Mamo, jak długo twoja koleżanka będzie spała w centrali?
O 10 jest pociąg do Santa Fe!
To pokój gościnny, Christopher.
Nie bądź niegrzeczny.
Nie zwracaj uwagi, palant z niego.
Jak wspaniale pościelone łóżko!
Byłaś w wojsku?
Lubię się dobrze otulić.
- Jakbym była zakopana. - Czy ty...
odkurzyłaś dywan?
Wcześnie wstałam.
Odrobinkę wyszorowałam też łazienkę.
I wyjęłam składniki do ciasta maślankowego z jagodami i kawą,
- żeby były w temperaturze pokojowej. - Weźmy ślub.
Dziękuję, że nas przygarnęłaś.
Obiecuję, że Małpeczka i ja nie zabawimy tu długo.
Irytujące osoby pokroju Kathy nie zasługują na koty.
- Prawda?! - Spójrz na nią.
Maleńka przytulanka.
Opróżniłam szufladę.
Były tu głównie rozkłady jazdy pociągów
i torebki ze skorupkami pistacji.
Dzięki, nie trzeba było. Niedługo wrócę do domu.
Tak myślisz?
Tak!
Wiele z Dougiem przeszliśmy.
Dwadzieścia dwa lata małżeństwa nie skończą się ot tak.
Możesz zostać tak długo, jak zechcesz.
Nie może!
Gdy samica pingwina cesarskiego zniesie jajo, natychmiast odchodzi.
To samiec ma wtedy ogrzewać jajo, aż wykluje się młode.
Tak?
- Gdzie jest jajo? - Pod ogonem ojca.
To facet?
Super!
Keczup!
Co oglądacie?
Młode pingwiny.
Raczej młode nudy.
Dobrze wyglądasz.
Beznadziejny mundurek.
Pierwszy dzień. Cieszysz się?
Sama nie wiem.
Sam, poradzisz sobie beze mnie?
Tak, jesteś irytująca.
Przygotowałam go na trudy prawdziwego świata.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
- Puk, puk. - Mama!
I kot.
Co ty tu robisz?
Chciałam pożegnać wszystkich w dniu powrotu do szkoły.
Poza tym zostawiłam kilka rzeczy. Nie spakowałam dobrych skarpetek.
Właśnie się zbieramy.
Pusta lodówka.
Może skoczyć po parę rzeczy do sklepu? Zrobię kolację.
Poradzimy sobie.
A może coś innego? Mogę pozmywać, pościelić łóżka.
Nie trzeba.
- Już tu pani nie mieszka. - Ruchy.
Nie spóźnijmy się.
To pierwszy dzień. Sam...
Sam?
Kochanie?
Tęskniłam za tobą.
To pierwsza noc, którą spędziłam bez ciebie.
- Masz teraz kota? - Tymczasowo.
Czemu czarne charaktery zawsze mają kota?
Nie możemy się spóźnić.
NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
- Cześć. - Cześć. Izzie, tak?
Casey. Jestem...
Przepraszam, przecież wiesz. Bardzo się denerwuję.
Jestem tą nową z Newton.
- Słuchaj, nowa z Newton. - Mam na imię Casey.
Pewnie byłaś na topie w dawnej, gównianej szkole...
Milutko. Powinnaś występować w filmie powitalnym.
Słyszałam o tobie.
- Coś dobrego? - Zawiesili cię za pobicie, więc nie.
Ciężko harowałam na tę drużynę. Nie chcę dramatów.
- Ja też nie. - Mam to w nosie.
Po prostu się zachowuj.
Trener mówił, że mnie oprowadzisz. Czy to...?
- Zajęcia są tam. Powodzenia. - Dziękuję. Bardzo mi pomogłaś.
Cześć, Sam. Wróciłam z Maine.
Najwyraźniej.
Wyglądasz jak Amundsen na ekspedycji.
Tylko nie masz odmrożeń i brody.
- To komplement? - Oczywiście.
Dziękuję.
Mama źle się czuła i dała mi kartę kredytową.
