HAI 15 ANOS
- Diga? - Temos confirmación do MI6.
Chegou o obxectivo. Tócavos.
Ben.
Ceo, chamaron. Estás lista?
- Veña, que imos tarde. - Si, un minuto.
- Dixéchelo hai cinco. - Só preciso un minuto.
Coñézote, iso dilo cando precisas 20.
Vou ir sacando o coche.
Non, é unha festa infantil.
Entón mellor…
- As dúas. - De verdade?
E… isto.
Ei, vaia carro.
Sabedes que tedes un límite nas contas, non?
Non nos ensinaches a non agarrarnos nunha tapadeira?
Lembras Macau?
Perdiches medio millón para entrar nas Tríades.
Mirade, se isto sae ben, podedes quedar co coche.
De verdade?
- Non. - Iso pensaba.
Sodes traficantes de armas franceses.
Os señores Lemieux reais están indispostos.
Concentrádevos, veña.
Balthazar Gor, exKGB. Agora manda na Volka.
É un dos peores terroristas de Europa do leste.
Será o aniversario de seu fillo, pero tomádeo en serio.
Tédesvos que integrar. Buscádeo.
Non o vemos nas cámaras.
Mira isto. Todo por un neno de oito anos?
Vai saír cabrón seguro.
Hai moitas formas de foder un rapaz.
Achega máis. Aí.
Ten que ser un chiste.
- Que? - Que pasou?
Era un perigo presentarvos. Durmistes xuntos.
Só é o noso papel na misión.
Teatro básico. Veña, Chuck.
Se vos capturan, mentide mellor.
Podemos con isto. Coñécesnos.
Vemos a Gor.
Xa sabedes. Pechádeo.
Mezcal con limón.
Ola. Son Mélodie Lemieux.
Quería dicirlle que ten un fogar fermoso.
Eu chámome Gor.
Balthazar Gor. Un pracer coñecela.
Un pracer coñecelo.
- Desfrute da festa. - Grazas.
Teño a voz e a pegada.
Bo traballo. Á caixa.
Arriba, no seu despacho.
Imos ver se temos a pegada.
Balthazar Gor.
Temos o aparello.
- Excelente. - Que é?
Unha chave de CSI.
- De que? - Sistemas de control industrial.
A chave mestra
de infraestruturas mundiais importantes.
Centrais eléctricas, encoros…
Gor podería provocar outro Chernóbil.
Entendido, é malo.
Saíde polo leste.
Movédevos.
Bo traballo. Ó punto de reunión.
Espéravos Baron Andrews, do MI6.
E Emily, non lle fales da chave.
Sei que vos coñecedes, pero non confiamos en ninguén para isto.
- Emily. - Baron.
Menos mal que estás ben, preocupábasme.
- Si? Estás esbrancuxado. - Matt.
Entón cando vas volver a Inglaterra
e a un bo servizo de intelixencia?
Cando contraten axentes bos.
Pero fixéstelo xenial como axentes de viaxes.
Cortesía do MI6. Tenta non rascalo,
- os americanos sodes bruscos. - Grazas.
Punto sensible?
- Celoso? - De que?
Non sei, sinto celos.
- Será o acento? - Non.
É a personalidade, pero o acento non axuda.
Que boa parella fariades.
Desfruta da viaxe.
- Alégrome de verte. - Xa.
Toma a chave.
Tenta non rascalo. Chao.
Como vostede diga. Deus salve a raíña.
Terrible.
Benvidos, son Dylan. Recóllolles as bolsas?
Non, grazas. Podes traer champaña?
- Claro. - Grazas.
Perdón, non para min. Grazas.
Sen champaña?
- Si. - En serio?
Adoitamos brindar tralas misións.
Xa, pero coa altitude e a deshidratación
non me apetece champaña agora mesmo.
Agora sei seguro que pasou algo.
- Si? - Si.
Non sei o que, pero algo pasou.
Estou embarazada.
Que que?
E o pai es ti.
Vaia… Imaxinábao, pero…
- Non saes con ninguén, non? - Non, e ti?
Non! Só contigo.
Estás segura?
Bastante.
Repóquer de probas de embarazo.
Mexei nelas…
Mira, non sei que pensas,
pero xa sabes…
Non levamos moito tempo xuntos…
Acepto.
Que?
Que acepto.
Todo.
A miña persoa favorita vai crear a miña nova persoa favorita.
Acepto.
Sempre dis o que debes.
Porque é certo.
De feito, D! Champaña! Trae a botella, vou beber por dous.
Vou ter un bebé.
Parabéns ós dous, é fantástico.
Seguro que che parece ben?
Sei por experiencia
que neste traballo os rapaces non son o mellor.
