‪ฉันอยากเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่โบโดอิน
‪เล่าสิ
‪- แต่ฉันขายหน้ามาก ‪- โอเค
‪แต่ก็อยากเล่าจริงๆ
‪ได้
‪มานี่
‪โอเค
‪คุยได้แล้ว
‪แต่ฉันไม่เห็นหน้าเธอ
‪ก็ใช่ไง
‪ตอนที่ไปถึงโบโดอิน
‪ฉันตั้งความหวังไว้สูงลิ่ว
‪จะไม่สูงได้ยังไงล่ะ
‪ฉันพยายามสุดชีวิตเพื่อให้ได้มาเรียนที่นี่
‪และฉันรู้ว่ามันเป็นที่ที่เหมาะกับฉันมาก
‪(เพจ)
‪ไอ้รูปหลอกลวงนั่น
‪คือตัวการของทุกอย่าง
‪ฉันมั่นใจว่าอีกหน่อยฉันจะเป็นแบบนั้น ‪พายเรือแคนูกับเพื่อนซี้คนใหม่
‪แต่มันไม่ใช่เลย
‪ไม่ใกล้เคียงด้วยซ้ำ
‪- ฉันมองเธอได้ยัง ‪- ยัง
‪ไม่ได้ ฉันยังขายหน้ามากอยู่
‪ฉันหาเพื่อนไม่ได้ในทันที
‪ไม่ได้เลยด้วย
‪รู้สึกเหมือนทุกคนรู้จักกันอยู่แล้ว
‪ถึงจะไม่รู้จักก็เข้าใจกันทันที แต่...
‪ไม่มีใครเข้าใจฉัน
‪ฉันเข้าใจเธอนะ
‪บ้าง บางที
‪ฉันรู้
‪ทีนี้ฉันเลยเศร้า...
‪เศร้ามากจนไม่มีสมาธิเรียน
‪แล้วเกรดก็ตก
‪มันยากกว่าที่คิดไว้เยอะมาก
‪แล้วเธอทำยังไง
‪ฉันสร้างนิสัยแย่ๆ ขึ้น
‪เธอติดสูบฮุคกาแต่งกลิ่น
‪- เหมือนป้าชเวต้าของซาฮีดเหรอ ‪- หนักกว่า
‪ฉันติดการซื้อของออนไลน์
‪(ซื้อเลย)
‪เมเรดิธ รูมเมตฉันไม่พอใจมาก
‪ห้าอาทิตย์ต่อมา ‪ฉันติดหนี้บัตรเครดิต 6,000 ดอลลาร์
‪ฉันไม่ชอบป็อปคอร์นด้วยซ้ำ ‪แต่กินหมดถังเบอเริ่มเพราะว่า...
‪ชีวิตมหาลัยมันยาก
‪นั่นแหละ...
‪แม่รู้ว่าฉันเหงาแค่ไหนก็เลย...
‪แนะนำให้ฉันไปปาร์ตี้ ไปเจอผู้คน
‪ใครๆ ก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น
‪นี่มัน...
‪ยังมีช่วงที่ตกต่ำกว่านี้อีกนะ
‪(ซื้อเลย)
‪เธอซื้อเรือแคนูเหรอ
‪พร้อมไม้พายสองอัน
‪แล้วรองเท้าใส่บนเรือที่สั่งไว้นานแล้ว ‪ก็เพิ่งมาส่ง ฉันนี่งี่เง่าจริงๆ
‪ก็อาจจะใช่
‪แต่...
‪ฉันดีใจที่เธอกลับบ้าน
‪ฉันก็ดีใจ
‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪สวยมาก สตัมปี้
‪เป็นเพนกวินที่สมบูรณ์แบบ
‪ได้สัดส่วน ดูสง่า เหมือนจริง
‪ตรงตามความเหมาะสมทุกประการ
‪ดูดีสุดพลังในชุดทักซิโด้ตัวจิ๋ว
‪ผมอยากวาดออกมาให้สวยเป๊ะครับ
‪สวยมากเลย
‪ขอบใจนะ หอยทากของเธอก็สวย
‪ฉันก็ว่างั้น
‪มันเข้าใจฉัน
‪ครูเห็นผลงานหลายชิ้น ‪ที่วาดได้สวยตามเทคนิคทุกอย่าง
‪แต่การบ้านชิ้นต่อไป ความสมบูรณ์แบบ...
‪ไม่มีความหมาย
‪จับสมุดวาดรูปไว้ให้มั่นนะเด็กๆ ‪เพราะถึงช่วงที่สนุกแล้ว
‪ช่วงแรกก็สนุกมากแล้วนะครับ
‪ครูจะให้วาดรูปที่สอง
‪แต่คราวนี้อยากให้ลืมหลักวิทยาศาสตร์ไป
‪และถ่ายทอดสัตว์ตัวนั้นออกมา...
