Jak to nie wiedziałeś?
To było nasze pierwsze spotkanie!
Płeć dziecka była nam obojętna,
ale cieszę się, że to chłopiec. Mogą się zaprzyjaźnić.
- Cudownie. - Kolego!
- Przywitaj się z przyjacielem. - Piątka!
Przybiją sobie piątkę.
Mam pomysł.
Rodzinne biwaki.
Zawsze chciałam jeździć na biwaki ze znajomymi.
Weźmiemy kuchenkę
i będziemy gotować pyszne dania.
- Wspaniały pomysł. - To wszystko pracochłonne.
A co z hotelami?
Lubię hotele.
- Małemu Samowi spodoba się biwak. - Zaraz!
Wybraliście imię?
Samuel.
To po ojcu Elsy.
- Chcecie znać nasze? - Tak.
Dobrze.
Będzie miał na imię...
Arlo.
Arlo!
- Co za gnój z tego Arlo! - Casey!
- Ma rację. To gnój. - Tak!
Gnój czy nie, to obrzydliwe tak mówić.
Raczej ożywcze.
- „Gnój”. - Załatwmy to na spokojnie.
Pójdę spokojnie do jego domu i walnę debila łopatą!
Przyjście na świat to nic łatwego.
Ktoś musi dzieciaka zabić. To fakt.
Wygłupiasz się, ale nie pomagasz.
Możecie być cicho?!
Dlatego potrzebna jest rodzina.
Próbuję usłyszeć pierwsze ćwierki.
Będę cię wysiadywać jak jajo.
- Nie. Nie wysiaduj mnie... - Będę.
Przestań! Zejdź ze mnie. Nie jestem jajem.
NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Cześć, Paige,
Samuel.
Jak palec? Ten, który sobie odcięłaś?
Wiem, o który ci chodzi.
W porządku. Dziękuję.
Będę mieć bliznę, ale...
która wpływowa kobieta nie ma przeszłości naznaczonej bólem?
Rozumiem.
Chciałem cię przeprosić za to, że skłamałem. Źle mi z tym.
Nie uprawiam dużo seksu z innymi dziewczynami.
W ogóle nie uprawiam seksu.
Wiem.
Sprawdziłam media społecznościowe, ale miło to usłyszeć z pierwszej ręki.
Nazwałaś mnie ręką?
Tak się mówi.
Dopiszę do listy.
Kupiłem ci do telefonu.
Będzie ci łatwiej na nim pisać z opatrunkiem.
Rysik.
A niech to, Sam.
Naprawdę chciałam się na ciebie gniewać, ale...
dobrze!
Przyjmuję przeprosiny.
- Świetnie. - Ale muszę cię o coś prosić.
- Być może nie wiesz, ale lunatykuję. - Nie wiedziałem.
Według mamy to dlatego, że mam tyle energii,
że nawet podczas snu muszę się ruszać.
Raz nawet wyczyściłam na śpiąco obie łazienki.
Ale martwi mnie noc absolwentów.
Cała klasa spędza noc po zakończeniu roku w szkole.
Chciałabym, by ktoś mnie przypilnował...
żebym nigdzie nie odeszła.
Mam zostać gdzieś na noc?
Tak.
Odmówiłeś?!
- Oczywiście. - Stary, będzie tam ze 100 lasek.
Proszą się, żeby je przelecieć.
Na ulotce nic o tym nie pisali. Nie mógłbym tam iść, nawet gdybym chciał.
Zasnę tylko zwinięty w kłębek we własnym łóżku.
Czaję bazę.
Królik lubi swą norę, mysz mysią dziurę, a gil nos.
Ale kiedyś pojedziesz na studia i spędzisz jakieś 1000 nocy poza domem.
Pomyliłeś się w obliczeniach.
To nie będzie 1000 nocy, tylko około 180 dni w roku, czyli razem...
- 720 dni. - Mówię tylko, że warto to przećwiczyć.
- Jak wyprawa przygotowawcza? - Właśnie.
Prześpij się u mnie. Moi współlokatorzy są zarąbiści.
Jeśli poczujesz się przytłoczony, odwiozę cię do domu.
Czemu zmieniasz buty?
To buty do kupy.
