‪ขัดแย้งกับความเชื่อของคนส่วนใหญ่
‪การเป็นนักสำรวจที่ประสบความสำเร็จ ‪ไม่ใช่เรื่องของความกล้าหาญ
‪หรือการเสี่ยงอันตรายด้วยซ้ำ
‪ความจริงแล้ว เมื่อคุณอยู่ในพื้นที่ที่ไม่คุ้นเคย...
‪คืนวันศุกร์นี้ครับ
‪ไม่มีการแสดงก่อนสามทุ่ม
‪หวัดดี เป็นไงพวก
‪การเสี่ยงอันตรายเป็นสิ่งที่คุณไม่อยากทำแน่ๆ
‪จำผมได้ไหม
‪คุณมาทำอะไรที่นี่
‪ไม่รู้สิ
‪ความเสี่ยงนำคุณไปสู่ปัญหา
‪- เฮ้ย อะไรวะ ‪- ใจเย็น
‪ฟังนะ
‪สมควรแล้วที่โดนแบบนี้
‪เราไม่มีอะไรติดค้างกันอีก
‪อย่ากลับมาที่นี่อีก
‪เพราะความสำเร็จเป็นเรื่องของ ‪การเตรียมพร้อมและการวางแผน
‪และถ้าคุณอยู่ในทวีปแอนตาร์กติกา...
‪ถุงเท้าต้องอุ่น
‪(ผลงานภาพยนตร์ชุดของ NETFLIX)
‪เออร์เนสต์ แชคเคิลตัน คือหนึ่งในสาม ‪สุดยอดผู้กล้าแห่งหน้าประวัติศาสตร์โลก
‪คงไม่มีใครไม่เห็นด้วยกับคำพูดนี้
‪เยี่ยมมาก เธอสอบผ่าน
‪(มหาวิทยาลัยเดนตัน)
‪แต่ถ้าเขาไม่มีการเตรียมพร้อม...
‪เขาคงโดนแช่แข็งเหมือนไอติมแท่ง ‪ในทุ่งทันดราแห่งขั้วโลกใต้
‪(ยินดีเชิญคุณ ‪พิธีจบการศึกษาชั้นปีสุดท้าย)
‪แซม
‪- คุณได้รับบัตรเชิญของผมใช่ไหม ‪- ใช่
‪- คุณตั้งครรภ์เหรอ ‪- ใช่
‪ว่าไงถึงมีพุง
‪การจบการศึกษาไม่เหมือนกันซะทีเดียว ‪กับความสำเร็จในการเดินทาง 1400 กม.
‪ฝ่าอุณหภูมิติดลบพร้อมกับฝูงสุนัขลากเลื่อน
‪แต่สำหรับผม มันไม่ได้ต่างกันมากมาย
‪- คุณแต่งงานแล้วเหรอ ‪- เปล่า
‪- เด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิง ‪- เด็กผู้ชาย
‪- พ่อของเด็กเป็นใคร ‪- นั่นเป็นเรื่องส่วนตัว
‪- ไมลส์ใช่ไหม ‪- เรื่องส่วนตัว
‪คุณรู้สึกเศร้าเสียใจหรือมีความสุข
‪ขอบใจที่ถาม มีความสุข
‪- โอเค ‪- โอเค
‪เราคุยเรื่องพิธีจบการศึกษาได้รึยัง
‪แซม นี่เป็นเรื่องสำคัญ
‪ผมรู้ และผมได้เกรดเฉลี่ย ‪เป็นอันดับสามของชั้นเรียน
‪เพจได้อันดับหนึ่ง ซึ่งก็ดี
‪เพราะเธอเป็นคนที่ต้องพูดสุนทรพจน์ ไม่ใช่ผม
‪- ผมไม่ชอบการพูดต่อหน้าคนหมู่มาก ‪- ฉันก็ด้วย
‪คุณฉี่รดกางเกงในการแสดงชั้นประถมสาม ‪ต่อหน้าคนอื่นที่โรงเรียนด้วยรึเปล่า
‪เปล่า แต่ฉันเคยพูดได้แย่สุดๆ
‪ในงานแต่งงานของญาติ
‪แต่เธอหย่าไปแล้ว งั้นฉันว่าคงไม่เป็นไร
‪ไม่ว่าจะยังไง งานนี้น่าตื่นเต้นมาก
‪ครั้งแรกที่มาเจอฉัน ‪เธอเอาแต่จดจ่อกับสิ่งที่ตัวเองทำไม่ได้
‪ตอนนี้เธอทำได้ดีมาก ‪เธอกลายเป็นคนที่พึ่งพาตัวเองได้จริงๆ
‪ผมจะทำให้ได้
‪ผมต้องพึ่งพาตัวเองได้ทุกอย่าง ‪ก่อนเข้าเรียนมหาวิทยาลัย
‪- ใช่ นั่นเป็นสิ่งที่ยากแต่ฉันว่าเธอ... ‪- คุณจะไปร่วมพิธีจบการศึกษาไหม
‪- พลาดได้ไงล่ะ ‪- เยี่ยม บาย จูเลีย
‪บาย
