‪หวัดดี นี่แซม แซม การ์ดเนอร์
‪ตอนนี้เป็นเวลาสี่โมงวันจันทร์ ‪เวลานัดหมายตามกำหนดของเรา
‪ผมไม่รู้จะทำอะไร เลยตัดสินใจโทรมา
‪ตอนนี้สี่โมงหนึ่งนาที
‪วันนี้ถ้าเรานัดกัน
‪ผมจะบอกคุณว่าผมสับสนเรื่องเพจมากๆ
‪เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในกระท่อมเอสกิโม
‪คุณจะได้บอกผมว่าต้องทำยังไง
‪ยังไงก็ตาม เพจสำเร็จความใคร่ด้วยมือให้ผม
‪แต่ตอนนี้เธอไม่ยอมจับมือผมด้วยซ้ำ
‪การสำเร็จความใคร่ด้วยมือคือเมื่อผู้หญิง...
‪หวัดดี นี่แซม แซม การ์ดเนอร์
‪วันนี้ผมกินแซนด์วิชไก่งวง ‪แต่ขนมปังเหม็นหืนมากๆ
‪แล้วไม่มีอะไรให้ล้างคอ ‪เป็นมื้อเที่ยงที่เลวร้ายมาก
‪แถมผมโดนรถชน
‪รถขับมาช้าๆ ผมเลยไม่เป็นอะไร โอเค
‪หวัดดี จูเลีย นี่โรอัลด์ อะมุนด์เซน
‪ใช่เลย
‪โรอัลด์ อะมุนด์เซน ผู้นำคณะสำรวจขั้วโลกใต้ ‪ที่ประสบความสำเร็จเป็นครั้งแรก
‪เห็นๆ กันอยู่ พรรคพวก
‪นั่นมัน...
‪โทษที ไม่ใช่โรอัลด์ อะมุนด์เซน ‪นี่แซม การ์ดเนอร์ อดีตคนไข้ของคุณ
‪- อย่ามาตลก ‪- ผมกำลังฝึกการโกหก
‪คุณรู้ไหมมหาวิทยาลัยไม่ยอมรับ ‪ความเรียงสมัครเข้าเรียนเรื่องหน้าอก
‪ถึงแม้เขียนได้ดีมากๆ โอเค
‪เจอกันอาทิตย์หน้า โอเคนะ
‪(ข้อความเสียง)
‪หวัดดี นี่แซม การ์ดเนอร์ หรือเรียกว่า แซม
‪คืนก่อนผมไปนอนค้างในถ้ำมังกรเป็นครั้งแรก
‪ซาฮีดเรียกห้องนอนเขาแบบนั้น
‪แล้วจากนั้นผมถูกตำรวจจับบนถนน
‪พวกเขาคิดว่าผมเล่นยา
‪โอเค
‪แซม
‪(ผลงานภาพยนตร์ชุดของ NETFLIX)
‪การรู้จุดแข็งตัวเอง ‪คือสิ่งสำคัญในการมีชีวิตรอด
‪(รัก)
‪ปลาซิวมีขนาดเล็กจิ๋วและซ่อนตัวเก่ง
‪แต่ถ้าปลาซิวคิดว่าตัวมันใหญ่โต ‪และพยายามเผชิญหน้ากับอย่าง...
‪วาฬเบลูกา นั่นคงเป็นจุดจบของปลาซิวตัวนั้น
‪(ขายขนมอบ)
‪หวัดดี เพจ
‪สวัสดีค่ะ
‪สนใจจะรับขนมอบหน่อยไหมคะ ‪ฉันกำลังหาเงินทุนสำหรับของขวัญชั้นปีสุดท้าย
‪ตอนนี้ฉันกำลังตกที่นั่งลำบาก ‪เพราะติดรายชื่อสำรองที่โบว์ดิน ฉะนั้น...
‪อย่างที่ฉันพูดเสมอ "อย่าร้องไห้ แค่บินไป"
‪- โอเค ‪- รับเค้กแคร์รอตไหม
‪ทั้งหมดทำจากเบบี้แคร์รอต ‪เธอสามารถแยกความแตกต่างได้
‪แม่กับฉันใช้เวลาทำเกือบทั้งคืน ‪ไม่ค่อยมีใครสนใจ
‪ของขวัญชั้นปีสุดท้ายคืออะไร
‪เขาถาม เท่ากับยอมรับโดยไม่ตั้งใจ ‪ว่าไม่ได้อ่านอีเมลฉันเลย
‪มันคือสิ่งที่ดี สวนผักไฮโดรโปนิก
‪ฉันเริ่มปลูกผักตั้งแต่สี่ขวบ ตามที่นักบำบัดแนะนำ
‪- โอเค ‪- และฉันเห็นคนที่เลิกยาได้แล้ว
‪เอามาขายบนเครกลิสต์ ‪แค่ 4,000 เหรียญเอง ก็เลย...