E eu sei por experiencia o que se sinte ó non ter familia.
Quíxeno toda a vida.
Eu tamén.
Que?
Foi o meu bafo?
- Estás ben? - É…
Voume botar auga na cara.
Síntoo, o baño está fóra de servizo.
O voo son 11 horas.
Síntoo.
Matt, o baño está fóra de servizo.
- Sóltaa. - Queremos a chave.
Vale.
Téñoa aquí. Sóltaa.
Em!
- Que fas? - Só hai un!
- Non! - Non hai tempo!
Coida do bebé!
Em, que fas?
Non soltes!
Non soltes ti!
Vale, non o farei.
Ves ese claro de aí abaixo?
- Agárrate! - Xa o fago.
Miña nai, estamos ben. Apura.
Que pasa?
Rompín un par de costelas, pero non é iso.
Em, non podemos seguir,
sobre todo co bebé.
E que? Deixámolo e pasamos á vida civil?
Sabían que estabamos no avión. Traizoáronnos.
Entón que? Desaparecemos?
Van pensar que morremos no accidente, non?
- Si. - Pois temos unha oportunidade.
Volvemos comezar. Non podemos contactar con ninguén.
Eu podo, non teño a ninguén. Ti tes a túa nai.
- Terás que te distanciar. - Xa.
Non perdo nada.
E Chuck?
Que pasa? É un amigo. Isto é unha familia.
Entenderao.
E deixamos todo polo que traballamos?
As carreiras, as vidas, todo o que coñecemos?
Correcto, porque todo cambiou.
Sabes que, se non tivese máis forza nas coxas,
estarías morto, non?
Salváronme a vida.
E non morremos.
- Ímolo facer de verdade? - Claro!
Non sei onde imos ir nin o que faremos, pero…
Descubrirémolo.
Acepto se aceptas.
Claro que acepto.
- Vamos. - Veña.
PRESENTE
Nena, sabes que día é hoxe?
O día no que meu home vai triunfar.
- Toca partido! - Toca partido!
- Escoita. - Que?
Se gañamos esta eliminatoria…
Mira, non vou dicir que será polo adestrador,
pero podería…
Ser polo adestrador. Iso é.
Gústache o adestrador sexi? Sabes o que din de min?
- Que? - Son coma Messi.
Miña nai.
Ai, merda. Van volver chegar tarde.
Alice! Leo! A almorzar!
Leo, deixa o xogo!
Claro que o sabía.
Alice, veña!
- Baixa! - Estou limpando os dentes.
Leva 20 minutos? Está co teléfono do demo.
Xa cho dixen. Se non che gusta o móbil, quítallo.
- Quítallo ti. - Dáme medo.
Xa, é terrorífica, non?
Sobre todo como che mira.
Alice, tes os dentes limpos!
Xa vou!
Antes caiámoslle ben.
Non lembro iso. Hai moito tempo.
Debería volver ver pelis con eles os luns.
Podería ser boa idea.
Veriamos Creed, Creed II…
- Canto aceite, non? - Ti cres?
Que facías con túa nai cando tiñas 14 anos?
Cando tiña 14?
Mandárona a Beirut e non mo dixo, así que…
Xa, mal exemplo.
Miña infancia foi diferente.
Que tal? Todo ben?
Si.
Estiveches xogando despois da hora de durmir?
Non.
Si. Vale, síntoo.
Asustácheste moito. Enganárasme.
Non rompas tan rápido, vale?
- Trabállao. - Que?
Por que te anoxaches?
Non o animes a mentir.
Por que non? Vos facédelo moito.
- Perdoa? - Como dis?
Papá, o outro día oínche falar cun técnico en ruso.
- E iso? - Era Bobby Brown.
Era a miña prerrogativa.
- Falas ruso? - Chapurreo.
Xa sabedes, do svidaniya, Sputnik, Gorbachev…, ruso branco.
Pero falabades do aire acondicionado.
Voso pai mais eu
aprendemos un pouco cando fomos cos Corpos de Paz.
Non fostes a Colombia?
- Coñecéstevos alí. - Si.
- Iso. - Coñecémonos alí.
- Si, en Colombia. - Si.
- Fomos de Colombia a Rusia. - De Colombia a Belize.
Está ó lado de Colombia.
Iso é.
Colombia, Belize, Rusia.
- Si. - Viaxamos moito.
A paz non se fai soa.
E iso non foi todo. Kushay zavtrak.
- Que? - Que dixeches?
Que tomedes o xantar.
Teño un par de citas esta tarde.
- Podes ir ti á tinturería? - Vale.
E hai que ir ó súper. Temos moita falta.
Vale.