‪ไง มานั่นแล้ว มือคุณเป็นไงบ้าง
‪- ไม่เป็นไร ‪- คุณควรคุยกับหัวหน้านะ
‪มีใครรู้ไหมว่าหัวมุมเตียงคนไข้นั่นคมมาก
‪ไม่เป็นไร
‪- ทายสิว่าอะไร ‪- อะไร
‪ฉันทำเว็บไซต์เสร็จแล้ว
‪แล้วฉันก็มีนัดตัดผมใหม่สามนัดแล้ว
‪- สามนัด ‪- ดีเลย แจ๋ว
‪ใช่ แจ๋วมาก
‪ฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อย ‪แต่ฉันชอบทำงานกับเด็กๆ
‪กุญแจหน่อย
‪- ไม่ได้ ‪- ได้ไง หนูมีใบขับขี่แล้ว
‪- ถึงเวลาอาหารเย็น ‪- หนูจะไปไดรฟ์ทรู
‪ดีเลย อยู่นี่เอง
‪ลูกจ๋า ดูลูกสิ
‪- แม่ต้องถ่ายรูปหน่อย ‪- ไม่ แม่ถ่ายรูปไม่ได้เรื่อง
‪- แม่ถ่ายดีขึ้นแล้ว กล้องอยู่ไหน ‪- นั่นไง
‪เอาล่ะนะ โอเค
‪- นี่คือ... ‪- อ๋อ แม่เอง
‪มีเวลาถ่ายรูปอีกเยอะ
‪ทำไมพี่สวมชุดนี้
‪ฉันเตรียมพร้อมสำหรับวันสำคัญ ‪เพื่อให้คุ้นเคยกับความรู้สึกของเสื้อครุย
‪- แล้วรู้สึกยังไงล่ะ ‪- เท่าที่ผ่านมาก็ดี
‪แต่รู้สึกเย็นนิดๆ ที่ต้นขา
‪เดี๋ยว พี่ไม่ใส่อะไรไว้ข้างในเหรอ
‪- ยังไง ซาฮีดไม่ใส่ ‪- โห ทุเรศ
‪ซาฮีดเรียนจบแล้วเหรอ
‪โปรดฟังทางนี้ครับ
‪- ผมเรียกทุกคนมารวมกัน... ‪- พี่ไม่ได้เรียก นี่เวลาอาหารเย็น
‪เพื่อบอกว่าผมซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก ‪สำหรับความช่วยเหลือในหลายปีที่ผ่านมา
‪ผมไม่ต้องการความช่วยเหลือจากทุกคนอีกต่อไป
‪อะไรนะ
‪เดี๋ยว เขาพูดว่าไงนะ
‪พี่ช่วยหุบขาหน่อยได้ไหม
‪ผมเรียนจบแล้ว ผมต้องพึ่งพาตัวเอง
‪ดังนั้นจากนี้เป็นต้นไป ผมขอให้ทุกคน ‪หยุดช่วยเหลือผมในทุกๆ ทาง
‪ลูกจ๋า มันไม่เกี่ยวกับ...
‪ผมตัดสินใจไปแล้ว ตอนนี้ถ้ามีใครช่วยส่ง...
‪ไม่เป็นไร
‪ไม่นะ ไม่ๆ
‪ออกไปนะ พี่ไม่ใส่อะไรข้างใน
‪เออร์เนสต์ แชคเคิลตัน ไม่ได้เป็นผู้นำตลอด
‪ให้ตายเถอะ หนูแตะโดนก้น
‪เขาเริ่มต้นจากอยู่ในคณะสำรวจของผู้อื่น
‪ไม่นะ
‪แซม ลูกรัก ได้เวลาตื่นนอนแล้ว
‪แม่สายไปสี่นาที เพราะผมพึ่งพาตัวเอง ‪ก็เลยตื่นตั้งแต่ตีห้าครึ่ง
‪ผมอ่านหนังสือพิมพ์ออนไลน์ทั้งหมดแล้ว
‪ที่จริงผมเหนื่อยมาก
‪แม่ได้ข่าวเรื่องแผ่นดินไหวรุนแรงในเปรูไหม
‪ยังไงก็ตาม ได้เวลาอาหารเช้าแล้ว
‪สุดท้ายเมื่อแชคเคิลตัน ‪เป็นผู้นำคณะสำรวจด้วยตนเอง...
‪- ลูกจ๋า ให้แม่ช่วยไหม ‪- ไม่
‪เขาอาศัยความรู้ที่ได้รับมา ‪จากตอนที่อยู่กับโรเบิร์ต ฟอลคอน สกอตต์
‪- ลูกจ๋า ให้แม่ช่วย... ‪- พึ่งพาตัวเอง!
‪ยังเป็นน้ำแข็งอยู่เลย เพราะฉะนั้น...
‪ผมจะใส่กลับไปในไมโครเวฟ
‪- ไม่นะ ลูกจ๋า นั่นมัน... ‪- แม่ ผมทำเองได้
‪(อิซซี่ - นิวตัน!!! เราอ่านหนังสือคืนนี้นะ)
‪(คืนนี้ไม่ได้ เวลาครอบครัว)
‪ร้อนไปหน่อย
‪แชคเคิลตันเรียนรู้ เขานำมาใช้...
