Pomówmy o tym, co stało się w Bowdoin.
Tak mi wstyd.
Ale naprawdę chcę.
Jasne.
Chodź.
Możemy rozmawiać.
Nie widzę cię.
Dokładnie.
Wiele oczekiwałam po Bowdoin.
Bo czemu nie?
Harowałam, by dostać się na studia. Wiedziałam, że będę tam pasować.
Wszystko zaczęło się od tego durnego zdjęcia.
Widziałam w nim siebie z nową najlepszą przyjaciółką.
Ale tak nie było.
Ani trochę.
Mogę się odwrócić?
Nie. Wciąż jest mi wstyd.
Nie poznałam przyjaciół od razu. Później też nie.
Czułam, że ludzie się już znają.
A jeśli nie, to od razu się rozumieli...
a mnie nie.
Ja cię rozumiem. Tak jakby. Czasami.
Wiem.
Byłam tak smutna...
że nie mogłam skupić się na nauce, co odbiło się na moich ocenach.
Było ciężej, niż zakładałam.
I co zrobiłaś?
Wpadłam w nałóg.
Zaczęłaś palić sziszę jak ciotka Zahida?
Gorzej.
Wpadłam w szał zakupów.
KUP TERAZ
Nie podobało się to mojej współlokatorce.
W pięć tygodni nabiłam 6000 $ na karcie kredytowej.
Choć nie lubię popcornu, jadłam go wiadrami, bo...
studia są trudne.
Studia są trudne.
Mama wiedziała, że byłam samotna...
i zasugerowała, bym poznała ludzi na imprezie.
Wiemy, co się tam stało.
Co, do...
To nie było najgorsze.
KUP TERAZ
Kupiłaś kajak?
I dwa wiosła.
Do tego buty żeglarskie. Idiotka ze mnie.
Może... ale cieszę się, że wróciłaś.
Ja też.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nieźle wyglądasz.
To idealny pingwin.
Proporcjonalny, pełen gracji, realistyczny.
Zastosował się do dress code’u.
Elegancki w tym smokingu.
Chciałem go dobrze odwzorować.
- Jest piękny. - Dzięki.
- Podoba mi się twój ślimak. - Mnie też.
Rozumie mnie.
Dostrzegam tu technicznie perfekcyjne prace.
Ale w następnym zadaniu perfekcja nie ma znaczenia.
Trzymajcie się szkicowników, bo zaczyna się zabawa.
Pierwsze zadanie było super.
Stworzycie drugą pracę, w której zapomnicie o nauce,
i uchwycicie
istotę zwierzęcia.
Co jest istotą
tej surykatki?
Co jest istotą
tego bawoła?
Co sprawia, że wilczyca Sheili wyje nocą?
Zaskoczcie mnie!
Zaimponujcie mi.
Tu nie ma zasad.
Żadnych zasad?
To niesamowite.
Może użyję prawdziwego śluzu ślimaka?
To ciekły kryształ. Ani płyn, ani ciało stałe.
Nie słyszałem nic głupszego.
Istota pingwina? To nie ma sensu.
Wybacz, mam większe problemy.
Mimo że dałem mu sporo mega ciuchów, on każe mi
robić inwentaryzację.
A raczej inwen-zamulację.
Świetna. To żart ze strefy czasowej?
Powiedzmy,
Czemu dajesz mu ciuchy?
Gretchen uważa, że powinienem nosić się bardziej pro.
Preferuje też bardziej stonowane kolory.
Mój problem
to bycie kocurem. Może to moja istota.
Kto wie? Czym w ogóle jest istota?
Może to, kim tak naprawdę jesteś.
Kiedyś nosiłem się krzykliwie i nietuzinkowo,
a teraz same stonowane barwy. Istota.
Mogę to zabrać na Jamajkę?
A chcesz zamoczyć?
Zmieści się. Mam tylko jedną trzecią miejsca w walizce.
- Och, Bob. - Myślałem,
że wiem, czym jest pingwin, ale może się myliłem.
Może poświęciłem im za mało czasu.
Musisz lepiej spędzać z nimi czas.
Od teraz będę je odwiedzał przynajmniej cztery razy w tygodniu.
