Cześć, tu Sam. Sam Gardner.
Jest poniedziałek, godzina 16, pora naszych sesji.
Nie wiedziałem co robić, więc dzwonię.
Teraz jest 16,01.
Gdybyśmy mieli dziś sesję,
powiedziałbym, że nie wiem, co myśleć o Paige po tym, co stało się w igloo.
Ty poradziłabyś, co robić.
W każdym razie Paige mi strzepała,
ale teraz nawet nie chce trzymać mnie za rękę.
Trzepanie polega na tym...
Cześć, tu Sam. Sam Gardner.
Jadłem dziś kanapkę z indykiem.
Chleb był czerstwy i nie miałem czym go popić. Irytujący posiłek.
Potrąciło mnie też auto.
Jechało wolno, więc nic mi nie jest. Na razie.
Cześć, Julia, tu Roald Amundsen.
Zgadza się.
Ten sam, który przewodził pierwszej udanej wyprawie na biegun południowy.
To jasne, koleżanko.
To...
Nie jestem Amundsenem. Tu Sam Gardner, twój były pacjent.
- Bez kitu. - Ćwiczę kłamanie.
Wiesz, że uczelnie nie chcą czytać w podaniu o biuście?
Nawet bardzo ładnym. Na razie.
Do zobaczenia za tydzień.
POCZTA GŁOSOWA
Cześć, tu Sam Gardner alias Sam.
Pierwszy raz zostałem u kogoś na noc. W Smoczym Leżu.
Tak Zahid nazywa swój pokój.
Potem zatrzymała mnie policja.
Myśleli, że brałem narkotyki.
Na razie.
Sam...
NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Znajomość atutów pomaga przetrwać.
MIŁOŚĆ
Płotki są małe i potrafią się ukryć.
Gdyby myślały, że są ogromne i chciały stawić czoło... białusze arktycznej
byłoby po nich.
SPRZEDAŻ WYPIEKÓW
Cześć, Paige.
Witam pana.
Ma pan ochotę na wypieki?
Zbieram na prezent absolwencki.
Jestem w czyśćcu, na liście rezerwowej do Bowdoin...
Zawsze mówię: „Nie beczeć, tylko wzlecieć”.
- Rozumiem. - Ciasta marchewkowego?
Są z młodych marchewek, zauważysz.
Piekłyśmy je z mamą całą noc. Nie sprzedają się.
Jaki robisz prezent?
Zapytał, przyznając się, że nie czytał moich maili.
Ogródek hydroponiczny.
Uprawiam ogródek od czwartego roku życia.
- Jasne. - Narkoman po odwyku sprzeda swój
za jedyne 4000 dolarów, więc...
Paige, przyszedłem powiedzieć,
że po spędzeniu nocy na komisariacie policji,
mogę pójść z tobą na noc absolwentów i pilnować cię, gdybyś lunatykowała.
- Serio? - Tak.
Przynajmniej do 0,07.
Może do 0,08.
To wspaniale. Dziękuję.
Myślę, że nasz związek uda się uczynić platonicznym.
Powiedziałeś: „policja”?
Tak. Po ile ciastka z lukrem?
Jak dla ciebie? Pięćdziesiąt centów.
Zostało ci tylko...
7999 transakcji i będziesz miała na ogródek.
Tak.
Cześć.
Myślałam o tym, co wydarzyło się na policji z Samem...
Ja też. Nie mogę przestać o tym myśleć. Dzieciak musiał być przerażony.
Wiem.
Napisałam na brudno ostre e-maile do naczelnika policji
i każdej ważnej osoby, jaka przyszła mi do głowy, w tym do Oprah.
Serio? Do Oprah Winfrey też?
Oprah może wszystko.
- Ale potem wpadłam na coś innego. - Rozumiem.
Może ty się tym zajmiesz?
- Tak? - Udzielasz pierwszej pomocy.
Rozumiesz tych ludzi i Sama.
Prosisz mnie, żebym pomógł w sprawie Sama?
Tak. Proszę cię, żebyś pomógł w sprawie Sama.
Zrobisz to lepiej niż ja.
Staram się nie powtarzać błędów. Nie muszę wszystkiego robić sama.
Staram się.
Myślę, że to...
dobry pomysł.
- Tak? - Tak.