‪จากแก่น
‪แก่นของเมียร์แคตตัวนี้คืออะไร
‪แก่นของควายแม่น้ำตัวนี้คืออะไร
‪ทำไมหมาป่าตัวเมียของชีล่าถึงหอนตอนกลางคืน
‪ทำให้ครูช็อก
‪ครูอยากเห็นอะไรน่าทึ่ง
‪ไม่มี...
‪กฎ
‪ไม่มีกฎเหรอ
‪น่าตื่นเต้นจัง
‪ฉันอาจจะเอาน้ำลายหอยทากมาใช้ก็ได้
‪ไอ้ของเหลวใสๆ น่ะ
‪ไม่เหลวมาก แต่ก็ไม่ได้ข้นคลั่ก
‪มันโง่ที่สุดที่ฉันเคยได้ยินเลย
‪แก่นของเพนกวินเหรอ แปลว่าอะไร ‪มันไม่มีความหมาย
‪ขอโทษนะแซมมี่ ฉันมีปัญหาที่ใหญ่กว่านั้น
‪ขนาดยกเสื้อผ้าเจ๋งๆ ให้กองเบ้อเริ่ม
‪ยังมีคนสั่งให้ฉันนับสินค้าคงคลัง
‪แต่ฉันขอเรียกว่าสินค้าค้างปี
‪เสื้อตัวนี้เจ๋ง เล่นมุกเขตเวลาใช่ไหม
‪ครับ ผมก็ว่างั้น
‪นายยกเสื้อผ้าให้บ็อบทำไม
‪เกร็ทเช่นคิดว่าฉันควรแต่งตัวให้ดูภูมิฐานขึ้น
‪ท่าทางเธอจะชอบสีโทนมอๆ ‪มากกว่าสีแสบสันจัดจ้านเหมือนฉัน
‪ความลำบากของฉันคือความเก๋สุดติ่ง
‪นั่นคงเป็นแก่นของฉันมั้ง
‪ใครจะไปรู้ ว่าแต่แก่นแปลว่าอะไร
‪ไม่รู้สิ ฉันว่าหมายถึงความเป็นตัวนายจริงๆ
‪อย่างเมื่อก่อนฉันชอบลายเสือดาวหลากสี
‪แต่ตอนนี้ชอบสีอ่อนกลางๆ นั่นคือแก่น
‪ตัวนี้เหมาะจะใส่ไปเที่ยวจาเมกาไหม
‪ใส่แล้วได้สาวแน่นอน
‪พับแล้วน่าจะเหลือนิดเดียว
‪ลอร์น่าให้พื้นที่กระเป๋าแค่หนึ่งในสามน่ะ
‪โธ่บ็อบ
‪ฉันว่าฉันรู้นะว่าตัวจริงของเพนกวินเป็นยังไง
‪แต่ก็อาจจะไม่รู้
‪ฉันอาจจะยังไม่ได้ใช้เวลาศึกษามันนานพอ
‪นายต้องให้เวลาอันมีค่ากับมัน
‪งั้นก็ตามนั้น
‪ฉันอยากให้คนขับรถไปส่งที่ ‪พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำประมาณอาทิตย์ละ 4-5 ครั้ง
‪จนกว่าจะเลิกไป
‪เดี๋ยวส่งข้อความบอกเพจก่อน
‪เขามีรถกับเรือ
‪อ๋อ เผื่อพายุมา รอบคอบเนอะ
‪เสื้อแจ่มนะครับบ็อบโบ้
‪เช็คสินค้าคงคลังเสร็จยัง
‪คุณไม่ได้ยินมุกเหรอ
‪ผมเรียกว่าสินค้าค้างปี
‪- เพราะผมเกลียดมัน ‪- มันเป็นหน้าที่น่ะ
‪เพจมัวแต่ปรับเอกสารสมัครงาน ‪และเตรียมตัวครองโลก
‪แปลว่าอะไร
‪แปลว่าไม่ไป
‪และแปลว่าเพจเป็นคนชอบเผชิญหน้า
‪ฉันอยากได้คนไปส่งที่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ
‪เฮ้ยแซมมี่ นึกออกแล้ว
‪อะไร
‪ฉันจะส่งนายไปศึกษาเพื่อนซี้ ‪ที่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำแบบไม่มีกำหนด
‪ถ้านายนับสินค้าคงคลังให้ฉัน
‪วันเสาร์อาทิตย์ด้วยนะ
‪วันเสาร์อาทิตย์ที่นั่นหาที่จอดรถยาก
‪ฉันไม่กลัวหรอก นายว่าไง ตกลงไหม
‪ตกลง
‪เขาบอกว่าผู้ดูแลที่ดีที่สุด
‪คือคนที่ไม่ดูแลตัวเอง
‪สำหรับฉันถือว่าจริงนะ
‪ฉันรู้สึกดีมากเวลาเป็นที่ต้องการ
‪แต่รู้สึกไม่ค่อยดีเวลาไม่เป็นที่ต้องการ
‪แต่พวกแก...