‪ผมมั่นใจว่าต้องมีการฝึกฝน
‪น่าจะหนึ่งนาที
‪แม่ไปได้แล้ว
‪เธอจะต้องไม่เชื่อว่าเกิดอะไรขึ้น
‪ฉันซ้อมพูดสุนทรพจน์วันรับประกาศนียบัตร ‪ในอ่างอาบน้ำตอนกลางคืนและ...
‪เอาเป็นว่ากระดาษโน้ตของฉัน ‪ดันไปโดนเทียนที่จุดอยู่
‪โชคดีมากที่ฉันอยู่ในน้ำ
‪แต่ยังไงก็ตาม ตอนนี้ฉันต้องเขียนใหม่ ‪ทั้งหมดเริ่มจากศูนย์
‪และซื้อเครื่องเคลือบบัตร
‪คือไม่ได้จะซ้ำเติมข่าวร้ายไปอีกนะ แต่...
‪มีผลนับแต่บัดนี้ ฉันไม่ต้องการ ‪ความช่วยเหลือจากเธออีกต่อไป
‪ตอนที่เดินไปตามห้องโถง ‪ระหว่างคาบที่สองและสาม
‪โอเค
‪สาวคนใหม่ที่นายจูบด้วยจะทำหน้าที่แทนเหรอ
‪เปล่า
‪พวกเธอสองคนมีความสัมพันธ์กัน ‪หรือแค่จู๋จี๋กันหลายครั้ง
‪ไม่ใช่สักอย่าง เราไม่ได้มีความสัมพันธ์กัน ‪และเราจู๋จี๋กันแค่สามครั้ง
‪หนึ่งครั้งบนม้านั่งของเธอ ‪และสองครั้งนอกม้านั่งของเธอ
‪- เอาล่ะ นี่ของเธอ สู้ๆ เจ้านกฮูก ‪- ขอบใจ
‪การ์ดเนอร์ จุลภาค แซม
‪เดี๋ยวๆ พวกเธอจู๋จี๋กันบนม้านั่งของฉันเหรอ
‪- ใช่ ครั้งเดียว ‪- เมื่อไหร่ ตอนสียังไม่แห้งใช่ไหม
‪ซามูเอล เดวิด การ์ดเนอร์ ‪นายทำสีเปื้อนใช่ไหม
‪เปล่า ฉันจะต้องเอาหลังพิงม้านั่งทำไมกัน
‪ในเมื่อไม่เคยเอาหลังพิงม้านั่งมาก่อน
‪ก็จริง
‪ค่อยยังชั่วหน่อย
‪- แต่ว่า... ‪- ว่าไง
‪ไหนๆ เธอก็พูดถึงมัน ผู้หญิงที่ฉันจูบ ‪ซึ่งไม่สามารถบอกชื่อได้
‪มีสีติดอยู่ที่เสื้อแจ็คเก็ตของเธอ
‪เธออาจเป็นคนทำสีเปื้อน
‪เพอร์เฟกต์ บาย เพจ
‪ลูกไม่ชอบขนมปังซูกินีใช่ไหม
‪มันเหมือนเค้กที่มีผักอยู่
‪รู้ไหม
‪ครั้งนึงแม่สนิทกับผู้หญิงคนหนึ่ง...
‪โห แม่!
‪เธอร่าเริงสดใสและเป็นตัวของตัวเอง
‪- เธออ่อนโยน ‪- ให้ตาย ต้องล้างหูหน่อยแล้ว
‪เธอตัวสูง
‪เธอมีผมแดง เหมือนพ่อของลูกเวอร์ชันผู้หญิง
‪แย่มากเลย น้ำตาหนูไหล
‪ลูกจ๋า ปีนี้แม่ทำผิดเรื่องใหญ่มากมาย
‪แม่กลายเป็น...
‪แบบว่าเก่งในเรื่องทำร้าย ‪คนที่แม่รักที่สุดอย่างไม่ตั้งใจ
‪งั้นถ้าลูกอยากพูด...
‪แม่อยู่ตรงนี้
‪ขอโทษนะ หนู...
‪หนูยังนึกภาพพ่อที่เป็นผู้หญิงอยู่เลย
‪- ดูไม่น่ารัก ‪- ลูกจะเซอร์ไพรส์
‪น่ารักมากๆ
‪แม่น่าจะมีรูป
‪ไม่! ไม่นะ ไม่ๆ
‪คนนี้บอกว่า "ขอให้มีความสุขหน้าร้อน" ‪ช่างคิดมากๆ
‪แล้วคนนี้บอกว่า "เจ๋งเหมือนเดิม"
‪ซึ่งตลกดี เพราะไม่รู้ว่าตอนแรกฉันเจ๋งรึเปล่า
‪โอ้ นายเจ๋ง เพื่อน
‪นายเจ๋งพอๆ กับผักดองในช่องฟรีซ
‪- หืม ‪- ไม่รู้สิ
‪ปกติฉันไม่ให้ใครเซ็นหนังสือรุ่นเพราะ...
