- Cześć. - Cześć.
- Co tu robisz? - Wyszedłem pobiegać.
Tak? Niezły strój sportowy. To dżinsy Nike?
- Chłoną wilgoć? - Nie dałaś mi wyboru.
Nie widujemy się. Ciągle siedzę w domu.
Wczoraj oglądałem z babcią Koło fortuny.
Przyszedłeś, żeby mnie spowalniać?
Jestem powolny?
Byłym szybszy, gdybym miał inne...
płuca.
Tak lepiej.
Dobrze. A może jeszcze raz, ale tym razem...
na leżąco i z mniejszą liczbą ubrań?
À propos... Tak sobie myślałam i...
nie masz wrażenia, że się trochę pospieszyliśmy?
Może moglibyśmy...
trochę zwolnić?
- Co się dzieje? - Co? Nic.
O co chodzi?
Nawet na mnie nie patrzysz.
Jesteś zakłopotana. I to bardzo.
Nieprawda, zawsze taka jestem. Cicho bądź.
Posłuchaj...
Rozumiem.
Możemy poczekać, jak długo tylko zechcesz...
na drugi pierwszy raz.
- Dobrze? - Dzięki.
- Chcesz jutro obejrzeć jakiś film? - Tak.
Co?
Szlag, myślałem, że skończyliśmy.
Znajomość stada i trzymanie się z nim zapewnia większości ssaków przetrwanie.
Członkowie mojego ciągle migrują.
Do innych szkół...
innych domów...
innych pacjentów...
albo po prostu... z dala ode mnie.
Wszyscy martwili się moim pierwszym dniem w szkole bez Casey.
Okazało się, że z powodu rozstania z Paige...
to nie o pierwszy dzień powinni się martwić.
Ale o dziewiąty.
NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Racja.
California maki.
Przepraszam za spóźnienie.
W sumie jestem na czas, ale zwykle przychodzę wcześniej,
- więc dla mnie to spóźnienie. - Żaden kłopot.
Chwalisz się, czy przepraszasz?
Proszę usiąść. Tak sobie gawędziliśmy.
PANI WHITAKER
O czym?
O sushi.
Surowa ryba! Pycha!
Choć to ryzykowne.
Dziękuję pani, że się z nami spotkała.
Chcieliśmy sprawdzić, co i jak,
bo Casey nie chodzi tu już do szkoły, a ja...
My...
mamy w domu pewne zmiany...
Miała romans, tata ją wyrzucił i teraz ma kota. Kota...
Sam, to nasza osobista sprawa.
Wróćmy do sedna.
Chcemy pomóc Samowi, jak tylko możemy.
Zauważyłam, że nie złożył podania na uczelnię.
Już ustaliliśmy.
Po ukończeniu liceum Sam zostanie w domu,
zrobi ze dwa kursy w szkole policealnej
i zostanie w Techtropolis.
Tego chcesz?
Nie musi tak być. Możesz wyjechać na studia, Sam.
Mogę zostać w domu.
Sam, jeśli nadal się zastanawiasz,
prowadzę grupę dla uczniów ze spektrum
skupioną na życiowych zmianach
związanych z ukończeniem szkoły.
Naprawdę?
Brzmi fajnie.
Jest fajna. Bardzo fajna.
Przygotowuje uczniów do dorosłego życia i pomaga im stać się niezależnymi,
by byli gotowi na tak zwaną...
Otchłań.
Zabrzmiało przerażająco. Muszę przestać tak mówić.
Nie wiem, czy mam ochotę.
Niepotrzebna nam grupa.
Umówiłam Sama z doktor Brob.
Śledzę ją na Instagramie! Jest świetna.
Grupa to ciekawy pomysł. Pomyślimy o uczelni.
Doug?
Ustaliliśmy to już rok temu.
Życie się zmienia.
Ty powinnaś wiedzieć najlepiej.
No i mamy dzwonek.
Że co?
Jest.
Troszkę się pospieszyłam.
Było miło, co?
Śmierdziało grzejnikiem.
