I choć trwało to o wiele za krótko, uważam, że to osiągnięcie na całe życie.
Nie.
- Co? - Sam.
Oglądanie biustu tancerki nie nadaje się do podania na studia.
Dlaczego? Pytają o największe osiągnięcia.
To właśnie jedno z nich.
Piszesz, że nie chodzisz na koła, bo są zatłoczone
i że zrezygnowałeś z WF-u, bo siatka ze spodenek wchodzi ci w tyłek.
Dlaczego?
Bo to prawda.
W tym wypadku nie liczy się to, co prawdziwe, ale to, co właściwe.
Rozumiesz? Chcą cię poznać. Dowiedzieć się, kim jesteś.
A twój autyzm?
Co z nim?
Dlaczego o nim nie napiszesz?
Masz dobre oceny, od ponad roku tę samą pracę.
To duże osiągnięcia dla autystyka.
Połowa neurotypowych, których znam, tego nie potrafi.
Osiągnąłeś wielki sukces, Sam.
Nie.
Nie?
Autyzm to nie osiągnięcie. Urodziłem się z nim.
Nie napisałaby pani o tym, że ma po dziesięć palców, prawda?
Nie, bo to by było naprawdę głupie.
Zostanę przy biuście.
Spróbuj jeszcze raz.
„Jeszcze raz”?!
Co to ma znaczyć?!
To wariactwo! Nie potrafię!
Muszę od nowa napisać wypracowanie, chociaż...
Quinn szuka...
Jak mam to zmienić?!
Pokaż.
Do kitu.
Śmieszne, ale do kitu.
Co? Czemu?
Jesteś zbyt szczery.
Musisz... powiedzieć im, co chcą usłyszeć.
Skłamać, stary.
Nie umiem i nie lubię kłamać. Po co to robić?
Wyobraź sobie, że nie lubisz szefa.
Lubię Boba.
Powiedziałam: „Wyobraź sobie”.
Jeśli będziesz udawał, że go lubisz – w porządku,
ale jeśli powiesz prawdę, zwolni cię, nie będziesz miał na chleb
i zasztyletują cię za wcinanie się w kolejkę w jadłodajni. I umrzesz.
To ma sens.
Czasem trzeba kłamać.
Tak jak młode niedźwiedzie polarne, które zakrywają nosy,
by zlać się ze śniegiem podczas polowania.
Tak, jasne.
Kłamanie to ważna umiejętność przetrwania, tak jak krzesanie ognia krzemieniem.
Tego też nie umiem.
Nic trudnego.
- Serio? - Nie wiem. Skłamałam.
Widzisz? To proste.
Tak.
Jesteś w tym dobra.
Nauczyłam się od samej Czarnej Pani.
Od mamy.
- Sam! Wszystko w porządku? - Tak.
Muszę nauczyć się kłamać, a nie znam większej kłamczuchy.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie mogę uwierzyć, że pani Whitaker kazała ci skłamać w podaniu na studia.
Nie kazała. To Casey wpadła na ten wspaniały pomysł.
Oczywiście, że tak.
Kochanie, niezależnie od kiepskiej porady twojej siostry,
nigdy nie powinno się kłamać.
Kłamstwa się nawarstwiają i...
jedno prowadzi do drugiego...
i zanim się obejrzysz, znajdziesz się w tak głębokim dołku,
że nie będziesz mógł się z niego wykopać.
No dobra.
Po pierwsze, wykopywanie się z dołka to niedorzeczny pomysł.
- Kopanie tylko pogorszy sprawę. - Tak.
Masz rację.
Czemu tak się w ogóle mówi?
Po drugie, świetnie kłamiesz. Robisz to cały czas.
Kłamałaś, kiedy zdradzałaś tatę.
Kochanie...
nie jestem z tego dumna.
Mam nadzieję...
że wyciągniesz wnioski z moich błędów i będziesz ode mnie lepszy.
Jasne, to oczywiste.
Ale mało pomocne. Na razie.
- Cześć. - Casey!
Co słychać?
- Wszystko dobrze? - Tak.
Od 75 godzin robię wstęp do analizy matematycznej.
Poza tym w porządku. A co?
Byłaś naprawdę pijana.
To źle, że powiedziałem twojej mamie?
- Nie wiedziałem, co robić. - Rozumiem.
Gdybyś zadzwonił do taty, zabiłby cię.
Tak. Pracuje w branży medycznej, więc łatwo pozbyłby się ciała.
Narobiłem ci kłopotów?
Niby mam szlaban, ale mama tu nie mieszka, a tata nic nie wie.