‪ต้องการฉันจริงๆ
‪ฉันชอบดูแลพวกแก
‪แต่ตอนนี้เราต้องพรากจากกันแล้ว
‪ลงไปนะ
‪ไปนอนด้วยกัน
‪- แม่เหงานะเนี่ย ‪- ว่าไงจ๊ะลูก
‪เพจกำลังจะมารับเจ้าตัวเล็กกลับบ้าน
‪จะไปโรงเรียนแล้วเหรอ
‪ค่ะ
‪จะได้เจออิซซี่ สนุกไปอีก ‪เพราะเราทะเลาะกันอยู่
‪ตายแล้ว มีอะไรกัน ให้แม่ช่วยไหม
‪ไม่ต้องค่ะ แม่ช่วยอะไรไม่ได้หรอก
‪บางทีหนูก็ปากหมา แม่ไม่ต้องทำอะไรหรอก
‪แต่แม่ช่วยได้นะ
‪พอต้นไม้จะไปเลยไม่รู้จะเยียวยาใครเหรอ
‪เปล่า
‪ใช่มั้ง
‪ถ้าลูกต้องการแม่
‪ไม่ต้องการ
‪- ตามใจ ‪- หวัดดีค่ะ
‪ขอบคุณมากที่ดูแลเด็กๆ ให้หนูนะคะ ‪คุณนายการ์ดเนอร์
‪แม่หนูน่ะมีความตั้งใจ
‪แต่ดูแลต้นไม้ไม่เป็นเลย
‪หนูไม่อยากพูดถึง ‪ต้นกระบองเพชรสงสารที่แม่เลี้ยงจนตาย
‪นี่ชุดชมสวนของเธอเหรอ
‪ฉันมีสัมภาษณ์งานน่ะ
‪วันนี้มีสามที่
‪ที่จริงหนูจะนั่งอมทุกข์ก็ได้นะคะ
‪แต่อมีเลีย เอียร์ฮาร์ตบอกว่า
‪การดับทุกข์ที่ดีที่สุดคือการลุกขึ้นมาสู้กับมัน
‪หนูเลยจะสู้
‪- เป็นคำพูดที่ให้กำลังใจดีมากเลย ‪- ค่ะ
‪หนูได้หนังสือคำพูดสร้างพลัง ‪เป็นของขวัญวันเรียนจบ
‪แล้วหนูก็เป็นลูกจ้างที่ดีออก จริงไหมคะ
‪เป็นพี่เลี้ยงเด็กมาตั้งแต่ ‪อายุ 12 แล้วก็ทำงานมาตลอด
‪ตอน 14 ไปเป็น ‪พนักงานต้อนรับที่ซัล อี. ซาวร์ครีม
‪ร้านขายมันฝรั่งน่ะเหรอ
‪แซมเกลียดที่นั่นมาก
‪ใช่ ฉันรู้
‪เราพูดถึงชีวิตช่วงนั้นไม่ได้เลย
‪ลูกจ๋าแม่มาแล้ว
‪เอาล่ะ งั้นก็...
‪อวยพรให้หนูด้วยนะคะ
‪โชคดี
‪วุ่นวายแต่เช้าเลยนะ
‪ใช่
‪ยังโกรธฉันอยู่เหรอ
‪ใช่
‪เธอด่าอีวานแรงมากที่ปาร์ตี้
‪พูดทำไมน่ะ
‪ก็มันจริงนี่
‪แต่เธอไม่ควรพูด
‪ฉันนึกว่าควร
‪งั้นต่อไปนี้ฉันคงต้องระวังมากขึ้น ‪เวลาจะเล่าอะไรให้เธอฟัง
‪คงงั้นแหละ
‪"คงงั้นแหละ"
‪ขอโทษ
‪ปัญญาอ่อนไป
‪- หวัดดีครับคุณการ์ดเนอร์ ‪- เคซีย์ไปเรียน
‪ผมรู้ครับ ที่จริง...
‪ผมมาหาคุณ
‪เรื่องอะไร
‪ผมอยากมาขอโทษ
‪ผม... เสียมารยาท
‪เรื่องไปนั่งรถกับคุณและ...
‪โอเค
‪ผมหวังว่า
‪คุณจะให้โอกาสผมอีกครั้ง
‪ถ้าทำได้
‪นายคงไม่ปล่อยให้ฉันรอเก้ออีกใช่ไหม
‪ไม่แล้วครับ
‪มีกางเกงเรียบร้อยหน่อยไหม
‪- ได้ครับ เดี๋ยวผมไปซื้อ ‪- ดี
‪วันพฤหัสฯ ว่างไหม
‪ครับ วันพฤหัสฯ ว่างทั้งวัน
‪- ได้ งั้นเจอกัน ‪- วันพฤหัสฯ
‪ขอบคุณครับ ผม...
‪ขอบคุณมากครับ
‪เจอกันวัน...
