Gdy byłem młodszy, mama stworzyła grę planszową.
Nazwała ją „Sam idzie na spacer”.
Wiem, dobry tytuł.
WIECZÓR PO ROZDANIU ŚWIADECTW
Ruchy.
Sam!
Zamurowało mnie po tym, co powiedziałeś.
Zanim tam pójdziemy, muszę chwilę pomyśleć.
Dobrze, ale...
Bohaterem gry był chłopiec,
szatyn imieniem Sam, który natrafiał na różne przeszkody.
- Możemy... - Nie.
Szczekającego psa, listonosza...
niespodziewanego gościa.
Chcesz porozmawiać?
Pamiętasz rodziców z grupy rówieśniczej?
Myślałam, że wiesz. Wysłałam maila.
Wtedy bym nic nie mówił.
Przepraszam.
Zrozumiem, jeśli chcesz wyjść.
Mogę chociaż wypić piwo?
Jasne.
Z każdą sytuacją należało odpowiednio sobie poradzić,
mówiąc, co trzeba.
Tak ciężko napisać, że się nie wyrobisz?
A dobre maniery?
Zamiast stosować zachowania zastępujące.
Rzecz w tym, że to nie były przeszkody.
Z reguły byli to po prostu
inni ludzie.
Co bywa czasem problematyczne.
W porządku?
To Elsa.
„Hej, misiaczku”. Emotka misia.
„Kupisz gaśnicę, jak będziesz wracać?”
DWIE MINUTY WCZEŚNIEJ...
- Powinnyśmy... - Tak.
Jedźmy... misiaczku.
Wspaniale.
A jeśli nas nie wpuszczą?
- Sam! - Wybacz.
Dobra.
Znam już odpowiedź.
- Na co? - Masz okropne
wyczucie czasu...
mówiąc tuż przed studiami, że mnie kochasz.
Będą nas dzielić
setki kilometrów i różnice kulturowe podyktowane specyfiką naszych szkół.
- Co? - Zasuwam przez całe lato.
Staż, niańczenie dzieci. Wyjeżdżam za sześć tygodni.
Ktoś musi zająć się moimi roślinami.
Mama nie poradzi sobie ze wszystkimi.
Mimo wszystko...
zgadzam się.
Na co?
Wróćmy do siebie.
Chciałabym
przeżyć lato pełne miłości.
Dni pełne przygód i miłości,
by każda chwila była jak z bajki.
- Wchodzimy? - Jasne.
Niech romans się zacznie.
Zamknięte.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
MIESIĄC PÓŹNIEJ
Zaczynajmy.
Jeszcze się nie znamy, ale wyglądacie sympatyczniej od drużyny biegaczek.
Pan nie jest panią Whitaker.
Nie jestem. Miło, że to zauważyłeś.
Jestem trener Briggs.
Panią Whitaker złapał huragan podczas miesiąca miodowego.
Zginęła?
W żadnym wypadku.
Nie.
Opóźniono jej lot.
Przykro mi.
Mogłem zacząć od tego.
Studiuję
pracę socjalną, więc uznałem, że się nadam.
Jeśli chcecie coś wiedzieć...
Ile pan mierzy?
Mogę zaśpiewać?
Uprzedzi nas pan przed użyciem gwizdka?
Ładne zęby. Paski wybielające?
Może ja was popytam? Mam tu listę od pani Whitaker.
Jak minęło wam lato?
Wspaniale.
Paige chciała lata miłości,
a ja jestem w tym dobry.
Mieliśmy trzy pikniki, dwa nocne spacery i obciąganko...
Kolejne pytanie.
Jak się czujecie na myśl o studiach?
Dobrze.
Zapamiętałem już plan wydziału dentystycznego w Denton.
Idziesz do Denton?
Też tam chodziłem. Ktoś jeszcze?
Świetnie.
Możecie trzymać się razem.
Wybraliśmy inne wydziały.
Racja. To kończy się tutaj.
Wszędzie pójdzie wam świetnie.
Raczej nie.
Statystycznie cztery na pięć osób z autyzmem nie kończy studiów.
- Nas jest sześcioro. - Aż cztery?
- To sporo. - Tak.
Cztery na pięć...
Mówię to dziewczynom...
Cztery na pięć...
Przyjrzymy się sukcesom...
Cztery na pięć...
Jak duże masz stopy?
Choć każda wyprawa może być fizycznie wyczerpująca,
najtrudniejsze są wyzwania psychiczne...
- Jakieś pytania? - ...walka ze strachem,
izolacją
i zwątpieniem.