Wiesz co? Masz rację.
No dobrze. Zobaczymy się później. Miłego dnia.
Wiem, że nie rozmawialiśmy za dużo, od kiedy dowiedziałeś się, co się stało.
Rozumiem.
Ale jeśli chcesz o coś zapytać, możesz na mnie liczyć.
Nie.
Każdy ma kiedyś ochotę pobiec...
Zwalniasz, Newton.
...ulotnić się.
Autystykom też zdarza się ucieczka.
To nie sprint! Dajcie spokój, dziewczyny!
Nic ci nie jest?
Popchnęłaś mnie!
Nie.
Nie popchnęłam.
Najgorszą historię o ucieczce
opowiedziała mojej mamie hostessa na mongolskim grillu, kiedy byłem mały.
Opowieść o lwie.
Autystyczny chłopiec pojechał z rodzicami na safari do Afryki.
Był przerażony dźwiękami i zapachami dżungli.
RRR! GRRR! SSS! KŁAP!
Czuł, że wszędzie są drapieżniki.
To było dla niego zbyt wiele. Uciekł.
Według legendy...
pożarł go morderczy lew.
No dobrze!
Spokój.
Czas na pracę w grupach.
Utwórzcie czteroosobowe grupy.
Po cichu!
W Connecticut nie ma zbyt wielu lwów.
Są tylko cztery.
Sam, musisz dołączyć do grupy.
Prawdopodobieństwo, że mnie pożrą, jest dość niskie.
Sam, proszę, zdejmij słuchawki.
Ale są u nas niedźwiedzie, łobuzy i inne straszne rzeczy.
Sam.
Sam?
NAUKA JAZDY
Jezu, zabiłam Sama!
Jesteś cały?
Przepraszam. Powiedz Casey, że nie chciałam.
Nagle poczułem się jak ten chłopiec w dżungli.
Cześć.
„Wygrałaś”.
Tak powiedział.
Co to za oświadczyny? Zero romantyzmu.
- Co racja, to racja. - Bzdura!
Koleżanka zawsze przyzna ci rację.
A poza tym, owszem, wygrałaś, bo pierścionek kosztował fortunę.
Tu nie chodzi o wygraną czy przegraną.
Chodzi o to, co dalej.
Nadal nie wiem, czemu tu jestem i czuję się z tym niekomfortowo.
Wyjaśnijcie, o co chodzi.
Wypadałoby zacząć od odpowiedzi na oświadczyny.
Odpowiedziałam. Poprosiłam o więcej czasu.
Nie dopuszczasz myśli...
o oświadczynach ani o ciąży.
Co? Nie!
Całkowicie dopuszczam myśl o tej...
dziwnej rzeczy. Zostawmy to.
OMG, Julia.
Przestań tak mówić.
Jesteś chirurgiem po Harvardzie.
Ma trochę racji.
Wiążesz spodnie gumką, bo nie chcesz kupić odzieży ciążowej.
Nie powiedziała też rodzicom.
Mama zwariuje.
Ma słabe serce. Nie chcę jej zabić.
Tak nie może być.
Nie i koniec, jasne?
TRENERKA CROWLEY
Nie musicie się uwielbiać, ale...
musicie się uwielbiać.
Casey, zrobisz Izzie okład z lodu i obie tu zostaniecie,
aż się dogadacie.
Już to zrobiłyśmy.
Wiecie co? Nie.
Sama się tym zajmę.
Muszę zadzwonić, ale ktoś mnie popchnął i nie mogę ruszać nadgarstkiem.
- Nie miałam jak cię popchnąć. - Dobra, dobra.
Wyjmiesz mi telefon z plecaka?
Dobrze, ale cię nie popchnęłam.
Mam dość tej durnej szkoły i drużyny biegaczek.
Cześć, tu Izzie.
Musisz popilnować dziecka kilka godzin dłużej.
Dobrze.
Świetnie. Na razie.
Dziecka?
Masz dziecko?
Pewnie, że nie. Nie jestem kretynką.