Nie będę rzucać się w oczy do następnego kryzysu rodzinnego,
a ten pewnie niedługo.
Przeglądałem telefon i zrobiłaś sobie wczoraj kilka selfie.
Serio?
Rzeczywiście! Usuń je!
Już to zrobiłem.
Ale pozostaną w mojej pamięci.
Jezu.
Wszystko sobie przypominam.
Przepraszam, ale już nigdy nie spojrzę ci w oczy.
Kocham cię, ale to koniec.
Szkoda, myślałem, że jeszcze mi pośpiewasz pieśni obozowe.
Przestań.
Obóz ten
W pamięci trwa mej
Nie!
Złożyłem koszule,
ale bielizny nie tykam.
Koronkowe ubranie... to dla Casey zadanie.
- Właśnie to wymyśliłem. - Dzięki.
No dobrze...
Tato?
- Wszystko dobrze? Wydajesz się zmęczony. - Tak.
- Wszystko w porządku. - Dobrze.
Sam nazwał mnie kłamczuchą.
W gruncie rzeczy się nie myli. Opowiadam kłamstwa.
Kiedy dorastałam, zachęcano mnie do kłamstw.
Miałam być... uprzejma, choć czułam się niekomfortowo.
Nie miałam mówić tego,
co naprawdę myślałam.
Co za ironia losu.
Mam syna, który zawsze mówi to, co myśli.
Praktycznie nie potrafi być... fałszywy.
To inspirujące.
Nie wiem, czy wytrzymałabym choć dzień bez kłamstw, a to przykre, bo...
one zniszczyły mi życie.
Chcę przez to wszystko powiedzieć, że...
postaram się być taka jak Sam.
Marguerite...
spaliłaś ciastka.
To pani dziecko.
- Widzi pani, jak miga? - Tak.
To bicie serca.
Prawidłowe i mocne.
Świetnie. Naprawdę.
- Chce pani znać płeć? - Do diabła, nie!
Przepraszam.
Nie ma za co.
Zwykle nie krzyczę.
W porządku.
Po prostu... trudno mi to wszystko zaakceptować.
Bliscy myślą, że neguję ciążę,
bo nie kupiłam ciuchów i nie powiedziałam rodzicom, ale...
nie mogę się skupić, bo wali mi się życie
i byłam niemiła dla pacjenta, a to znaczy, że jestem kiepską terapeutką. Nic nowego.
Pogubiłam się trochę.
Jest pani ostatnio bardziej emocjonalna?
Nie.
Przepraszam.
Może troszkę.
- To źle? - Nie.
To całkiem normalne. Hormony pani buzują.
Jezu!
Ma pani rację! Dlatego krzyknęłam na pacjenta.
Nie wpadłam na to.
Zrobimy tak: włożę zdjęcie z USG i informację o płci do koperty.
Kiedy wróci pani do domu i postanowi poznać dziecko,
będzie pani mogła to zrobić. Zgoda?
Będzie pani zadowolona. Rabat to drobiazg.
Musimy pogadać.
Proszę mnie szukać w razie pytań.
Na imię mam Zahid. Zaczyna się na „z”, a kończy piękną przyjaźnią?
Na rachunku jest mój Instagram.
Brązowycukier_robięto. Proszę mnie dodać!
Tak?
Nie umiem kłamać.
Przyszedłeś we właściwe miejsce. Słucham.
Największy kłamca, jakiego znam, nie chce mnie uczyć.
Nieprawda. Chce.
Trzeba ćwiczyć. Dlatego wszędzie rzucam jedno kłamstwo.
Tutaj też rzuciłeś?
Nazwałem tamtego knypka „dużym”.
Masz szczęście.
Opracowałem niezawodną strategię: „Kłamać jak z nut”, czyli KJN.
Gotowy?
- Tak. - „K” – komplement.
Zaczynasz od komplementu na temat osobowości,
wyglądu albo wspaniałych szelek.
- A jeśli ktoś nie nosi szelek? - Wszystko się nada.
Ludzie łakną akceptacji. Następnie „J” – jasne.
Jeśli są sceptyczni, powtarzaj słowo: „jasne”.
Ile razy?
Zwykle improwizuję, ale zmieniam ton głosu.
I wreszcie „N”, czyli nara.
Kłamstwo rodzi pytania, a te zabijają kłamstwo,
ale nie można pytać nieobecnego. Patrz.
Bob, muszę wziąć jutro wolne. Mam dentystę.
- Znowu? No nie wiem. - Mogę nie iść, jeśli nie chcesz.
Szanuję twoje zdanie. Jesteś moim autorytetem.
Ładny krawat z żyrafą.
