‪(ขอให้สนุกกับวันปฐมนิเทศ)
‪หนุ่มมหาลัยของแม่
‪เมื่อเช้าเอดิสันได้คุยกับลูกรึเปล่า
‪คุยได้ไงครับ เขาเป็นเต่า
‪งั้นเขาอาจจะไม่ตื่นเต้นเท่าแม่
‪งานปฐมนิเทศเสียเวลาจะตาย
‪ยิ่งคนที่เตรียมตัวมาเองพอสมควรอย่างผมด้วยนะ
‪แต่ผมรู้ว่างานจะเป็นยังไงเลยคิดว่าไม่น่าแย่มาก
‪รองเท้าวิ่งหนูล่ะ
‪แม่ว่าลูกยังไม่ควรไปวิ่งนะ
‪เอาไปซ่อนไว้ไหน
‪แซม อย่าลืมนัดกับ ‪ศูนย์บริการสำหรับคนพิการวันนี้
‪ที่ตึกทาฟต์นะลูก
‪เจ้าหน้าที่เสียงนุ่มที่นัดไว้ชื่อรูดอล์ฟ
‪อย่าเล่นมุกกวางเรนเดียร์นะ ‪แม่จัดมาแล้ว แป๊กมาก
‪ครับ
‪หมอบอกให้รอหกอาทิตย์ นี่หกอาทิตย์แล้ว
‪แค่ห้าอาทิตย์ห้าวันเอง ‪แม่ว่ายังเจ็บอยู่แน่ๆ ไหนดูแผลซิ
‪อ๊ะ ตัวข้าใครอย่าแตะ
‪เอารองเท้ามา แม่เอาไปซ่อนไว้ไหน
‪แซม
‪นี่คือเอกสารทั้งหมดที่ลูกต้องใช้วันนี้
‪- ไม่อยากให้แม่ไปด้วยแน่นะ ‪- แน่ครับ
‪ทำไมล่ะ
‪เพราะเขาโตเป็นควายแล้วไง
‪เป็นครั้งแรกที่เคซีย์พูดถูก ‪เพราะผมโตเป็นควายแล้ว
‪เคซีย์ รองเท้าวิ่งลูกไปอยู่ในเก๊ะเสื้อพ่อได้ไง
‪แจ๋ว
‪เพราะฉันเอาไปซ่อนไงล่ะ
‪งั้นคราวหน้าก็บอกผมนะ
‪อิ่มแล้วครับ
‪โชคดีลูก พ่อภูมิใจในตัวลูกนะ
‪โชคไม่ต้อง เพราะผมพร้อม
‪ที่รักอย่าลืมธุระของเราวันนี้นะคะ
‪ต้องไปด้วยเหรอ ไปแล้วได้อะไร
‪ฉันได้นะ ถ้าคุณเปิดใจสักนิด ‪ก็อาจจะได้อะไรกลับมาเหมือนกัน
‪ตอนนี้ผมจ่ายไป 300 ดอลลาร์แล้ว จะได้คืนไหม
‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ทุกๆ ปีหลังหมดฤดูผสมพันธุ์
‪เพนกวินจะผลัดขนเพื่อให้ขนใหม่ขึ้น
‪ตอนนี้เจ้าตัวนี้อาจจะดูไม่หล่อเท่าไหร่
‪แต่อีกสักพักมันจะมีขนดำขลับ
‪เพรียวลม และกันน้ำทั้งตัว
‪แม่เจ้า ไอ้ตัวอ้วนเป็นอะไร ซิฟิลิสเหรอ
‪เป็นซิฟิลิสใช่ไหม
‪ซาฮีด นายมาทำอะไรที่นี่
‪เพิ่งเสร็จจากพิธีปฐมนิเทศที่โรงเรียน ‪พยาบาลมากาเร็ต บี. โรเซ็นแครนต์ซ
‪เพิ่งรู้ว่าคุณมาร์กาเร็ต บี. แจ่มมาก
‪บี. ย่อมาจากบ่าเฮ้ย เอ้ยๆๆๆ
‪เดี๋ยวฉันต้องไปปฐมนิเทศแล้ว
‪แจ๋วเลย นายจะเป็นใคร
‪- ฮะ ‪- เราอยู่ในโลกใบใหม่แล้ว
‪คนพวกนี้ไม่รู้จักนาย
‪นายจะเป็นใครก็ได้
‪ฉันเป็นนักมานุษยวิทยาเจ้าเสน่ห์ ‪ที่อยากเปลี่ยนอาชีพ
‪แล้วก็...