‪ฉันไม่ชอบคุยกับคนที่ฉันไม่รู้จัก ‪แต่ถึงตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว
‪นายกินแค่บราวนีเป็นอาหารเย็นจริงเหรอ
‪มันไม่ใช่แค่บราวนี ซามูเอล
‪มันคือบราวนีใบกัญชา แล้วกัญชาก็เป็นพืช
‪เป็นลูกพี่ลูกน้องกับกะหล่ำดอก ‪เป็นน้องเขยของต้นเสจ
‪รู้ไหม จากพีระมิดอาหารที่เหมาะสม ‪ใบกัญชาอยู่ตรงส่วนฐานล่างสุด
‪ไม่จริงเลยสักนิด
‪ดูเหมือนคนที่กินซีเรียลแห้งๆ จากถุง ‪ก็ไม่ควรวิจารณ์คนอื่นนะ
‪ฉันทำอาหารกินเองอยู่
‪ตอนนี้ฉันพึ่งพาตัวเอง
‪พูดถึงเรื่องนี้แล้ว
‪ฉันจะไม่ต้องการ ‪คำแนะนำจากนายเรื่องจีบสาวอีกต่อไป
‪จากนี้ไป ฉันอยากจัดการเรื่องนี้ ‪ด้วยตัวเองทั้งหมด
‪ฉันยอมรับ เรื่องของนายคงจะยุ่งยากแน่นอน
‪แต่ฟังนะ โบยบินออกมาจากดักแด้ซะ ‪เจ้าผีเสื้อตัวน้อย
‪ฉันมีอะไรให้นายด้วย
‪บัตรเชิญพิธีจบการศึกษา ห้ามเปลี่ยนมือ
‪- ให้ฉันเหรอ ‪- อืม
‪- แซมมี่ ขอจุ๊บหน่อย ‪- ไม่
‪- หน่อยน่า ขอฉัน ‪- อย่า ได้โปรด
‪อย่านะ อย่าทำแบบนั้น
‪แม่บอกว่า "อ่อนโยน" ‪มันเป็นช่วงที่แย่ที่สุดของฉัน
‪(อิซซี่ - เวลาครอบครัวเป็นไงบ้าง)
‪(เหมือนเดิมๆ)
‪ตอนนี้เราโอเคกันแล้ว ใช่ไหม
‪- ใช่ ‪- เหรอ
‪ฉันว่างั้น
‪อะไร ทำไมรึ
‪เธอยังไม่ให้ของขวัญวันเกิดฉันเลย
‪ใช่ ฉันให้สร้อย... อ๋อ เธอหมายถึงเรื่อง...
‪เธอแน่ใจเหรอ เพราะว่า...
‪เรารอได้นะ
‪ฉันรักเธอ
‪- ฉันสองจิตสองใจ ‪- นี่
‪ฉันแบบว่าสองจิตสองใจจริงๆ
‪- เธอเข้าใจไหมว่ารู้สึกยังไง ‪- เธอรักฉัน
‪- เธอรัก ‪- ใช่
‪ฉันรักเธอนะ
‪โยนทิ้งซะเลย
‪มานี่สิ
‪แน่นอนว่า ภารกิจส่วนใหญ่ของนักสำรวจ
‪เกี่ยวข้องกับการทำสิ่งต่างๆ ที่ไม่คุ้นเคย
‪ณ จุดนั้น จำเป็นต้องอาศัยสิ่งที่เรียกว่า ‪จิตวิญญาณแห่งการผจญภัย
‪ผมไม่เคยมีสิ่งนั้นมาก่อน
‪กระทั่งตอนนี้
‪หวัดดี ผมแซม การ์ดเนอร์ ‪ช่วยเซ็นหนังสือรุ่นให้ผมหน่อยได้ไหม
‪ดี แล้วส่งต่อไปรอบๆ
‪ไบเลย์ เบนเนตต์
‪เธอจูบกับ ไบเลย์ เบนเนตต์ ใช่ไหม
‪- เยี่ยมเลย เพื่อน ‪- ขอบใจ
‪เธอวางเสื้อแจ็คเก็ตไว้บนเก้าอี้ ‪ในคาบประวัติศาสตร์ ฉันเลยแอบหยิบมา
‪จริงใช่ไหม
‪ที่จริงฉันไม่ควรบอก ‪แต่เมื่อเธอเจอด้วยตัวเอง คำตอบคือใช่
‪พระเจ้า ไม่อยากเชื่อเลย
‪และขอพูดชัดๆ ว่าฉันไม่พอใจ ‪เรื่องการทำม้านั่งเสียหาย ไม่ใช่เรื่องจูบ
‪เธออยากจูบกับใครก็เชิญ
‪นั่นมันปากของเธอ ‪แต่เมื่อเกี่ยวกับสิ่งที่ฉันตั้งใจทำ
‪และลายเพนต์สวยงามที่ม้านั่ง ‪"ใช้ชีวิต ความรัก เสียงหัวเราะ"
‪สร้างรอยเปื้อนที่ทำร้ายจิตใจ ‪ฉันจึงต้องเข้ามายุ่ง
‪- และ... ‪- ปรากฏว่า ไม่ใช่ทุกคนในโรงเรียน
‪ที่คิดว่าผมเจ๋งพอๆ กับผักดองในช่องฟรีซ
‪(ประหลาด ปัญญาอ่อน เพี้ยน ขี้แพ้)
‪- ขี้แพ้สุดๆ ‪- เพี้ยนจริงๆ
‪(ประหลาด ปัญญาอ่อน)
‪ตัวประหลาด
‪(เพี้ยน ขี้แพ้)
‪- เด็กคนนั้นปัญญาอ่อน ‪- เขาเป็นตัวประหลาด
‪ฉันจะยึดแจ็คเก็ตนี่ไว้จนกว่าไบเลย์ เบนเนตต์ ‪จะหาของขวัญชั้นปีสุดท้ายใหม่มาคืน
‪เดี๋ยวนะ แซม เธอโอเคไหม
‪แซม
‪ฉันต้องการหนังสือรุ่นเล่มใหม่
‪แต่เธอได้ไปแล้วนี่
‪เล่มนี้เสียหาย ฉันต้องการเล่มใหม่
‪ในการพึ่งพาตัวเอง คุณต้องรู้ว่าต้องทำยังไง ‪เมื่อทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่คิดเพราะ...