Dzięki nim nikt nie wie, że jestem w toalecie, bo nie widzą moich butów.
- Podobne do butów Boba. - Tak.
Główka pracuje.
Na razie.
Rany!
Nie używaliśmy tej pompki od lat. Że też jeszcze działa!
Naprawdę nie musisz tu spać. Są przeciągi.
Mogę spać na kanapie.
Nie, w porządku. Lubię mieć własne miejsce.
W takim razie...
akcesoria na patio.
Koce, bo te, które wziąłeś, drapią.
Farelka, żeby było ciepło i coś hałasowało w tle.
Opaska na oczy, gdyby rano było za jasno, i lampka, gdyby w nocy było za ciemno.
Jestem dorosły, nie potrzebuję lampki.
Dobrze.
Nie ma sprawy.
Właśnie dzwoniłam do Holly Sykes
i pojadę do niej porozmawiać o tym, co zaszło między Arlo a Samem.
Dlaczego ty?
- Co? - Dlaczego ty?
Mogę bronić Sama. Robiłem to, kiedy cię nie było.
Dobrze, to może... zechciałbyś sam pojechać?
Tak będzie rozsądniej.
Wciąż przyjaźnię się z Theo, a ty z Holly nie już od... dziesięciu lat?
Dwunastu i pół.
- Właśnie. - Masz rację.
Pojedziemy razem.
Zgoda.
Dobrze.
Zostawię tę lampkę. Na wszelki wypadek.
Znalazłam tylko taką, twardzielu. Smerfetkę.
Pogadamy? Jesteś? Przepraszam za moje słowa.
Pierwsze tygodnie życia są dla młodych pingwinów najgroźniejsze.
- Cześć. - Cześć.
Nie mają jeszcze piór szaty młodocianej więc wyglądają jak kulki puchu.
Co za palant!
Wrzeszczał, rzucał przedmiotami...
Chciałam go wywalić.
Ale nieważne. Nie boję się dupka.
A dzieci?
Są u babci.
- Ale nie ma zbyt dużo miejsca, więc... - Zostajesz.
Dziękuję.
Sam, to Izzie. Izzie, to Sam.
Nie mam czasu.
Spodobałaś mu się.
Co robisz?
- Pakuję się. - Czemu?
Zwykle nie wychodzisz.
Idę do Zahida nauczyć się nocować,
żeby móc pójść na noc absolwentów, wyjechać na studia i do Bzykanowa.
To wcale nie jest taki zły pomysł.
Też tak myślę.
Chyba mam wszystko.
Edison? Wziąć go?
Zostaw płaza.
Gada!
Kujony.
Ale...
potrzebuję go.
A jeśli nie zasnę bez dźwięku jego kroków
albo wydobywającego się ze zbiornika zapachu karmy?
Może to zły pomysł? Może nie iść?
- Sam... - Zostaw Edisona.
Jest mu tu wygodnie. Zabierz karmę.
W razie tęsknoty lub nerwów możesz ją powąchać.
Zmysł węchu najlepiej ze wszystkich stymuluje pamięć.
Niezły pomysł.
- Masz na imię Izzie? - Tak.
W takim razie mam wszystko.
- Poradzisz sobie beze mnie? - Na pewno tak.
Na razie.
- Cieszę się, że polubiłaś Sama. - Czego tu nie lubić?
To twój pokój?
Ciekawe czy coś odremontowali.
Theo mówił, że rozbudowali łazienkę.
Fajnie.
Zrób coś dla mnie i...
nie wspominaj o tym, co zaszło.
„O tym, co zaszło”?!
Wiesz, co zaszło.
Nie zaprosili nas na imprezę?
Nie.
Nie wierzę, że zapomniałeś.
Zabrali mój pomysł na rodzinne biwaki i nas wykluczyli.
Byliśmy kilka razy.
Tak. A kiedy Sam stał się zbyt trudny,
przestali zapraszać nas, a zaczęli inne rodziny.
I tak byśmy przestali jeździć.
Nie o to chodzi. Sami powinniśmy byli podjąć decyzję.
Po prostu...
głupio dlatego zrywać przyjaźń...
- Stałeś po mojej stronie. - Nieprawda.
Pozwoliłem ci podjąć decyzję.