‪เดี๋ยวนี้ฉันใช้สายเอี๊ยมแล้วนะ
‪ผู้ชายที่ใส่สายเอี๊ยมเป็นคนไว้ใจได้
‪เสื้อผ้าที่ฉันใส่ตอนนี้ก็ดีแล้ว
‪พูดยากนะ แต่โอเค
‪ประเด็นคือนี่เป็นจังหวะที่ดีในการเปลี่ยนตัวเอง
‪นายจะเป็นใครก็ได้ นั่นคือข้อดีของมหาลัย
‪ฉันไม่ได้อยากเปลี่ยนตัวเอง
‪ขอแค่ไม่สอบตก ไม่เป็นสี่ในห้าคนก็พอ
‪ฉันทำแบบนั้นทั้งที่ใส่เสื้อผ้าตัวเก่าได้สบาย
‪นายต้องทำได้ดีแน่
‪ฉันเห็นด้วย
‪ม.ห้าแล้ว พร้อมไหม
‪ช่วงผลัดขนดูทรมาน
‪ปีแห่งความอึดอัดน่ะเหรอ
‪- เนื้อเต้นเลย ‪- เขาไม่ทำอะไรหรอก
‪อาจจะทรมานจริงก็ได้ ผมไม่รู้
‪(ขอต้อนรับสู่พิธีปฐมนิเทศ)
‪ผมไม่ใช่เพนกวิน
‪แต่เป็นผึ้ง
‪ขอต้อนรับสู่รังผึ้งจ้ะ
‪นี่เป็นคู่มือการเอาตัวรอดของเด็กปีหนึ่ง ‪ที่มีข้อมูลที่จำเป็นทุกอย่าง
‪ในการเป็นผึ้งเดนตันดีเด่น
‪ไม่เอาครับ
‪ผมมีแล้ว
‪อ่านทวนจนจำขึ้นใจแล้วด้วย
‪ทราบแล้วเปลี่ยน เปลี่ยนแล้วทราบ
‪ไม่รู้ว่าเวลาเพนกวินตัวที่ผลัดขน ‪ยืนต่อหน้าเพนกวินตัวอื่น
‪มันจะอายขนหรอมแหรมของตัวเองไหม
‪เอาล่ะผึ้งน้อย นั่งเลยจ้ะ
‪มาแนะนำตัวกัน
‪ให้ทุกคนพูดคำคุณศัพท์ ‪ที่เริ่มต้นด้วยตัวอักษรแรกของชื่อ
‪พร้อมกับบอกชื่อตัวเอง
‪และเต้นท่าที่เข้ากับคำคุณศัพท์นั้น
‪ดูตัวอย่างนะ
‪ฉันชื่อเอเวอลินเอิ๊กอ๊าก
‪เอเวอลินเอิ๊กอ๊าก
‪โอเค ต่อไปใคร
‪แต่ความลำบากของเพนกวินก็คือ
‪พวกมันเลือกไม่ได้
‪ผมชื่อแซมซื่อๆ
‪- แจ๋ว ‪- เข้าท่าว่ะเพื่อน
‪- นายแม่งแนวว่ะ ‪- อึ้งรับประทานค่ะ
‪ฉันโทรมาถามก่อนว่าจะให้แนะนำตัวยังไง
‪ตอนแรกก็นึกว่าเขาจะเก็บเป็นความลับ ‪แต่ปรากฏว่าเขาบอกฉันเลย
‪นายฮาว่ะ
‪ฮาเหรอ
‪ผมฮา
‪เพราะฉะนั้นช่วงผลัดขน...
‪ก็ต้องกล้ำกลืนต่อไป
‪ฉันให้ความเป็นส่วนตัวเขามากขึ้น
‪- จริงครับ ‪- ซึ่งก็ดีค่ะ
‪- ใช่ ‪- ไม่ตามจิก
‪ผมมีอิสระ
‪ฉันก็ไม่เคยบังคับคุณนะ
‪ห้ามหายใจ
‪ขอโทษ
‪ดีแล้วครับ
‪เหลือเวลาอีกนิดหน่อย
‪มีอะไรที่วันนี้คุณคิดว่าต้องพูดไหม
‪ครับ
‪คุณบอกว่าอยากให้ผมเปิดเผยขึ้น
‪ผมเลยอยากรู้ว่า...
