Strach jest powszechny i wśród zwierząt, i wśród ludzi.
- Co mam teraz zrobić? - Zamocz.
Niektóre ropuchy po przewróceniu na grzbiet wiotczeją i krzyżują łapki.
- Wspaniałe, prawda? - Tak.
Smakuje jak...
- ser w soku jabłkowym. - Właśnie!
Tęsknisz za znajomymi?
- Jesteś samotna? - Nie. Cicho bądź.
Ale Izzie by smakowało.
Uwaga!
Wreszcie skończyłem.
Co to?
Portfolio na studia.
Nie jedzcie przy nim!
Zwłaszcza nie sera w soku!
To proszenie się o kłopoty.
Sam!
- To niesamowite! - Wiem.
PINGWINY
ANTARKTYDA
Naprawdę.
Dziwnie wybrać sztukę...
EWOLUCJA EDISONA
ANTAR POLARNY
...zamiast nauki,
na przykład o pingwinach, ale...
to jest bardzo dobre.
Rekrutacja dobiega końca, więc muszę zwalić ich z nóg.
- Tak się mówi. - Owszem.
Składam podanie do Rhode Island School of Design,
w skrócie RISD, w Providence, w stanie Rhode Island.
Świetna uczelnia.
To wspaniale!
Nigdy nie byłem w stanie Rhode Island.
Nigdzie nie byłem.
Ja też nie.
Po co wyjeżdżać?
Gdy się budzę, są świeże wypieki Beth.
Nie chcę porzucać tej rutyny.
Też lubię rutynę.
Bardzo.
Ale będzie wspaniale.
- Wyrobisz nową rutynę. - Tak.
Zyskasz nowych znajomych, będziesz chodził na nowe zajęcia
kupisz sobie nowe... buty
i obczaisz sobie nową dzielnię, i...
- Stary. - Co?
Sporo nowości.
U ludzi strach objawia się inaczej, ale wywołuje go to samo.
Nie, Sam. Będzie dobrze. Naprawdę.
Drapieżnik, głośny dźwięk, zmiany w środowisku naturalnym.
Weźmy mnie.
Nie chciałam iść do Clayton, a teraz...
nie znoszę tej szkoły, ale to zły przykład.
Tak, ale to...
normalne się denerwować.
Musisz... przestać o tym myśleć, wiesz?
- Wyładować się. - Tak.
Najmądrzejsza osoba, jaką znam, powiedziała mi, jak to zrobić.
- Świetnie. Do dzieła. - Tak.
Miałeś rację.
Przestałem się zadręczać. O niczym nie myślę.
Dwa słowa, osiem liter.
No raczej.
NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
CLAYTON SZKOŁĄ PRZYJAŹNI
Obraz absolwentki.
Chodziłam z nią do szkoły.
Była palantką, o ironio.
Jak się miewasz?
Nie widziałam cię ostatnio z drużyną. Wszystko dobrze?
Tak.
Na pewno?
W porządku.
Pomówmy o biologii. Pan Kawahara mówi, że jesteś zagrożona.
Jeśli nie poprawisz ocen, stracisz stypendium.
Co? Nie...
Nie będzie mnie stać na szkołę.
Wiem, ale masz jeszcze czas.
Miałabyś więcej, gdybyś przyszła wcześniej.
Przepraszam... Miałam sporo na głowie.
Czas zabrać się do pracy.
Musisz dobrze napisać egzamin śródsemestralny.
To twoja misja. Zdać biologię.
Będę jeść biologię, spać z nią i nią oddychać.
Na śniadanie dziś biologia!
Do widzenia.
Halo?
Kto?
Dziękuję, Sabrino, że zaśpiewałaś, jak ci minął dzień.
I to bardzo ładnie.
Sam! Właśnie zaczynamy.
- Usiądź sobie. - Mam rozmowę z RISD.
Naprawdę?
Wspaniałe wieści! RISD to fantastyczna uczelnia!
Wiem. Ciężko pracowałem nad portfolio.
Jestem dumny. Pokazać? Mam je w plecaku.
Obejrzymy po spotkaniu. Ale brawo, Sam!
Brawo, Sam! Cieszysz się?
Głównie tak.
Ale zrobiłem wstępne rozeznanie i trochę się zaniepokoiłem.
Kampus jest na wzgórzu. Nie chcę mieszkać na pochyłym terenie.
W menu stołówki nie mają paluszków z kurczaka.
Oby to w Internecie było niepełne lub sezonowe.
Dowiedziałem się też, że wielu artystów umiera w biedzie i samotności,
ale staram się być optymistą, jak radziły mama i Paige.
Brak paluszków? Samotna śmierć?
Okropne. Nie idź na tę uczelnię.
Będziesz się musiał przyzwyczaić do tego i owego, ale to ogromne osiągnięcie.