Pisklęta pingwinów potrzebują opieki rodziców,
ale w niektórych gatunkach
młode zbierają się w tak zwane przedszkola...
Samantha, oto moja twierdza.
...które zapewniają im ochronę. Miło być w takiej grupie.
Poznaj współlokatorów.
Rodziców.
Ale mieszkamy razem, więc teoretycznie...
...nasz własny syn nas wykorzystuje.
Ranisz, kobieto.
Mów mi Umi albo płać za czynsz.
Przyniosę jedzenie, Umi.
Cieszymy się, że tu jesteś.
- Tak. - Dużo o tobie słyszeliśmy.
Bardzo pomogłeś Zahidowi.
Od kiedy cię poznał, stał się o wiele bardziej sumienny.
To Zahid pomaga mnie.
Nie znam mądrzejszej osoby.
- Jest mądry? - Chyba przemądrzały.
Na pewno ma potencjał,
ale brak mu skupienia.
Nie, jeśli chodzi o dziewczyny.
Kiedy do sklepu wchodzi niezła laska,
- przerywa pracę i... - Jedzmy już.
Spytałam twoją mamę o to, co najbardziej lubisz jeść.
- Gorące! - Makaron z masłem?
- Cieszymy się, że zostaniesz na noc. - Imponujące, że ćwiczysz przed studiami!
- Szkoda, że Zahid nie poszedł na studia. - Dosyć.
Jak makaron?
Zaraz po tym od mamy.
Dziękuję.
- Gardnerowie! - Cześć.
Wejdźcie, proszę.
- Tak miło was... - Was również.
- Cześć. - Cześć.
Chcecie coś do picia? Białe wino.
Ciemne piwo.
- Tak. - Pamiętam!
Może usiądziecie?
Tak.
Nowy kominek, co?
Tylko kamienie.
Ładne.
No dobrze.
Na początek...
- chcielibyśmy przeprosić. - Tak nam przykro i...
czujemy ogromny wstyd za to,
jak zachował się Arlo.
To czek dla Sama.
Kupiliśmy mu też nowy telefon.
Nie trzeba.
Sam wymienił ekran za darmo w Techtropolis.
Weźcie go.
Bardzo nam z tym źle.
Wiecie, że...
Arlo od zawsze miał zaburzenia zachowania. Od małego.
Kilka lat temu poszedł na terapię, ale nie pomogła.
Rozpieściliśmy go po prostu.
Nie będę owijać w bawełnę.
Tęsknimy za wami.
To głupie, że się już nie przyjaźnimy.
„To było tak głupie, iż nie odważył się nikomu powiedzieć,
że kiedy szukał włącznika światła,
przerażająca, szponiasta łapa łagodnie dotknęła jego nadgarstka...”
Dobra, przestań.
Nie wytrzymam. Albo nie, czytaj.
Już nie czytam, to zbyt straszne.
Dzięki, że wybudowałaś ten fort i czytasz mi horrory,
żebym przestała myśleć o domu.
Jasne.
Jeśli chcesz, możemy tu zostać na zawsze.
Będziemy sikać do puszki i robić zdalne kursy.
- Możemy... - Tak?
...się tu zestarzeć i... kupić sobie koty.
- Newton? - Tak?
Może to zabrzmi słabo, ale...
jesteś moją nową ulubioną osobą.
Serio?
Tak.
Tragedia, co? Skoro ledwo się poznałyśmy?
Nie.
Ja ciebie też tak polubiłam.
Ale nie mów Sharice, bo cię zabije.
Jasne.
Witaj w Smoczym Leżu, ziom.
Postarałem się je wygłuszyć.
Położyłem na materacu narzutę, żeby nie hałasował.
Pożyczyłem też generator zapachów od współloka...
- Mamy? - ...współlokatorki,
żeby ładnie tu pachniało. Lubisz eukaliptus?
Jak koale. Tak.
I wreszcie: oświetlenie.
Bromantycznie, co?
Współlokatorzy sprzedali lampę lava, więc to musi wystarczyć.
HURA!
Sporo pucharów.
Głupio tak wszystkie wystawiać,
ale Arlo jest z nich dumny.
Na pewno tak.
Sam... uprawia sport czy...?
Nie. Zdecydowanie woli sztukę i biologię.