‪มันเกิดขึ้นได้ยังไง
‪อยู่ดีๆ คุณคงไม่ไป
‪นอนกับคนอื่นหรอก
‪น่าจะมีเรื่องสะสมมาเรื่อยๆ ก่อนจะถึงจุดนั้น
‪ผมอยากรู้สาเหตุ
‪ที่จริง...
‪ฉันจำได้นะ
‪ตอนที่โกหกครั้งแรก
‪ฉันกำลังคิดถึงนิค
‪แล้วคุณสังเกตเห็นว่าฉันเหม่อ
‪ก็เลยถามว่า...
‪ฉันเป็นอะไร
‪ฉันบอกว่าฉันกำลังคิดเรื่องประชุมผู้ปกครอง
‪ฉันว่า...
‪คำโกหกเล็กๆ ครั้งนั้น
‪ทำให้...
‪คำโกหกอื่นๆ
‪ง่ายขึ้นนิดหน่อย
‪ฉันน่าจะห้ามใจตัวเอง
‪ผมก็อยากให้คุณทำแบบนั้น
‪ไม่ดีเลยที่เธอไปผ่าตัด
‪เวลาฉันวิ่งชนะแล้วมันไม่สะใจ
‪ขอบอกว่าฉันไปวิ่งมาแล้ว ‪แถมยังไวกว่าเดิมเยอะด้วย
‪เจ็บแผลไหม
‪โคตรเจ็บ
‪นี่
‪ฉันซื้อมิลค์เชคมาฝากพวกเธอ
‪ไม่อยากให้เรามองหน้ากันไม่ติดไปอีกสองปี
‪ดีกันนะ
‪ขอบใจนะ
‪ท้องไส้ฉันยังไม่ดีเพราะผ่าตัดไส้ติ่ง แต่ว่า...
‪ฉันเอา
‪สองแก้วเลย
‪ขอบใจนะ ไปล่ะ
‪แค่นี้ชดเชยสิ่งที่นายทำไม่ได้หรอกนะ
‪แต่ก็ขอบใจที่มาขอโทษ
‪ฉันไม่ได้ขอโทษเธอ ฉันขอโทษอิซซี่
‪แต่เธอสองคนตัวติดกัน เพราะงั้นรู้ไว้ด้วยนะ
‪ว่าฉันยังเกลียดเธอ
‪ว่าไงนะ
‪ขอโทษนะ
‪นี่ เนท
‪เธอต่อยมิลค์เชคเขาเหรอ
‪ต่อยได้ไง มันเป็นของเหลวนะ
‪ไม่ได้ต่อย กระแทก เบากว่าต่อยอีก
‪- บังเอิญเหรอ ‪- เปล่า ตั้งใจ
‪โค้ชเคยเจอมันป่ะ
‪- เคซีย์ ‪- คราวลีย์
‪เธอเป็นคนที่มีศักยภาพสูง
‪ทั้งฉลาดและแกร่ง
‪ขยันมาก แต่ดูเหมือนพร้อมเททุกอย่างได้ทันที
‪ไม่ใช่สักหน่อย
‪ไม่ใช่เหรอ
‪เธอไม่คิดว่าตัวเองเหมาะกับที่นี่
‪- เพราะงั้น... ‪- ก็จริง
‪ฟังนะ
‪หนูไม่ได้อยากกวนประสาทใคร
‪และหนูรักทีมนี้
‪โค้ชรู้
‪แต่เธออยู่ ม.ห้าแล้ว
‪ซึ่งเป็นปีที่สำคัญ
‪ต้องสอบเอสเอที ต้องเลือกมหาลัย