‪เพจ ฉันมาที่นี่เพื่อบอกเธอว่า
‪หลังจากค้างคืนในสถานีตำรวจได้สำเร็จ
‪ฉันรู้สึกมั่นใจว่าสามารถ ‪ไปพักแรมของชั้นปีสุดท้ายกับเธอได้
‪และคอยดูในกรณีที่เธอเดินละเมอ
‪จริงเหรอ
‪ใช่ อย่างน้อยอยู่จนถึงเที่ยงคืนเจ็ดนาที
‪ฉันอาจจะอยู่ต่อได้ถึงเที่ยงคืนแปดนาที
‪แซม วิเศษที่สุด ขอบคุณ
‪ฉันรู้สึกเหมือนเราเลื่อนระดับ ‪ไปสู่ความสัมพันธ์ฉันท์มิตรได้สำเร็จ
‪เธอบอกว่าสถานีตำรวจเหรอ
‪ใช่ คุกกี้น้ำตาลนี่เท่าไหร่
‪สำหรับเธอ ห้าสิบเซนต์ เพื่อน
‪งั้น ต้องขายอีก...
‪แค่ 7,999 ชิ้น เธอจะได้สวนผักในน้ำ
‪ใช่
‪นี่
‪ฉันกำลังคิดๆ เรื่องแซมกับตำรวจ...
‪ใช่ ผมด้วย ทั้งหมดที่ผมนึกออก ลูกต้องกลัวมากๆ
‪ใช่ ฉันรู้
‪ฉันเลยร่างอีเมลอธิบายอย่างชัดเจนมากๆ ‪เพื่อส่งไปยังผู้บัญชาการตํารวจ
‪และบุคคลสำคัญอื่นๆ ‪ทุกคนที่ฉันนึกออกรวมถึงโอปราห์
‪เดี๋ยว ในนั้นมีโอปราห์ด้วยจริงๆ เหรอ
‪แน่นอน เธอทำอะไรก็ได้
‪- แต่จากนั้น ฉันมีความคิดอีกอย่าง ‪- โอเค
‪ถ้าคุณเป็นคนจัดการเรื่องนี้ล่ะ
‪- เหรอ ‪- หมายถึงให้คุณเป็นด่านหน้า
‪คุณติดต่อคนพวกนี้ แล้วคุณคุยกับแซม
‪เดี๋ยวนะ คุณขอให้ผม ‪ช่วยจัดการเรื่องของแซมงั้นเหรอ
‪ใช่ ฉันขอให้คุณช่วยจัดการเรื่องของแซม
‪คุณจะทำได้ดีกว่าที่ฉันทำได้
‪- โห ‪- ฉันแค่ ฉัน...
‪ฉันพยายามที่จะไม่ทำผิดแบบเดิม
‪ที่คิดว่าตัวเองต้องทำทุกอย่าง ฉันพยายามนะ
‪ผมว่าเป็น...
‪ผมว่าเป็นความคิดที่ดี
‪- เหรอ ‪- ใช่
‪ดี
‪- แล้วเจอกัน ‪- เจอกันค่ะ
‪- เขียนจดหมายรักหาฉันเหรอ ‪- อ๋อ นี่ อิซซี่
‪นั่นอะไร
‪เดี๋ยวเธอก็รู้เอง
‪- ไหนขอดูหน่อย ‪- ไม่
‪- ไม่มีอะไร ‪- ส่งมา
‪- ไม่มีอะไรจริงๆ ‪- ฉันอยากจะอ่านที่ไม่มีอะไร ฉันชอบไม่มีอะไร
‪ฉันชอบไม่มีอะไรมากๆ
‪ล้อเล่น...
‪ฉันจะบอกเธอด้วยตัวเอง แต่ดันปอดแหก
‪ฉันเลยเขียนมัน อย่างที่เห็น
‪- เธอกับเนทจูบกันเหรอ ‪- เปล่า เขามาจูบฉัน
‪- สารเลว ‪- ฉันรู้
‪ไม่อยากเชื่อว่าเขาทำแบบนั้น
‪ฉันจะฆ่าเขา
‪เธออยากไปคุยเรื่องนี้ไหม
‪ไม่
‪ฉันขอเวลาคิดหน่อย
‪โทษที ฉันจัดการเรื่องแบบนี้ไม่เก่ง
‪อืม
‪มาพูดถึงสิ่งที่เราทำได้เก่งกัน
‪การบ้านสัปดาห์นี้คือที่ให้เขียน ‪รายการจุดแข็งของตัวเองทั้งหมด
‪ใครอยากอ่านรายการนั้นบ้าง
‪- แซม อ่านเลย ‪- เยี่ยม
‪(จุดแข็ง)
‪จุดแข็งคือ ผมพับเสื้อยืดเก่ง ‪แต่เสื้อกันหนาวไม่เก่ง
‪ผมไม่เคยลืมให้อาหารเอดิสัน
‪ผมรู้เรื่องทุกอย่างที่ต้องรู้ค่อนข้างดี
