Cześć, skarbie.
Myślałam, że baraszkuje tu jakaś myszka.
Cicho, pracuję.
Niegrzeczna myszka. Nad czym?
Nad seminarium sokratejskim z etyki.
Wyszukana nazwa. Co to takiego?
Czytamy artykuł i wymyślamy temat dyskusji, co próbuję zrobić teraz,
a następnie dyskutujemy.
Udział obowiązkowy.
Więc to konwersacje?
Seminarium sokratejskie.
Brzmi jak konwersacje.
Ale to seminarium sokratejskie.
Jak tam chcesz, ale ja myślę, że mózgowi przyda się paliwo.
Nazywamy to seminarium sokratejskim.
Kumam. Seminarium sokratejskie.
Wstałaś już?
Jak coś, zasnęliśmy.
Czekaj, cycek mi wystaje!
Szlag!
Powiesz tacie, że mogę z nim dziś jechać?
Jeśli przeżyjesz.
Ruszam za dziesięć minut.
Jasne, zdążę.
Co się dzieje?
Nic.
Evan mówił dziś, że może z tobą jechać.
A nie, to było wczoraj.
Dobra, o trzeciej.
Jak mu się spodoba,
załatwię mu dobry kurs, który przygotuje go do testów.
Zwłaszcza pisemnego.
Jest świetny.
Zaraz do niego napiszę.
Boże.
Jaki znowu test?
Jeśli tata dał radę, ty też dasz.
Teraz prawdziwy test: umiesz skakać z okna?
- Długo nad tym siedzisz? - Od 3,49.
Musisz jeść.
Muszę się wykazać.
Jest osiem takich zadań, mają spory wpływ na ocenę.
Umiem rozwiązywać licealne testy, a tych nie, więc muszę być przygotowany.
Sądząc po tym zwoju, jesteś.
To nie zwój.
Dzień dobry, rodzinko.
Słuchajcie, słuchajcie. Ogłaszam, że jesteście leszczami.
Oddaj bratu zwój.
To nie zwój.
Zjesz owsiankę?
Owsiankę...
- To więzienne żarcie. - Co?
I trafi do śmieci, gdzie jego miejsce.
Nie będziemy tu tego jedli.
Patrzcie. Zrobię to, zrobię!
Casey.
Co w ciebie wstąpiło?
Prosto do śmietnika.
- Przestań. - Dość.
Prosto do śmieci.
- Przestań. - Zrobię to.
Zmieniłam zdanie. Pięknie pachnie.
Zjem z cynamonem.
- Prawdziwa komediantka. - Dzięki.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dasz radę.
Panno Hardaway, jesteśmy gotowi.
Do dzieła, Paige.
Czy rzuciłam tym burrito?
Tak.
Czy było gorące, bo przypadkiem włączyłam program do popcornu?
Tak.
Nim legną moje marzenia o zostaniu misiem polarnym z Bowdoin,
proszę wziąć pod uwagę, przez co przeszłam
jako szczur pokojowy.
Bycie poza domem jest trudne, ale te wyzwiska, ostracyzm...
kawałki sera na moim progu...
Może nie mam poparzeń pierwszego stopnia,
ale mam blizny, których nie widać.
Blizny na duszy.
Omówimy to z dziekanem i damy znać, gdy podejmiemy decyzję.
Zrobiłam dla państwa ryżowe niedźwiadki polarne.
Bezglutenowe, więc...
Dziękuję za uwagę.
Naprzód, biali Bądźcie wytrwali
Godłem naszym honor Jesteśmy niezrównani...
Witam na pierwszym
seminarium sokratejskim.
Zasady są proste.
Jeśli do 10,25
nie zaczniecie rozmawiać,
oblejecie.
Temat: sztuczna inteligencja.
Rozmawiajcie.
Jeśli chcemy poznać wpływ sztucznej inteligencji na społeczeństwo,
zdefiniujmy jego potrzeby.
Szybciej wykończy nas zmiana klimatu.
Chirurdzy implantują ludziom ekrany.
Gadam z Siri częściej niż z mamą.
Bez planety nikt z nas nie przeżyje.