JESTEM W DOMU! POBIEGAMY?
Ogarnę to w tym tygodniu.
Potrzebujemy szlifierki
albo dużego dywanu.
Może też przypominać nam, by informować o zmianie planów.
Poważnie?
Przecież przeprosiłem.
Wiem. Muszę być ostrożniejsza.
Te świece
są niebezpieczne.
Mieliśmy omówić parę spraw...
- Elsa... - ...i się nie udało.
I...
- chyba tego unikasz. - Nie.
Niczego nie unikam...
W porządku.
Muszę iść do pracy.
A ja zrobić chleb bananowy.
Stroisz się przed bieganiem?
Zamknij się.
Cztery na pięć...
Obczaj to.
Dobrze leżą,
a moi pomarszczeni bliźniacy mają masę miejsca.
Załóż koszulkę Techtropolis.
Spokojnie, panie Regulamin.
A teraz posłuchaj, to ważne.
Może najważniejsze, co kiedykolwiek mówiłem.
Szkoła pielęgniarska zaraz się zacznie, a ja znam siebie.
Pod tą zarysowaną szczęką i beztroską osobowością
kryje się skłonność do samozniszczenia.
- No i? - No i...
nie pozwól mi zawalić studiów.
Dobra.
Obiecujesz?
- Tak. - Powiedz:
„Nie pozwolę ci zawalić szkoły pielęgniarskiej”.
Nie pozwolę ci zawalić szkoły pielęgniarskiej.
Świetnie. Kamień z serca.
Co tam skrobiesz?
- To irytujące. Nie mogę powiedzieć. - Śmiało.
Uzdrawiam i ciało, i duszę.
Cztery na pięć osób z autyzmem nie kończy studiów w ciągu czterech lat.
Mam niskie szanse powodzenia i jestem skazany na porażkę.
No tak.
Na początek zamknijmy te bazgroły seryjnego mordercy.
Świetnie. A teraz
przypowieść.
Był sobie chłopak, nazwijmy go Smokiem.
Pewnego dnia, na ulicy na której mieszkał, otworzono sklep z marihuaną.
Smok od razu się tam udał, by sprawdzić lokal i towary.
Ty jesteś tym Smokiem?
Wiadomka.
Sklep był większy, niż się spodziewał. Wybór był ogromny:
susz, olejek i różne przysmaki, które zdołał dostrzec przez okulary.
Nagle poczuł, że nie da rady.
Nie spróbuje wszystkiego.
Czasu by nie starczyło.
I co zrobiłeś?
Smok wszystko zaplanował. Przygotował się.
Zrezygnował z weekendu na kanapie i oglądania Fantazji po raz enty.
I wiesz co?
Udało mu się.
Mądry Smok.
Zgadza się.
Więc przygotuj się, planuj, a będzie dobrze.
A jeśli nie, znam miejsce, w którym upalimy się jak źli.
- Hej, Paige. - Cześć, Sam.
Zaszła mała zmiana w harmonogramie festiwalu najromantyczniejszych filmów
vel pitu-pitu, buzi-buzi.
Dziś obejrzymy Kiedy Harry poznał Sally, a jutro To właśnie miłość.
Mam dzień na Meg Ryan.
Cztery na pięć...
Wybacz, dziś nie wpadnę. Coś mi wypadło.
Spoko, jak uważasz.
I tak wolę oglądać Meg sama.
Będę udawać, że siedzi obok mnie i gadamy o chłopcach.
Wspaniale jest wrócić.
Kocham wujostwo, a Floryda jest super,
ale po chwili nie kocham ich tak bardzo, a Floryda nie jest taka super.
Czuję, jakby minęły wieki.
Wiem.
- Od nocy z napojami. - Dokładnie.
- Było fajnie. - Bardzo.
Super, że jesteś moją przyjaciółką. Ostatnią miałam w dzieciństwie.
To miłe. Proste.
Zdecydowanie.
O co chodzi?
Jakim cudem to takie pyszne?
Użyłam ekskluzywnego masła.
Jest coś takiego?
Spróbuj chleba bananowego. Jest pycha.
Nie jestem głodna.
Robisz setki kilometrów, zawsze jesteś głodna.
Czasem nawet takie prosiaki jak ja mają dość.
Wszystko gra?
Ze mną i z tobą? Nie, unikajmy się.
Wybacz. Jestem dziś wredna. Kiepsko się czuję.
Z nami dobrze?
Tak.
Wszystko w porządku.
To super.
Bo...
mama i Beth jadą w weekend do Vermont na festiwal syropu klonowego...