‪เลิกทำตัวขี้หงุดหงิดและ ‪เลือกว่าตัวเองต้องการอะไรได้แล้ว
‪จำเป็นด้วยเหรอ
‪คุณสายเอี๊ยมสวย
‪รู้ไหมครับว่าตึกทาฟต์อยู่ไหน
‪ว่าไงแซมซื่อๆ
‪ขอบอกว่าหลังแนะนำตัวไป 43 คน ‪แซมซื่อๆ ยังยืนหนึ่งอยู่เลย
‪ขอบใจนะ
‪ปกติฉันไม่ชอบแนะนำตัวเอง ‪ซึ่งก็ย้อนแย้งเพราะฉันชอบตัวเอง
‪นายสุดยอดเลย
‪ฉันขอประกาศว่า ‪จากนี้เป็นต้นไปแซมอยู่กลุ่มเราแล้ว
‪- ขอตั้งชื่อกลุ่มว่าเทสตี้ทรีโอ ‪- แจ๋ว
‪- ทำไม ‪- เพราะมันแซ่บ
‪และฉันก็หิวด้วย
‪ไปด้วยกันไหมล่ะ
‪- ไปหาอะไรกินกัน ‪- ใช่
‪ไม่ได้หรอก ฉันมีนัดน่ะ
‪ฮะ
‪นี่เราต้องไปอยู่กับคนอื่นเหรอ
‪เซ็งเป็ด
‪นั่นสิ มีแต่พวกง่อยๆ แล้วก็เพี้ยน
‪ง่อยแล้วก็เพี้ยน
‪- เห่ยชะมัด ‪- ง่อยแล้วก็เพี้ยน
‪ง่อยแล้วก็เพี้ยน
‪โดดประชุมสิ
‪- โดดเลย ‪- โดดเลย
‪ปกติผมไม่โดดอะไร
‪ไม่ค่อยทำผิดกฎ แต่...
‪นี่มหาลัยแล้ว
‪อาจจะถึงเวลาเปลี่ยนตัวเองแล้วก็ได้
‪ฉันจะโดดประชุม
‪- เจ๋ง ‪- สุดยอด เยี่ยม
‪ตอนนี้ฉันเป็นแซมซ่าๆ แล้ว
‪ขำอีกละ
‪ฮาสุดๆ
‪ตอนแรกฉันก็ไม่เชื่อหรอก
‪นึกว่าเขาส่งไปผิดที่หรือลืมส่ง แต่ไม่ใช่
‪มีคนขโมยสเต็กของโอมาฮา ‪ไปจากหน้าประตูบ้านฉันเลย
‪โอ้โฮ คงอร่อยเนอะ
‪ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ
‪ว่าไง
‪ขอโทษที่รบกวนนะ ‪แต่ฉันไม่รู้จะทำยังไงหรือโทรหาใคร
‪โอเค ใจเย็นๆ มีอะไร
‪แอมเบอร์หายใจไม่ออก
‪ไม่รู้สิ ฉันอาจจะวิตกเกินไป
‪โอเค นี่อยู่ไหนกัน บ้านเหรอ
‪- ใช่ ‪- ได้ เราจะไปเดี๋ยวนี้
‪ไม่ได้ไปกินเบอร์เกอร์แล้วสินะ
‪สงสัยจะไม่แล้วชัค
‪ฉันเกือบจะได้กินเนื้อหลายรอบแล้วนะเนี่ย
‪น่ากลัวมาก
‪ตอนแรกก็ปกติดี ไม่มีอะไร
‪เรานั่งกินทาโก้ หัวเราะกัน
‪แต่พอพูดถึงเรื่องโรงเรียน...