‪- เขาต้องพลาดอีกแน่ๆ ‪- รู้ได้ไง คุณอาจจะอึ้งก็ได้
‪การให้โอกาสคนเป็นเรื่องดีนะคะ
‪เขาต้องพลาดอีกแน่ๆ
‪ผมไม่ค่อยเข้าใจนามธรรม
‪งานนี้ก็เลยยากมั้ง
‪หรือไม่นี่ก็อาจจะเป็นการบ้านที่ไร้สาระที่สุด
‪ใส่เสื้อตัวนี้แล้วหัวนมฉันโผล่ไหม
‪ไม่โผล่
‪นั่นสิ
‪เกร็ทเช่นมีของที่ชอบ แล้วก็มีของที่เกลียด
‪แต่บางทีฉันก็อยากบอกว่า ‪"นี่ เธอไม่ใช่ฝ่ายถูกเสมอไปนะ"
‪นายว่าขนของสตัมปี้ดูหมองๆ ไหม
‪ฉันไม่ถนัดแสดงความเห็นต่อรูปลักษณ์ของเพนกวิน
‪เพนกวินอัปลักษณ์ก็ต้องการความรัก
‪แต่ฉันว่าสตัมปี้ดูดีออก
‪- ว่าไงหนุ่มๆ ‪- อุ๊ย
‪สาวฮ็อตมา นั่งเลยจ้ะ
‪โห นกพัฟฟินพวกนี้เหม็นจัง
‪ไม่ใช่นกพัฟฟิน นี่เพนกวิน
‪และกลิ่นของมันก็เป็นกลิ่นธรรมชาติ
‪รู้ไหม ตอนคริสโตเฟอร์ โคลัมบัสค้นพบเพนกวิน
‪เขาอยากเรียกมันว่านกขี้
‪นี่เรื่องจริงนะ
‪- จริงเหรอ นกขี้ ‪- จริง
‪ไม่ ไม่จริง ไม่เป็นความจริงเลย
‪ขออยู่อย่างสงบและเงียบ ‪ระหว่างที่ฉันสังเกตการณ์ได้ไหม
‪ได้เลยเพื่อน
‪เราจะไปซื้อคอร์นด็อกพอดี
‪เชื่อฉันเถอะ ฉันรู้ว่าเธอคิดว่า
‪"ที่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำเนี่ยนะ จะบ้าเหรอ"
‪แต่ที่นี่มีคอร์นด็อกที่แซ่บที่สุด
‪เอ๊ย น่ารักที่สุด
‪ในแถบนี้แล้ว
‪ว่าไงจ๊ะที่รัก
‪โอเค กินก็กิน
‪ไง เกร็ทเช่นกับฉันเดินดูปลามาสองรอบแล้ว
‪ตอนนี้นางกำลังเลือกซื้อ ‪หมวกปลาหมึกยักษ์ให้เราอยู่
‪ทางนี้เป็นไงมั่ง
‪ก็โอเค
‪ฉันนั่งดูสตัมปี้อย่างใกล้ชิดและ ‪จดตารางชีวิตของมันเอาไว้หมดแล้ว
‪แก่นของมันคงอยู่ในนี้แหละ
‪ตรรกะแน่นมากเพื่อน
‪ขอบใจ
‪ได้กินคอร์นด็อกไหม
‪ตลกดี
‪เรากำลังจะสั่ง ‪แต่เกร็ทเช่นกล่อมให้ฉันเลิกกินกลูเตน
‪เลยอดกิน แต่ไม่เป็นไร
‪ไม่เป็นไร มันก็แค่แท่งเนื้อเค็มๆ
‪ห่ออยู่ใน แผ่นแป้ง...
‪หวานๆ เนื้อนุ่ม
‪อร่อยตรงไหน
‪แปซิฟิกเหนือ
‪ครับ
‪จะเสียฟอร์มไหม ถ้าไปขอเด็กสักคน ‪กินคอร์นด็อกตรงที่เป็นเนื้อคำนึง
‪ไม่ควรนะ
‪ไม่ลองก็ไม่รู้
‪นี่ พวกเธอเห็นอิซซี่ไหม
‪เขาให้ผ้าอนามัยฉัน แต่รู้สึกจะเป็นเมื่อวาน
‪ฉันว่าวันนี้เขาไม่ได้มาเรียน ‪แล้วก็ไม่ตอบข้อความฉันด้วย
‪ปกติเขาไม่เป็นแบบนี้
‪เขาก็แบบนี้แหละ ฉันชอบอิซซี่นะ แต่เขาดูงงๆ
‪ตอน ม.3 ก็ไม่มาเรียนตั้งสามอาทิตย์
‪แล้วอยู่ๆ ก็โผล่มา
‪เขาอาจจะเป็นสายลับ ‪ไปปฏิบัติภารกิจก็ได้ น่าอิจฉา
‪นาโช่ไหม
‪ไม่เป็นไร
‪นี่เป็นถังออกซิเจน ‪ต้องปิดให้สนิทนะ ไม่งั้นเดี๋ยวระเบิด
‪ครับ ได้ครับ
‪จำได้แน่นะ เพราะมันสำคัญมาก
‪จำได้ครับ
‪แล้วก็...
‪ปกติจะเป็นแบบนี้เหรอครับ
‪แค่...