Może wpadniesz?
Może tak.
Sprawdzę, czy nie mam planów.
Dobrze, że spaliłam to łóżko.
Zasłużył na to.
Nie dość, że ta Megan uczestniczy w naszym szkoleniu,
to Doug pije drinki z nią i jej grupą.
My też mamy grupę. I to fajną.
Nasza grupa nie jest fajna.
Racja.
Co mam robić? Nie mogę wszystkiego podpalać.
Nie wiem,
ale to niesamowite, że omijasz kable.
Lata praktyki.
- Pora na infiltrację. - Co?
Muszę się tam dostać.
Wiesz, jak jest na tych spotkaniach. Siedzą i narzekają na partnerów.
Nieprawda.
Mitchell zaczął jeździć na rowerze. Ma paskudne szorty.
Wygląda jak ryba z głową człowieka.
Robię to, plotkuję.
Wiem, wiem.
- Kolacja gotowa. - Wygląda nieźle.
Pomyślałam, że na kolejne spotkanie twojej grupy...
poszłabym z tobą.
Dobra. Pod koniec tygodnia spotykamy się w barze,
ale to bardziej znajomi Megan.
Jeden wciąż mówi mi per Dave.
Spotykają się w barze. To publiczne miejsce.
Gdzie twój brat?
Tu go nie ma, więc nie wiem.
Nacieszcie oczy. Oto moja legitymacja studencka.
Od teraz mówcie mi
student Denton nr 9783210.
- Skarbie. - Piękny uśmiech.
- To takie ekscytujące. - Fakt.
Zrób nam fotkę.
Nie muszę na niej być
jako członek rodziny.
Pięknie.
Byłeś na kampusie?
Spędziłem tam cały dzień.
Zwiedzałem korytarze,
zdobyłem kopię poradnika przetrwania świeżaka
i znam już najlepsze kafeje.
W slangu – kafeterie.
Kto by przypuszczał.
Wpadłem też do księgarni
i kupiłem nową bluzę.
Hej, to Sam trzmiel.
Kupię sobie taką z napisem „tata z Denton”.
Zostało tylko wybrać zajęcia, gdy otworzą zapisy przez internet.
Jako niepełnosprawny możesz zapisać się wcześniej.
Mogę przyspieszyć cały proces.
Nie trzeba.
Jestem gotów na zwykłą rejestrację.
Roald Amundsen powiedział: „Wygrana czeka tego, kto się przygotował”.
I prztyczek w łeb.
Case.
Czemu nie jesz?
Brzuch mnie boli.
Rozumiem.
Dlaczego tak mówisz?
Już w dzieciństwie bolał cię brzuch z nerwów.
Pierwszy taniec, ból brzucha.
Konkurs w przedszkolu, ból brzucha.
Pierwsze zawody w bieganiu,
zgadliście,
ból brzucha.
Poda ktoś groszek?
Mówię to jako osoba,
która zna twój brzuch od twoich narodzin. To pewien wzór.
Pożycz słuchawki. Ten jazgot mnie drażni.
- Nie!. - Na chwilę.
- No weź. - Są moje!
Przestań.
Kontynuuj.
Chcę już na studia!
Nie myślisz czasem, by dać bratu spokój?
Nigdy.
Jak twój brzuszek?
Zdrów jak ryba.
Case?
Wszystko w porządku?
Zapalenie wyrostka, kto by pomyślał.
Dobrze, że nie pękł.
Mówiłam, że to nie nerwy.
Wisicie mi przeprosiny
i 300 dolarów.
Niby za co?
Za poważne szkody moralne.
Zapomnij.
Zapytam lekarza, czy cię wypiszą.
Wiesz...
Tak naprawdę nikt nie wie, co wywołuje
zapalenie wyrostka.
- Przestań. - Więc możliwe,
że to ze stresu.
Przestań.
- Nie wiesz, kogo lubisz bardziej? - Siostro!
Ta pani puknęła barmana...
Cześć.
Nie odpisałeś, więc pomyślałam, że wpadnę.
Przygotowuję się na studia, a mojej siostrze wycięto narząd.
Ciężko mi się skupić.
- Narząd? - Wyrostek.
I tak jest bezużyteczny.
Ja urodziłam się bez.
To przytrafia się jednej na 100 000 osób.
Hardawayowie przeczą statystyce.
Cztery na pięć...
Tak sobie myślałam,
że lato mija nam wspaniale.
Cztery na pięć...
Potrzebowałam tego. Muszę błysnąć na studiach.
W liceum w siebie nie wierzyłam.