Dobrze.
- Do zobaczenia. - Na razie.
- To liścik miłosny? - Cześć, Izz.
Co to jest?
Może później.
- Pokaż. - Nie.
- To nic takiego. - Dawaj.
- Nic takiego, serio. - Chcę przeczytać to „nic”. Uwielbiam nic!
Ciekawe...
Chciałam powiedzieć ci osobiście, ale stchórzyłam, więc napisałam.
Jak widać.
Całowałaś się z Nate’em?
On pocałował mnie!
- Co za dupek! - Wiem.
Nie wierzę.
Zamorduję go.
Chcesz o tym pogadać?
Nie.
Muszę to przemyśleć.
Nie jestem w tym dobra.
Tak.
W czym jesteśmy dobrzy?
Naszym zadaniem było przygotowanie listy atutów.
Kto chce przeczytać?
- Sam, proszę. - Tak.
Atuty: Umiem składać koszulki, ale nie swetry.
Nigdy nie zapominam nakarmić Edisona.
Wiem dosłownie wszystko o każdym gatunku pingwina antarktycznego.
- Świetnie tańczę. - Pokaż.
Noelle, nie musi tego robić.
Tańczy.
Tak! Wystarczy.
Już!
Miałeś rację.
W siódmej klasie wygrałem targi nauki dla ósmych klas.
W szóstej wygrałem konkurs dla klas siódmych.
Nigdy nie opuszczam zajęć.
Nauczyciele mówią, że jesteś dobry z biologii.
- Prawda. - Też jestem świetny z biologii. I dobrze.
Chcę być dentystą.
Wiemy!
Dobrze, Amber.
Dziękuję.
Mówiliśmy o tym, by prosić o pomoc, kiedy jest nam potrzebna,
ale ważne jest też, by wiedzieć, w czym jest się dobrym.
Dzięki temu łatwiej wybierzecie pracę,
kierunek studiów, uczelnię...
I partnera?
Ja jestem mądra, a mój chłopak nie.
Równoważymy się.
Znam to. Kto jeszcze przeczyta listę?
Ja!
Wreszcie!
Do zobaczenia.
Sam, możesz chwilkę zaczekać?
Kto zabrał ciastka?
Noelle wzięła z dziesięć.
Kabel!
Chciałam pomówić z tobą o uczelni.
- Mówiłem, że chcę iść na studia. - Cieszę się.
Ale termin składania podań już minął.
Przekonam parę uczelni, żeby zrobiły wyjątek,
ale musisz mi pomóc.
Ja mam pomóc pani? Pomaganie to pani zawód.
Trochę ironia losu, rzeczywiście.
Zrób małe rozeznanie i znajdź około pięć uczelni.
Spotkamy się, by je omówić w moim gabinecie pojutrze.
I nieźle tańczysz.
Podobało mi się.
POSZUKIWANY
STOP PRZEMOCY DOMOWEJ
Dougie Doug!
Cześć, Steve. Co słychać?
Urosłeś? Tak wyglądasz.
Przyszedłeś mi dokuczać?
Wracasz do drużyny koszykarskiej?
Przydałby się nam środkowy. Gomez ma podagrę.
- Serio? - Tak.
Kiepsko.
Nie...
W zeszły weekend zatrzymaliście nastolatka.
Podejrzewaliście narkotyki, ale miał autyzm.
To było dziwne. Nieźle był popaprany.
Tak, ale... to mój syn.
Szlag.
Gardner, no tak.
Tak, ma...
Ma na imię Sam.
Ma 18 lat.
Zdiagnozowano go, gdy miał cztery.
To świetny dzieciak. Dobrze się uczy.
Ciężko pracuje. Jest zabawny i...
- mądrzejszy ode mnie. - Rozumiem.
I ma autyzm.
A to znaczy, że czuje dyskomfort w nieznajomych sytuacjach.
Dziwnie trząsł dłonią.
Tak. Robi to, żeby się uspokoić.
- Mamrotał. - Pewnie wymieniał gatunki pingwinów.
To też go uspokaja.
- Konfrontacja to nie jedyne rozwiązanie. - Jasne.
Rozumiem. Naprawdę. Ale postaw się na moim miejscu.
Był zestresowany. Nie odpowiadał na pytania...
Wiem, ale go wystraszyliście.