‪นั่งรอคนโทรแจ้งเข้ามา
‪เราไม่ได้แค่นั่งเฉยๆ ไปวันวันนะ
‪- ถ้านายเข้าใจว่าอย่างนั้น ‪- เปล่าครับ ผมไม่ได้หมายถึง...
‪เพราะการรออย่างมีสติ ‪เป็นส่วนที่ยากที่สุดของงาน
‪ครับ
‪แต่ส่วนใหญ่ก็นั่งรอนั่นแหละ
‪ขอโทษครับที่คราวก่อนหายไปเลย ‪ผมอยากมาจริงๆ นะครับ
‪เคซีย์ไปไหนล่ะวันนี้ ‪คุยเรื่องนี้กันดีกว่า พวกนายชอบเธอนี่
‪ไปเรียนครับ
‪เสร็จแล้วคงซ้อมกับอิซซี่ต่อ
‪ซึ่งก็ดีแล้วที่ผมไม่ไป
‪เพราะอิซซี่ไม่ค่อยชอบผม
‪คิดว่าเคซีย์ลดตัวมาคบกับผม
‪ซึ่งผมผมว่าหยุดพูดดีกว่า
‪เกิดเหตุรถชนกันบนถนนครับ ‪ขอความช่วยเหลือหน่อย
‪ได้ครับ รอดตัวไปนะ
‪- ไป ขึ้นรถ ‪- เตรียมตัว
‪- ข้างใน ‪- หลังรถเหรอครับ
‪เข้าไป
‪เพลียใจ
‪การหาแก่นมันงี่เง่ามาก ‪บอกหน่อยครับว่าผมทำถูกไหม
‪สัตว์ของเธอรู้ดีที่สุดนะ
‪แต่ครูจะพยายาม
‪นี่เป็นตารางชีวิตของสตัมปี้
‪สตัมปี้คือ
‪เพนกวินของผม
‪เธอมีเพนกวินเหรอ ได้ๆ แล้วไงต่อ
‪ผมบันทึกรายละเอียดทุกอย่าง
‪ทั้งเวลากิน เวลานอน เวลาอึของมัน
‪ความเป็นส่วนตัวอยู่ตรงไหน
‪แก่นของมันน่าจะอยู่ในนี้แหละ ‪บอกผมหน่อยว่ามันอยู่ตรงไหน
‪ว่าไงนะ
‪แซมเอ๊ย ไม่ใช่
‪ไม่ใช่ โลกนี้รังแกเธอหนักมาก
‪พวกนี้คือสิ่งที่เพนกวินของเธอทำ
‪ไม่ใช่ตัวตนของมัน
‪แปลว่าอะไรครับ แก่นคืออะไร
‪ครูว่าบางทีแก่นของบางอย่าง
‪อาจจะเกี่ยวกับสิ่งที่ไม่ใช่มัน
‪พอๆ กับสิ่งที่เป็นมัน
‪ฮะ
‪ทาน้ำมันลาเวนเดอร์สิ จะได้ผ่อนคลาย
‪ได้กลิ่นแล้วหายเครียด
‪เห็นไหม ขนาดกูเกิลยังไม่รู้เลย ‪ว่าแก่นของเพนกวินคืออะไร กูเกิลนะ
‪กูเกิลที่แอบดูทุกคนด้วยนะ
‪ฉันเข้าใจนะเพื่อน แต่ฉันว่าแก่นคือพลัง
‪เหมือนที่คนฝรั่งเศสพูดไง ‪มันคือจัวเดอวีฟของคน
‪จอยเดอวีฟจ้ะ
‪อะไรนะ
‪นายพูดว่าจัวเดอวีฟ ต้องจอยเดอวีฟ
‪ไม่ใช่นะที่รัก
‪ซาฮีด จอดรถ
‪อย่าจอดเลย
‪เราต้องไปให้ถึงพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ ‪ก่อนสตัมปี้จะเข้าไปในถ้ำ
‪ซึ่งตามตารางแล้ว
‪ก็อีกครึ่งชั่วโมง
‪จัว
‪จอย
‪จัว
‪จอย
‪ไม่ไหวแล้ว
‪สตัมปี้ล่ะ
‪เกร็ทเช่น
‪อย่าเพิ่งสิ้นหวัง คู่รักขวัญใจอเมริกาคืนดีกันแล้ว
‪แย่ชะมัด
‪แต่อย่างน้อยฉันก็เดินได้ 7,000 ก้าว
‪แจ๋วมาก
‪เอาล่ะ เดินทางต่อกันเถอะ ‪จุดหมายต่อไปคือพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ
‪ไปส่งฉันที่บ้านก็ได้
‪สตัมปี้เข้าถ้ำไปแล้วล่ะ
‪แต่ใกล้ถึงแล้วนะ
‪งั้นลองโฉบเข้าไปดูว่ามันยังอยู่ข้างนอกรึเปล่า
‪ถ้าไม่อยู่ก็ค่อยกลับ
‪โอเคไหม
‪เอาล่ะ ไปกันเลย
‪คุณชื่ออะไรครับ
‪บิอังก้าค่ะ
‪ผมชูกี่นิ้วครับ
‪- สาม ‪- ดีครับ
‪ทีนี้มองตามแสงไฟโดยที่ไม่ขยับศีรษะนะครับ
‪- ดีมาก ‪- แล้วลูกชายฉันล่ะ วิลอยู่ไหน
‪วิล!