Trochę odleciałam w outlecie L.L. Bean.
Przemyślałam kilka spraw.
Wiejskie krajobrazy zachęcają do cichej refleksji i...
nasz związek powinien być wolny.
Dobrze.
Co to znaczy?
Kuzynka Coco przyjechała na ferie ze Skidmore.
Jest w kilku wolnych związkach.
Może się zabawić,
ale też skupić na tym, co ważne, czyli życiu i przyszłości.
Mam 12 lat, żeby znaleźć się na liście „30 przed 30” Forbesa.
Myślałam też, żeby pojechać do szkoły Oprah w RPA...
Czasem, kiedy rozmawiam z Paige, przestaję ją rozumieć.
Jakby nagle stała się wielorybem, albo delfinem używającym echolokacji.
Ja mówię po angielsku.
Co?
Jesteś jak wieloryb.
Co?
Echolokacja.
Czasem mam wrażenie, że mówimy w innych językach.
- Właśnie. - W każdym razie
nasz związek będzie wolny i bez zobowiązań, ale wciąż...
możemy robić to.
Dobrze.
Zgadzam się.
Jeszcze?
Przepraszam, ale muszę się uczyć.
Widzisz? Wolny związek.
Sam, co ty wyprawiasz?
Nie możesz mnie trzymać za rękę.
Właśnie się całowaliśmy.
No i?
Wiesz, gdzie jest sala CL172?
Świetnie. Wielkie dzięki.
Serio? Taki macie dzwonek?!
To znaczy...
Etap piąty to tworzenie się ATP.
Wiązanie substratu z koenzymem A ma tyle energii, żeby...?
- Rozpoczęła się reakcja? - Tak. Ale dzieje się coś jeszcze.
Zmiana...?
Substratu. Powstaje pierwotna forma.
Tak. Na etapie szóstym usuwane są cząstki węgla...
To rozszerzenie? Miałam być na podstawie.
I jesteś.
To spoko. Nie wiedziałam, że jestem głupia.
...rozdziały 7-12.
Zupełnie nie rozumiem.
Paige całowała się ze mną w sali do plastyki,
ale nie chciała, żebym trzymał ją za rękę, chociaż to ona wymyśliła tę zasadę.
Nic nowego. Piękna lisica podstępnie robi ci mętlik w głowie.
Tak. Mam mętlik.
Bo znalazłeś się w szarej strefie.
Najpierw było między wami gorąco: związek.
Potem złamałeś jej serce i zamordowała pingwina. Nie ma związku.
Chce się chronić, ale nadal się jej podobasz.
To jasne. Wylądowałeś w szarej strefie.
- Ptak to szara strefa czy ja? - Tak.
Dobrze. Porada.
- Usiądź. - Liczyłem na to. Mam notatnik.
Gotów? Oto co musisz zrobić.
Nic.
Co?
Stary, szara strefa jest najlepsza!
Dymanko i zero odpowiedzialności.
Ujmę to tak: dlaczego nie warto trzymać w domu smoka?
- Jest mnóstwo powodów. - Właśnie! To znaczy...
skąd wziąć skarb, na którym będzie spał?
Co zrobić, by nie spalił domu?
Jak trzymać go w tajemnicy przed FBI, żeby go nie zabrali jak ET?
Gdyby te wszystkie problemy magicznie zniknęły, na pstryk...
mógłbyś spędzać całe dnie ze smokiem.
Chyba nie nadążam.
Szara strefa jest w porządku.
Sam nie wiem. Lubię mieć zasady. Potrzebuję ich.
To ją o nie poproś.
- Ale zarąbiście byłoby mieć smoka! - Nie bardzo.
A śpiewającego?
Też nie.
Cześć.
Jesteś zmęczona?
- Ciężki dzień? - Nie. Był wspaniały.
Odnalazłaś się?
Tak.
Oprowadziła mnie bardzo pomocna dziewczyna.
Świetna szkoła.
Pokochasz ją.
- Masz bulimię? - Nie.