Musimy podejmować decyzje w mgnieniu oka. Żeby nikt nie ucierpiał.
System nie jest idealny, ale zwykle działa.
Tym razem nie.
Inaczej wiedziałbyś, że niczego nie brał,
dowiedziałbyś się, kim są jego rodzice, i byś zadzwonił.
System nie zadziałał.
Dobrze. Zrobimy tak.
Napisz swój numer.
Dobrze?
Powieszę to tutaj.
Żeby wszyscy widzieli.
Następnym razem, będziemy wiedzieć.
Będziemy pamiętać, kim jest, i do ciebie zadzwonimy. Zgoda?
- Dziękuję, Steve. - Nie ma sprawy.
Miło było cię widzieć.
Do kitu!
Nie wiem, gdzie iść na uczelnię,
a pani Whitaker każe mi postanowić już. Jak?
Jest tyle uczelni. Jak wybrać?
Wybierz taką, która ma najlepszą proporcję lasek do kolesi. Proste.
Przygotowałem listę atutów.
Miała mi pomóc, ale jest bezwartościowa.
„Taniec, dobry w karmieniu żółwia”.
Ty mój słoneczny Samie...
To uważasz za atuty?
- Jesteś zbyt skromny. - Serio?
Raczej, nie inaczej.
Jesteś bardzo skupiony.
Zwłaszcza w pracy. Zauważyłeś kradzież w odbiciu na moich okularach.
Tak. Ty się z nim rozprawiłeś.
Mózg, mięśnie.
Poza tym zawsze można na tobie polegać. Łap.
Wiedziałem, że złapiesz.
Ponadto, chociaż jesteś chuchro, to wytwarzasz mnóstwo ciepła.
Nie muszę przynosić farelki.
- Dziękuję. - Ależ proszę.
Wiem, że boisz się wybrać uczelnię,
ale przysuń się i słuchaj taty.
W życiu... zawsze... się... układa.
Zwykle.
Chyba znów ktoś coś kradnie.
Jasna cholera!
Stój, dupku!
Psia kość!
Dobry ze mnie chłopak, nie powiedziałem „a nie mówiłem”.
Inni powiedzieliby: „Ostrzegałem cię przed tym całym Nate’em”.
Całkiem spoko się zachowujesz.
Dzięki.
Nie sprowokowałam go do pocałunku.
- Wierzę ci. - Dobrze.
Żartowaliśmy sobie... że tak będzie
- i rzeczywiście było. - Tak.
Wiesz...
każdy inny chłopak czułby się niepewnie.
Ale nie ty.
- Nie. - Nie.
Dobrze. Wiesz, że mam go w nosie.
Izzie i ja jakoś z tego wyjdziemy.
Wiem, że nie znam jej długo, ale ją uwielbiam.
Szybko się zaprzyjaźniłyśmy.
Dziewczyny są dziwne.
Albo nawiązujemy więź szybko, albo w ogóle.
Czuję, że jesteśmy dla siebie stworzone.
Jesteśmy takie podobne.
Przetrwamy to.
Mam taką nadzieję.
- Przetrwacie. - Przestań.
Obiecałem Beth,
że spotkamy się z nią U Dona.
Mówi, że ma w sercu dziurę w kształcie Casey, a to bardzo...
seksowny kształt.
Jesteś obrzydliwy.
W myślach nie było to takie obrzydliwe.
...najlepiej na płasko.
- A teraz... - Co robisz?
Nic takiego. Tylko naprawiam tę dziurę.
- Młotkiem? - Co?
- Nie, już nie. - Chodźmy do pizzerii.
- Poradzi sobie pani? - Pizzeria!
Na pewno dam radę.
W razie czego zawsze jest Google.
Nic się nie stało.
Bez obaw. Zmykajcie!
Nienawidzę cię.
Sam, jestem niedźwiedzicą polarną!
Co? Nieprawda!
To maskotka Bowdoin. Dostałam się!
- To dobrze. - Wręcz wspaniale!
I pora też idealna.
Było mi przykro, że zarobiłam tylko 45 dolarów.
Pierwszy raz moje ciastka mnie zawiodły.
- Przykro mi. - Nic się nie stało.
Żaden problem. Dostałam się do Bowdoin!