‪เกี่ยวกับทุกสปีชีส์ของเพนกวินแอนตาร์กติก
‪- ผมเต้นเก่ง ‪- พิสูจน์สิ
‪โนเอลล์ เขาไม่ต้องพิสูจน์อะไร
‪เอาแล้วไง
‪โชว์สเต็ปหน่อย
‪แจ๋ว
‪นายพูดถูก
‪ตอนอยู่มัธยมหนึ่ง ผมชนะการแข่งขัน ‪งานวิทยาศาสตร์ระดับมัธยมสอง
‪ตอนอยู่ประถมหก ผมชนะการแข่งขัน ‪การอ่านระดับมัธยมหนึ่ง
‪และผมไม่เคยผิดนัด
‪และครูของเธอบอกว่าเธอเก่งชีววิทยา
‪- ถูก ‪-‪ ‪ผมเก่งชีววิทยาเหมือนกัน
‪ซึ่งเป็นสิ่งที่ดี ผมอยากเป็นหมอฟัน
‪- เรารู้ ‪- โอเค แอมเบอร์
‪ขอบใจ โอเค ทุกคน
‪เราพูดไปหลายครั้งเรื่องขอความช่วยเหลือ ‪และรู้ว่าเมื่อไรที่ต้องการความช่วยเหลือพิเศษ
‪แต่การรู้จุดแข็งของตัวเอง ‪ก็เป็นสิ่งสำคัญมากๆ ด้วย
‪นั่นจะช่วยพวกเธอในการตัดสินใจ ‪ในเรื่องที่ว่าจะทำงานด้านไหน
‪จะเลือกเรียนสาขาอะไร จะเข้าเรียนที่ไหน
‪จะออกเดตกับใคร
‪เช่น ฉันฉลาด แต่แฟนฉันไม่ฉลาด
‪ดังนั้น แต่ละคนจึงถ่วงดุลกัน
‪เคยเจอมาแล้ว โอเค ‪มีใครอยากอ่านรายการของตัวเองอีก
‪ฉันค่ะ สุดท้าย
‪แล้วเจอกัน
‪นี่ แซม ช่วยอยู่ต่ออีกแป๊บนึงสิ
‪ถ้าครูสงสัยว่าใครหยิบคุกกี้ไปหมด ‪ผมเห็นโนเอลล์เทใส่กระเป๋าเป็นสิบชิ้นเลย
‪ขี้ฟ้อง
‪เปล่า ที่จริงอยากคุยกับเธอเรื่องมหาวิทยาลัย
‪ผมบอกแล้ว ผมอยากเข้าเรียน
‪ฉันดีใจมาก
‪แต่ส่วนใหญ่เลยวันรับสมัครไปแล้ว
‪ฉันว่าฉันสามารถโน้มน้าวบางที่ ‪ให้รับสมัครเป็นกรณีพิเศษได้
‪แต่ฉันต้องการคำแนะนำจากเธอ
‪ครูต้องการคำแนะนำจากผมเหรอ
‪ครูเป็นครูแนะแนวนะ
‪ฟังดูตลก ฉันเข้าใจ
‪ฟังนะ ฉันอยากให้เธอ ‪ลองไปทำการบ้าน หาให้ได้สักห้าแห่ง
‪แล้วมาเจอฉันที่ห้องพักครู ‪สักมะรืนนี้นะ และเราจะมาคุยกัน
‪เต้นเก่งนะ
‪ฉันชอบ
‪(ประกาศจับ)
‪(หยุดความรุนแรงในครอบครัว)
‪ดั๊กกี้ ดั๊ก
‪ไง สตีฟ สบายดีไหม
‪นายสูงขึ้นเหรอ ดูสูงขึ้นนะ
‪นายมากวนประสาทฉันถึงนี่เลยเหรอ
‪เมื่อไหร่นายจะกลับเข้าทีมบาสเกตบอลล่ะ
‪เราอาจจะใช้เซ็นเตอร์คนใหม่ ‪ตั้งแต่โอเมซเป็นโรคเกาต์
‪- เขาเป็นเกาต์เหรอ ‪- ใช่
‪แย่จัง
‪ไม่ ฉัน...
‪สัปดาห์ก่อน นายจับตัวเด็กคนนึง เป็นวัยรุ่น...
‪นายคิดว่าเขาเล่นยา แต่กลายเป็นว่า ‪เขาเป็นออทิสติกใช่ไหม
‪ใช่ แปลกมากเลย เพื่อน
‪เขาอาการหนักน่าดู
‪ใช่ แต่... นั่นลูกฉันเอง
‪ให้ตาย
‪จริงด้วย การ์ดเนอร์
‪ใช่ เขา...
‪เขาชื่อแซม อายุ 18
‪ตอนสี่ขวบ เขาได้รับการวินิจฉัย
‪เขาเป็นเด็กเก่ง เรียนได้เกรดดี
‪ขยันทำงานมาก ตลกสุดๆ แล้วก็...