To dobrze.
Niepotrzebny mi zły wpływ.
Fajne buty. Mama kazała mi kupić nowe.
Bezsens. Byłyśmy w Paryżu,
a kurs euro do bani.
Lubię znoszone buty. Jak twoje.
- Dzięki. - Znów byliśmy w Aspen.
Nudy.
Rodzice co roku zabierają nas do innego miasta w Europie. Męczące.
A jak twoje ferie?
Nic specjalnego.
Kilka razy poszłam do hipermarketu.
- Rozciągnęłam się. Tędy biegamy? - Tak.
Dobrze.
Przezabawna.
Cześć.
PYSZNA LAZANIA! MAMA
Mama tu wróciła?
Nie wiem.
Jak tata pingwin?
Jeśli miałbym zgadywać... Jest głodny.
Od tygodnia nic nie jadł.
Mam pizzę.
Spotkajmy się.
TAK!
Nieźle.
Lazania musiała być pyszna.
Nie będę kłamać: była wspaniała. Jest dobrze.
Jest! Co na siebie włożysz? Moim zdaniem...
powinnaś podkreślić biust.
Mogę ci coś pożyczyć.
- Zrobię sobie grzywkę. - Co?
- Teraz? - Kiedyś już miałam.
Dobrze wyglądała. Była urocza.
Zrobię to.
Odejdę.
- Nieprawda. - Jest okropnie.
Byłaś tam tylko jeden dzień. Daj szkole szansę.
Nie. Wróć do liceum Newton.
Porzuć marzenia, Casey.
Może powinnam.
Uczniowie są beznadziejni. Zajęcia też.
Jedna wielka beznadzieja.
Dzwonek brzmi, jakby elf grał na trójkącie.
Z początku to uspokajające, ale potem zaczyna niepokoić.
Racja. Sam bym się poczuł nieswojo.
Do tego kapitanka zespołu, Izzie, mnie nienawidzi.
Zabiję ją.
- Nakręciłaś się dzisiaj, co? - Tak.
Ciężko mi bez ciebie.
Moja ostojo!
Mama.
POTWORZYCA
Cały dzień wydzwania.
To miłe.
Nieprawda.
- Jest okropna. - Tak.
- Nie znosimy jej. - Tak.
Wiem, że ciężko ci w nowej szkole, ale jesteś wspaniała.
Lubią cię wszyscy, którzy cię poznają. Snobistyczne dupki też.
Powinienem się martwić, że jakiś bogaty koleś mi ciebie zabierze.
Powinieneś.
Tak.
Możecie to robić, ale ja się stąd nie ruszam.
Dobrze.
Sam! Czy Casey powinna wrócić do Newton?
Nie tęskniłem dziś za nią, więc nie.
- Wcale mnie nie zranił. - Tata przyniósł pizzę.
Wystarczy dla wszystkich, ale goście mogą wziąć tylko po kawałku.
Dobrze.
Nie martw się szkołą.
Poradzisz sobie.
A jeśli nie, zawsze możesz wrócić do Newton. Do boju, Sowy!
Co się ze mną dzieje?
Sam, świetnie. Jakie podziękowania wysłać do rekrutacji w Bowdoin?
Wyszukany wzór sugeruje, że myślę nieszablonowo.
Ten w kwiatki, że jestem pracowitą tradycjonalistką.
Mam to gdzieś. Paige...
musisz mi wyjaśnić zasady wolnego związku.
Nie zastanawiałam się nad tym, ale...
Zasada numer jeden: Nie trzymamy się za ręce. Ani za książki. Za nic.
Ale za siebie możemy. Kiedy tak powiem.
Nie masz nic robić. Mówię tylko, jak się czuję!
Nie rozmawiamy o uczuciach, miłostkach i finansach.
Weekendy mamy dla siebie.
Jeśli będziemy jeść razem lunch albo się uczyć,
usiądziemy naprzeciwko siebie, nie obok jak Francuzi.
- Ale całujemy się jak oni. - Rozumiem.