- Mama jest. - Moja też.
Nie twój interes, ale opiekuję się trojgiem rodzeństwa.
- Serio? - Tak.
- Czyli nie jesteś megabogata? - Jeszcze nie.
Mój brat ma autyzm, więc...
ciągle się nim opiekuję.
Nie wiedziałam.
Skąd miałabyś wiedzieć? Prawie ze mną nie rozmawiasz.
Rozmawiam. Mówię niemiłe rzeczy.
Jesteś inna, niż się spodziewałam.
Nie jestem jak inne dziewczyny.
Nie mogę nawalić.
W zeszłym roku Penelope wjechała autem w drzewo. I co?
Rodzice kupili jej nowe auto.
Quinn trzyma w szafce wódkę. Na nudę.
- Serio? - Tak.
Z jakiegoś powodu ma tam też bikini.
Dla mnie...
ta szkoła ma znaczenie.
Czuję, że muszę być cały czas idealna, a to męczące.
Dlatego byłaś taka chamska?
Pewnie tak.
Albo tak już mam.
Halo?
Cześć! Dzwonili ze szkoły. Sam uciekł.
Wiem, napisał do mnie.
Naprawdę? To dobrze.
Właśnie go odbieram. Muszę lecieć.
Świetnie.
- Przyjadę. - Nie ma potrzeby.
Dobrze.
Zadzwoń, gdybyś mnie potrzebował.
I...
nie zapomnij...
o spotkaniu z dr Brob o 16.
Dobrze. Pa.
Uwielbiam tosty.
Co wolisz, Sam, tosty czy pizzę?
Tosty. Są sztywniejsze, więc łatwiej jeść je jedną ręką.
Prawda. Całkowita.
Wszystko dobrze?
Potrącenie musiało być straszne.
Nic się nie stało.
Z Beth na razie żaden kierowca.
Wybiegłeś z zajęć?
Było za głośno.
Porozmawiamy o tym, co czujesz?
Nie chcę.
Rozumiem.
Też nie lubię rozmawiać o uczuciach.
To trudne.
Wyszukałem tę grupę, o której wspominała pani pedagog.
Mają później spotkanie.
Mam rozmawiać o problemach z bandą przypadkowych ludzi,
rozmawiających o durnych problemach?
Nie są przypadkowi.
To dzieciaki z autyzmem tak jak ty. Niedługo kończą szkołę.
Przypaliłeś mi tosta.
Wiem.
TOST
Czytałam o takim gościu, chyba z Vermont.
Robi 160 kilometrów na raz.
Dosłownie wychodzi z domu i przebiega 160 kilometrów.
Roboty nie ma czy co?
Pomyślałam wtedy, że to świetne.
Taka wolność?
Ale teraz... sama nie wiem.
- To znaczy? - To znaczy...
głupio myślałam, że mogę stąd wyjechać.
Sam i mój tata...
mnie potrzebują.
Chciałam wyjechać jak najdalej, ale teraz...
nie wiem, czy kiedykolwiek to zrobię.
Walić to. Zaraz wracam.
Jestem w kozie.
Przyjadę, kiedy będę mogła.
Mam dość bycia idealną.
Choć raz przestańmy przejmować się innymi.
Obrobiłam szafkę Quinn.
DZIŚ TERAPIA GRUPOWA
Dasz radę.
Gdzie jesteście? Macie 15 minut spóźnienia.
UMYSŁ MŁODEGO AUTYSTYKA
Na pewno niedługo będą.
Ma pani piękne włosy.
Ładnie błyszczą.
Lily, chciałaś o czymś porozmawiać.
Tak. Zawsze chodzę do tej samej dentystki, dr Ruth Swan.
Ostatnio rodzice powiedzieli, że już nie mogę.
Dlaczego?
Jest na emeryturze.
Co teraz zrobisz?
- Pozwolę, by wypadły mi wszystkie zęby. - To głupie.
Nie oceniamy tu innych.
- Właśnie, Sam. Nie oceniamy. - Amber.