Czasem mam wrażenie, że skupiamy się na tym, co trudne,
a zapominamy o naszych osiągnięciach.
Kto coś jeszcze osiągnął?
Poszłam do nowej dentystki. Była w porządku.
Naprawdę? Fajnie, Lily.
- Mam dwie dziury. - To niefajnie.
Będzie trudno, ale cel jest tego wart.
Proszę. Oto materiały na początek.
Mogłam przesadzić.
Jestem podekscytowana.
- My też. - Elsa ma taki sam stosik w domu.
Bratnie kujońskie dusze.
Całe to szkolenie dla służb to świetny pomysł.
Organy ścigania i środowisko medyczne nie zawsze rozpoznają autyzm.
Rozumiem. Gdyby nie Sam, ja też byłbym nieświadomy.
Ma tyle na głowie.
Sporo się wydarzyło.
Mamy trudny okres.
Naprawdę trudny.
Tu jest strona internetowa grupy, która robi podobne szkolenia.
- Proszę zerknąć i... - Powiem wprost.
Zdradziłam Douga z barmanem.
Staram się być prawdomówna.
Dobrze.
Jak mówiłam, organizacja skupia się...
Ale jest coraz lepiej.
Prawda?
Powoli się poprawia. Miło robić coś wspólnie.
Być w jednej drużynie.
Zgadzam się.
Zanim mi wybaczysz, czeka mnie jeszcze długa droga.
Ale jest między nami większa intymność.
Oczywiście nie w tym sensie.
Nie chodzi o seks.
- Nie. - Ale...
chciałabym być dla niego wyjątkowa pod tym względem.
Mam wrażenie, że...
na to zasługujemy.
Czeka na mnie kolejny klient, więc...
- Wybacz. - Możemy tak bez końca.
- Na pewno. - Sporo tego.
- Tak. - No dobrze.
Czas na państwo.
- Miło było. - Tak.
Fantastycznie. Dziękuję.
Nikogo jeszcze nie ma.
- Ale będzie. - Dobrze. Dzięki.
Do zobaczenia w domu.
Upiekę ciasto. Mam na nie ochotę, więc...
Ja spotkam się ze znajomą z grupy Sama.
Pracuje w opiece społecznej. Chcemy zrobić szkolenie w szpitalu.
To wspaniale.
Fajnie, że tak się zaangażowałeś.
Fajnie się zaangażować.
PRAWDA
P/F? ŻABA TO KRĘGOWIEC
Co tam?
NIE LEŃ SIĘ. UCZ SIĘ NA EGZAMIN.
NIE KRZYCZ NA MNIE!
W co się ubierzesz na rozmowę?
Nie wiem. Założę spodnie i koszulę.
To, czego nie noszę teraz.
Chyba raczysz żartować.
Artyści mają być ekscentryczni.
Widziałeś wąsy Salvadora Dalego?
Musisz mieć zacięcie.
Musisz podkreślać swą osobliwość szykownym strojem.
Peleryna?
Jeszcze mnie wezmą za czarodzieja.
Nie widzę w tym nic złego, ale spoko.
Niech po prostu obejrzą portfolio i na jego podstawie podejmą decyzję.
Kiedy zobaczę to wariactwo?
Jeśli mówisz o portfolio, to teraz.
Nie!
Nie ma portfolio!
- Nie ma go! - Głęboki wdech!
Oddychaj. Gdzie je ostatnio widziałeś?
- Nie wiem! - Nie martw się, ziom.
Dawaj telefon.
Zabezpiecz go hasłem. Prosisz się o psikusa. Ale nie teraz.
Teraz mam tryb bohatera.
Zahid ratuje świat.
Tak!
- Co jest? - Proszę czekać na Samuela.
Sam, halo? Jesteś?
Zgubiłem portfolio. Zniknęło na zawsze. Idiota ze mnie. Pa.
Czekaj, Sam.
Bez obaw. Znajdziemy je.
Edison, gdzie portfolio?
Głupie zwierzę.
Po co pani jedna pralka, skoro można mieć dwie?
Dwa razy więcej czystych ubrań.
Proszę nie zwracać uwagi. Przyjechała coś naprawić.
Pokażę coś pani.
Cześć. Wszystko w porządku?
Przeczytać wpis na Wikipedii o Erneście Shackletonie?
Gotów?
„Sir Ernest Henry Shackleton był odkrywcą,
który poprowadził trzy brytyjskie wyprawy na Antarktydę,
oraz jedną z najważniejszych postaci
tak zwanej bohaterskiej ery wypraw na Antarktydę.
Urodził się 15 lutego 1874 roku
w Kilkei, niedaleko Athy w hrabstwie Kildare, w Irlandii,
około 46 mil – 74 kilometry – od Dublina”.