Chcesz pooglądać ze mną pingwiny?
Zdecydowanie nie.
Wspólne zainteresowanie narodzinami to grząski grunt. Wbrew zasadom.
Dobrze.
Wyglądają uroczo. Wyślij mi link.
PRYWATNE LICEUM CLAYTON
Dasz sobie radę!!!
Przepraszam.
Czemu nikt nie nosi mundurka?
Dzień bez mundurka.
Świetnie.
- Smacznego. - Dzięki.
Tak, słucham?
- Poproszę kawałek pizzy. - Jasne.
Dwadzieścia trzy punkty.
Jakie punkty?
Masz je na karcie.
Wczoraj był mój pierwszy dzień.
- Przyjmuje pan gotówkę? - Nie. Przykro mi.
Tylko punkty. Ale...
za rogiem jest automat.
Świetnie.
Co podać?
Spróbuj 32-12-17.
Skąd wiedziałeś?
To moja szafka.
Świetnie.
Zły dzień?
Zły tydzień.
Paskudne miejsce.
Zajęcia są trudne. Toalety ukryte.
I jakie punkty?
Prawdziwe pieniądze są złe?
Jesteście zbyt delikatni, by wziąć je do rąk?
Jem batoniki i orzeszki, które znalazłam w kieszeni.
Orzechy są tu zabronione.
Przepraszam.
Specjalnie ukryli toalety. Nie przystoi nam siedzieć na kiblu.
Casey.
- Nate. - Miło cię poznać.
Jesteś tu jedyną półmiłą osobą.
Półmiłą?
- Jestem ostrożna. - A gdzie w tym frajda?
- Nate! - Cześć.
Poznałeś Newton.
Nie masz na imię Casey?
Pa, Newton.
Tak, Casey.
Casey.
Dzwon alarmowy.
Dobrze. Cześć.
Cześć.
- Zamówimy kawę czy...? - Nie.
I dobrze.
Wypiłam dwie u Luisy.
Ma wyśmienitą kawę orzechową i teraz jestem trochę...
pobudzona.
Elsa, nie możesz przychodzić do domu, kiedy chcesz.
Musimy ustalić jakieś zasady.
Zasady?
Tak.
Zapisałeś je?
- Żebym nie zapomniał. A co? - Rozumiem.
Nic...
Możesz widywać się w domu z dziećmi,
ale daj mi znać kilka godzin wcześniej.
Żebyś mógł ukryć zwłoki?
Zastanawiam się tylko, dlaczego aż tak długo.
Pisz tylko w nagłych sytuacjach.
Nie musisz odzywać się 30 razy dziennie.
Chyba przesadzasz.
Zakładaj, że wywiązałem się z obowiązków domowych,
chyba że powiem inaczej.
Nie musisz wszystkiego robić sam.
Tata pingwin robi.
Poradzę sobie.
Doug...
Wiem, że cię zraniłam.
Zrobiłam coś niewybaczalnego.
Ale naprawimy to.
Wiem, że damy radę.
Trzymaj się zasad.
Wtedy będzie dobrze.
Nie masz...
Co?
No co?
Nic.
No dobrze.
Muszę iść.
Ludzie zakładają obrączki, a potem je zdejmują. Może to tymczasowe.
Przynajmniej masz śliczną fryzurę.
Nawet nie zauważył.
Faceci są głupi.
Kathy.
Halo?
Cześć, kochana! Wróciliśmy.
Przyjadę po Małpeczkę. Daj mnie na głośnik. Pogadam z nią.
- Nie. - Że co?
Nie. Nie oddam jej.
Nie. Ja jej bardziej potrzebuję.
A ona potrzebuje mnie.
No dobra... Odbiło jej.
To było super!
Tak?
- Dzień dobry. - Mam tę głupią kartę.
- Mogę wreszcie zjeść? - Oczywiście.
Za 48 godzin.
- Co?! - Okres wstrzymania środków. Przykro mi.
Ale za rogiem jest automat...
Wiem. Tak.
Jezu!