‪- ฉลาดกว่าฉันซะอีก ‪- โอเค
‪และเขาเป็นออทิสติก
‪หมายความว่าเขาจะอึดอัดใจมากๆ ‪เมื่ออยู่ในสถานการณ์ที่ไม่คุ้นเคย
‪เขาใช้มือกระตุกอะไรสักอย่าง
‪ใช่ เขาทำแบบนั้น เพื่อช่วยผ่อนคลาย
‪- แล้วที่บ่นพึมพำกับตัวเองล่ะ ‪- น่าจะท่องชื่อเพนกวิน
‪เพื่อทำให้ผ่อนคลายเช่นกัน
‪มีวิธีอื่นที่จะจัดการเรื่องนี้ ‪นอกจากการเผชิญหน้ากับเขา
‪- อย่างที่นายทำ ‪- โอเค คืองี้นะ ฉันเข้าใจนาย
‪ดั๊ก ฉันเข้าใจจริงๆ แต่นายลองมาเป็นฉันดูสิ
‪เขามีท่าทางเครียดๆ ถามอะไรไปก็ไม่ตอบ
‪ฉันรู้ แต่เขากลัวสุดๆ อยู่ไงตอนนั้น
‪แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น เราต้องตัดสินใจ ดั๊ก ‪แล้วก็ไม่มีใครบาดเจ็บ
‪มันไม่ใช่การทำงานที่สมบูรณ์แบบหรอก ‪แต่ส่วนใหญ่ เราทำมันถูกต้อง
‪ยกเว้น ที่นายทำมันไม่ถูกต้อง
‪ถ้านายทำถูกต้อง นายจะรู้ว่าเขาไม่ได้เล่นยา
‪แล้วนายจะหาว่าพ่อแม่เขาคือใคร
‪แล้วนายจะโทรหา ดังนั้น...
‪นายทำมันไม่ถูกต้อง
‪เอาล่ะ ฉันจะทำแบบนี้นะ
‪เขียนเบอร์โทรนายไว้ที่นี่
‪โอเคนะ ฉันจะแปะไว้ตรงนี้ ทุกคนจะได้เห็น
‪ครั้งต่อไปเราจะรู้ โอเคนะ ‪ครั้งต่อไปเราจะจำได้ว่าเขาเป็นใคร
‪แล้วเราจะโทรหานาย โอเคป่ะ
‪- ขอบใจมาก สตีฟ ‪- ไม่มีปัญหา
‪ดีใจที่เจอกัน
‪แย่มากแบบนี้
‪ฉันคิดไม่ออกเลยว่าอยากเข้ามหาวิทยาลัยไหน
‪แล้วครูวิตเทอเกอร์ก็ให้ฉันตัดสินใจเดี๋ยวนี้
‪แต่ทำยังไง มหาวิทยาลัยมีตั้งเยอะ ‪ใครจะไปตัดสินใจได้
‪ใจเย็น เลือกมหาวิทยาลัย ‪จากอัตราส่วนผู้หญิงต่อผู้ชายที่ดีที่สุด
‪ชัดเจนนะ
‪นี่รายการจุดแข็งของฉัน
‪ซึ่งน่าจะช่วยฉันในการตัดสินใจ ‪แต่กลับไร้ประโยชน์
‪"ลีลาการเต้น ให้อาหารเต่าได้เก่ง"
‪โอ้ แซม ผู้น่าสงสาร
‪นายคิดว่านี่คือจุดแข็งของนายเหรอ
‪- นายประเมินตัวเองต่ำเกินไป ‪- ฉันเหรอ
‪แน่นอน พ่อเต่าล้านปี ข้อแรกนะ ‪นายมีสมาธิแน่วแน่อย่างยิ่ง โดยเฉพาะเรื่องงาน
‪จำตอนที่นายเห็นเจ้านั่นขโมยเอ็กซ์บ็อกซ์ ‪จากภาพสะท้อนบนแว่นตาฉันได้ใช่ไหม
‪ใช่ แล้วนายก็จับตัวเขา
‪ฝ่ายบุ๋น ฝ่ายบู๊
‪ข้อสอง นายเป็นคนที่พึ่งพาได้โคตรๆ รับนะ
‪เห็นไหม ฉันรู้ว่านายจะรับมัน
‪ข้อสาม ถึงแม้นายผอมแห้ง ‪แต่ร่างกายนายก็ให้ความอบอุ่นได้อย่างดีเยี่ยม
‪ฉันเก็บฮีตเตอร์พกพาไว้บ้านเลย ‪พอรู้ว่าทำงานกับนาย
‪- ขอบใจ ‪- ด้วยความยินดี
‪ฟังนะ ฉันรู้นายกลัวว่าจะเข้ามหาวิทยาลัยไหน
‪แต่เขยิบเข้ามาอีกนิดแล้วฟังป๊ะป๋านะ
‪ชีวิต... มี... หนทาง... เสมอ
‪เป็นธรรมดา
‪ฉันว่ามีคนขโมยของอีกแล้ว
‪ไอ้เวรตะไล
‪หยุดนะ เจ้าสารเลว
‪หือ...