Pochowano go w Georgii Południowej
na cmentarzu w pobliżu fabryki wełny.
Wełny.
Sam, możemy to jeszcze naprawić.
Musimy tylko znaleźć portfolio.
Przetrząśniemy całe miasto, jeśli będzie trzeba,
począwszy od Techtropolis.
Zgoda?
Wszystko działa.
Kable podłączone.
Dobrze.
- Cześć. - Cześć.
- Stolik w rogu, fajnie. - Tak.
- Co słychać? - Wszystko OK.
Dzięki za spotkanie.
Cieszy mnie to szkolenie.
Mnie też. To świetny pomysł.
Tylu ludzi pochłaniają ich własne sprawy. Nie angażują się.
Jestem pod wrażeniem.
Ładnie wyglądasz. Dokąd idziesz?
Na spotkanie z pewnym mężczyzną.
Wysoki, rudawe włosy...
Znasz?
Podać coś do picia?
Poproszę kieliszek pinot noir.
Ja poproszę tylko kawę.
Dziękuję.
Uważaj. Po dwóch kawach czasem mi odbija.
Może będę musiał użyć defibrylatora.
- W toalecie nie ma. - Ani w socjalnym.
Ani w magazynie.
- Szlag. - Wiem.
Cholera!
Wiem!
Tutaj go nie ma!
Ktoś znalazł portfolio?
Nie, to Evan.
Mam się uczyć, a on robi sobie jaja.
Właśnie, jaja!
Wiem, gdzie jest portfolio.
To po prostu ogromna klatka.
Na pewno tu je widziałeś?
Postanowiłem je wszędzie ze sobą nosić, żebym go nie zgubił, a zgubiłem.
Nic. Obsługa też go nie ma.
Ale znalazłem ten uroczy amulet.
- Może być gdzieś jeszcze? - Musi być tutaj.
Pewnie ktoś je znalazł, próbując się zrelaksować, i ukradł.
Wielu artystów okradziono.
To częsty problem. Widziałem film.
Spokojnie, wiewiórze. Będzie dobrze.
Nie! Czemu przyprowadziłeś mnie do tego głośnego miejsca
z raniącymi piłkami i facetami w spodenkach?
- Durny pomysł! - Nie wiń Zahida.
Chce ci tylko pomóc.
Może powinienem winić ciebie?
Gdybyście mnie z Evanem nie zmartwili, nie musiałbym się relaksować!
A może specjalnie zgubiłeś portfolio, bo boisz się iść na uczelnię?!
Nie wiń innych za to, że strzeliłeś sobie samobója!
Nie zrobiłem tego!
Ktoś ukradł mi portfolio!
Obiecałaś, że je odzyskasz, i nic!
Może stąd chodźmy? Koleś w spodenkach ma chrapkę na amulet.
Zgoda!
Wiecie, że to ja was podwożę?
Idź!
Czemu trzaskacie?
Bo cały dzień szukaliśmy durnego portfolio Sama,
chociaż zgubił je celowo?
- Co? - Powinnam się uczyć.
- Zgubiłeś portfolio? - Skradziono je.
Zgubiłeś!
Uspokójcie się. Może jest w szkole. Zadzwonię i zapytam.
Pojedziemy poszukać.
- To na nic. Zniknęło. - Kochanie.
- Słoneczko. - Nie zniknęło.
- Znajdziemy je. - Tak.
- Cześć. - Cześć, Doug.
Co słychać, Megan?
Co ty tu robisz?
Mam coś dla ciebie. Właściwie to obie mamy.
Dzień dobry.
Elsa.
Megan. A to jest Amber.
Jest z Samem w grupie.
Wejdźcie, proszę.
To ta pracownica opieki społecznej, o której mówiłem.
Cześć!
Siedzę obok Sama, choć nie wiem, o czym mówi.
Myśliciel z niego, to prawda.
Tak.
W każdym razie mamy coś... dla was.
Znalazłyście!
- Twoje portfolio. - Znalazły je!
Moje portfolio!
Cześć, Amber. Wyglądasz inaczej niż na spotkaniu.
- Mam kamizelkę. - Gdzie znalazłaś?
- Kamizelkę? - Portfolio.
Sam opowiadał o trudach artystów,
Amber się przestraszyła
i postanowiła ukraść portfolio, żeby nie poszedł na studia.
Amber jest bardzo empatyczna. Bardzo.
Nie chciałam, żebyś umarł w biedzie i samotności.
Zdaje sobie sprawę,
że źle zrobiła, prawda?
- Mówiłem, że ktoś je ukradł. - Miałeś rację.
- Zostaniecie na ciasto? - Tak.
Powinnyśmy się zbierać.
Dobrze.
Ale mamo! Ciasto!
Sam.
Przepraszam, że ci nie wierzyłam. Nie strzeliłeś samobója.