‪คุณจะหวังให้คนอื่นมาแก้ไขให้ไม่ได้
‪คุณต้องรู้วิธีที่จะแก้ไขด้วยตัวเอง
‪ถึงแม้คุณจะไม่อยากทำมัน ‪มากๆ มากๆ แค่ไหนก็ตาม
‪เสียหายเป็นยังไง
‪ฉันแค่ต้องการเล่มใหม่!
‪ขอโทษ คนนึงได้แค่เล่มเดียว
‪พวก
‪- เห็นนั่นไหม ‪- เขาทำอะไรน่ะ
‪ใช่ว่าทุกการเดินทางจะเป็นไปได้จริง
‪ใช่ว่าทุกคนสามารถเป็นนักสำรวจได้
‪แม้ว่าคุณจะทำทุกอย่างถูกต้อง ‪สิ่งต่างๆ ก็ยังผิดพลาดได้
‪เพราะว่าบางครั้ง...
‪คนบางคน...
‪พวกเขา...
‪ล้มเหลว
‪(เสื้อผ้าของแซม ห้ามซัก!! พึ่งพาตัวเอง!!!)
‪ฮัลโหล
‪ว่าไงนะ
‪- หวัดดี ‪- คุณจะไปไหนรึเปล่า
‪เปล่า ฉันแค่ได้ยินเสียงรถคุณ
‪บางครั้งคุณก็เป็นเหมือนแซม
‪โอเค บ็อบ หัวหน้างานของแซมเพิ่งโทรมา
‪แซมไม่ไปทำงาน แซมไม่เคยโดดงานมาก่อน
‪ฉันส่งข้อความหาซาฮีด แต่ซาฮีดยังไม่ตอบกลับ
‪ฉันพยายามสงบสติ แต่ตอนนี้กำลังจะสติแตก
‪โอเค ไม่เป็นไร ใจเย็นนะ
‪ไม่เป็นไร
‪นี่ ทุกคน
‪หนูคุยกับเพจ คิดว่าหนูรู้แล้วทำไมแซมหนีเตลิด
‪โอ้ ไม่
‪(ประหลาด ปัญญาอ่อน เพี้ยน ขี้แพ้)
‪ทำไมแซมบอกว่า ‪เขาจะจดจำการเป็นพ่อไปตลอด
‪เขาพูดถึงลูกเพนกวินตัวน้อย
‪ผมว่าผมรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน
‪ไง
‪นี่ เจ้าตัวน้อย
‪ไง แซม
‪ทุกคนมาไม่ทันตอนให้อาหาร
‪น่าตื่นเต้นสุดๆ
‪ปลาเฮร์ริงโชคร้าย
‪รู้ไหม
‪ตอนลูกห้าขวบ
‪แม่เขียนรายการ
‪ลูกได้นิสัยชอบเขียนรายการมาจากแม่
‪แม่ชอบเขียนรายการ
‪แม่ชอบ
‪คือว่าแม่เขียนรายการทุกสิ่งทุกอย่าง ‪ที่แม่หวังให้ลูกเป็น
‪แม่พยายามจัดการกับความคาดหวังของตัวเอง
‪อันนี้
‪"ฉันหวังว่าเขาจะมีเพื่อน
‪ฉันหวังว่าเขาสามารถสื่อสารได้ชัดเจน
‪ฉันหวังว่าเขาสามารถออกจากบ้านได้เอง
‪ฉันหวังว่าเขาจะโอเคกับที่โรงเรียน
‪ฉันหวังว่าเขาจะพบกับสิ่งที่เขาอยากทำ"
‪- ง่ายทั้งนั้นเลย ‪- ไม่
‪ไม่ง่ายเลย ทั้งหมดยาก
‪แต่ทุกครั้งที่แม่คิดว่าลูกทำบางอย่างไม่ได้ ‪ลูกก็ทำมันได้
‪ลูกเข้มแข็ง...
‪และแน่วแน่
‪และแม่ขอโทษที่แม่มองลูกต่ำไป ‪เรื่องมหาวิทยาลัย
‪ลูกสามารถทำอะไรก็ได้
‪บางครั้งแม่ก็ไม่อยากเชื่อ ‪ว่าแม่มีลูกๆ ที่วิเศษ...
‪สนุกสนาน...