‪ก็เหมือนแกหายใจไม่ออก
‪หายใจเฮือกๆ
‪มันน่ากลัวมาก
‪ไม่เป็นไรนะ
‪คุณทำถูกแล้วล่ะ
‪แต่เธอไม่เป็นไรหรอก
‪ฉันว่าสถานการณ์ปกติแล้ว
‪ตกลงยังไงคะ หนูจะตายไหม
‪ไม่หรอก
‪ไม่ตายจ้ะ
‪แต่ฉันว่าหนูมีอาการหวาดกลัวรุนแรง
‪ฮะ หนูเป็นโรควิตกกังวล โรคแพนิก
‪หรือโรคเห็นสิ่งแวดล้อมแปลกไปคะ
‪ลูกฉันอ่านวารสารทางการแพทย์เยอะน่ะ
‪จริงเหรอ
‪งั้นหนูก็คงรู้ว่าอาการ ‪หวาดกลัวรุนแรงเป็นเรื่องปกติ
‪และใครๆ ก็เป็นได้
‪- ฉันยังเคยเป็นเลย ‪- เหรอคะ
‪ใช่
‪เคล็ดลับก็คือหายใจช้าๆ แล้วก็ทำให้ตัวเอง
‪ค่อยๆ ผ่อนคลาย
‪อย่างลูกชายฉันพอท่อง
‪ชื่อเพนกวินขั้วโลกสี่สายพันธุ์แล้วจะผ่อนคลาย
‪บ้าแล้ว
‪ลูกท่องอย่างอื่นสิจ๊ะ
‪กรุ๊ปเลือดก็ได้นี่
‪เข้าท่าค่ะ
‪โอ เอ บี เอบี
‪ขอบคุณค่ะ
‪ฉันว่าเรารีบไปกันเถอะ
‪มีเหตุด่วนที่ร้านเบอร์เกอร์แช็กครับ
‪โอ้โฮ นี่เป็นชิกเกนฟิงเกอร์ที่อร่อยที่สุดในชีวิต
‪ใช่ เขาเรื่องมาก ต้องกินแต่ของกรอบๆ
‪ฉันชิมชิกเกนฟิงเกอร์ในมหาลัยมาหลายร้านแล้ว
‪ร้านนี้แป้งกรอบที่สุดจริงๆ
‪นายสุดยอดว่ะ
‪โอเค เราต้องไปแล้ว
‪ฉันอยากงีบสักสามสี่ชั่วโมง เสร็จแล้วเจอกันไหม
‪นั่นสิ นายอยู่หอไหน
‪ผมอยากอยู่หอ
‪โอ้โฮ ท่าทางจะชอบงานปฐมนิเทศแฮะ
‪มากครับ
‪เสียใจด้วยนะลูก แต่มันเลยเวลา
‪หาบ้านพักนักศึกษาของเทอมนี้แล้ว
‪ไม่ครับ
‪ผมไปคุยกับแผนกจัดหาบ้านพัก ‪แล้วโชคดีมากเลย
‪ที่มีคนโดนรถชน
‪เขาขาหักเลยต้องกลับมาเรียนเทอมหน้า
‪แต่ตอนนี้ห้องเขาว่าง
‪หอพักเหรอ
‪ในมหาลัย ไม่ใช่บ้านเหรอ
‪แล้วรูดอล์ฟว่ายังไงบ้าง
‪- ไม่รู้สิครับ ผมไม่ได้ไปประชุม ‪- ว่าไงนะ
‪- ทำไมล่ะ ‪- ไม่เห็นต้องไปเลย
‪ไม่ต้องมีใครมาช่วยผมก็อยู่ของผมได้
‪โอเค เรายังคุยกันไม่จบนะ
‪โรงเรียนโทรมา
‪ลูกไปต่อยมิลค์เชคเหรอ
‪เปล่า ไม่ได้ต่อย หนูกระแทก
‪- แบบนี้ ‪- เคซีย์
‪กระเจิงหนักกว่าที่คิดทุกทีเลยแฮะ
‪ว่าไง มีอะไรกัน
‪เคซีย์ต่อยมิลค์เชคกับแฟ้มเอกสารของฉันค่ะ
‪ผมจะไปอยู่หอ
‪เหรอ
‪ดีนะ พ่อก็ชอบอยู่หอ
‪แต่ว่าต่อยมิลค์เชคคืออะไร
‪เลิกต่อยของได้แล้วนะลูก
‪พ่อเห็นด้วย
‪จริงเหรอพ่อ เพราะมีคนต่อยกำแพงเป็นรูเลย
‪เอาป้ายคริสต์มาสไปห้อยบน ‪แก้วมิลค์เชคของเนทแล้วกันเนอะ
‪โอเค บาย
‪เออ รีบๆ ไปเลย
‪ช่วยเก็บไมโครเวฟกับ ‪เครื่องปิ้งขนมปังลงกล่องให้ผมด้วยนะ
‪ขอบคุณครับ
‪อย่างน้อยก็ยังมีลูกเหลือครึ่งนึงนะ
‪ใช่ แต่เป็นครึ่งที่แสบนะ
‪อิหยังวะ
‪เธอว่าตู้ของเอดิสันจะใส่ในนี้ได้ไหม
‪ฉันว่าเขาต้องชอบอยู่หอแน่ ‪เพราะเขาชอบนอนดึก