Pomyślałam, że robisz tak samo jak ja.
Ale ty nie masz portfolio.
Chodziło mi o to, że...
W Clayton jest ciężko
i niezbyt mi się podoba,
więc specjalnie się obijałam,
bo chcę nawalić, żeby tam nie wracać.
To głupie.
Wiem.
Pomóc ci z biologią?
Mógłbyś?
Byłoby świetnie.
Po kolacji.
- Kojarzysz cykl Krebsa? - Żartujesz?
Uwielbiam go!
Uczę się dziś z Samem. Dzięki, że mnie męczyłeś!
Co się stało z moim pokojem?!
Cześć.
- Miles? - Siema.
Cześć.
Długo się zastanawiałam i...
wiem, że ludzie tak robią.
Biorą ślub, mają dzieci, ale...
chyba nie chcę się ustatkować.
Oboje zasługujemy na coś...
wyjątkowego.
Spoko, jestem w Afryce.
- Co? - Na wolontariacie medycznym.
Będę tu dwa lata.
Zamierzałeś mi powiedzieć?
Mówię teraz.
Dobrze. Czyli podjęłam słuszną decyzję.
Złamany obojczyk. Fajnie. Lecę. Napisz, kiedy dziecko się urodzi.
Tata to palant.
Dasz wiarę, że tu jesteśmy?
Studia to wielka rzecz.
PROSIMY O CISZĘ
Na razie to rozmowa kwalifikacyjna. Coś zupełnie innego.
Jestem z ciebie dumna.
Kiedy mówię o tobie na sesji grupowej...
Daję nadzieję rodzicom,
że ich małe dzieci czeka wielka przyszłość.
Jesteś wzorem do naśladowania. I RISD!
To wspaniała uczelnia.
Sam, kochanie, jak się czujesz?
Sam?
WYJŚCIE
Wiesz już o tym, ale to normalne denerwować się zmianami.
Perspektywa wyprowadzki daleko od domu jest trochę...
- straszna. - Wiesz co?
Nie musisz się wyprowadzać aż tak daleko.
Ja się wyprowadziłam. Było do kitu.
W okolicy są wspaniałe uczelnie.
Właściwie...
Uniwersytet Denton. Blisko domu i jest kierunek: ilustracje naukowe.
- Nauka i sztuka w jednym? - Tak.
Nie musiałbyś się daleko wyprowadzać.
PERSPEKTYWY PRACY
Pani Whitaker?
Są zajęcia z ilustracji stworzeń morskich. Wiedziała pani?
Nie!
Nauczyłam się w tej pracy, że czasem ty znajdujesz uczelnię,
a czasem ona ciebie.
Co robisz?
Nic. To głupie.
No dobra. Zakładam stronę.
- Nie umiesz nawet włączyć telewizora. - Umiem!
Jeśli ktoś poda właściwego pilota.
W każdym razie...
zainspirowało mnie twoje zaangażowanie w szkolenia.
Robimy to razem, ale i tak działasz głównie ty.
Pomyślałam, że znajdę sobie coś, czym zajmowałabym się...
sama.
Fajnie. I co wymyśliłaś?
Jakiś czas temu jedna z mam z ośrodka dla autystyków spytała,
czy nie obetnę jej synowi włosów.
Zrobiłam to. I było cudownie.
Pomyślałam, żeby zająć się tym regularnie.
Dlatego tworzę stronę. Wiem, że to głupie.
Wcale nie. To wspaniałe. Będziesz świetna.
- Tak? - Znakomity pomysł.
Jeszcze nie odcięłam nikomu ucha.
To zawsze coś.
Tak. Próbuję teraz wymyślić jakąś nazwę.
No dobrze.
Co myślisz o...
„Dzisiaj włosy...
jutro nie”?
- Okropne. - Jasne.
Niezbyt dobre.
Myślę, że...
Może coś w stylu „Nie tak ostro”?
Raczej kiepskie.
- Okropne. - Gorsze niż twoje.
Masz coś jeszcze?
Może „Włosy... aut”?
Całkiem niezłe.
- Złe. - Bardzo złe.
Może... „Włosy z głowy”?
Taka gra słowna...
- Nie! - Nie?
- Myślałem, że to dobre. - Nie.
Racja. Ale coś wymyślisz. To dobry pomysł.
Wiesz...
Ta twoja znajoma, Megan...
była bardzo miła.
Tak.
Ma prześliczną córkę.
Tak. Ma obsesję...
na punkcie karetek. Pokazałem jej swoją.
Podobało jej się.
- W każdym razie... - To bardzo miłe.
Idę wziąć prysznic.
Gdybyś zechciała...
moglibyśmy...
pójść na terapię dla par.
- Tak. - Może.
Dobrze.
- Cześć. - Cześć.
Napisy: Krzysztof Bożejewicz