‪และเก่งขนาดนี้
‪ตัวไหนของพี่
‪ตัวนั้น
‪- ตัวที่หัวสีเทาเหรอ ‪- ไม่ ตัวนั้น
‪อ๋อ ที่ปลายปีกสีขาวใช่ไหม
‪แม่จะบ้าเหรอ นั่นตัวผู้ ‪ไม่มีตรงไหนเหมือนเลย
‪อยู่นั่น
‪- มันน่ารักมาก ‪- ใช่
‪ผมหวังว่าเพนกวินตัวอื่นจะดีกับมัน
‪ถึงแม้มันจะเจอเรื่องหนักหนาบ้างเป็นครั้งคราว
‪ลูกก็จะได้เห็นมันกลับมาหาเสมอ
‪วันสำคัญ พวก
‪มาทำอะไรเจ๋งๆ กัน
‪ฉันดูรายการวิชาเรียนที่เดนตัน
‪มีวิชาเจ๋งๆ มากมายที่แซมสามารถเรียนได้
‪- อ๋อ เหรอ ‪- ค่ะ
‪ทำให้ฉันอยากกลับไปเรียนบ้าง
‪- งั้น คุณก็ควรไป ‪- เหรอ
‪ทำไมไม่ได้ล่ะ
‪- แขนพี่มาโดนฉันนะ ‪- เปล่าซะหน่อย
‪(อิซซี่ - เจอรูปนี้ในโทรศัพท์ฉัน ฮ่าๆ)
‪(เสร็จแล้วไปเที่ยวกันไหม)
‪แขนน่ะ
‪ฉันนั่งกินพื้นที่ขนาดนี้กำลังดี ฉันโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
‪ฉันก็เป็นผู้หญิงที่โตแล้ว
‪- เธอเลียฉัน! ‪- เคซี่ จริงๆ เลย พิธีจบการศึกษานะ
‪หนูเตือนพี่
‪เช็ดกับเสื้อครุย แซม
‪บ้าเหรอพ่อ อันนี้เช่ามานะ
‪ให้ตายสิ แม่ว่ามีกระดาษเช็ดปาก ‪อยู่ตรงไหนสักแห่งแถวนี้
‪คุณมี... อาจจะอยู่ในเสื้อแจ็คเก็ตของคุณ
‪(เดอะโลว์ไดฟ์ ศุกร์สี่ทุ่ม)
‪กระดาษเช็ดปากล่ะ ทั้งแห้งทั้งเย็น
‪เช็ดกับเสื้อครุยไปก่อน ลูกจ๋า
‪คุณทำอะไรมา
‪เปล่า ไม่มีอะไรใหญ่โต
‪คุณไปหาเขาเหรอ
‪มือคุณถึงได้เป็นแบบนั้นใช่ไหม
‪ฉันพยายามทุกอย่างเพื่อทำให้คุณยกโทษให้ฉัน
‪ทุกอย่าง แล้วฉันก็อดทนและไม่คาดหวังอะไรมาก
‪แต่ฉันจำเป็นต้องรู้...
‪คุณจะสามารถผ่านเรื่องนี้ไปได้ไหม
‪คุณจะปล่อยวางเรื่องนี้ได้ไหม
‪เพราะคุณจำเป็นต้องทำ
‪คือถ้าเรื่องนี้...
‪จะสำเร็จได้ คุณ...
‪คุณจำเป็นต้องทำ
‪- ผม... ‪- ทุกคน
‪เร็วเข้า อีก 47 นาทีจะเริ่มพิธีจบการศึกษา ‪เจ้าของงานพูดเองเลยนะ
‪ตำนานอันยิ่งใหญ่ของแชคเคิลตัน ‪ไม่ใช่การไปถึงขั้วโลกใต้...
‪(ยินดีกับผู้จบการศึกษา)
‪กลุ่มคนหนุ่มสาวเหล่านี้น่าประทับใจ ‪มากมายจนสุดแสนจะบรรยาย
‪รู้ไหม คุณเลี้ยงดูพวกเขาขึ้นมา
‪(เพจ ฮาร์ดเวย์ ‪ผู้แทนกล่าวสุนทรพจน์)
‪เพราะที่จริงแล้ว ‪แชคเคิลตันไม่เคยไปถึงขั้วโลกใต้
‪ถ้าคุณเชื่อนะ
‪เขามีชื่อเสียงมากที่สุดกับเรื่องการถอยกลับ
‪ช่างน่าตื่นเต้นจริงๆ
‪เด็กน้อยของเราโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ใช่ไหม
‪นี่ เสร็จจากนี้ เธออยากไปดูไหมว่า ‪ห้องซ้อมดนตรีไม่ได้ล็อกรึเปล่า
‪ในนั้นมีโซฟาอยู่ด้วย
‪ทุเรศน่า
‪แต่... ส่งข้อความมาละกัน
‪ฉันต้องไปเที่ยวกับอิซซี่ ‪แต่เธอน่าจะมาหาได้หลังจากนั้น
‪(ผู้แทนกล่าวสุนทรพจน์)
‪มาแล้วเหรอ สาย 19 นาที ‪ไม่สมกับเป็นเธอเลย
‪และ ณ บัดนี้ ถึงเวลาที่จะได้ยินได้ฟัง ‪ผู้แทนกล่าวสุนทรพจน์ของปีนี้แล้ว
‪เพจ ฮาร์ดเวย์
‪เพจ ครูเรียกชื่อเธอแล้ว เธอต้องขึ้นไป
‪เพจ
‪เพจหา เพจ
‪เพจ ฉันเห็นเธอ เธออยู่ตรงนั้น
‪- เพจ ‪- ฉันทำไม่ได้
‪- อะไรนะ ‪- ฉันทำไม่ได้
‪ทำไมเสียงเธอแหบขนาดนี้ ไม่สบายเหรอ
‪เอาล่ะ
‪สารเลวคนไหน
‪ขี้ขลาดตาขาว!