Do odwołania.
Napiszę do Paige. Ona ma auto
i kajak.
Na wypadek sztormu. Nieźle.
Niezły wybór.
- Jak inwentaryzacja? - Nie załapałeś
mojego żartu? Nazwałem ją zamulacją.
- Nie cierpię tego. - Ktoś musi to robić.
Paige jest zbyt zajęta swoim CV i przygotowaniami do światowej dominacji.
Co to znaczy?
Że ci odmawia i że ma konfrontacyjny światopogląd.
Ktoś musi zawieźć mnie do akwarium.
- To jest to. - Co?
Będę cię woził, kiedy zechcesz, jeśli odbębnisz moją inwentaryzację.
W weekendy też? Wtedy ciężko zaparkować.
Nie boję się. Umowa stoi?
Stoi.
Najlepszymi opiekunami są ci,
o których nikt się nie troszczył.
W moim przypadku się zgadza.
Spisuję się, gdy jestem komuś potrzebna.
Ale wy naprawdę
mnie potrzebowaliście..
Uwielbiałam o was dbać.
Czas, by każdy poszedł w swoją stronę.
No proszę.
Wygodnie jak w kocyku.
- Znajdź przyjaciół. - Hej.
Paige wpadnie po moich koleżków.
- Idziesz do szkoły? - Tak.
Izzie też tam będzie. Pokłóciłyśmy się.
Co się stało? Mogę pomóc?
Nie możesz.
Czasem po prostu coś mówię. Nie trzeba nic robić.
A mogłabym.
Musisz zająć się kimś po roślinach?
Nie.
Może. Jeśli mnie potrzebujesz.
- Nie potrzebuję. - Spoko.
Cześć.
Dziękuję, że zajęła się pani
moimi dziećmi.
Moja mama ma dobre chęci,
ale z tym sobie nie radzi.
Szkoda mówić o kaktusie, którego przytrzasnęła oknem.
To twój strój ogrodowy?
Mam dziś trzy rozmowy o pracę.
Najłatwiej byłoby rzucić się w wir rozpaczy,
ale wg Amelii Earhart
trzeba po prostu zrobić to, co ma się do zrobienia. Więc robię.
To z pewnością inspirujące.
Mam książkę z motywującymi cytatami.
Z pewnością będę świetną pracownicą.
Niańczę dzieci od 12. roku życia.
Mając 14 lat, pracowałam w Sal E. Sour Cream.
To ten lokal z ziemniakami? Sam go nie cierpi.
Wiem. Nie rozmawiamy o tamtym okresie.
Tu są moje dzieciątka.
Życzcie mi...
powodzenia.
Powodzenia.
Sporo dziś się dzieje.
Fakt.
- Nadal się gniewasz? - Tak.
Paskudnie potraktowałaś Evana.
- Dlaczego to powiedziałaś? - Bo to prawda.
Nie powinnaś.
Myślałam, że tak.
Muszę uważać, o czym ci mówię.
Chyba tak.
„Chyba tak”.
Wybacz. To było dziecinne.
- Panie Gardner. - Casey jest w szkole.
Wiem. Chciałem porozmawiać z panem.
- O czym? - Chciałem przeprosić.
Dałem ciała z naszą umową...
Chciałbym dostać kolejną szansę...
jeśli to możliwe.
Nie wystawisz mnie po raz kolejny?
Nie.
Masz porządne spodnie?
Jakieś się znajdą.
Może czwartek?
Jasne, czwartek pasuje.
Widzimy się w czwartek.
Dziękuję...
bardzo.
Do zoba...
- Znów nawali. - Żebyś się nie zdziwił.
Warto dawać drugą szansę.
Nawali.
Nie radzę sobie z abstrakcją. Może dlatego to takie trudne.
A może to najgorsze zadanie świata.
Prześwitują mi sutki?
- Nie. - Wiem.
Gretchen wie, czego chce,
ale czasem chcę jej powiedzieć, że nie zawsze ma rację.
Czy Stumpy ma matowe pióra?
Nie skomentuję jej wyglądu.
Brzydkie też zasługują na miłość, ale chyba wygląda dobrze.