Byłam skromna.
Wiem, że trudno w to uwierzyć, ale byłam po prostu przeciętna.
Cztery na pięć...
Koniec z tym.
Na studiach pokażę prawdziwą siebie.
Czas wypuścić Paige z klatki.
Nie chcę, by męczyły mnie niedokończone sprawy, więc...
chcę uprawiać seks.
Cztery na pięć...
Ty... chcesz uprawiać seks?
Chcę uprawiać seks.
Gra mamy nauczyła mnie,
że droga do celu nie jest łatwa.
Wyprawę mogą zakłócić dziesiątki przeszkód.
Wadliwy sprzęt...
Była w bucie Zahida?
Nie.
Brak miejsca na obóz...
Sam, skarbie, wróciliśmy.
Nudzę się.
Niedźwiedzie...
Tato, miałeś oglądać w barze.
Skończyły im się skrzydełka.
Reklamy, idę siusiu.
To niedorzeczne.
Nikt jeszcze nie napotkał tylu przeszkód.
W sobotę rano wyjeżdżam do pracy.
Cały wszechświat spiskuje przeciw nam.
Nie widziałem twojego taty od Olive Garden. Wydaje się niższy.
To jest to.
Olive Garden.
Odkąd złamałeś mi tam serce, prześladuje nas zła karma.
Jedźmy do Olive Garden.
Na kolację?
I przystawki.
W piątek wieczór rodzice mają zumbę, więc wrócimy tu po kolacji.
To nasza ostatnia szansa.
Brzmi przerażająco... ale tak już jest.
W oparciu o to, czego się dziś nauczyliście,
jak teraz zachowacie się,
spotykając osobę ze spektrum autyzmu?
Podejdziemy do niej na spokojnie.
Gdyby był problem z kontaktem wzrokowym, opuściłabym latarkę.
To pytanie tylko dla policjantów?
Tu sierżant Mama.
To już wszystko. W razie pytań jesteśmy do usług.
Świetnie wam poszło.
Przekazałeś nam sporo przydatnej wiedzy.
Świetnie. To nie tylko moja zasługa.
Poznałeś Megan?
Zarządza szpitalem w Oaks.
Miło mi.
Jestem Elsa. Żona.
Czyja?
Dzięki. Próbuję wstać od dziesięciu minut.
Może chcesz pomagać mi wstawać z łóżka?
Jasne. Nikt by za mną nie tęsknił.
Przepraszam.
Wszystko w porządku.
Dobra, siadam.
Po prostu...
Starałam się, by Doug mi wybaczył, a po tym, gdy uderzył Nicka,
mieliśmy to wreszcie wyjaśnić,
ale mnie wystawił, a ja nie mogę znów zacząć palić.
Jak nakłonić go, by zechciał porozmawiać?
Nie powinnam dawać ci rad.
Nie sypiam. Jestem wielka i zestresowana.
Rankiem się rozkleiłam, bo byłam dumna z mikrofalówki.
Proszę.
- Daj mu trochę luzu. - Co?
Możesz zmusić go, by odpowiedział teraz,
co może skończyć się dobrze
lub się rozejdziecie.
Możesz też zaczekać, aż będzie gotów.
Wyniknie z tego to samo albo coś innego.
Będziesz dobrą mamą.
- Dziękuję. - To ja dziękuję.
O Boże.
Wszystko w porządku?
Chyba mam skurcze. Gdzie tu mogą odejść mi wody?
Puk, puk.
Bogu dzięki, umieram z nudów.
Wyglądasz żałośnie.
- Mam żelki. - Wzięłaś twoje ulubione słodycze?
Nie ma za co. Suń się.
Ciepło tu i przytulne.
- To przez moje bąki. - Jesteś obrzydliwa.
Nie wiedziałaś?
- Evan. - Cześć.
Już po wyrostku?
Tak. Tęsknię za nim.
- Przykro mi. - Teraz...
incydent z chlebem bananowym ma sens.
Nie zasmakował wyrostkowi.
- Pójdę już. - Zostań.
Nie wiem, ile czasu mi zostało.
Mam prezent.
- Owieczka? - Tak.
To nieco dziwne, ale rzecz w tym...
- Bardzo dziwne. - Spójrz, wścieka się.
Ale jest wściekła.
Odłożę ją.
- Czas na film? - Tak.
Wskakuj.
- Proszę. - Dzięki.
No dobra, co my tu mamy?
Cześć, Sam!
Gotów odzyskać Olive Garden?
Czuję, że bogowie miłości są zadowoleni.