O ile wiem, jestem robotem.
Chyba pomyliłem zajęcia. To wprowadzenie do niemieckiego?
Rozmawiajcie.
Czas minął.
ROBIĘ ZAKUPY, KTOŚ COŚ CHCE?
- Przepraszam. - Elsa.
Cóż za niespodzianka.
Hej. Robię zakupy.
Ja też. Dopiero wyszłam od fryzjera. Co sześć tygodni chodzę do Jeffreys.
Ładnie wyglądasz.
Ty też.
Jak dzieci?
W porządku.
Sam zaczął studia, Casey zdała prawko.
Jejku.
Tak szybko dorastają.
Oj tak.
Cóż, miłego dnia.
- Pa, mamo. - Pa.
- Niedostateczny? - Cześć, Sam.
Ciężko pracowałem. Miałem lepsze argumenty od innych.
I o wiele dłuższy arkusz.
Myślałem, że będzie łatwiej niż przekładać kartki.
I było?
Nic a nic.
Masz tu kilka niezłych uwag, Wasza Królewska Mość.
Wiem. Więc zdałem?
Nie. Znasz zasady: mówisz albo oblewasz.
Spróbuj za tydzień.
Nigdy wcześniej nie oblałem.
Poza szkołą letnią mamy, ale ona tylko polewała mnie wodą.
Musi być urocza.
Zaczekaj.
Pozwoliła mi napisać wypracowanie, więc tak zrobiłem.
Teraz czekam na ocenę. Na pewno dostanę piątkę.
To skąd ta smutna mina?
Bo oblałem.
Czeka mnie jeszcze siedem zadań, których pewnie też nie zdam.
Przykro mi. Chciałabym przy tobie być.
Spędzić trochę czasu razem.
Jasne.
Rozłąka jest trudna.
Zwykle mi to pasuje, bo mnie rozpraszasz,
ale teraz chciałbym, żebyś tu była.
To takie słodkie.
I wredne.
Ale mam coś w sam raz dla ciebie.
Zajrzyj do komody.
Górna szuflada.
Załóż koszulkę z płetwalem błękitnym.
- Skąd wiedziałaś, że będzie czysta? - Elsa nie zawodzi.
Lepiej ci?
Tak.
Dobrze. To był krok pierwszy. Drugim jest...
nasze przyjęcie.
Nie czuję się lepiej.
Ale ja tak. Będzie super.
Zaprosimy znajomych i...
zapomnimy o problemach.
Ale ty jesteś w Maine.
Czym jest odległość w obliczu miłości?
Wciąż dzielą nas kilometry.
Błąd.
Czuję, że mogę wszystko. Pomóż mi.
- Co? - Robimy przyjęcie.
Zaprosić Zahida?
On i Gretchen potwierdzili obecność.
Tak się cieszę.
Tu jesteś. Co z tym twoim facetem?
Co?
Moment. Robiłam podbiegi
i interwały.
Interwało-podbiegi. Mam jeszcze nogi?
Nie przyszedł.
- Co? - Mógł zadzwonić,
jeśli coś mu wypadło.
- Dziwne. - Byliśmy gotowi.
Chuck włożył lepsze spodnie.
Wybacz. Coś musiało się stać. Sprawdzę, co u niego.
Jasne.
Ciężko pracujesz. Jestem z ciebie dumny.
Dzięki.
Szlag.
GDZIE JESTEŚ?
Dostałaś zaproszenie?
Cześć, bracie.
Tak czy nie?
Tak i nie.
Tak, dostałam. Nie, nie przyjdę.
- Czemu? - Nie chce mi się.
Mnie też, ale Paige zależy na twojej obecności,
bo z jakiegoś powodu ma cię za przyjaciółkę
i myśli, że twoja obecność mnie pocieszy.
A czemu jesteś smutny?
Oblałem seminarium sokratejskie, więc prawdopodobnie zawalę studia.
Jak zrobi imprezę, skoro jest w Maine?
Użyje tabletu.
To tak głupie, że aż intrygujące. Przyjdę.
Świetnie. Jeśli chodzi o ubiór,
Paige prosiła,
by nie wkładać tweedu.