Co tam?
A co to za laseczka?
Te maskonury cuchną.
To pingwiny. To ich naturalna woń.
Gdy Kolumb odkrył pingwiny, chciał nazwać je guanoptakami.
- Serio? - Tak.
Nic z tych rzeczy. Mogę obserwować je w spokoju?
Spoko. I tak pora na corn doga.
Pewnie myślisz, że tutejsze corn dogi to tragedia,
ale mają tu kozackie... Najbardziej urocze corn dogi.
- Co ty na to? - Jasne. Co tam chcesz.
Dwukrotnie obeszliśmy akwarium,
a teraz Gretchen kupuje rasta czapki z ośmiornicą.
- A jak u ciebie? - W porządku.
Znam już cały plan dnia Stumpy.
Gdzieś musi skrywać istotę.
Żelazna logika.
Dzięki. Zjedliście corn dogi?
Już mieliśmy zamawiać, gdy Gretchen przekonała mnie,
by zrezygnować z glutenu.
Więc nie zjadłem. Ale to nic.
Corn dogi to po prostu
słone mięso na patyku owinięte słodką, puszystą panierką.
Co w nich dobrego?
Myślisz, że mógłbym zapytać go o małego gryza?
To nie brzmi dobrze.
Zaraz się okaże.
- Widziałyście Izzie? - Dała mi tampon, ale to było wczoraj.
Nie ma jej w szkole i nie odpisuje. To nie w jej stylu.
Jak nie? Lubię ją, ale nie ogarnia.
W pierwszej klasie opuściła trzy tygodnie.
Nie wiemy czemu.
Może jest tajną agentką?
- Nacho? - Nie, dzięki.
To butle z tlenem. Upewnij się, że jest zakręcona.
Kumam.
Na pewno? Bo to ważne.
Tak.
Więc...
To wasz typowy dzień?
Po prostu czekacie na wezwanie?
Nie siedzimy bezczynnie, jeśli o to ci chodzi.
- Nie mówiłem... - Ciągła czujność
to najtrudniejsza część tej pracy.
Jasne.
Sporo tu bezczynności.
Przepraszam, że wcześniej nawaliłem.
Pomówmy o Casey. Obaj ją lubicie.
Siedzi w szkole. Potem ma trening z Izzie.
Dobrze, że mnie tam nie ma, bo Izzie za mną nie przepada.
Ma mnie za kiepskiego faceta.
Może przestanę
już paplać.
Kolizja dwóch pojazdów na One Forest.
Jedziemy. Uratowało nas wezwanie.
- Właź. - Do roboty.
- Do środka. - Z tyłu?
O rany.
To zadanie jest głupie. Nie wiem, czy robię je dobrze.
Tylko twoje zwierzę ci to powie.
Ale spróbuję.
- To plan dnia Stumpy. - A Stumpy to...?
- Mój pingwin. - Masz pingwina? Mów dalej.
Mam szczegółowe notatki
na temat tego, gdzie i kiedy je, śpi i defekuje.
Odarłeś ją z prywatności.
To gdzie szukać jej istoty?
Co?
Nie, Sam. Co oni z tobą zrobili?
Opisałeś to, co robi pingwin.
Nie to, kim jest.
Co to znaczy? Czym jest istota?
Czasem istotą rzeczy jest to, czym ta rzecz nie jest,
a nie czym jest.
Co?
To olejek lawendowy. Uspokoi cię. Pomaga mi w trudnych chwilach.
Nawet Google nie wie, czym jest istota pingwina.
A oni wszystkich szpiegują.
Kumam, ale dla mnie istota jest energią.
Francuzi nazywają to joie de vivre.
Mówi się joie de vivre.
- Co? - Źle wymawiasz.
Nie sądzę.
Zatrzymaj się.
Nie stawaj. Musimy zdążyć, nim Stumpy schowa się w jaskini,
co stanie się za jakieś... pół godziny.
- O nie. - A Stumpy?
Gretchen.
Bez obaw,
ulubiona para Ameryki znowu razem.
Było do kitu,
ale przynajmniej nabiłam 7000 kroków.
Cudnie.
Następny przystanek: akwarium.