Dzięki. To moje zwierzę opiekuńcze.
No dobrze. Pozwolę ci iść do dentysty, ale pamiętaj:
tylko dlatego, że to nagła sytuacja, rozumiesz?
Jasne!
- Jacha. - W takim razie...
Do zobaczenia, kolego.
Byłem sceptyczny, ale to imponujące!
Wiem. I dodałem wskazówkę gratis.
Mów: „kolego”. To zawsze działa. Kto by okłamał kolegę?
POMOC TECHNICZNA
Technika „Kłamać jak z nut” się sprawdza,
- ale od czego zacząć? - To proste.
Zacznij od okłamywania byłej. Przecież już cię nie rzuci.
Nie mogą cię sądzić dwa razy za to samo.
- Lubię ustalone precedensy. - Ja też. Poradzisz sobie.
Bułka z masłem.
Cześć, Paige.
Cześć, Sam.
Chcę przekonać komitet rodzicielski do pomysłu na prezent maturzystów. Co tam?
KŁAMAĆ JAK Z NUT:
Paige?
Masz ładną kokardę na głowie.
KOMPLEMENT
Serio?
Nigdy ci się nie podobała.
Wiem, o co chodzi. Chcesz do mnie wrócić.
Sam, jeszcze nie nadszedł nasz czas.
Jasne.
JASNE
Czyli się zgadzasz.
Jasne.
Wydajesz się taki...
pewny.
Bardzo pewny.
Czy ty...
się z kimś widujesz?
Jasne.
Serio?
To świetnie.
Cieszę się, że to słyszę.
Dla jasności: uprawiasz z kimś seks?
- Jasne. - Rozumiem.
Do zobaczenia, koleżanko.
Dobrze.
NARA
To wspaniale.
Wprost cudownie.
Ja pierniczę!
Peg, odcięłaś sobie palec!
Mam na imię Paige!
Szlag! Odcięła sobie palec?
- Tylko koniuszek. - Cholera.
Kłamanie jest okropne.
Nie wpadajmy w histerię.
Kłamstwo zwykle nie prowadzi do utraty palca.
Chodzi mi o to, że musisz wsiąść na konia i...
kłamać, aż krowy wrócą do domu.
Wybacz, na mleku jest wiejska sceneria.
Smutna krowa, co?
- Rzeczywiście jest smutna. - Tak.
Zahid, widzę, że palisz zioło.
Szlag.
Bob, jak zwykle jesteś szczupły, seksowny i muskularny.
Co tam?
Daj spokój. To już drugi raz w miesiącu.
To drugi błąd.
Po trzecim błędzie wylatujesz.
Albo zaliczy wszystkie bazy i seks.
Nie znasz baz?
Zawiodłem się na tobie, Zahid.
Jesteś urodzonym przywódcą.
Masz w sobie tyle potencjału.
Dlaczego ciągle nawalasz?
Może mam niską samoocenę?
Wszyscy ją mamy.
Jeśli znowu cię przyłapię...
wylecisz.
- Zrozumiano? - Tak.
Co za kutas.
- Lubię go. - Ja też. Robi, co do niego należy.
Spoko koleś.
TERAPIE DLA AUTYSTYKÓW
Eddie? Dobrze.
- Wspaniałe miejsce. - Ładny piruet!
- Mają tyle zajęć dla dzieci ze spektrum. - Tak!
Mam dwójkę, więc spędzam tu całe dnie.
Dziewczyny, powiedzcie prawdę. Marco ma kiepską fryzurę?
Nie mógł usiedzieć w fotelu.
- Nie taka zła. - Całkiem ładna.
Jedna z najgorszych, jakie widziałam.
Brutalnie!
Nie chcę oceniać!
Kiedy Sam był mały, też nie mógł usiedzieć w fotelu.
Musiałam obcinać mu włosy w domu.
Czasem cały dzień.
Raz nawet zasnął w trakcie strzyżenia.
- Usiadłam na podłodze i skończyłam. - Jezu!
Nadal obcinasz włosy dzieciom ze spektrum?
Jeśli tak, wiele mam byłoby zainteresowanych. Ja też.
Obcinam włosy, ale nie...
Wiesz co? Obetnę włosy twojemu synowi.
Świetnie. Ile bierzesz?
- Nie... - Trzydzieści pięć dolców.
Jezu, idealnie!
Przypomnij, żebym wzięła twój numer.
- Dobrze? - Jasne.
Ustawiłam ci cenę.
Jestem twoją fryzjerską sutenerką. Niech zaczną się rzucać, a dam im popalić.
...zwykle tak nie przyrządzam wołowiny, ale teraz...