Żadnego tweedu!
Zaraz cię podgolę. Najlepiej podlewać je nocą.
Śpią wtedy lepiej?
Odkąd mamy tu ducha, nikt w tym domu nie sypia dobrze.
Dzieciaki robią jutro przyjęcie,
mamy się ewakuować.
Pracuję do późna, więc...
- Dobranoc. - Pa.
Wpadłam dziś na mamę.
I jak poszło?
Przez nią nie pojechałam po świeczki, ale...
było uprzejmie.
Cóż... przykro mi.
Ano. A tak chciałam lawendową.
Wygląda wspaniale.
Dokonałam tego, nie wierzę.
To moja zasługa. Ty tylko rozkazywałaś.
Normalnie bym się wkurzyła, ale skupię się na zadaniu.
Patrzysz na inny ekran?
Tak. Wciąż nie wystawiła mi oceny.
Dziś mieliśmy dać sobie z tym spokój.
Zapomnijmy o stresujących chwilach.
U mnie OK, ale jestem tu dla ciebie.
Patrzcie, co znalazłam w lumpie.
Żeby to wynagrodzić, przyniosłam placek.
Mówiłam, żadnego tweedu.
Myślałam, że miał być wyłącznie tweed.
Jakoś przeżyję.
O której wpadnie Evan?
Pracuje. Izzie go zastępuje.
Jestem z nią.
Tweed, niezapowiedziani goście... A w placku jest psia kupa?
Dostawa!
Panie, placki do kuchni, Sam, otwórzmy. Sprawdzę, co przyszło.
Wyraz jej twarzy był wart tych 11 dolarów,
ale marynarka drapie jak diabli.
- Nie sięgam. - Pomogę ci.
Dziwne, że Evan nie wspomniał o moim tacie.
Pewnie było mu wstyd.
Mógł chociaż zadzwonić.
Co nie?
Chłopcy są głupi. Nie potrzebujemy ich.
Tak, walić ich. Miło, że wpadłaś na tę świrniętą kolację.
Świrniętą?
- Nic, nic. - Wszystko gra, robo-gospodarzu.
- Lepiej ci? - Nie.
Ja się cieszę.
Hejka.
Przedstawiam wam...
Gretchen.
Poznałem ją przy śmietniku.
To moja bratnia dusza. I podeszwa. Mamy ten sam rozmiar buta.
Te są jej.
Miło was poznać.
To Casey.
Poznasz mnie po tweedzie.
Jej nie znam.
- Izzie. - Była w zestawie.
Ten robot to Paige.
Cześć. Mi... poz... nać.
Twoja panna się buforuje.
Przy drzwiach nie ma zasięgu. Zwykle stąd nie nadajemy.
Jest i on, Samuel Gardner.
Nasłuchałam się
o najmądrzejszym kumplu Zahida, więc wpadłam to sprawdzić.
Nie jestem taki mądry, oblałem seminarium sokratejskie.
Tak myślałam.
Zgasiła cię!
Tu jest zasięg.
Koniec pogaduszek.
Jedzmy.
Skoro mamy nowego gościa, powinniśmy jakoś przełamać lody.
To Betty Boop...
Nie.
Skąd jesteś, Gretchen?
Spod marketu, a mama z Melbourne. Jestem pół-Australijką.
- Zahid nie cierpi Australijczyków. - Ale lubię tę małą koalę.
Zwłaszcza gdy gra na moim didgeridoo.
Fuj.
Didgerifuj.
Uroczy pocisk.
Wg Gretchen za często mówię „kozacko”,
więc zamieniłem to słowo na „uroczy”.
Stać cię na więcej.
Dość tego.
Mojej profesor dłużej zajmuje sprawdzenie pracy, niż mi jej napisanie.
No i? Studia to bzdura. Strata czasu i pieniędzy.
Co? Nieprawda.
Ludzie sukcesu nie ukończyli studiów.
Wszystkiego można nauczyć się z YouTube’a.
Przez nią podważam wszystko.
Boże!
Sorka, nic nie widziałam.
Poda ktoś guacamole?
Żartuję. Mam swoje, widzicie?
