz porozmawiać.
Nie mogę się z tobą spotykać, ale mogę kogoś znaleźć.
- Zadzwonię do koleżanki. - Wiesz, że na Antarktydzie jest dziura?
Tak się ostatnio czujesz? Jakbyś miał dziurę w życiu?
Casey przeniosła moją szczotkę.
Zrobiła się jatka.
Biliśmy się nawzajem, a raczej...
ona biła mnie, a ja leżałem.
Dobrze się czujesz?
Nie wiem, jak się czuję.
Czasem to normalne.
Myślałem, że wściekłem się o szczoteczkę, ale...
może o to, że Casey skłamała na temat romansu mamy
albo o to, że mama miała romans
i tata nie chce już z nami mieszkać, a ja go potrzebuję.
Właściwie...
chyba o szczoteczkę.
No dobrze.
Jestem z ciebie dumna.
Za bójkę z Casey? To bez sensu.
Nie.
Rok temu nie potrafiłbyś spokojnie rozmawiać
po tak stresującym zajściu.
Wierzę, że co by się nie działo, dasz sobie radę.
- Tak? - Tak.
Polecę ci świetnego terapeutę.
Nie. Byłem już u każdego w mieście. Nawet u królika.
Są do dupy. Chcę ciebie.
Przykro mi, ale to niemożliwe. To nie byłoby dla nas dobre.
Wiem.
Mama też nie chciała, żebym tu przychodził, ale jestem wolny.
Mogę nosić spodnie tył na przód.
Dziękuję, że byłaś moją terapeutką.
Poza tą chwilą, kiedy nawrzeszczałaś na mnie w autobusie.
Reszta była OK.
Nie ma za co. I przepraszam za tamto.
Może kiedyś znów będziesz moją terapeutką.
Nie sądzę.
Ale może.
Odejdź, Elsa!
To ja.
Tata!
Mama dzwoniła.
- Przykro mi, że mnie nie było. - Mnie też.
W porządku?
To moja wina. Źle, że napisałam o mamie na tablicy.
Nie, to nie twoja wina.
Nie twoja.
Rozumiesz, kochanie?
To było...
trochę niemądre, ale jesteś nastolatką.
A właśnie tak...
robią nastolatki.
Wybacz, że cię zawiodłam.
- Nie powinnam była bić Sama. - W porządku.
Wygląda na to...
że ci przyłożył.
Wydaje mi się, że sama się uderzyłam.
Brat cię nie pobił?
Nie.
Już dobrze, kochanie.
Rozumiesz?
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Jesteś. Dzwoniłam.
Wszystko dobrze? Jak praca?
Spóźniłem się 46 minut, bo autobus zatrzymał się obok gabinetu Julii.
Postanowiłem się z nią zobaczyć.
Co?
Zobaczyłem się z Julią.
Wiem, że się na mnie gniewasz, ale zabroniłam ci.
Nie wiem, czy się gniewam. Nie wiem, co czuję.
- Ale to normalne. - Rozumiem.
I jak spotkanie?
- Kochanie, pomówmy. - Nie.
- Tata! - Cześć.
- Wróciłeś? - Tak.
Dobrze. Sporo cię ominęło.
Mamy nową paskudną tabliczkę świąteczną i wiem o zdradzie mamy.
Tak.
Mama zmieniła marynatę. Zły pomysł.
- Wróciłeś. - Wracam do domu.
- Kochanie... - Ty musisz odejść.
Co?
Nie wygłupiaj się.
- Nie zostawię dzieci. - Ani ja.
Nie ma mnie kilka dni i nagle zaczęli się atakować?
- Sam nie robił tego od lat. - Wiem, ale...
Popełniłem błąd, odchodząc, i nie chcę go powtórzyć.
- Oboje zostańmy. - Nie.
Będę spać na kanapie.
Dogadamy się.
Nie mogę być przy tobie.
- Doug. - Nie.
- Proszę. - Powiedzieć, jak bardzo mnie obrzydzasz?
Brzydzę się tobą.
Dobrze.
Wyprowadzę się rano.
Lepiej dziś w nocy.
Tak?
Kupiłaś mi nową szczoteczkę i włożyłaś na miejsce.
Mama ma mnóstwo szczotek w domu.
Sam...
przykro mi.
Wiem.
Użyłem zniżki pracowniczej, żeby kupić ci ołówki do szkoły.
Siedem milimetrów. Takie lubisz rysiki.
Dziękuję.
Nie musiałeś.
Jestem twoim bratem.
Też się mogę o ciebie zatroszczyć.
Jest i kotka! Dziękuję, że się nią zajmiesz.
Wracamy we wtorek.
W torbie są krople do oczu. Dwa razy dziennie. Łatwizna.
Proszę, moja Małpeczko. Tak!
Na pewno porozmawiam z Tamrą.
To znaczy z dr Brob. Jestem z nią na „ty”. Lecę!
Chris czeka w aucie. Do widzenia, pięknotko.
Troszcz się o nią, bo cię zabiję. Żart!
Albo i nie. Do miłego!
Napisy: Krzysztof Bożejewicz