Nie miałeś pisać podania?
Nie mogę. Mam go dość. Cicho bądź.
Dobrze.
Znów pizza? Trzeci raz w tym tygodniu.
Ma zły humor.
Jeśli chcesz nauczyć się gotować, możesz zostać żywicielem rodziny.
Nie, dziękuję.
Zatem podano pizzę.
Nadal mnie unikasz, pani wstawiona?
Tak. Wstydzę się.
CHCĘ CIĘ ZOBACZYĆ!
PRZEPRASZAM!
Wyślesz nagie foty? LOL. Serio!
Nie.
Jezu!
Cicho! Pingwiny!
- Sam jest w kabinie dźwiękoszczelnej. - Dość!
- Przestań już. - „Przestań”.
- Co jest? - Miałam zadzwonić jakiś czas temu.
Chciałam ci powiedzieć, że Casey ma szlaban.
Dobrze by było,
gdybyś jej przypilnował.
Szlaban? Co się stało?
Nie mogę powiedzieć.
Przykro mi. Ostatnio staram się być bardziej otwarta, ale...
obiecałam jej.
Możesz uwierzyć mi na słowo?
Rozumiem. Mam ci zaufać?
Tak?
Żartujesz sobie?
Nie.
Dawniej nie wychodziłem na tym dobrze. Muszę lecieć.
Jezu.
Tato! Co się stało? Jezu!
- Wszystko w porządku? - Nic mi nie jest.
- Na pewno? - Tak.
- Coś się chyba stało. - Upuściłem tylko mleko.
Jasne. Trzymaj.
- Pomogę ci. - W porządku.
Nie trzeba. To tylko...
- Już dobrze. - Ale bałagan!
Proszę.
Pani Elsa!
Julia, cześć.
To mój brat, Jesse.
- Chcesz się przywitać? - Nie.
Dobrze.
Zaraz przyjdę, dobrze?
Przychodzimy na terapię mowy na drugim piętrze.
W każdym razie...
- chciałam się przywitać. - Cześć.
Jestem w ciąży.
Przepraszam. Nie wiem, czemu o tym pani mówię.
Właściwie, to wiem.
Może to dlatego zaatakowałam Sama.
Albo...
może szukam wymówki.
W każdym razie...
chciałabym móc to cofnąć.
Nie zawsze byłam w stosunku do ciebie miła, ale...
byłaś dla Sama wspaniała.
Bardzo mu pomogłaś.
Dziękuję.
Mówię prawdę.
A bycie mamą...
jest super!
Gratulacje, kochanie.
Dziękuję.
Pójdę już.
- Dobrze. - Jasne.
- Miło było panią zobaczyć. - Ciebie też.
Co z palcem Paige?
Przyszyli go. Już dobrze.
Szkoda.
Zabawnie byłoby go zostawić i patrzeć, co powiedzą ludzie.
Tak.
Niech to, Zahid!
Trzeci błąd.
Pora działać.
- Wylatujesz. Nie mam wyboru. - Co?
Nie możesz tego zrobić.
Bob, zaczekaj, to moja marihuana.
Ładne buty.
Sam...
Używasz marihuany?
To na autyzm?
Jasne!
Jacha.
Trudno mi w to uwierzyć.
- Do zobaczenia, kolego. - Zaczekaj.
Nie wiedziałem.
Tylko nie rób tego na terenie Techtropolis, dobrze?
Dobrze.
Świetnie.
- Mam cię na oku, Zahid! - Trudno się oprzeć takiej twarzy.
Stary, udało ci się!
Użyłeś techniki „Kłamać Jak z Nut”!
- Jesteś królem! - Dzięki.
Źle mi się kłamało.
Dobrze, że nie wylecisz.
To złe uczucie, ale dobre też.
Tak poznasz, że robisz to właściwie. Uściskałbym cię, draniu!
Może leciutko?
Dobrze, że możemy to robić na wpół regularnie.
Jest mi to obojętne.
Chyba palą ci się spodnie.
Szlag!
Nagraj to!
Szybko, parzy!
Poziomo!
- Wysłać ci przez AirDrop? - Co tam?!
Nie wiem, stary.
Cześć, Casey.
Casey!
Gdzie jesteś?!
- Byłaś tu dwie sekundy temu. - Już mnie nie ma.
Widzę tylko nos. Zabawię się nim.
Nie spodziewałem się, że to tak długo potrwa.
Już nie zobaczysz mojej twarzy.
Tak będzie wyglądał nasz związek.
Obyś nadal mnie kochał.
Posłuchaj, rozumiem. Wstydzisz się.