‪แต่ฉันว่าที่เดลตันไม่ให้เลี้ยงสัตว์นะ
‪ทำไมไม่ให้ล่ะ
‪ฉันว่าให้นะ
‪ไม่ให้จ้า
‪ห้ามใช้เตียงน้ำด้วย
‪เพราะงั้นห้ามเลี้ยงสัตว์บนเตียงน้ำ ไม่งั้นพังแน่
‪แต่ฉันขาดเอดิสันไม่ได้นะ
‪ครั้งสุดท้ายที่พยายามนอน ‪โดยไม่มีเอดิสัน ฉันโดนตำรวจจับเลย
‪ก็อยู่บ้านสิ ว่าแต่ทำไมนายถึงอยากไปอยู่หอ
‪คู่มือเอาตัวรอดของเด็กปีหนึ่งบอกว่านักเรียน
‪ที่อยู่หอจะประสบความสำเร็จมากกว่า
‪แล้วฉันก็อยากอยู่ใกล้ๆ เทสตี้ทรีโอด้วย
‪ใครนะ
‪เพื่อนใหม่น่ะ ฉันเปลี่ยนเป็นคนตลกและเท่แล้ว
‪ทำไม นายก็ดี... นี่
‪ไม่
‪เรียกว่าดีอาจจะมากไป แต่นายก็โอเคนะ
‪เมื่อก่อนฉันเป็นแบบนี้
‪(บ้า ง่อย เพี้ยน เห่ย)
‪ฉันไม่อยากเป็นไอ้หมอนี่แล้ว
‪ก็ได้ เดี๋ยวฉันช่วย
‪ดี
‪เอาล่ะ
‪สรุปว่านายแค่ต้องทำจดหมายแจ้ง
‪ก็พาไอ้เต่าเงอะงะไปลงทะเบียน ‪เป็นสัตว์ผู้ดูแลด้านจิตใจได้แล้ว
‪เป็นเรื่องที่ปัญญาอ่อนที่สุดเลยว่ะ
‪ใช่ และดีมากด้วย
‪จำไว้เลยนะ
‪ถ้าฉันเจอขี้เต่าในกระเป๋าเสื้อผ้า
‪ฉันจะไปอึบนเตียงนาย
‪ก็ได้นะ
‪งั้น...
‪ฉันจะย้ายไปอยู่หอแล้ว
‪เอาน่า ต้องสนุกแน่
‪เธอไม่รู้หรอก
‪ฉันก็ไม่รู้
‪อาจจะไม่เข้าท่าก็ได้
‪ไปดูสถานที่กันก่อนไหมล่ะ
‪เมื่อวานมิทเชลล์โกนขนทั้งตัวเพื่อลงโทษตัวเอง
‪ตอนนี้ขนขึ้นเป็นตอเหมือนต้นกระบองเพชรเลย
‪เธออยากได้เบอร์นักบำบัดชีวิตคู่ไหม
‪อุ้ย
‪- ใครน่ะ ‪- เพจน่ะ
‪ฉันดูแลต้นไม้ให้ช่วงที่เธอไปเรียน
‪ฉันก็ชอบต้นไม้เหมือนกันนะ
‪ผสมดินเองด้วย เป็นดินสูตรเฉพาะ
‪เปลือกผลไม้หนึ่งส่วน ‪มูลสัตว์สองส่วน ใช้ดีมาก
‪ฉันเลี้ยงไม่เป็นเลย ไม่เคยปลูกต้นไม้ใบหนาน่ะ
‪โอ้โฮ เข้าทางเลย
‪ฉันชอบต้นไม้ใบหนา เดี๋ยวช่วยนะ
‪- ไม่... ‪- เธอต้องการฉัน
‪ฉันจะไปหา
‪พร้อมมูลสัตว์
‪เธอว่าฉันยกเลิกงานตอนนี้ยังทันไหม
‪วันนี้ฉันเหนื่อยน่ะ
‪ค่อยๆ แว่บหายไปน่าจะได้
‪ความคิดดี
‪งานปฐมนิเทศของแซมเป็นไงบ้าง
‪เขาอยากไปอยู่หอ ‪แล้วก็โดดประชุมกับศูนย์ช่วยเหลือ
‪เสียใจด้วยนะ แย่จัง
‪แต่เรื่องนี้เป็นความสมัครใจของเขานะ
‪ฉันรู้
‪เขาต้องทำเอง
‪- ฉันรู้ ‪- เธอทำแทนเขาไม่ได้
‪ฉันรู้
‪สวัสดีค่ะ
‪สมมุตินะคะ
‪สมมุติว่ามีนักเรียนเด็กพิเศษคนนึง
‪หน้าตาน่ารัก ผมสีน้ำตาล ชื่อแซม การ์ดเนอร์
‪ไม่ได้มาตามนัด
‪เพื่อเข้าร่วมโครงการช่วยเหลือผู้พิการ
‪ฉันจะส่งเอกสารแทนเขาได้ไหมคะ
‪หรือถ้าคุณมีเวลาเรานั่งคุยกันเลยก็ได้
‪ขอโทษนะคะ ฉันไม่เข้าใจ
‪คุณนัดเอาไว้รึเปล่า
‪เปล่าค่ะ ไม่ได้...