‪โอ้โฮ
‪ให้ตายสิ
‪ฉันเป็นแฟนที่ไม่ดีใช่ไหม ‪ที่ไม่พูดว่า "ก็บอกแล้วไงเรื่องเจ้าเนทนั่น"
‪เพราะแฟนส่วนใหญ่จะพูดว่า ‪"ก็บอกแล้วไงเรื่องเจ้าเนทนั่น"
‪ใช่ นายอ่านขาดเรื่องเจ้าเนทนั่น
‪ขอบใจ
‪นายรู้ใช่ไหมว่า ‪ฉันไม่ได้ทำอะไรเพื่อให้เขามาจูบ
‪- อยู่แล้ว ฉันเชื่อเธอ ‪- โอเค
‪ก็แค่เราขำๆ กับเรื่องที่เกิด
‪- และมันเกิดขึ้นแล้วจริงๆ ‪- ใช่
‪เธอรู้ไหม...
‪ผู้ชายคนไหนๆ ก็เชื่อใจไม่ค่อยได้หรอก
‪ยกเว้นนาย
‪- โอ้ ไม่ ‪- ไม่
‪ดี เพราะนายรู้ไหม ฉันไม่สนเนทสักนิดเลย
‪และฉันคิดว่าอิซซี่กับฉันจะผ่านเรื่องนี้ได้
‪ฉันแค่... ฉันรู้ว่าเพิ่งรู้จักเธอไม่นาน ‪แต่เหมือน ฉันรักเธอ
‪คือเราสนิทกันสุดๆ เร็วมาก
‪พวกสาวๆ ก็แปลกดี
‪ใช่ ถ้าไม่สนิทกันทันที ก็ไม่รู้จักกันเลย
‪ฉันรู้สึกว่าเราต้องเป็นเพื่อนกัน
‪เราคล้ายกันมาก
‪ฉันว่าเราจะโอเค
‪ฉันหวังว่าเราจะโอเค
‪- เธอจะโอเคนะ ‪- หยุดเลย
‪ฉันรับปากเบธไว้ว่า ‪เราจะไปเจอกันที่ร้านดอนพิซซ่า
‪เพราะอย่างที่เธอบอกตลอด ‪เธอมีหลุมในหัวใจเป็นรูปทรงเคซี่
‪ซึ่งเป็นหลุมที่... รูปทรงเซ็กซี่
‪ฟังดูทุเรศ
‪ไม่ได้ฟังดูทุเรศกว่าที่ฉันคิดไว้
‪ช่วยทำให้มันเรียบ...
‪- ทำอะไรเหรอ ‪- อ๋อ เปล่า
‪แม่กำลังซ่อมรูนี่ด้วยตัวเอง
‪- ด้วยค้อนเหรอครับ ‪- อะไรนะ
‪- เปล่า ไม่ได้ใช้อีกแล้ว ‪- ไปร้านดอนกันเถอะ เร็วเข้า
‪- คุณแน่ใจว่าทำได้นะครับ ‪- ร้านดอนๆ
‪จ้ะ ฉันทำได้แน่นอน
‪แล้วถ้าเกิดไม่ได้ ก็ยังมีกูเกิลอยู่
‪ไม่เป็นไร ค่อยหยิบขึ้นมาทีหลัง ‪ไม่ต้องห่วง ไปสิ ไป
‪ฉันเกลียดแก
‪แซม ฉันเป็นหมีขั้วโลก
‪ว่าไงนะ ไม่ เธอไม่ใช่
‪ไม่ มันคือมาสคอตของโบว์ดิน ‪ฉันได้เข้าเรียนที่โบว์ดิน
‪- โอ้ ดีเลย ‪- โอ้ วิเศษสุดๆ
‪มาถูกเวลาพอดี
‪ฉันรู้สึกแย่มากๆ ที่หาทุน ‪จากการขายขนมอบได้แค่ 45 เหรียญ
‪นี่เป็นครั้งแรกที่คุกกี้สนิกเกอร์ดูเดิล ‪ทำให้ฉันผิดหวัง
‪- เสียใจด้วย ‪- ไม่ ทุกอย่างโอเคแล้ว
‪เมฆหมอกจางหายไป ‪เพราะฉันจะไปเรียนที่โบว์ดิน
‪ฉันยังต้องตัดสินใจ ‪ว่าอยากเข้ามหาวิทยาลัยไหน
‪ก่อนไปพบครูวิตเทกเกอร์
‪ฉันคิดไม่ออกว่าจะเลือกยังไง
‪เอ่อ ฉันนึกออกอย่างนึง ‪ทำไมเธอไม่ไปเรียนที่โบว์ดินล่ะ
‪เธอได้เกรดดีมากๆ ฉันว่าเธอเข้าได้แน่นอน