‪รู้ไหม ฉันพยายามมองคนในด้านที่ดี
‪แต่คนบางคนในนี้ไม่มีอย่างอื่น ‪นอกจากด้านที่เลว!
‪เลวเข้าไส้!
‪- เพื่อน ‪- "ปัญญาอ่อน" เอย!
‪"ประหลาด" เอย! "พิลึก" เอย!
‪ฉันอับอายที่เรียกตัวเองว่าเจ้านกฮูก
‪ไม่ พวกเธอรู้ไหม พวกเธอทุกคน ‪ควรจะอับอายที่เรียกตัวเองว่าเจ้านกฮูก!
‪งั้นยอมรับมาสิว่า ใครทำ!
‪ขอให้ตายอย่างทรมาน ไอ้พวกเฮงซวย!
‪เธอไม่สบายเหรอ
‪ใช่ ฉันไม่สบาย
‪เพจ ช่วยขึ้นมาด้วย ฉันไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว
‪เธอออกไปพูดสุนทรพจน์แบบนี้ไม่ได้ ‪คงจะฟังแล้วน่ารำคาญมากๆ
‪ฉันรู้ ฉันเตรียมตัวเพื่อสิ่งนี้มาตั้งแต่แปดขวบ
‪และฉันฝึกฝนอย่างหนัก ‪แล้วตอนนี้ไม่มีใครจะได้ฟังมัน
‪ใช่ พวกเขาจะได้ฟัง
‪ฉันจะพูดเอง
‪อะไรนะ
‪ฉันพูดสุนทรพจน์ของเธอ
‪แซม เธอฉี่รดกางเกงตอนอยู่ประถมสามนะ
‪นั่นคือความเสี่ยงที่ฉันต้องลองดู
‪ฉันยังไม่ได้กินน้ำเลยวันนี้
‪แชคเคิลตันรู้ว่าคณะของเขาบางคนคงไม่รอด
‪เขาจึงถอยกลับบ้านไป ‪ทั้งๆ ที่เหลืออีกแค่ 150 กม.
‪โอเค ไม่ใช่เพจ แต่ก็รับได้
‪เขาจะทำอะไร
‪ฉันว่าเขาขึ้นไปบนเวที
‪ให้ดิ้นตาย เขาขึ้นไปบนเวทีเหรอ
‪เอาเลย แซมมี่ จัดเต็ม!
‪เกิดอะไรขึ้น
‪แต่บางครั้งในชีวิต ‪คุณจำเป็นต้องมีทีมที่อยู่เบื้องหลัง
‪และบางครั้งคุณจำเป็นต้องเป็นคนอื่นในทีม
‪- แม่ควรขึ้นไปบนนั้น ควรไปใช่ไหม ‪- อย่า ได้โปรด
‪"หวัดดี ฉันเพจ ฮาร์ดเวย์"
‪ไม่ถูก ผมแซม การ์ดเนอร์
‪ผมแค่มาอ่านสุนทรพจน์ของเพจแทนเธอ
‪เพราะเสียงของเธอแหบแห้งและน่ารำคาญ
‪"ขอบคุณที่มาวันนี้ ‪และสำหรับเพื่อนผู้จบการศึกษา...
‪ขอแสดงความยินดี
‪เราทำสำเร็จแล้ว มันเป็นหนทางที่ยาวไกล
‪ฉันเข้ามาที่โรงเรียนนี้ตั้งแต่เป็นเด็กหญิง ‪และเบ่งบานจนเป็นผู้หญิง"
‪- เท่าที่ฟังมาก็ดีนะ ‪- โอ้ แซม
‪- ฉันชอบมากเลย ‪- สุดยอด
‪"เพื่อนรักคนหนึ่งของฉันเคยบอกฉันว่า...
‪เพนกวินจับคู่ผสมพันธุ์เพื่อชีวิต"
‪นั่นใช่ผมรึเปล่า
‪คิดว่าเป็นผมเอง
‪"และเพื่อนที่ฉันรู้จักที่นี่เป็นเหมือนเพนกวิน ‪เพราะพวกเขาเกิดขึ้นเพื่อชีวิต"
‪ไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าไหร่
‪"เวลาของเราที่มัธยมปลายนิวตัน ‪ได้สร้างการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่
‪หยุดเพื่อเร้าอารมณ์"
‪ฉันควรต้องหยุดเพื่อเร้าอารมณ์ใช่ไหม
‪"แม่ผู้ยิ่งใหญ่ นักกวี ผู้นำจิตวิญญาณ..."
‪อะไรเนี่ย
‪"มายา แอนเจลู ครั้งหนึ่งเคยกล่าว่า ‪'ถ้าคุณพบว่าในหัวใจของคุณปรารถนาดีกับผู้อื่น
‪คุณก็จะประสบความสำเร็จแล้ว'
‪- และถ้าใช้สิ่งนั้นเป็นตัววัด..." ‪- แม่ ร้องไห้เหรอ
‪- "ฉันว่าเราประสบความสำเร็จแล้ว" ‪- น่าจะ
‪- สุนทรพจน์นี้ตลกดี ‪- แม่รู้
‪แต่เขาทำได้ดีมากๆ
‪"อนาคตมิอาจล่วงรู้ได้ ฉะนั้น ‪ฉันคงไม่อาจให้สัญญาอะไรได้มาก..."