Poplamiłem ciuszki.
Pożyczysz koszulkę?
- Jasne, ale nie noszę jedwabiu. - To nic.
Gretchen uświadomiła mi, że jedwab wychodzi z tyłka robaka.
- Zrezygnowałem z niego. - YouTube.
To przełamiemy lody?
Zagrajmy w „To czy tamto”. Papier toaletowy: pod czy nad?
Zawsze taka jest?
A myślisz, że czemu cię zaprosiłam?
Ale chciałabym wiedzieć,
co wy myślicie.
Topiony brie.
Kocham brie i meksykańskie żarcie. Skąd to wzięłaś?
Od znajomego.
Bardzo lubię ser.
Znalazłem.
Statystycznie
absolwenci uczelni wyższych mają 177 razy większe szanse
na zarobienie czterech lub więcej milionów.
Więc w życiu chodzi tylko o forsę?
Tak jakby.
Uczelnie to fabryki trutni, trybików, robotów.
„Muszę zarabiać”.
Muszę jeść ser.
Podam ci.
Dawaj.
Studia pomagają też
rozwijać kompetencje społeczne i tworzyć społeczności.
Absolwenci dwa razy częściej zostają wolontariuszami.
Żaden model JCPenney nie ma wyższego wykształcenia.
Ani jeden.
Ciężko mi
w to uwierzyć.
Czemu kłócisz się z moim bratem?
Tylko rozmawiamy.
Casey...
muszę siusiu. A ty?
Nie zabiorę cię do toalety.
Przestań. Tak robią dziewczyny.
Dobra. Nie zjedzcie całego sera.
Nie lubię jej.
Śmieciary?
Głupia cipa. Ale Sam sobie z nią radzi.
Nie możemy pozwolić, by wszystko zniszczyła.
Może powinnyśmy ją skrzywdzić?
Ja trzymam, ty bijesz.
To co robimy?
Nie wiem. Pośmiejemy się z niej później?
Zmienia tę imprezę w wysypisko.
Musimy ją powstrzymać.
Co cię to? Przecież cię tu nie ma.
Naprawdę muszę wygrać.
Co z tobą?
Nic. Po prostu...
nie lubię jej.
Komputer, pasy bezpieczeństwa
i pastę z fluorem wynaleźli absolwenci uczelni wyższych.
A co z wynalazkami tych, którzy nie skończyli studiów?
Ogień, koło, przepaska na biodro.
Moja mama nie studiowała, a wymyśliła bongo z tamponu.
To była twoja mama?
Cześć wam. Topiony brie!
Oni nazywają to nauką, a ja praniem mózgu.
Możesz sobie myśleć, że studia to strata czasu.
I pieniędzy.
Ale mnie wydawało się to nieosiągalne.
Studiując, nie czuję, bym marnował czas.
Czuję, że nie chcę tego schrzanić.
Hej, Evan, to Gretchen.
Co jest, Izzie?
Ten ser jest przepyszny.
Evan.
Casey?
Wszystko gra?
Ja przynajmniej przyszłam.
Co to miało znaczyć?
Evan, cześć.
Co jest?
Miło, że wpadł, zamiast nas wystawić.
- Co? - Wystawiłeś jej tatę.
Powiedziałaś jej?
To moja przyjaciółka. Byłam zła.
A ty nie wyjaśniłeś.
- Boże! - Przepraszam.
Co się stało?
Widziałam penisa Zahida.
- Co? - Co?
Przypadkiem.
Szukałem koszulki i poczułem potrzebę, więc poszedłem do łazienki.
Gdzie zostawiła mnie Casey.
Myślałam, że po mnie wróci, więc robiłam bransoletkę z gumek,
gdy usłyszałam...
chlupot.
Gdybym wiedział, nie wyciągałbym smoka, ale już zacząłem.
Nie można
przerwać w trakcie.
Niewiarygodne.
Wybacz.
Teraz każdego zaganiacza
będziesz porównywała z moim.
Zagoniłem cię w kozi róg.
Wybacz, usłyszałam Evana i...
Więc to teraz moja wina? Świetna impreza.