‪แล้วเราจะได้อยู่ที่นั่นด้วยกัน คอยช่วยเหลือกัน
‪ในแบบความสัมพันธ์ฉันท์มิตรอย่างแท้จริง
‪- จริงเหรอ ‪- ใช่
‪แล้วถ้าไม่ทันช่วงฤดูใบไม้ร่วง ‪นายอาจเริ่มตอนกลางปี เด็กหลายคนทำแบบนั้น
‪ลองไปคิดดูนะ
‪เข้าใจ
‪เธอรู้ไหมบางครั้ง ‪เราเรียกฝูงหมีขั้วโลกว่า "สลูธ"
‪ไม่ ฉันไม่รู้
‪แต่ดูเหมือนฉันจะมี "สลูธ" ของเพื่อนใหม่ปีหน้า
‪- ฉันพูดแบบนั้นถูกไหม ‪- ไม่ถูก
‪นี่ กำลังหาตัวอยู่พอดี
‪ฉันไปดีดนิ้วใส่หูเด็กปีหนึ่ง นึกว่าเป็นเธอ
‪ฉันต้องแสร้งทำว่าเป็นการรับน้อง
‪- ทุกอย่างโอเคใช่ไหม ‪- ใช่
‪- เธอเลิกกับเนทรึเปล่า ‪- เปล่า
‪เปล่าเหรอ
‪ก็อย่างที่พูดไป
‪อิซซี่ เกิดอะไรขึ้น
‪ฉันถามเนทว่าเกิดอะไรขึ้น
‪- เขาบอกว่าเธอจูบเขา ‪- อะไรนะ
‪ไม่ ฉัน... นั่นไม่จริง
‪ฉันไม่รู้ว่าจะเชื่อใคร
‪เชื่อฉันสิ
‪ฉันรู้จักเขานานกว่า
‪เขาเป็นแฟนฉัน
‪ฉันเห็นพวกเธอหยอกเย้ากัน ‪ก็นึกว่าเธอชอบให้คนสนใจ
‪- อิซซี่ ฉันไม่ได้ทำอะไร ‪- เขาไม่ได้บอกแบบนั้น
‪ฉะนั้น... เลิกยุ่งเกี่ยวกัน เคซี่
‪เคซี่เหรอ
‪"นิวตัน" หายไปไหนล่ะ
‪เข้ามา
‪ไง
‪โอ้ หวัดดี อีก 45 นาทีกว่าเคซี่จะกลับ
‪ใช่ ผมรู้ ผมมาเพื่อช่วยคุณซ่อมรูบนผนัง
‪โอ้ น่ารักที่สุด
‪แต่ไม่เป็นไร
‪ว่าไงนะ ล้อเล่นรึเปล่า
‪ผมทำแบบนี้เพื่อใช้หนี้อาหารเย็นทั้งหมด ‪ที่คุณเลี้ยงผมนะ
‪ฉันมั่นใจว่าฉันทำเองได้
‪ผนังคุณมีสายเข้า
‪ใช่
‪เธอน่าจะช่วยเอามันออกมา ‪จากนั้นก็เริ่มซ่อมได้ ชาไหม
‪ครับ
‪โอ้ย เจ็บนะ เจ็บๆ
‪เห็นกระดูกไหม ผมว่าผมเห็นกระดูกนะ
‪คุณไม่เห็นกระดูกหรอก พ่อเด็กโข่ง
‪รอยถลอก รอยถลอกเล็กๆ แค่นี้ ‪คุณไม่ต้องโทรเรียก 911
‪เอ้านี่ แป๊บนึง
‪(จูเลีย - นักบำบัดของแซม)
‪ผมต้องรับสาย
‪ไม่น่าเล่นโรลเลอร์เบลดเลย ‪สงสัยต้องเลิกลดความอ้วนซะแล้ว
‪บางทีคุณน่าจะลองอย่างอื่น ‪ที่กระแทกน้อยกว่านี้ เช่น เดินช้าๆ...
‪ไปหาโซฟา
‪- ฮัลโหล ‪- ดั๊ก
‪หวัดดี นี่จูเลีย ซาซากิ
‪ขอโทษที่โทรมา
‪ฉันพยายามโทรหาเอลซ่า แต่ไม่รับสาย
‪ไม่เป็นไรครับ มีอะไรเหรอ
‪- คุณโอเคไหม ‪- ไม่ใช่เสียงผม
‪โทนี่ ฮอว์ก อยู่ตรงนี้
‪คิดว่าคุณน่าจะยังรู้สึกแย่กับฉัน ‪เรื่องที่เกิดขึ้นกับ...
‪- รู้ไหม... ‪- ไม่ ผมโอเค
‪- ทั้งหมดผ่านไปแล้ว ‪- โอเค
‪คือฉันโทรมาเพราะว่า...