‪ไม่เป็นไรครับ
‪เขาอยู่กับอีวานตรงนั้น
‪อีวานคือใครคะ
‪เขาเป็น...
‪ทีมงานของเราครับ
‪ลอยมาแล้ว
‪(มหาวิทยาลัยเดนตัน ‪ค้นหาอนาคตของคุณ)
‪(เอลซ่า การ์ดเนอร์)
‪ถ้าแม่ทักลูกจะได้ยินไหมหรือต้องส่งข้อความไป
‪ส่งข้อความ
‪หนูจะพูดอะไรบางอย่าง ‪เพราะหนูคิดถึงมันตลอดจนรำคาญ
‪หนูไม่อยากให้แม่ทำอะไร แค่ฟังก็พอ
‪ได้จ้ะ
‪ห้ามทำนะ ฟังเฉยๆ
‪คิดซะว่าแม่เป็นการ์ตูนรูปหูมีขาแล้วกัน
‪ขาสวยๆ นะ
‪อุ๊ย ไม่เอา นั่นแหละ...
‪วันนี้อิซซี่ไม่ได้ไปโรงเรียน แล้วก็ไม่ได้ไปซ้อม
‪ไม่ได้คุยกับหนูด้วย เราทะเลาะกันอยู่ ‪เลยไม่คุยกัน เขาอาจจะป่วยก็ได้
‪แต่หนูไม่รู้ ก็เลยเป็นห่วง
‪ห้ามทำ
‪- แม่ว่า... ‪- แม่วางแผนแล้วเนี่ย กลิ่นตุๆ
‪แม่ว่าจะเอาเสื้อผ้าที่ได้รับบริจาค
‪ไปให้น้องๆ เขาอยู่พอดี
‪อย่า หยุดเลย
‪- อาจจะแค่ขับไปที่บ้าน... ‪- ห้ามจุ้น
‪เคาะประตูถามสารทุกข์สุขดิบ
‪(อิซซี่ ‪ขอโทษที่หายไป ฉันสบายดี ไม่ต้องห่วง)
‪โอเค อิซซี่ตอบมาแล้วว่าสบายดี
‪แม่ไม่เชื่อนะ
‪หนูไม่น่าพูดเลยนะเนี่ย
‪ถ้าเขาบอกว่าสบายดีก็คือสบายดี เข้าใจไหม
‪หนูรู้ว่ามันยาก แต่พยายามอย่าจุ้น
‪จุ้นอะไร แม่ไม่ได้คิดด้วยซ้ำ
‪หวัดดี
‪ไง แม่ฉันวานให้เอา ‪เสื้อผ้าพวกนี้มาให้น้องๆ เธอน่ะ
‪ขอบใจนะ ใจดีจัง
‪ได้
‪วันนี้เธอไม่ได้ไปเรียนเหรอ
‪เปล่า
‪ที่บ้านโอเครึเปล่า
‪ไม่
‪แม่ฉันหายไปอีกรอบแล้ว
‪แล้วก็สร้างความวุ่นวายเป็นปกติ
‪แต่หาเจอแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว
‪ฝากขอบคุณแม่เธอด้วยนะ
‪ได้
‪ท่านดีที่สุดเลย
‪เอ็มมี่ ลู ไปเถอะลูก
‪ไปซะที
‪ว่าไงแซมมี่
‪ฉันพยายามมองหานกของนาย ‪แต่แยกไม่ออกเลย อย่าโกรธนะ
‪ไม่เป็นไร มันเข้าไปแล้วล่ะ
‪เอ๊ะ
‪ไม่นี่ อยู่นั่นไง
‪เห็นไหม
‪มันจกตานาย ‪เหมือนเวลาสาวๆ ชอบทำให้เราสับสน
‪แต่ไม่ใช่สตัมปี้
‪มันทำตามตารางตลอด ตัวนี้เป๊ะมาก
‪มันดูงุ่นง่านนะ
‪อ้าว ทำไมไปจิกเพื่อนล่ะ ไม่น่ารักเลย
‪แปลกๆ แฮะ
‪ตอนนี้มันควรจะเข้าไปนอน ‪ไม่ใช่ออกมาตีกับเพื่อน
‪โอเค
‪มาอีกคนแล้ว
‪ฉันไปหาปลาวาฬเบลูก้า ‪ที่ขยิบตาเวลาเราเคาะกระจกดีกว่า
‪ดูนกพัฟฟินเสร็จแล้วเรียกนะ
‪นายจะเอาไง แซมมี่
‪เราต้องไปตามหาครูฝึก
‪โอเค
‪แล้วเราก็เจอ
‪ครูฝึกมาลิกไม่ทันสังเกตพฤติกรรม ‪ที่เปลี่ยนไปของสตัมปี้
‪แต่พอผมบอกเขาก็ทำการทดสอบตามอาการ