Po pijaku jesteś niezdarna i trochę agresywna,
ale wkurza mnie,
że mnie unikasz, więc postanowiłem wyrównać szale
i pokazać ci moją najskrytszą,
najmroczniejszą tajemnicę.
Chodź.
- Zaciekawiłeś mnie. - Chodź.
Nie!
Jezu, to ty?
W American Chop Suey nabędziecie siły,
dyscypliny i zaangażowania.
Obudźcie w sobie kobrę.
- Lepszej rzeczy nie widziałam. - Tak.
Mama sypiała z senseiem, więc miałem darmowe lekcje.
DZWOŃCIE JUŻ DZIŚ!
Jest ich sporo.
Zebrało się ich z... kilku lat.
Ten kop!
Dobry jesteś.
Każdy się czegoś wstydzi.
Nie musisz tego przede mną ukrywać.
Może.
Tańczyłam do tej piosenki obozowej?
- To następne nagranie. - Nie!
- Przewiń. - Więcej karate.
Oglądaj!
- A może jednak to? - Chodź.
Obóz ten
W pamięci...
Przestań!
Wiele rzeczy kiepsko mi idzie.
Przebywanie w towarzystwie, noszenie kapeluszy, a zwłaszcza kłamanie.
To zabawne, bo mnie okłamują cały czas.
Myślą, że przez autyzm trudniej mi będzie pewne rzeczy znieść.
Puk, puk.
Szukam dwojga głodnych nastolatków.
- Kto jest gotowy wyjść na pizzę?! - Jedli pizzę wczoraj.
Mogą ją chyba zjeść dwa razy z rzędu?
Jasne. Powiedzmy, że tylko dwa.
Coś taka szczęśliwa?
Miałam dobry dzień.
Przez całe życie byłam nieszczera.
Teraz staram się to zmienić.
- To dobrze, Elsa. - Dzięki.
Świetnie się czuję, jakbym wreszcie była autentyczna.
Wiesz? Jakbym znów była sobą.
Chcesz być teraz szczera?
Ty?
Osoba, która...
całkowicie zniszczyła nam życie...
swoimi kłamstwami...
i ściemnianiem?
Chcesz być szczera?
I mówić o autentyczności?
Ja...
Co?
- Chcę cię o coś zapytać. - Pewnie.
Ty i ten barman...
Kto...
zrobił pierwszy krok?
Co?
Słyszałaś.
No dalej, szczerze.
Chcesz być szczera?
Jak do tego doszło?
Nie wiem.
Nie wiesz?
Większość znanych mi osób dobrze kłamie.
Tak dobrze, że okłamują nawet samych siebie.
Cześć, mamo, to ja.
TO CHŁOPIEC!
Chcę ci coś powiedzieć.
Nie jestem zaręczona.
To coś lepszego.
Jedna osoba zawsze traktuje mnie normalnie i mówi prawdę.
Mój przyjaciel, Zahid.
Zahid ma mnóstwo teorii.
Na temat kłamstw, dziewczyn i makaronu z serem.
Cztery razy więcej masła, trzy razy więcej sera
i połowa makaronu. Niebo w gębie!
Spróbuj.
Według jednej z jego teorii to autystycy są normalni,
bo widzą świat takim, jaki jest.
To ten facet, którego poznałem...
kiedy poszedłem po twoją kartę?
Tak.
Przystojniak.
Nadal o nim myślisz?
Tak.
Tylko osoby neurotypowe nadają rzeczywistości dodatkowe znaczenie.
Żeby miała dla nich sens.
Zahid nie jest naukowcem, choć...
„...ma nad drzwiami sypialni tabliczkę: »Laboratorium miłości«,
ale kiedy myślę o naszej przyjaźni,
nie widzę autystyka, który przyjaźni się z neurotypowym.
Widzę dwóch przyjaciół. Dla mnie to wielkie osiągnięcie”.
Świetne, Sam.
Naprawdę świetne.
Dzięki. Było łatwo.
Koleżanko.
Jestem sceptyczny co do tej całej Izzie.
Czemu?
Przede wszystkim upiła cię w szkole.
I nigdy jej nie poznałem. Nie widziałem was razem.
Zaczynam się zastanawiać, czy to nie twoje pijane alter ego.
Jak w Podziemnym kręgu.
Nie spoiluj!
- Wyszedł dawno temu. - Jest od 18 lat!
- Dzień dobry. - Jestem za młoda.
Tato, zobacz, jak Evan uprawia karate!
Ma fioletowy pas!
Tato?
Tato, nic ci nie jest?
Tato! Dzwoń po pogotowie.
Tato?
Napisy: Krzysztof Bożejewicz