Mały naukowiec.
Żebyś wiedziała.
Dzisiaj pierwszy raz u kogoś nocuje.
Wiem, że to trochę...
późno, ale jesteśmy z niego dumni.
Widzę, że nadal jeździcie na biwaki.
Źle postąpiliśmy.
Co?
Nie powinniśmy byli was wykluczać.
Było mi z tym bardzo źle, ale nie wiedziałam, jak...
Minęło zbyt wiele czasu i...
Tak czy siak, przepraszam.
W porządku.
Tak?
Tak.
- Dogadują się. - Dobrze.
Za długo to wszystko trwało.
Kogo obchodzą jakieś durne biwaki sprzed dziesięciu lat?
Właśnie.
Szczerze mówiąc, nic dziwnego,
że Holly i dzieci nie chciały przebywać z Samem.
Był wtedy dziwny.
Co?
No wiesz, ciągle krzyczał i robił sceny.
Trudno było wytrzymać.
Nieważne.
Napijesz się jeszcze?
Nie wyłączyłem?
Przepraszam, Sammy.
Sam?
Jeśli pisklę oddali się od przedszkola,
może zamarznąć na śmierć lub zostać zjedzone przez drapieżniki.
- Co porabiasz? - ...białooki, cesarski, maskowy.
Piłeś? Ćpałeś?
- Białobrewy, białooki, cesarski, maskowy. - Mówię do ciebie!
- Białobrewy... - Co brałeś? Jesteś na spidzie?
Niektóre porywają dorosłe pingwiny.
Stój!
Sam!
- On ma autyzm. - Odsuń się!
- Nie rozumie pan... - Gleba!
Na ziemię!
Świat jest przerażający.
Tak.
To Pennywise.
Nie.
Napisałam do Nate’a.
- Nie! - Wiem, przepraszam.
Zniszczy nam babski wieczór.
Nie ma nas.
Nie ma nas w domu!
Otwórzcie, bez wygłupów.
Wyśmieje nas za ten fort. Jezu...
Chłopcy wszystko psują.
To co robimy?
- Zapraszamy go. - Obejrzymy film.
- Zaśniesz. - Nieprawda.
Zawsze tak jest.
Jak się układa z chłopakiem?
„Chłopakiem”?
Wiesz, jak ma na imię.
Przepraszam. Jak się układa z Evanem?
Czemu tak dziwnie to wymówiłeś?
Może dlatego, że mu nie ufam i chcę cię chronić?
To miłe.
I niepotrzebne.
- I seksistowskie. - Dziękuję.
Ale... sama nie wiem.
Zrobiło się dziwnie.
Zawsze możesz z nami pogadać.
A przynajmniej ze mną.
Ona wytrzymuje tylko do 21,30.
Jesteście super.
Dzięki, że się ze mną zaprzyjaźniłeś.
Co ty...?
Co ty wyprawiasz?
Coś między nami jest.
Przyjaźń! Chodzisz z Izzie!
Wiem, ale nie wiń mnie za to, że się pogubiłem.
Już wyjaśniam.
To się nigdy nie wydarzy.
A teraz wyjdź.
Idź.
Dobra. Jak sobie chcesz.
...białooki, cesarski, maskowy, białobrewy, białooki, cesarski, maskowy...
W porządku?
Białobrewy, białooki, cesarski, maskowy...
Mam pomysł. Odwróć krzesło.
- Co? - No już.
Lepiej?
Posłuchaj.
Nie możesz pozwolić... by powstrzymała cię jedna przeszkoda.
Każdy na jakąś natrafia. Nawet ja.
Nie zawsze chciałem być sprzedawcą.
- Jesteś w tym świetny. - Bez wątpienia. Najlepszy.
Ale...
kiedy byłem dzieckiem...
zachorowała moja babcia i sporo czasu spędzaliśmy w szpitalu.
Lekarze byli beznadziejni, ale pielęgniarki były naprawdę fajne.
Robiły wszystko, co najważniejsze.
Postanowiłem zostać pielęgniarzem.
Serio?
Umiem opiekować się ludźmi, a ta praca jest pouczająca.
No i 99% to laski.
Ale potem...
Co? Dokończysz to zdanie?
Potem pojawił się pan Jeffries, nauczyciel biologii z liceum.