Jedźmy do domu.
Stumpy ma teraz drzemkę.
Już prawie jesteśmy.
Może to sprawdźmy, a jeśli tak, odwiozę cię do domu.
Dobra?
Do dzieła!
- Pani imię? - Bianca.
Ile widzi pani palców?
- Trzy. - Świetnie.
Podążaj samymi oczami.
- W porządku. - Gdzie mój syn?
Will?
Już dobrze.
Jest z Evanem.
Kim jest Evan?
To nasz...
współpracownik.
ODKRYJ SWOJĄ PRZYSZŁOŚĆ
Jest sens witać się z tobą?
Napisz SMS-a.
Chcę coś powiedzieć,
bo mnie to trapi, ale masz tylko słuchać.
Nic nie rób, słuchaj.
Wyobraź sobie, że jestem wielkim uchem z nogami.
Zgrabnymi.
Fuj, nie.
Nigdzie nie było dziś Izzie.
Nie odzywała się, bo się pokłóciłyśmy.
Może po prostu jest chora. Martwię się.
Nic nie rób.
- Wiesz... - Co knujesz?
Chciałam podarować parę ubrań jej rodzeństwu.
Przestań.
- Podjadę tam... - Nie mieszaj się.
...i sprawdzę, czy wszystko gra.
WYBACZ, ŻE ZNIKNĘŁAM. WSZYSTKO W PORZĄDKU.
Odezwała się. Jest cała.
No nie wiem.
Mogłam ci nie mówić. Skoro pisze, że jest OK, to jest.
Wiem, że to trudne, ale się nie mieszaj.
Nie myślałam o tym.
Cześć.
Mama kazała mi przynieść ciuchy
dla twojego rodzeństwa.
Dzięki. Miło z jej strony.
Byłaś dziś w szkole?
Nie.
Wszystko w porządku?
Nie.
Mama zniknęła, jak ma w zwyczaju,
i jak zawsze spowodowała zamieszanie.
Ale już się odnalazła.
Podziękuj mamie.
Jasne.
Jest najlepsza.
Emmy Lou, idziemy.
Nareszcie!
Hej, Sammy.
Szukałem twojego ptaszka, ale nie potrafię ich odróżnić.
Nie ma jej tu.
Chwila. Jest tam.
Widzisz?
Zmieniła plany. Kobiety tak robią, by intrygować.
Nie.
Nie Stumpy.
Zawsze trzyma się planu dnia.
Wygląda na niespokojną.
Podgryza kolegę. Tak się nie robi.
Coś tu nie gra.
Powinna odpoczywać, a nie zaczepiać przyjaciół.
Kolejny dzieciak.
Poszukam tej puszczającej oko bieługi.
Dajcie znać, gdy skończycie podglądanie.
Co chcesz zrobić?
Poszukajmy tresera.
Znaleźliśmy go.
Treser Malik nie zauważył zmian w zachowaniu Stumpy,
ale po moich uwagach przeprowadził odpowiednie testy.
- Miała pasożyta. - Nie.
Tak.
Zwykle wcześnie je wyłapują, ale ten był niezwykle szybki.
Uratowałem jej życie.
Jesteś bohaterem, Sam!
To prawda.
Nieregularny rytm dnia
u pingwinów jest niepokojący, bo to bardzo stałe stworzenia.
To w nich uwielbiam.
Mam pomysł.
A to z jakiej okazji?
- Jeszcze. - Ale to ostatni.
Czasami doceniam, że mnie wkurzasz.
- Serio? - Czasami.
To wystarczy.
Paige oddała ci rośliny?
Nie zauważyłam.
Dopiero wróciłam.
PANI GARDNER
„Nigdy nie będę tak dobrą matką jak pani.
Wierzę, że da im pani najlepsze życie.
Twoja na zawsze,
Paige Penelope Hardaway”.
Na drugie ma Penelope?
Muszę się wtrącić.
Mogę?
Śmiało.
Pipi Hardaway.
Świetne.
Dobrze się dziś spisałeś.
- Tak? - Ano.
Pamiętasz, jak mówiłem, że oczekiwanie jest najtrudniejsze?