Ei, non deberías beber cola light tan cedo.
Estou seguro de que para o cancro.
- De onde sacas iso? - Dáma.
Agora non podes.
Ei, podes sacalos?
- Que? - Mala idea.
- Que escoitas? - Non o coñeces.
Seguramente.
Preguntábame se tiñas plans despois do partido.
Por que?
Pensei que poderías convidar as túas amigas,
facemos cócteis de mentira
e poñémonos ó día co chisme.
Vou estudar en casa de Annalise.
- Segunda vez. - Xa.
Vale, gústache… estudar.
O luns téñoo libre.
Podemos ver unha peli.
- Non fai falla. - Non?
De verdade? Seguro?
Vale.
Podo vela eu contigo.
- Si? - Claro.
- Ata Creed III? - Ata botarei aceite.
Coma Michael B, entendes?
Veña, chegamos.
Adeus, ceo. Pásao ben na escola.
E eu quérote máis.
Ei, Leo, lembra que hoxe collerémoste máis tarde.
Por que volves levar iso?
É incrible.
Rexistra o sono, o osíxeno e ata a presión sanguínea.
Tes 12 anos. Non tes presión.
Non che queda un pouco grande?
Por iso o poño no polgar.
E se mañá saímos? Xogamos ó fútbol?
- Sóache a ETC? - Só imos tirar a pelota.
- Sabes que xogaba, non? - Si.
Deberías revisarte a chola.
Que dor!
Non sei nada da ETC, xa llo ensinarei.
- Ves iso? - O que?
Volve estar con ese rapaz.
- De onde os sacaches? - De Amazon.
Dálle espazo.
Non, volve estar con el. Hoxe agárranse da man.
- Bicáronse. - Que? Bicáronse?
Que rapaz de 14 anos ten bigote?
Chámase James e ten 16 anos.
- Diso nada! - Nunca os vin bicarse.
- E eses? - Que dis? De Amazon.
E cabreácheste comigo por un soprador.
Incrible. Merda, que facemos?
- É ela. - Tes que coller.
- Viunos. - Curta.
- Espera, báixaos. - Merda, tes que coller.
Ola, ceo!
- Mamá? - Esqueciches algo?
Que facedes?
Dades medo. Iso son anteollos?
Empezou túa nai.
Buscádevos unha vida, en serio.
Volverei á casa despois de estudar. Adeus.
Vale.
Díxencho, hai que quitarlle o móbil.
Tes que ser máis discreta.
Unha vida, en serio?
Esta é a miña vida.
E que significa iso? Nin ela o sabe.
Dedico os días á túa vida.
Que farías ti se eu tivese unha vida?
"Mamá, onde estás?
Teño que ir alá e acolá."
"Non me mires. Non entres ó meu cuarto. Tráeme comida."
Adolescentes. Un día son dunha forma e ó seguinte, cambian.
Din que che acaban rompendo, pero non o conseguirá comigo.
Miña nai.
Non entendín iso. Podes repetir?
Que medo dá iso, Alexa. Non te metas.
Pódoche recomendar meditar?
JAMES: SI, HOSTIA!
VOU NUN MOMENTO
ANNALISE: ESTAMOS ARRIBA TEMOS BEBIDAS!!!
Vale.
Unha vez máis, a última.
Vale, pois nada.
- Que fas? - Ola! Que? Deus.
- Nada. - Parecía algo.
- É por Alice. - Alice?
Mentiunos. Non está estudando.
Por iso deberiamos vixialos todo o tempo,
coma o resto dos pais.
Pois non somos coma o resto dos pais. Xa o falamos.
Pero literalmente somos espías. É o noso traballo.
Era o noso traballo.
Con terroristas e caudillos, non cos nosos fillos.
- Mira, é coma… - Non quero velo.
Abriuse aquí. Que é iso?
Que? "Mama da noxo".
Escribiuno mal.
Iso pensan. "Mama da noxo".
Non quero velo.
Vou probar esta.
Lembra como morre o gato.
Pois que descanse en paz.
- Aí o tes. - Merécelo.
Por usmar.
Ultimamente parece o seu lema.
Que é…?
Mira iso.
IMOS ARRASAR O APOCALIPSE QUÍMICO MOLA
Que é iso?
Apocalipse químico?
Dixestes "apocalipse químico"?
Vólveno facer tralo do ano pasado?
- Que pasou? - Que pasou?
Non o sei.
Creo que pasou algo cunha tal Molly.
De verdade? Mira isto. Está no cruzamento de Adamson e Piedmont.
Tiña que rexeitar o servizo de localización. Isto é trampa.
É un club!
- Un club? - Si!
Alá imos.
- Que festa teñen. - Queres empeoralo?