Muszę wybrać uczelnię, zanim spotkam się z panią Whitaker.
Nie wiem, jak to zrobić.
Mam pomysł.
Idź do Bowdoin.
Na pewno byś się dostał.
Moglibyśmy się wzajemnie wspierać.
Oczywiście platonicznie.
- Naprawdę? - Tak.
Jeśli teraz nie zdążysz, zawsze możesz zacząć studia wiosną.
Przemyśl to, dobrze?
Dobrze.
Wiedziałaś, że grupę niedźwiedzi czasem nazywa się rodziną?
Nie wiedziałam.
Ale w przyszłym roku będę mieć rodzinę przyjaciół.
- Dobrze mówię? - Nie.
Szukałam cię.
Omyłkowo pstryknęłam pierwszoroczniaka w ucho. Udałam, że kocę.
- Wszystko dobrze? - Tak.
- Zerwałaś z Nate’em? - Nie.
Nie?
Tak powiedziałam.
Izzie, co jest?
Rozmawiałam z Nate’em.
- Ty go pocałowałaś. - Co?
Nie... To nieprawda.
Nie wiem, w co wierzyć.
Uwierz mi.
Jego znam dłużej.
To mój chłopak.
- Widziałam, jak flirtujecie. - Izzie, nic nie zrobiłam!
On mówi co innego.
Po prostu... zejdź mi z oczu, Casey.
„Casey”?
Już nie „Newton”?
Proszę.
Dzień dobry.
Dzień dobry. Casey będzie za 45 minut.
Wiem.
Przyszedłem pomóc z dziurą.
To bardzo miłe, ale poradzę sobie.
Raczy pani żartować?
Odwdzięczę się za te wszystkie obiady.
Na pewno znajdę jakiś sposób.
Ściana pani dzwoni.
Tak.
Powinieneś to chyba najpierw wyjąć. Herbaty?
Poproszę.
Boli!
Widać kość. Chyba ją widzę.
Nie widać jej, mazgaju.
To zadrapanie. Nie trzeba było dzwonić po pogotowie.
Proszę. Chwileczkę.
JULIA – TERAPEUTKA SAMA
Muszę odebrać.
Rolki to był zły pomysł. Przestanę się odchudzać.
Może niech pan spróbuje coś mniej urazowego, na przykład spacery...
w stronę sofy.
- Halo? - Pan Doug?
Dzień dobry. Mówi Julia. Sasaki.
Przepraszam, że zawracam głowę. Dzwoniłam do żony, ale nie odbiera.
Żaden kłopot. Słucham.
- Jest pan cały? - To tylko miejscowy Tony Hawk.
Pomyślałam, że nadal gniewa się pan za to, co...
- Wie pan... - W porządku.
- Dawne dzieje. - Dobrze.
Dzwonię, bo...
dostaję wiadomości od Sama.
Dzwoni co tydzień,
nie opuszcza żadnego spotkania.
- Naprawdę? - Tak.
Na początku pomyślałam, że musi to po prostu przepracować.
Ale w ostatniej wiadomości mówił coś o... aresztowaniu?
Nie martw się.
Nic mu nie jest. To było nieporozumienie.
Myśleli, że jest narkomanem, ale już wszystko w porządku.
Służby nie są przeszkolone w kwestii autyzmu.
Wiem.
Nikt nikogo już nie obchodzi.
Mucha! Tu jest mucha!
Cicho!
Posłuchaj, Julia. Muszę kończyć, ale dziękuję za telefon.
Żaden kłopot.
Do widzenia.
Proszę posłuchać. W wieku 40 lat warto pogodzić się z brzuszkiem.
Dobrze wygląda.
Papierowy talerz też by się nadał,
- ale to wygląda świetnie. - Tak.
Nie pierwszy raz muszę załatać dziurę, bo ktoś uderzył w ścianę pięścią.
Nie żebym wiedział,
że to pan Gardner zrobił dziurę.
Ani ktokolwiek inny. Nieważne.
Sam nie wiem, o czym mówię ani...
Dosyć paplania.
Musimy się wydawać okropnymi rodzicami.
Słucham? Nie, są państwo...
Są państwo po prostu... zwykłymi rodzicami.
Ludźmi.
Dobrze, że jesteś.
Izzie przypuściła zmasowany atak. Chodź.