Miał 88 lat, był palantem i palił jak smok.
- Kto pali w pracy? - Ty palisz trawkę.
To coś zupełnie innego. A poza tym, cicho! Jesteśmy na policji.
Przepraszam.
Któregoś dnia pan Jeffries wkurzył się na mnie za...
Nie pamiętam.
Pewnie jak zwykle byłem przezabawny, a on stwierdził, że jestem beznadziejny.
Że skończę jako ćpun i kompletne zero, a do tego utknę w pracy bez przyszłości.
Ktoś był dla ciebie niemiły?
Te słowa... zostały w mojej głowie i...
za każdym razem, gdy chciałem pójść do szkoły pielęgniarskiej...
wyobrażałem sobie porażkę.
Nie powtarzaj mojego błędu.
Życie będzie pełne małych przeszkód, ale to nie znaczy, że masz się poddać.
Wiesz co? Jeśli pan Jeffries miał 88 lat i palił jak smok...
to prawdopodobnie nie żyje.
Ulżyło ci?
- Bardzo! - Dobrze.
Naprawdę!
O rany!
Pożyczyłam tę bluzkę od ciebie 15 lat temu i nigdy ci jej nie oddałam.
- Niech to będzie prezent. - Dziękuję bardzo.
Nie ma sprawy. Nie masz też może czterech naszych pilotów?
Spróbuj Macallana.
Trzydziestoletni.
Na pewno docenisz.
Wiesz...
Sam wiele przeszedł.
- Nie musimy o tym mówić. - Przeciwnie.
Musimy.
Ma autyzm.
To nie wymysł.
Ani on, ani my nie zasługujemy, by nas za to karano.
Stary, postaw się w naszej sytuacji.
Mam zmuszać dzieci, żeby przebywały z kimś, kto krzyczy i je bije?
To byłaby dla nas kara.
Chcesz powiedzieć, że przebywanie z Samem to kara?
Próbuję tylko być szczery.
Może gdyby twoje latorośle przebywały z różnymi dzieciakami,
nie wychowałbyś Arlo na niewrażliwego palanta.
Próbuję tylko być szczery.
Theo, przestań.
Ja? To on obraża nasze dzieci.
Powiedziałeś, że moje jest za mało neurotypowe.
Może powinniśmy...
Tak, jedźmy stąd.
Przepraszam.
- To była już dziewiąta pielęgniarka. - Zgodziła się?
Powiedziała...
„Nie”.
Wy dwaj,
Sprawdziłem was. Jesteście wolni.
Tylko nie łaźcie po nocach jak narkomani.
Koleś, on ma autyzm. To wy zawiniliście.
Zaatakowałeś policjanta.
Nie przeginałbym.
Jasne. Idziemy, Sam.
Sam, zobacz.
Godzina 0,07.
Zostałeś na noc poza domem. Nie spałeś, ale to zawsze pierwszy krok.
Kominek mieli ładny.
- Przepraszam. - Nie ma potrzeby.
Powinienem był pozwolić ci jechać samej.
Kłamię. Kominek wyglądał tandetnie.
Musiało być ci...
wtedy ciężko, co?
Stracić przyjaciółkę?
Było okropnie.
Czułam się samotna.
Płakałam.
- Naprawdę? - Tak.
Sporo.
Zupełnie jak po rozstaniu.
Przykro mi.
To, co powiedziałeś dziś Theo...
- Odważnie postąpiłeś. - Skąd.
Tobie idzie w takich sprawach znacznie lepiej.
No nie wiem. Poszło ci wspaniale.
Tak wspaniale, że zasłużyłeś na puchar.
Czy to...? Ty...
ukradłaś dziecku puchar?
Tak. Ukradłam dziecku puchar.
Zwariowałaś.
Młode pingwiny nie mogą wślizgnąć się z powrotem do jaja.
Często jednak, nawet po przejściu przez proces pierzenia...
po samotnym pływaniu w morzu...
niektóre pingwiny regularnie wracają do kolonii.
SZKOŁA PIELĘGNIARSKA: ZŁÓŻ PODANIE
To chyba najbliższy odpowiednik siedzenia pod ogonem taty.
Napisy: Krzysztof Bożejewicz