‪- ปรากฏว่ามันมีพยาธิ ‪- ตายจริง
‪ใช่ครับ
‪ปกติพวกเขาจะเจอก่อน ‪แต่ตัวนี้ว่ายน้ำเร็วกว่าตัวอื่น
‪ครูฝึกมาลิกบอกว่าผมช่วยชีวิตมันไว้
‪ฮีโร่นะเนี่ย แซม การ์ดเนอร์
‪ใช่ครับ
‪แต่เป็นเรื่องใหญ่นะครับเวลาเพนกวินผิดปกติ
‪เพราะเพนกวินเป็นสัตว์ที่คงเส้นคงวามาก
‪แม่ชอบพวกมันตรงนี้
‪ผมคิดออกแล้ว
‪กอดแม่ทำไม
‪ขออีกครั้งสิ
‪ก็ได้ ครั้งสุดท้ายนะ
‪บางทีหนูก็ดีใจที่มีแม่น่ารำคาญ
‪จริงเหรอ
‪แค่บางที
‪ยินดีจ้ะ
‪อ้าว ทำไมเพจเอาต้นไม้มาคืนล่ะ
‪ไม่เห็นรู้เรื่องเลย
‪แม่เพิ่งกลับบ้าน
‪(คุณนายการ์ดเนอร์)
‪"ยังไงคุณก็เป็นแม่ที่ดีกว่าหนู
‪ขอบคุณล่วงหน้าที่ดูแลพวกมันอย่างดีค่ะ
‪ด้วยความเคารพ
‪เพจ เพเนโลปี้ ฮาร์ดเวย์"
‪ชื่อกลางของเพจชื่อเพเนโลปี้เหรอ
‪แม่ต้องจุ้นแล้วล่ะ
‪ใช่จ้ะ จุ้น
‪จุ้นเลยแม่
‪พีพี ฮาร์ดเวย์
‪ตลกฉิบ
‪นี่...
‪วันนี้นายทำได้ดีมาก
‪- เหรอครับ ‪- ใช่
‪จำได้ไหมที่ฉันบอกว่า
‪การรอเป็นส่วนที่ยากที่สุดของงานนี้
‪ครับ
‪ไม่ใช่หรอก ส่วนที่ยากที่สุด
‪ของการเป็นเจ้าหน้าที่แพทย์ฉุกเฉิน ‪คือต้องรู้ว่าจะดูแลคนที่เดือดร้อนยังไง
‪และนาย...
‪ทำให้เด็กคนนั้นสบายใจ
‪และปลอดภัยทั้งที่ไม่มีใครบอก...
‪เก่งมาก ฉัน... ฉันประทับใจ
‪ขอบคุณครับ
‪แล้วที่นายพูดเรื่องอิซซี่
‪จะบอกให้ว่าตอนที่เริ่มคบกับเอลซ่า
‪แม่เขาก็ไม่ชอบฉัน
‪จริงเหรอครับ
‪จริงสิ ท่านคิดว่าฉันโง่
‪แล้วก็ไม่อยากให้ฉันเข้าใกล้ลูกสาว
‪แล้วคุณทำอะไร
‪ไม่ได้ทำอะไรเลย
‪สุดท้ายฉันก็รู้ว่าคนอื่นคิดยังไงไม่สำคัญ
‪ตราบใดที่เอลซ่าอยู่ข้างฉัน
‪มาแล้ว มีดับเบิลเบอร์เกอร์ ‪ที่อันนึงมีชีส อีก 2 อันไม่มี
‪มาเล่นรูเล็ตชีสกันไหม
‪เอาไปเลย
‪กางเกงนายสวยดีนะ
‪ขอบคุณครับ
‪เอาล่ะ กินกันเถอะ
‪ขอต้อนรับสู่ซัล อี. ซาวร์ครีมค่ะ
‪วันนี้ฉันจะดูแลคุณเอง
‪รับอะไรดีคะ
‪แม่เธอบอกว่าถ้ามาที่นี่จะเจอเธอ
‪เราคุยกันบนกองมันฝรั่งไม่ได้
‪ไปที่ถุงกระสอบกันเถอะค่ะ
‪แปลว่าห้องพักพนักงาน
‪มันฝรั่ง ไม่จดออเดอร์แล้วเหรอ
‪เชิญค่ะ
‪นั่งได้นะคะ
‪หนูก็อยากนั่ง แต่กลัวก้นมันฝรั่งยับ
‪ได้จ้ะ ขอบใจนะ
‪คุณคงมาคุยเรื่องต้นไม้
‪แล้วก็คุยกับเธอด้วย
‪คือ...
‪จริงๆ แล้วหนูไม่มีความสุข
‪หนูไปสัมภาษณ์งานมาทุกที่ แต่ไม่ได้งานเลย
‪หนูก็เลย...
‪กลับมาที่นี่ มาโปะครีม
‪หนูถึงอยากให้คุณดูแลต้นไม้เพราะว่า...