‪งั้นนักเรียนคนนั้นก็ต้องนัดเข้ามาใหม่เอง
‪ได้ค่ะ
‪ถ้างั้นคุณพอจะช่วย
‪โทรหาเขาเพื่อความรวดเร็วได้ไหมคะ
‪อาจจะแค่โทรไปทักทายก็ได้
‪เขาโทรกลับตลอดค่ะ
‪ไม่ได้ค่ะ แต่เขาโทรหาฉันได้
‪- ถ้าจะโทรนะคะ ‪- รูดอล์ฟอยู่ไหมคะ
‪เรารู้จักกันน่ะ
‪เราคุย... โอเค
‪เวลาเพนกวินผลัดขน ตัวมันจะไม่กันน้ำ...
‪พกเสื้อคลุมมาทำไม ข้างนอกร้อนจะตาย
‪คนจะได้รู้ว่าฉันเรียนที่นี่
‪จนต้องย้ายไปอยู่ไกลจากแหล่งที่มันรู้สึกปลอดภัย
‪ว่าไง ฉันชื่อแซม
‪ฮะ
‪- นายชื่อแซมไม่ได้ ฉันชื่อแซม ‪- เจ๋ง
‪สองแซมเลย ฉันเป็นแซม จีก็ได้
‪ฉันก็แซม จี
‪ถือว่าเริ่มต้นได้ดีนะ
‪นายมีชื่อกลางไหม ใช้ชื่อกลางสิ
‪จริงสิ ขอต้อนรับสู่ห้องของเรา
‪ฉันยกเตียงข้างหน้าต่างให้นาย
‪เพราะมันดีกว่าแล้วเตียงนี้ก็มีรอยเปื้อนแปลกๆ
‪เขาเล่นไอ้นี่กันบ่อยไหม
‪ถึงแค่ประมาณตีหนึ่ง
‪ตายแล้ว
‪ซินดี้
‪พูดง่ายๆ คือเธอรดน้ำเยอะจนมันสำลักน้ำ
‪โอเค แล้วทำยังไงถึงจะหาย
‪ฉันต้องส่งรูปต้นไม้เป็นๆ ไปให้เพจดู
‪ถ้าไม่ซื้อชุดดำน้ำให้มัน
‪ก็ปล่อยไว้เฉยๆ
‪ฉันไม่ค่อยถนัด
‪เรื่องปล่อยอะไรไว้เฉยๆ ซะด้วย
‪เธอเคยไปทะเลทรายไหม
‪รู้ไหมว่าอากาศที่นั่นเป็นยังไง
‪ไม่ต้องรดน้ำแล้ว
‪หยุดค่ะ คุณนาย
‪มันดังเอี๊ยดอ๊าดตลอดเลยเหรอ
‪ไม่แน่ใจนะ ฉันไม่เคยลองเปิดปิด ‪เยอะขนาดนี้ แต่นายทำ
‪อีกหน่อยนายคงอยากให้เขาทำคนอื่น
‪ฉันจะไปหาอะไรกินกับเพื่อนทีมลาครอส
‪นายมีเพื่อนไหม หรือจะไปด้วยกัน
‪ฉันมีเพื่อนแล้ว
‪เทสตี้ทรีโอ!