Dobrze to wygląda, mamo!
Tak. Udało się jej.
Będę niedźwiedziem polarnym.
Nie ma w tych słowach nic dziwnego.
Pójdę na Bowdoin.
Co wiesz o Bowdoin?
- Paige powiedziała... - Paige, oczywiście. Posłuchaj.
Wiem, że to trudna decyzja, ale zamieniłeś mamę na kolejną despotkę.
- Tak, ale muszę wybrać uczelnię. - Przestań słuchać innych.
Czego ty chcesz?
A jak myślisz?
Sam, skoro wyjeżdżasz na studia,
musisz nauczyć się podejmować decyzje.
Próbowałem. Tyle się zastanawiałem, że zupełnie wyczerpały mi się myśli.
Nie wiem, co powiem pani Whitaker.
Luzik. Waży się tylko twoja przyszłość.
Przepraszam.
Miałam trudny dzień.
Straciłam przyjaciółkę.
- Tę, co zna się na żółwiach? - Tak.
Szkoda.
Myślałem, że mój atut to stuprocentowa obecność.
PEDAGOG
Okazuje się...
że raczej ukrywanie się. Jak płotka.
Co robisz?
Ukrywam się przed panią Whitaker, bo nie wybrałem uczelni. Zostaw mnie.
Fajnie.
Stary!
To naprawdę dobre!
Wytatuujesz mi to?
Nie mam szkolenia ani sprzętu.
A pomieszczenie nie jest sterylne.
Widziałem tu karalucha.
Tatuuj.
SZMATA. DZIWKA.
ŻYJ, KOCHAJ, RADUJ SIĘ
Idealnie.
To nie ogród, ale wystarczy.
Paige Hardaway, oto twoje dziedzictwo.
Osobliwa parka.
Peg, co sądzisz o tym ziomeczku?
Namalowałem go pisakiem.
Jezu! Ogień!
I mam na imię Paige!
Niewinnie malowałam ławkę!
Mój prezent absolwencki. Nie dziękuj.
Nie zebrałam pieniędzy na ogródek.
Ale udało mi się zrobić ławkę z napisem: „Żyj, kochaj, raduj się”.
Nie wznieciłam ognia.
Spokojnie. Zjedz żelkę.
Dziękuję.
Niezbyt dobra.
Wiem. Wyjadłam te dobre.
- Nie masz kłopotów. - Naprawdę?
Tak, naprawdę. Jednak wy dwoje...
Niestety nie znaleźliśmy tego, co dymiło.
Albo Paige się pomyliła,
albo ktoś...
się tego pozbył.
Może miała halucynacje. Od oparów farby.
Nieprawda!
Nie przeginaj.
Sam, Bailey, czekają was prace społeczne.
Mnie?
A co ja zrobiłem?
Opuściłeś spotkanie. Co robiłeś w sali plastycznej?
Ukrywałem się, bo czułem wyrzuty sumienia.
Rysowałem.
Jest w tym dobry.
Proszę spojrzeć.
Potrafię lepiej.
Ruszałaś się.
Sam, to niesamowite.
Czemu nie dodałeś sztuki do listy atutów?
Nie pomyślałem o tym.
- Są studia z tej dziedziny? - Są.
- Czemu masz mokre buty? - Dołączyłam do pływaczek.
Że co?
- Cześć. - Cześć.
- Pranie? - Tak.
- Głupie pytanie. - Tak.
Powinniśmy zrobić szkolenie
dla służb na temat autystyków.
Byłoby wspaniale.
Czekaj.
- My? - Tak.
Ja znam ludzi ze służb, ty wiesz dużo o autyzmie i...
stworzylibyśmy świetny zespół.
Zgadzam się.
Dobrze.
W porządku.
Fajnie.
Mamo?
Miałam napisać na czubkach: „Walcie się, dziwki”,
ale mogło się nie zmieścić.
Oby pasowały.
Beznadziejny prezent.
Całkiem wygodna jak na ławkę.
Trzecia i czwarta deska są odpowiednio elastyczne.
To tak zwana sprężystość.
Nie da się z tobą nudzić.
Sam?
Nie mów nikomu.
ŻYJ
W życiu zawsze się układa.
Zwykle.
Napisy: Krzysztof Bożejewicz