Nie oceniaj tego, że Sam ocenia.
Wiem, że to głupie, ale...
nie mogę iść do kogoś innego. Nie mogę.
Jeśli zaczekasz, ja mogę cię leczyć. Chcę zostać dentystą.
Zmiany są bardzo trudne. Dla wszystkich.
Komu z was trudno się z nimi uporać?
Nie zawsze była okropna.
Kiedy byłam młodsza, była zrównoważona i zabawna.
Potem odszedł mój tata,
a ona doznała urazu w pracy i zaczęła brać leki...
Dalej było tylko gorzej.
Do bani.
Nie chcę być taka jak ona.
Jezu, mam tak samo! Zdrówko!
Spędzam z Nate’em tyle czasu także dlatego, że...
nie chcę do domu.
Nie dlatego, że to twój chłopak i go kochasz?
Nie, Nate jest super, ale...
czasami czuję się z nim nieswojo.
Jakby pochodził z innej planety i nie wiedział, jak jest na mojej.
Masz tak z Evanem?
Nie. Raczej nie.
Szczęściara! Jezu!
- Pana pierwszy raz? - Tak.
Przychodzę tu z córką od pół roku. Pani Whitaker jest wspaniała.
Jest, chociaż boi się sushi.
Nie wiedziałam.
A ja to wiem, bo znam ją trochę lepiej.
Pupilek!
Jest pan głodny?
Niepotrzebny posiłek przyspiesza czekanie.
- Czipsy serowe. - Uwielbiam.
Dziękuję.
- Czym się pan zajmuje? - Jestem ratownikiem medycznym.
- Serio? - Ratuję ludziom życie.
Nic specjalnego.
Córka ma obsesję na punkcie karetek.
Powinien pan się stąd ulotnić, zanim wyjdzie.
Inaczej będzie zadawać 10 000 pytań.
Jestem przyzwyczajony.
Mogę ją kiedyś przewieźć.
Jezu, byłoby wspaniale!
- Byłby pan jej bohaterem. - Służę uprzejmie.
Dam panu numer telefonu.
Dobrze.
- Już można. - Na imię mam Megan.
A ja Doug.
- Miło mi cię poznać. - Wzajemnie.
Ktoś jeszcze chce opowiedzieć o zmianach, z którymi musi się uporać?
Ja.
Chodzi o to, że moja mama już z nami nie mieszka,
siostra zmieniła szkołę, terapeutka nie chce się ze mną spotkać,
moja była dziewczyna chciała
mieć wolny związek, a potem żadnego.
I...
zwierzęta trzymają się w stadach, by były bezpieczne.
By ich nie zjedzono.
Czułem się jak takie zwierzę bez stada.
Do tego wszystkiego niedługo czeka mnie otchłań.
To...
straszne.
Tyle.
Zapomnij o tym.
Mówiłam o Otchłani tylko dla dramatyzmu.
To dość trafne określenie.
No dobrze.
Tak czy siak, wszystko, o czym mówisz, ma sens.
Dla mnie w ogóle nie ma.
Więcej sensu niż to z zębami.
Prawda.
Zmiany są nieuniknione. Jak sobie z nimi radzić?
Jeden ze sposobów to prośba o pomoc.
Podam przykład.
Uczelnie muszą być przystosowane
do potrzeb autystyków, ale trzeba się najpierw zgłosić.
Niech to będzie wasze zadanie domowe.
Poproście o coś. O jedną, nawet małą rzecz. Dobrze?
Świetnie.
Paige!
Cześć, Sam.
Byłam na spotkaniu na temat roczników. Nie mogą wybrać czcionki.
Przepraszam bardzo, ale Helvetica?
Fuj! Stać nas na więcej!
Muszę poprosić cię o pomoc.
Dobra, dawaj.
Wiem, że nie jesteśmy już parą ani nie jesteśmy w wolnym związku,
ale zastanawiałem się,
czy możemy chodzić razem korytarzem między trzecią a czwartą lekcją,
kiedy jest szczególnie tłoczno?