‪ฉันได้รับข้อความจากแซมอยู่เรื่อยๆ
‪เขาโทรหาฉันทุกสัปดาห์ เขาไม่เคยผิดนัด
‪- ให้ตาย จริงเหรอ ‪- ค่ะ
‪ตอนแรก ฉันคิดว่าไม่มีอะไรเสียหาย ‪ก็แค่บางอย่างที่เขาต้องผ่านไป
‪แต่ล่าสุดคือเรื่องที่เขา... ถูกจับใช่ไหม
‪อ๋อ ไม่ใช่ ไม่ต้องห่วง เขาไม่เป็นไร จูเลีย ‪มันเป็นการเข้าใจผิดใหญ่โต
‪ตำรวจเข้าใจผิดว่าแซมเล่นยา ‪แต่ทุกอย่างโอเคแล้ว
‪ไม่มีการฝึกอบรมเพียงพอ ‪สำหรับเจ้าหน้าที่ส่วนหน้า
‪- ในเรื่องวิธีการปฏิบัติกับผู้ที่มีภาวะออทิซึม ‪- ผมรู้
‪ผมรู้ ไม่มีใครสนใจเรื่องคนอื่นอีกแล้ว
‪มีแมลงวันอยู่ข้างใน แมลงวันอยู่ข้างใน
‪เงียบ
‪คืองี้ จูเลีย ผม... ผมต้องวางแล้ว โอเคนะ ‪แต่ผมขอบคุณมากที่โทรมาเรื่องแซม
‪ค่ะ ไม่มีปัญหา บาย
‪ฟังนะ อายุ 40 คุณควร... ‪ยอมรับว่าตัวเองตุ้ยนุ้ย
‪โอ้ ดูดีเลย
‪ฉันว่าแผ่นกระดาษก็ใช้ได้เหมือนกัน
‪แต่อันนี้ดูดีจริงๆ
‪ครับ เชื่อรึเปล่า
‪นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมต้องมาซ่อมผนัง ‪หลังจากที่มีคนต่อยผนังจนเป็นรู
‪ไม่ใช่เพราะผมรู้ว่าคุณการ์ดเนอร์ต่อยผนังนี่นะ
‪หรือว่าใครก็ตามต่อยมัน ช่างเถอะ
‪ไม่รู้ว่าผมพูดอะไรด้วยซ้ำหรือ...
‪พระเจ้า หยุดพูดเถอะ
‪เราต้องดูเหมือนพ่อแม่ที่ไม่เอาไหน
‪อะไรนะ ไม่ครับ คุณแค่...
‪คุณดูเหมือน แบบว่า... พ่อแม่
‪เหมือนคนทั่วไป
‪ค่อยยังชั่ว นายอยู่ที่นี่
‪อิซซี่โกรธฉันเป็นฟืนเป็นไฟ มาเร็ว
‪โห ดูดีจริงๆ แม่
‪ใช่ เธอชอบมัน
‪ฉันจะเป็นหมีขั้วโลก
‪ปกติตอนเดินเข้าห้องมา พี่ก็พูดเรื่องนี้อยู่แล้ว
‪คือฉันจะเข้าเรียนที่โบว์ดิน
‪พี่รู้อะไรเกี่ยวกับโบว์ดิน
‪- คือเพจบอกว่า... ‪- เพจ แน่ล่ะ ฟังนะ
‪แซม ฉันรู้ว่านี่เป็นการตัดสินใจที่ยาก ‪แต่พี่กำลังให้ผู้หญิงเจ้ากี้เจ้าการอีกคน
‪มาบอกว่าพี่ต้องทำอะไร เหมือนกับแม่
‪- ใช่ แต่ฉันต้องเลือกมหาวิทยาลัย ‪- พี่ต้องเลิกฟังคนอื่น
‪พี่อยากทำอะไรล่ะ
‪คิดว่าฉันควรทำอะไร
‪แซม ถ้าพี่จะออกไปเรียนมหาวิทยาลัย
‪พี่ต้องเริ่มต้นตัดสินใจให้ตัวเอง
‪ฉันพยายามแล้ว ฉันทำหลายอย่างมากวันนี้ ‪พิจารณาตัวเองหลายๆ แง่มุม
‪ฉันคิดไม่ออกว่าพรุ่งนี้ ‪จะบอกอะไรครูวิตเทกเกอร์
‪โอเค อะไรก็ช่าง ไม่ต้องกดดัน ‪มันก็แค่อนาคตของพี่ที่ต้องเสี่ยง
‪ขอโทษที่ดูใจร้าย
‪ฉันก็เจออะไรแย่ๆ มา
‪เพื่อนสนิทคนใหม่เลิกคบฉันแล้ว
‪- คนที่รู้เรื่องเต่านะเหรอ ‪- ใช่
‪แย่ชะมัด
‪ผมคิดว่าจุดแข็งอย่างหนึ่งของผม ‪คือการไม่เคยผิดนัด
‪(ครูแนะแนว)
‪ปรากฏว่า...
‪เหมือนกับปลาซิวที่ซ่อนตัวในพื้นที่เล็กๆ
‪- ทำอะไรน่ะ ‪- กำลังหลบครูวิตเทกเกอร์
‪เพราะฉันไม่รู้ว่าอยากเข้ามหาวิทยาลัยไหน ‪ขออยู่ตามลำพังนะ
‪เจ๋ง
‪โห พวก
‪อันนี้ดีงาม
‪นายช่วยสักลายแบบนี้ให้ฉันหน่อยสิ
‪ฉันไม่เคยเรียนวิธีสักลาย อุปกรณ์ก็ไม่มี
‪แล้วห้องนี้ก็ไม่ปลอดเชื้อแน่ๆ
‪ฉันว่าวันก่อนฉันเห็นแมลงสาป
‪สักลายให้ฉัน
‪(นังร่าน แพศยา)
‪(ใช้ชีวิต ความรัก เสียงหัวเราะ)
‪เพอร์เฟกต์
‪ถึงไม่ใช่สวนผัก แต่ก็ใช้ได้อยู่
‪เพจ ฮาร์ดเวย์ นี่คือตำนานของเธอ
‪เอ่อ นี่เป็นคู่ที่แปลกประหลาดมาก
‪นี่ เพก คิดว่าเจ้าตัวน้อยของฉันเป็นไง
‪มันไม่ใช่รอยสักจริงๆ แค่ปากกาเมจิก
‪พระเจ้าช่วย ไฟไหม้!