‪ช่วงผลัดขนคุณจะดูน่าเกลียด ผ่านไปแล้วถึงจะดูดี
‪เสียใจด้วยนะ ‪ทามาเล่ 15 ชิ้นก็คือทามาเล่ 15 ชิ้น
‪กินเข้าไปซะ
‪ถึงเวลาชดใช้แล้ว
‪ต้องโดนเทสตี้ทรีโอเล็มผม
‪- เทสตี้ทรีโอ! ‪- นั่นทำอะไรกันวะ
‪หวัดดี เทสตี้ทรีโอ
‪ว่าไงสแตน
‪ถึงเพนกวินทุกตัวจะต้องผลัดขน
‪แต่มันไม่เคยผลัดขนพร้อมกัน
‪เป็นทุกตัว แต่แยกกันเป็น
‪พวกนั้นคงไม่ใช่เพื่อนฉันแล้วล่ะ
‪ก็ดี ท่าทางเสร่อจะตาย
‪ฉันนึกว่าถ้าเตรียมตัวเรียนมหาลัยมาดี
‪ชีวิตจะดีกว่า ม.ปลาย ‪แต่จริงๆ ก็เหมือนกันแหละ
‪ฉันเปลี่ยนตัวเองไม่ได้
‪แซม
‪ต่อให้แม่จะพูดยังไง
‪แต่โลกไม่ได้หมุนรอบตัวนายนะ
‪การเปลี่ยนแปลงนี้มันยากสำหรับทุกคนแหละ
‪คิดว่าคนที่โดนเล็มผมนั่นสนุกเหรอ
‪ฉันไม่ได้ถาม แต่ผมเขาน่าเกลียดมาก
‪ฉันเคยเล่าเรื่องวันแรกที่เคลย์ตันให้ฟังไหม
‪ฉันซื้ออาหารไม่เป็น
‪แอบไปร้องไห้สามครั้งในห้องน้ำสามห้อง
‪มันแย่มาก
‪ฉันก็อยากพูดนะว่าเธอปรับตัวได้ดีกว่า ‪แต่เธอต่อยมิลค์เชค
‪กระแทก
‪นี่
‪ถ้ายังไง
‪เราเป็นสัตว์ผู้ดูแลด้านจิตใจให้กันได้นะ
‪เอดิสันรับหน้าที่นั้นไปแล้ว
‪แต่ไม่แน่
‪เธออาจจะเป็นมนุษย์ผู้ดูแลด้านจิตใจให้ฉันได้
‪ได้
‪นี่
‪นายลืมเสื้อคลุมน่ะ
‪แล้วเจอกันนะแซม
‪เขาจำชื่อฉันได้
‪ไงลูก
‪เอาไว้ใช้ที่หอ
‪แม่รดน้ำลูกเยอะไป
‪เพราะงั้นถ้าลูกอยากอยู่หอจริงๆ ก็ไปเถอะ
‪ขอบคุณครับ แต่ผมว่าจะยังไม่ไปนอนที่นั่น
‪เอดิสันอยู่บ้านน่าจะสบายกว่า
‪โอเคจ้ะ
‪ฝืนไม่เก่งนะแม่ ยิ้มกว้างเชียว
‪ไม่ได้ยิ้ม
‪นี่เคซีย์
‪วันนี้ลูกน่ารักมากที่ไปเดนตันกับพี่
‪อะไรของแม่ หนูไม่เข้าใจ
‪จริงๆ ก็อยากช่วยสินะ
‪รู้ไหม ลูกก็ไม่ต่างอะไรจากแม่หรอก
‪พูดจาหยาบคายกับหนูมากเลย
‪เดี๋ยวก็กระแทกแก้วชาซะนี่
‪แม่รู้ว่าลูกไม่ทำหรอก
‪ทำไมในนี้เหม็นเหมือนขยะเลย
‪กลิ่นปุ๋ยคอกของเคธี่น่ะ
‪ซินดี้ดูดีมากเลย
‪ตอนแรกนึกว่าจะไม่รอดซะแล้ว
‪คุณพูดจาเหมือน จนท.เทคนิคการต้นไม้เลย
‪ดูพวกเราสิ
‪ช่วยชีวิตทุกอย่างรอบตัว
‪(เมแกน ‪ขอบคุณมาก ถ้าไม่ได้คุณฉันคงแย่)
‪ใครคะ
‪ชัคน่ะ
‪มีคนขโมยสเต็กของโอมาฮ่าไปจากหน้าบ้านเขา
‪แย่มากเลย
‪บางทีคนเราก็ใจร้ายเนอะ
‪ต้นไม้งามจัง
‪คำบรรยายโดย Navaluck K.