Najtrudniejsze to wiedzieć, jak odpowiednio zareagować.
A ty zająłeś czymś tego malucha
i pilnowałeś go, mimo że nikt ci nie kazał...
- Zaimponowałeś mi. - Dzięki.
A w sprawie Izzie...
Gdy zaczynałem chodzić z Elsą, jej mama mnie nie znosiła.
Naprawdę?
Miała mnie za menela i zabroniła mi się do niej zbliżać.
- Co się zmieniło? - Nic.
Zrozumiałem, że liczy się tylko to, że Elsa jest po mojej stronie.
Mam podwójnego z serem i dwa bez. Kto zagra w laktozową ruletkę?
Proszę.
Fajne spodnie.
Dzięki.
Zaczynamy.
Witamy Sal E. Sour Cream. Będę dziś waszym ziemniakiem.
Co podać?
Twoja mama cię wydała.
Nie możemy rozmawiać wśród ziemniaków.
Wejdźmy do jutowego wora.
To nasz pokój socjalny.
A nasze zamówienie?
I jesteśmy.
Proszę siadać.
Ja nie mogę się pognieść.
Dziękuję.
Pewnie chodzi o rośliny?
Sprawdzam też, co u ciebie.
Nie za fajnie.
Miałam tyle rozmów o pracę i żadnej nie dostałam...
więc skończyłam tutaj.
Oddałam te rośliny...
bo ma pani do nich rękę.
A ja dwie lewe.
Też przez to przechodziłam.
Nie sądziłam, że moje życie tak się potoczy.
Byłam przewodniczącą klasy i redaktor szkolnej kroniki.
Jeszcze parę miesięcy temu zaczynałam studia w wymarzonej szkole.
A teraz?
To jedyna praca,
jaką udało mi się znaleźć.
Byłam przewodniczącą.
A teraz jestem ziemniakiem.
Znam to uczucie.
Liczysz na coś, a dzieje się inaczej.
Nic ci nie będzie.
Jasne. Skąd ta pewność?
Bo nadal jesteś
tą samą, przebojową dziewczyną.
Jesteś zadziorna i nad wyraz ambitna.
Przekonałaś całą radę rodziców do cichego balu,
by twój chłopak wziął w nim udział.
To wciąż ty.
Dziękuję.
Chyba jestem naturalnym liderem.
Zajmie się pani roślinami, póki nie stanę na nogi?
Nie ma sprawy.
Niedawno zrozumiałem, że istota to coś,
co identyfikuje nas w każdej sytuacji.
PLAN DNIA STUMPY
Istota pingwina przypomina moją.
Jesteśmy niezmienni.
Nigdzie tego nie ma. Poszukam na dole.
Istota pingwina to coś więcej.
URATOWAŁEM KILKA ŻYĆ I ZAPRZYJAŹNIŁEM SIĘ Z TWOIM TATĄ.
Proszę.
Pingwiny wzajemnie się potrzebują.
Cześć.
Świnia ze mnie.
Dbają o dobro kolonii.
Jak poszło z Evanem?
Musi jeszcze dorosnąć, ale...
to dobry dzieciak.
Nie cieszysz się, że dałeś mu drugą szansę?
Daj spokój.
Gdy pingwin zdecyduje się coś zrobić...
nie zmieni zdania.
Czasem tak się dzieje.
Szkoda mi dzieciaków, boją się.
Teraz są z moją babcią...
Dzięki, że mogę tu zostać.
Jasna sprawa.
I przepraszam za tamtą imprezę.
Już dobrze.
Nieprawda.
Robiłam zamieszanie, bo...
Bo co?
Bo byłam zazdrosna.
Czemu?
Dobrze wiesz.
Istota pingwina sprowadza się do tego:
całe życie spędzają w niezwykle trudnych warunkach.
To jeden z niewielu tak wytrwałych gatunków.
Więc według mnie to jest istotą pingwina.
Jest stała.
Doceniam to, bo często przypomina to studia.
W pewnym sensie
jestem pingwinem, a Denton moją Antarktydą.
Samie... mogę cię przytulić?
Zgoda.
Zdałem?
Napisy: Bartosz Zieliński