‪อย่าทำให้แปลกประหลาด
‪"แต่ฉันจะให้สัญญากับคุณว่า ‪ฉันจะไม่มีวันลืมมัธยมปลายนิวตัน
‪แม้แต่ตอนที่ฉันเรียนจบ ‪ได้อันดับสูงสุดในชั้นเรียนที่โบว์ดิน
‪หรือตอนที่ฉันเป็นประธานาธิบดีหญิง ‪คนแรกของสหรัฐอเมริกา
‪หยุดให้ปรบมือ
‪ฉันเคยคิดว่าฉันเข้ามาที่นิวตันเพื่อการศึกษา
‪แต่สิ่งฉันได้รับมากมายกว่านั้น
‪มิตรภาพ
‪การสนับสนุน
‪อิสระเสรี
‪คำแนะนำ
‪แรงผลักดันในยามที่ต้องการ
‪ขอบคุณทุกคนที่เป็นส่วนหนึ่ง ‪ของการผจญภัยที่มิอาจลืมเลือน
‪อนาคตคือผู้หญิง"
‪ผมไม่รู้หมายความว่าไง
‪ผมพูดจบแล้ว
‪- เขาทำได้ดีมาก ‪- เยี่ยมมาก
‪นั่นพี่ชายฉัน
‪ฟังนะ...
‪ฉันคิดว่าเราต้องคุยกันทุกเรื่อง
‪- คุณคุยได้ไหม ‪- ได้
‪ฉันว่าน่าจะเป็นคืนนี้เพราะแซม ‪จะไปพักแรมกับชั้นปีสุดท้าย
‪- และเคซี่จะออกไปเที่ยวกับอิซซี่ ‪- โอเค
‪- ผมจะรอคุย ‪- โอเค เยี่ยม
‪รู้ไหม ผมเลี้ยงเด็กเป็น
‪โอเค
‪นี่ แซม
‪มาแล้วเหรอ เราใกล้จะสายสำหรับการพักแรม
‪ฉันเก็บชุดนอนเข้าๆ ออกๆ อยู่หกรอบแล้ว ‪เพราะไม่รู้จะทำอะไร
‪แซม
‪ครั้งหนึ่งเธอเคยบอกฉันว่า ‪เธอทำอะไรไม่เก่งสักอย่าง
‪แต่มันไม่จริงเลย
‪เธอเก่งที่ไปอยู่ตรงนั้นเพื่อฉัน
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่า ‪เธอจะพูดสุนทรพจน์แทนฉันวันนี้
‪เธอทำแบบนั้นได้ยังไง
‪ฉันคิดเรื่องนี้มาหลายรอบ
‪ฉันคิดเรื่องที่ฉันกระโดดลงสระเพื่อเธอได้ยังไง
‪และฉันพูดสุนทรพจน์แทนเธอได้ยังไง
‪แล้วฉันจูบไบเลย์ เบนเนตต์ ‪ได้ยังไงตอนนั้น รู้สึกดีนะ
‪ดีจริงๆ
‪แต่ไม่ดีเท่ากับตอนที่ฉันจูบเธอและ...
‪ฉันเข้าใจว่าสาเหตุที่ฉันพูดสุนทรพจน์ให้เธอ ‪ก็เพราะฉันหลงรักเธอ
‪เราควรจะไปหรือยังไง
‪เร็วเข้า
‪ผมไม่รู้ว่าจะทำอะไร
‪ผมกำลังพยายามจะผ่านทุกอย่าง
‪ผมกำลังพยายาม...
‪ที่จะให้อภัย
‪ผมอยากผ่าน ผม...
‪ผมอยากผ่านจริงๆ
‪ผมแค่ไม่...
‪สามารถทำมันได้
‪คุณอยากเข้ามาคุยข้างในไหม
‪ไม่อยากเชื่อว่าเราขับออกมาไกลสี่เมือง
‪เพื่อหาเซเว่นอีเลฟเว่น ‪ที่มีสเลอปี้เกล็ดน้ำแข็งนี่ขาย
‪ฉันไม่เสียดาย
‪ทายสิว่าอะไร
‪ฉันมีเซ็กซ์อีกครั้ง
‪กับอีวานเหรอ
‪ไม่ กับตัวเอง
‪- นับด้วย ใช่ไหม ‪- หุบปาก
‪ใช่ กับอีวาน
‪ฉันรักเขามาก
‪ฉันรู้ว่าเธอรักเขา
‪บางครั้งอะไรบางอย่างก็รู้สึกเหมือน...
‪ใช่จริงๆ
‪รู้ไหม
‪(อีวาน ทูบา ‪ปฏิเสธ ตอบรับ)
‪(ปฏิเสธ)
‪(ท้อง ปีก ตา จะงอยปาก)
‪(ศีรษะ ตา จมูก ไหล่ ปาก แขน)
‪(วงกลมแอนตาร์กติก ‪ทวีปแอนตาร์กติกา)