‪แล้วฉันชื่อเพจ!
‪หนูแค่เพนต์ลายม้านั่ง ‪เป็นของขวัญชั้นปีสุดท้ายโดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่
‪ด้วยความยินดี
‪หนูหาเงินทุนไม่พอทำสวนผักไฮโดรโปนิก
‪แต่หนูเปลี่ยนวิถฤตเป็นโอกาสด้วยการเพนต์ลาย ‪"ใช้ชีวิต ความรัก เสียงหัวเราะ" ที่ม้านั่ง
‪แต่หนูไม่ได้จุดไฟ
‪เพจ ใจเย็น กินลูกอมสักหน่อย
‪ขอบคุณค่ะ อาหารพวกนี้ไม่ดี
‪ฉันรู้ ฉันกินอาหารที่ดีก่อนไง
‪- เอาเถอะ เรื่องนี้เธอไม่ผิด ‪- เหรอคะ
‪ใช่ จริงสิ ยังไงก็ตาม สำหรับเธอสองคน
‪น่าเสียดายที่เราไม่พบสาเหตุของควันไฟ
‪ดังนั้น ถ้าเพจไม่ตาฝาดไปก็มีคนอื่น...
‪เป็นคนทำ
‪เธออาจจะประสาทหลอน เพราะไอระเหยของสี
‪- ฉันไม่เป็นแบบนั้น ‪- อย่าหาเรื่อง
‪โอเค แซม ไบเล่ย์ เธอสองคน ‪จะต้องไปบำเพ็ญประโยชน์
‪ผมเหรอ ผมทำอะไรผิด
‪เธอไม่มาตามที่เรานัดไว้ ‪เธอไปทำอะไรในห้องศิลปะล่ะ
‪ผมแค่เข้าไปหลบ เพราะรู้สึกแย่ที่ผิดนัด
‪ผมวาดรูปอยู่
‪เขาวาดเก่งมากๆ ดูสิ
‪นั่นไม่ใช่ผลงานที่ดีที่สุดของผมด้วยซ้ำ ‪เธอเอาแต่ขยับไปขยับมา
‪แซม รูปพวกนี้วิเศษมาก
‪ทำไมไม่มีเรื่องศิลปะ ‪เป็นหนึ่งในรายการจุดแข็งของเธอล่ะ
‪ไม่รู้ครับ ผมไม่ได้นึกถึงมัน
‪- ผมไปเรียนมหาวิทยาลัยด้านนี้ได้ใช่ไหม ‪- ได้สิ เธอทำได้
‪- ทำไมรองเท้าลูกเปียกล่ะ ‪- เข้าร่วมกับทีมว่ายน้ำมา
‪(นั่งร่าน แพศยา)
‪อะไรกันเนี่ย
‪- ไง ‪- ไง
‪- ซักผ้าเหรอ ‪- ใช่
‪- ถามโง่ๆ ‪- ใช่
‪คือผมกำลังคิดว่าเราควรจัดฝึกอบรม ‪ให้กับเจ้าหน้าที่ส่วนหน้า
‪เกี่ยวกับวิธีจัดการกับผู้ที่มีภาวะออทิซึม
‪ฉันว่าเป็นความคิดที่ยอดเยี่ยม
‪- เดี๋ยว เราเหรอ ‪- ใช่
‪ผมรู้จักเจ้าหน้าที่ส่วนหน้า ‪คุณรู้เรื่องออทิซึมทั้งหมด ผมว่า...
‪เราจะทำงานกันเป็นทีมได้ดี
‪ฉันเห็นด้วย
‪โอเค
‪แจ๋วเลย
‪แม่
‪แม่กำลังจะเขียนว่า ‪"ไปตายซะ นังแรด" ตรงนิ้วเท้า
‪แต่ไม่แน่ใจว่ามีที่ว่างพอให้เขียนรึเปล่า
‪หวังว่าคงใส่พอดี
‪นี่เป็นของขวัญชั้นปีสุดท้ายที่เห่ยสุดๆ
‪ถ้าดูที่ม้านั่ง ความจริงแล้วนั่งสบายมาก
‪ไม้แผ่นที่สามกับสี่ยืดหยุ่นกำลังดี
‪เรียกกันว่า การดีดตัว
‪มั่วนิ่มสุดๆ
‪แซม
‪ห้ามบอกใคร
‪(ใช้ชีวิต)
‪ชีวิตมีหนทางเสมอ
‪เป็นธรรมดา