Twoja mama obiecała zająć się moimi sukulentami.
- Super. - Fascynujące, co?
Rocznica naszego pierwszego razu, 28 czerwca.
Okolice 21,45.
Potrzebuję godziny na trawienie.
Chwila, 28 czerwca?
Przegapiłem zapisy na zajęcia!
A ty dokąd?
Zostaną same trudne przedmioty i obleję.
Siadaj. Wciąż możemy to uratować.
Nie tutaj, proszę.
Zjedz paluszka, są cieplutkie.
To przez ciebie. Rozpraszasz mnie gadką o seksie.
Mogłabyś już wyjechać!
Mieliśmy odzyskać Olive Garden!
Przepraszam.
Zaraz wychodzę. Gotowa?
Idź sam. To bardziej...
- twoje sprawy. - Serio?
Tak. Baw się dobrze.
Słuchaj...
Masz rację, że unikam...
tej rozmowy, ale to dlatego, że nie wiem, co powiedzieć.
- Jeśli porozmawiamy teraz... - Nie.
Porozmawiamy, jak będziesz gotów.
Ale nie będę czekać wiecznie.
Jeszcze jedno.
Nie zapaliłam wtedy świeczki.
Paliłam papierosa.
Potajemnie.
Kawałek spadł na łóżko i...
znowu palę.
A przynajmniej zaczęłam. Trzymam je tam, gdzie klamerki.
A ty co tak łazisz?
Przez Paige przegapiłem rejestrację na zajęcia.
To niby jej wina?
Tak. Rozkojarzyła mnie obietnicą seksu.
Tak często waliłam cię po głowie, że to straciło znaczenie.
Dopiero teraz zasłużyłeś. I tak to zrobię.
Nie chciała cię rozkojarzyć.
Chciała, byś był jej pierwszym.
A ty, typowy facet, sam się rozkojarzyłeś.
Nie.
Może.
No. Słuchaj...
Może i nabijam się z Paige, jej gadki i kokardek we włosach,
ale ona cię rozumie.
Szczęściarz z ciebie.
Pozwolili ci zatrzymać wyrostek?
To tak można? Szlag.
Gdzie Evan?
Nie wiem.
Idziesz już?
Powinnaś się wyspać.
Zaczekaj.
Nie opowiedziałeś o owieczce.
- O tej, której nie cierpisz? - To nie tak.
Serio.
Nie obchodzi mnie, czy ją lubisz czy nie.
To tylko pierdoła. Chodzi o to...
Nie wiem, co się dzieje. Ostatnio nie jesteś sobą.
Wiem.
Czuję...
że powodzi mi się teraz w życiu i nie chcę tego schrzanić.
To głupie.
Ano.
Pamiętasz, jak się poznaliśmy
i ktoś rozpuścił plotkę...
że zjadłem owcę żywcem?
Wciąż nie widziałam zaprzeczających temu dowodów.
Cóż...
Jej wściekły grymas ma przypominać ci,
że nieważne co...
nawet jeśli zjesz owcę żywcem, zawsze będę cię kochać.
Zawsze.
To takie...
Chodź tu.
Emocjonujący dziś dzień.
Może wyrostek odpowiadał za moje twarde cechy charakteru.
A teraz go nie ma.
Chyba tak działa nauka.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Problem z każdą wyprawą jest taki...
że nigdy nie będziesz w pełni gotów.
Wszystko gra?
Tak. Musiał już iść do domu.
W przyszły weekend nocuję u Evana.
Będziesz mnie kryć?
Jasne.
Super.
Znów powiesz mi, jak zrujnowałam ci życie?
Nie myślałem tak.
Cała restauracja myśli, że tak.
A darmowy deser nie polepsza sytuacji.
Przepraszam.
Ciągle myślałem o tych czterech na pięciu,
a potem o seksie.
Czasem ciężko myśleć o wielu rzeczach naraz.
Wiem.
Wybacz, że cię rozpraszałam. Wiem, że martwisz się o studia.
Czasem zapominam, z jakimi wyzwaniami się mierzysz.
To nic.
- Zapisałeś się? - Na wszystkie poza jednymi.
Musiałem wybrać kurs socjologiczny zwany etyką.
Brzmi durnie.
Wyjeżdżam jutro, a rodzice są na dole,
więc zapomnijmy o seksie aż do Święta Dziękczynienia.
Będzie za co dziękować.
- Jasne. - Sam?
Ty będziesz tym jednym na pięciu.
Bo jesteś moim jednym na milion.
To bez sensu.
Napisy: Bartosz Zieliński