‪คุณเป็นผู้ดูแลตัวจริงและ...
‪หนูเป็นผู้โชคร้ายตัวจริง
‪โถ เด็กน้อย ฉันก็เคยเป็น ‪ผู้โชคร้ายตัวจริงเหมือนกัน
‪ไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตจะลงเอยแบบนี้
‪หนูเคยเป็นประธานรุ่นแล้วก็...
‪บรรณาธิการหนังสือรุ่น
‪แล้วเมื่อสองสามเดือนก่อน
‪หนูเพิ่งได้เข้าไปเรียนมหาลัยในฝัน
‪แต่ดูตอนนี้สิ
‪นี่เป็นงานเดียวที่หนูหาได้
‪หนูเคยเป็นประธานเพจ
‪ตอนนี้เป็นมันฝรั่งเพจ
‪ฉันเข้าใจว่าเธอรู้สึกยังไง
‪เวลาเราหวังอะไรไว้แล้วมันไม่ได้ดังใจ
‪แต่เดี๋ยวมันก็ผ่านไป
‪เหรอคะ
‪คุณเอาที่ไหนมาพูด
‪เพราะเธอยังเป็นเด็กที่มีความทะเยอทะยาน
‪เป็นคนเก่งกาจ
‪ที่โน้มน้าวทั้งสมาคมผู้ปกครอง ‪ให้จัดงานเต้นรำแบบเงียบ
‪ให้แฟนเธอไปร่วมงานได้
‪เธอยังเป็นคนเดิม
‪ขอบคุณค่ะ
‪หนูคงเป็นผู้นำตัวจริงมั้ง
‪แต่ฝากต้นไม้เอาไว้ก่อน
‪จนกว่าหนูจะตั้งตัวได้ ได้ไหมคะ
‪ไม่ต้องเป็นห่วงจ้ะ
‪ผมเพิ่งเข้าใจว่าแก่นของทุกอย่าง
‪คือสิ่งที่ไม่เปลี่ยนแปลงในทุกสถานการณ์
‪(ตารางชีวิตสตัมปี้)
‪และแก่นของเพนกวินก็เหมือนแก่นของผม
‪แซม การ์ดเนอร์
‪เราคงเส้นคงวา
‪หาของไม่เจอ เดี๋ยวลงไปหาข้างล่างก่อนนะ
‪แต่แก่นของเพนกวินลึกซึ้งกว่านั้น
‪(อีวาน ทูบา ‪ราบรื่นดี ได้ช่วยคน ได้กินเบอร์เกอร์)
‪(พ่อเธอน่าจะชอบฉันนะ ‪เราซี้กันแล้ว!)
‪เข้ามาสิ
‪- เพนกวินต้องการกันและกัน ‪- ไง
‪ไง
‪ฉันนิสัยไม่ดีเลย
‪พวกมันจะดูแลอาณานิคมอย่างดี
‪ไงคะ
‪วันนี้อีวานเป็นยังไงบ้าง
‪ยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ แต่ว่า...
‪เขาก็เป็นเด็กดีนะ
‪เห็นไหม ดีใจใช่ไหมล่ะที่ให้โอกาสเขา
‪พูดมากน่า
‪และเมื่อเพนกวินตัดสินใจจะทำบางอย่าง
‪มันจะไม่เปลี่ยนใจ
‪มันก็เกิดขึ้นบ้าง
‪ฉันสงสารน้องๆ พวกเขากลัวกันมาก
‪แต่ตอนนี้ไปอยู่กับยายแล้ว
‪ขอบใจนะที่ให้ฉันมาค้าง
‪สบายมาก
‪แล้วก็ขอโทษที่ทำแบบนั้นที่ปาร์ตี้มื้อเย็น
‪เฮ้ย ไม่เป็นไร
‪ไม่หรอก เป็นสิ
‪ฉันทำให้พวกเธอมีปัญหากันเพราะว่า...
‪อะไร
‪เพราะฉันหึง
‪ทำไม
‪เธอก็รู้ว่าทำไม
‪เพราะแก่นของเพนกวินเกิดขึ้นจาก
‪สภาพชีวิตที่โหดร้ายกว่าปกติ
‪แต่พวกมันก็ยังมั่นคง
‪เพนกวินเป็นสิ่งมีชีวิตไม่กี่สายพันธุ์ ‪ที่มั่นคง ดิ้นรน และบากบั่น
‪สำหรับผม
‪นี่คือแก่นของเพนกวิน
‪พวกมันมั่นคง
‪ซึ่งเป็นเรื่องดีนะครับ
‪เพราะบางทีมหาลัยก็เป็นแบบนั้น
‪จะว่าไปก็สามารถเรียกได้ว่า
‪ผมเป็นเพนกวิน
‪และเดนตันเป็นทวีปแอนตาร์กติกาของผม
‪แซม...
‪ขออนุญาตกอดนะ
‪ให้อนุญาตครับ
‪ผมผ่านรึเปล่า
‪คำบรรยายโดย Navaluck K.