- Wyluzuj. - Chyba ty.
Też bym się wkurzyła. Myślałam, że jesteście parą.
- Co? - Bez jaj.
- Może już pójdę. - Powinnaś.
Nie, ja pójdę.
- My pójdziemy. - Dość!
Przestańcie!
Jesteśmy tu, by się dobrze bawić.
Ktoś się pokłócił,
ktoś ochlapał, a ktoś zobaczył penisa.
Ale wszyscy przyszliśmy na imprezę,
więc zostaniemy i spróbujemy pysznego...
Rany. Spadam.
Cześć.
Nie przerywajcie, mnie tu nie ma.
Gdzie Sam?
BO NIE POJECHAŁAŚ DO SKLEPU. DUCH
Dziękuję. Proszę podziękować też komisji, że mnie wysłuchała.
Dziękuję za drugą szansę, nie zawiodę was.
Już więcej nie ustawię na popcorn.
Nie, tylko żartowałam.
Do widzenia.
Ładnie pachnie.
Wszystko w porządku?
Lawenda.
Nie.
Dostałem tróję z wypracowania.
To nie tak źle.
Tu jesteś. Szukaliśmy cię.
Nie powinnaś stawiać świec na łóżku.
Wszystko gra?
Nie twoja sprawa.
To lawenda?
Wszystko w porządku?
Nie, dostałem tróję z etyki.
Jemu powiesz, a mi nie?
Przykro mi.
Przynajmniej próbowałeś. Niektórzy nawet tego nie robią.
Czemu nikt mnie tu nie zaprosił?
Fajny tu klimacik, pani G. To lawenda?
Zaraz spadam. Gretchen czeka w aucie.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Wybacz, że Paige widziała moją kuśkę.
Że co?
Ale dogadałeś się z Gretchen.
Nawet miałeś okazję
przeprowadzić tę swoją konwersację.
Seminarium. I nie dogadaliśmy się.
Jasne, że tak.
Rozmawialiście o studiach, badaniach, dyskutowaliście.
On ma rację.
I nawet nieźle mi poszło.
Gretchen, niczym pan Miyagi, potajemnie prowadziła cię dobrą drogą.
Niesamowita kobieta.
Jaki znowu Miyagi?
Pan Miyagi
- z Karate kid. - Racja.
Wiadomo.
- Evan trenował karate. - Pokażę wam filmik.
To nasza prywatna sprawa.
- Co się stało? - Nie chcę o tym gadać.
- Musimy? - Tak.
Czemu go wystawiłeś?
Gdy twój tata o tym mówił...
wydawało się proste.
Ale?
Potem wspomniał o testach.
No i?
Nie cierpię ich. Słabo wypadam.
Słuchaj...
Nie chcę się w to zagłębiać, ale...
mam dysleksję.
Co?
Czemu nie wiedziałam?
Ja powiedziałam ci nawet o syfie w uchu.
To było obrzydliwe.
Ano.
Stresuję się.
A jeśli się zapiszę
i obleję testy?
Stracę czas, forsę i... wszystkich zawiodę.
Cóż...
Myślę, że sobie poradzisz.
- Serio? - Serio.
Nawet Yonchi tak uważa.
Cóż...
Nie mów Izzie.
Jasne.
Dzięki.
Może ja jej powiem.
A potem zabiję twoją rodzinę.
Boże.
Uprawy GMO wymagają mniej pestycydów, co daje czystszą wodę,
ale kradną nam dusze,
więc jestem rozdarta.
Pomidory GMO smakują jak keczup,
a ja kocham keczup.
Dodaję go do wszystkiego.
Nie zgadzam się.
Nie w kwestii keczupu, ale...
Uprawy GMO powodują wzrost stężenia metali ciężkich
i mają poważny wpływ na środowisko.
Nie są tego warte.
Czas minął.
Dostałem tróję z seminarium.
- To dobrze? - Wspaniale.
Tydzień temu dostałem pałę. Trója to wielki postęp.
Brawo.
Skarbie.
Cześć.
Rzuciłam studia. Gratuluję trójki!
Dzięki.
Napisy: Bartosz Zieliński