- Dlatego wziąłem dużą. - Dzięki, zjem całą.
Możesz wziąć moje batony.
- Okres wstrzymania środków? - Tak.
Łatwiej kupić pistolet, niż tu coś zjeść.
Może odniosłaś inne wrażenie, ale drużyna cieszy się, że dołączyłaś.
Racja. Odniosłam inne wrażenie.
Nie słyszałaś ich, kiedy pobiłaś rekord.
Izzie czuje się zagrożona, bo jesteś od niej szybsza.
Powinieneś tak mówić o swojej dziewczynie?
Ode mnie się nie dowie.
Rozumiem.
Dwa razy w roku zakładam bieliznę taty.
Dzięki temu wiem, czemu nie noszę ciasnych majtek i czemu tata zrzędzi.
Dlatego lubię Paige. Mogę przy niej mówić dziwne rzeczy.
Wyjaśniła mi zasady i podoba mi się wolny związek.
Możemy się całować.
I możesz skakać z kwiatka na kwiatek, ty napalona pszczółko.
Niezła laska.
Co robisz?
- Skąd wie? - To jakieś czary.
- Mam do niej przyjść. - Wiesz, co to znaczy. Prezerwatywę?
Mam przy sobie 12. Trzy w butach,
kilka w kieszeniach i...
jedną w twoim uchu.
- Masz prezerwatywy w butach?! - Pomagają na zapalenie rozcięgna.
Dzięki, że jesteś.
Zasada dziewiąta: żadnych całusów na przywitanie.
Przepraszam. Po prostu...
Wpisali mnie na listę rezerwowych Bowdoin.
Ze smutku cały dzień piekę.
Zjadłam już sześć ciastek.
- Czuję się odrzucona. - Zasada trzecia: nie mówimy o uczuciach.
Gdzie się całujemy?
Na kanapie?
Szczerze mówiąc, jestem przybita.
Nie moglibyśmy...
przytulić się i obejrzeć filmu?
To żart?
- Zasady czwarta i 11. - Zapomnij o nich!
Dobrze? Co do mnie czujesz?
Nie wiem, co czuję, ale Julia mówi, że to normalne.
- Kiedy to powiedziała? - W zeszłym tygodniu.
Kiedy pojechałem powiedzieć jej o problemach rodziców.
To znaczy? Jakich problemach?
Mama zdradziła tatę i mieszka teraz z Christopherem. I ma kotkę.
- Co? - Wiem, koty są straszne.
Nie!
Czemu nie powiedziałeś mi o rodzicach?
Nie musiałem. Powiedziałem Julii.
Sam, bardzo mi przykro i zawsze możesz ze mną pogadać.
Problem w tym, że kiedy trafiłam na listę rezerwowych
i kiedy działo się coś złego, to tobie chciałam o tym powiedzieć.
Ty wciąż...
zwracasz się do Julii.
Jest pomocna.
Musimy zakończyć nasz wolny związek.
Co?!
- Poznałem już zasady i nieźle mi idzie. - Wiem.
Ale mnie nie.
Powiem ci jedno.
Nigdy nie dostałem ciastek po rozstaniu.
Nie chciała widzieć ani ich, ani mnie.
Rozumiem.
Dajcie jedno.
Co tam?
Paige ze mną zerwała.
Znów byliście razem?
W sumie to sam nie wiem.
- Ładna grzywka. - Dziękuję.
Moja Małpeczka. Tęskniłam.
Wiem, że to był tylko wolny związek,
ale miło było wiedzieć, że mogę liczyć na Paige.
Przykro mi, Samie.
- Mnie też. - I mnie.
Chcesz pooglądać pingwiny?
Dobrze. Jeśli wiatr się nasilił, ojciec mógł zmienić pozycję.
Ale by było!
- Jesteś dobrą siostrą. - Cicho.
- Daj 20 dolców, a będę milczał. - Spadaj, głupolu.
Tak! Zupełnie zmienił pozycję! Zobaczcie!
Jutro lunch?
Napisy: Krzysztof Bożejewicz