To byłby zaszczyt.
Świetnie.
Dobrze. Na drugiej lekcji mam historię.
Będę przed salą pana Bowersa. Jeśli nie, to napiszę,
bo czasem zostaję dłużej pogadać o wojnach z innymi maniakami.
Tak to jest, jak się ląduje w Tilted Towers.
Kazałem wszystkim iść do Dusty Depot! Co...?!
Casey, cześć. Co ty tu...? Jesteś!
Beth mnie wpuściła. Piekła...
Piekła ciasto, bo potrąciła...
Sama autem, więc wzięłam trochę i...
proszę bardzo.
Jest zmartwiona.
Nie chciała nawet zatańczyć.
Jesteś pijana?
Nie.
Nie! A ty?
- Nie jestem. - Jesteś!
- Nigdy nie piłaś. To nie w twoim stylu. - No i?
Może... to nic złego pozwolić sobie na chwilę być niedoskonałą?
Byłaś w kozie! Mogli cię wywalić!
Powiem ci coś.
Co?
Jestem gotowa na seks.
Nie.
Coś taki zakłopotany? No dalej. Nie chcesz?
Próbuję być przyzwoity!
No chodź.
Będzie naprawdę...
wyjątkowo.
Patrzę ci prosto w oczy.
- Mówię... - Nie patrzysz na mnie.
Patrzysz w lustro.
Ciacho.
To prawda.
Niezłe z niej ciacho.
No dobra.
Przyniosę ci trochę... wody.
Cześć, dziewczyno!
Cześć.
Wiem, że nie uprzedziłam, ale...
Co jest?
Musimy pogadać.
Czekałam na ciebie i Sama pod gabinetem dr Brob prawie godzinę.
Wiem, że jesteś na mnie wściekły. Z mojej winy.
Ale musimy znaleźć czas dla dzieci.
Musisz dotrzymywać słowa,
jeśli się umawiamy.
Zgadzam się.
Tak?
Tak.
Postawiliśmy na terapię grupową.
Byliśmy na spotkaniu.
Źle, że cię nie uprzedziłem.
Dziękuję.
Dobrze. Oboje jesteście.
- Cześć, kochanie. - Cześć.
Myślałem o tej grupie.
Na początku uznałem ją za głupią,
a potem miło było zostać jej członkiem.
Te dzieciaki są tak dziwne jak ja,
a skoro one sobie radzą...
postanowiłem wyjechać na studia.
Naprawdę?
Wiem, że może być trudno i przerażająco, ale...
tu też wszystko się zmienia, więc dam radę.
W razie czego poproszę o pomoc.
Zmiany są nieuniknione i nie pozwolę, by wypadły mi zęby.
Zęby?
Tak. Ukończę szkołę, czy się to nam podoba, czy nie,
więc mogę się przygotować na Otchłań. Wybacz, mamo.
Sam!
Wygląda na to, że dobrze to przemyślałeś.
Jeśli tego właśnie chcesz, możesz liczyć na moje wsparcie.
Dobrze.
Gdzie ten kot?
Nie ma go.
Dobrze. Nie chcę go zdeptać.
Pójdę już.
Lwy nie mają złych zamiarów.
Nie jedzą ofiar złośliwie.
Robią to, co każe im natura.
Tak samo rodzice chcą nas chronić albo...
dziewczyny zmieniają zdanie, a ludzie odchodzą.
Czasem czuję, jakbym utknął w brzuchu lwa.
Nie mogę się ruszyć.
Nikt mnie nie widzi ani nie słyszy.
Ale można się wydostać.
Nie, Casey!
Szlag.
Wstawaj.
Odwiozę cię do domu. Rodzice cię zabiją.
- Casey. - Nie.
Szlag.
Dzień dobry, tu Evan.
Jest tu Casey.
Wspaniale! Teraz są dwie!
Mamo?
Świetnie, obudziłaś się.
Mamy sporo do obgadania.
Napisy: Krzysztof Bożejewicz