- Xa hai tempo que non saímos. - Pero non saímos nós. Foi nosa filla.
Veña, non nos podemos divertir un pouco? Enténdesme?
- Perdón, paso. - Perdón.
Miña nai.
Posme un Harvey Wallbanger?
Saúde!
Está alí arriba.
Alice Amelia Reynolds, marchamos.
Xa.
- Pero nin… - Cala a boca.
E ti tamén, Bigotiños, con ese beizo peludo.
- Vamos. - Por que non podo quedar?
A seus pais dálles igual.
Porque non os quererán.
Eu que sei. Marchamos.
Non podes marchar, acabamos de comezar.
Colle as cousas e fóra.
Veña.
Que pasou, rompeu a tele? Por iso saístes os boomers tan tarde?
Saudade, boomers.
"Boomers"?
Si, repunanta. Boomers.
"Repunanta"?
Mirade, deixádenos pasar e xa saímos.
E que ides facer?
Non sei se me oístes. Dixen que nos deixedes pasar
e xa saímos coa miña filla menor de idade!
- Papá! - A min paréceme bastante maior.
Ei, relaxa, vale?
Xa está.
Para aí.
Ei, non o toques!
- Merda. - Non respiro!
Foi todo moi rápido. Non pasou nada, verdade?
E non somos boomers. Somos da xeración X.
Estamos no límite entre xeracións.
Veña, marchamos.
Veña, como entraches?
- Cun carné falso? - Non.
Entón deixan entrar a nenos de 14 anos?
Vale, si, tiña un carné falso, pero só o uso para bailar.
Quen che meteu nisto? Bigotiños?
Chámase James, e cáeche mal por ser branco.
- Que? - Como? Túa nai é branca.
Ademais isto non vai de James.
- Vai de ti. - Iso.
Cabréavos porque quero vivir a miña vida e non a vosa.
- Que? - Veña.
Como me atopastes?
Ola?
"Mama da noxo". Sen acento?
Non era moi difícil.
Entrastes no meu portátil? Lestes as miñas mensaxes?
As túas? Son nosas.
- Ese teléfono non é teu, é noso. - Iso.
E cando volvamos, quedarás castigada na nosa casa.
Por isto vou sacar o bacharelato.
O que?
Para me graduar antes e marchar á universidade.
Ti saberás, porque nós non imos pagar.
Non imos falar do que pasou?
Porque lles pegastes unha puta malleira, e un era guapo.
Esa boca!
Vides con esas agora?
E como aprendestes a facer iso?
Fomos a clase de taekwondo.
"A clase de taekwondo"? Cando?
En Xapón cos Corpos de Paz?
Non falamos de Xapón.
E o taekwondo é coreano.
Sorprenderíache o que podes aprender nunhas clases.
Esperades que vos crea? Sodes uns falsos.
- Falsos? - Nós? Vale, señora Carné Falso.
Non podo con vós.
Non podes?
Pois quedas castigada, a ver se "non podes" con iso.
Iso non tivo sentido,
pero queres cabreala despois do que fixo con aqueles?
Non vos soporto!
- De tolos, non? - Completamente.
Pero en plan mal, que non debemos?
Ou en plan bo?
Facía moito que non nos sentiamos tan ben?
- Foi malo. - Malo.
- Si. - Só por asegurar.
Que che preocupa, Em?
Sabes que me encanta a nosa vida.
- Si? - Pero?
Non o sei, é que…
Algo encaixou hoxe, sabes?
Por primeira vez en moito tempo, sentín… que me precisaban.
Precísante doutro xeito.
Ei, babeco, dixécheslles onde fun?
A túa vida social dáme igual.
- Polo menos téñoa. - Xa non.
Vante castigar tanto tempo que irei a un baile antes ca ti.
Nunca soñas con baixar a Suramérica?
- Con deter un golpe ou dalo? - Non.
Dá igual, facer algo nun golpe de estado.
Eu non quero. Deixámolo por unha razón.
- Para protexer os nosos fillos. - Tes razón.
Atopou os contrasinais no ordenador.
- Escondéraos. - Non moi ben.
Se me espían a min, espiarante a ti.
Que o intenten. Teño autenticación de dous factores.
Vaia friqui estás feito.
Pero non me poden espiar.
Sabes o que preciso? Sentirme viva de novo.
- Eses pulsos. - Ceo.
Sentirme coma unha boa pécora.
Ceo.
Xa sei o que precisas.
- Gardáchelo todo, non? - Si.
Sei o que precisamos.
Miña nai querida, non podo con eles.
Vaia noxo.
Toma, veña!
Veña, unha máis.
Outra.
- Sénteste mellor? - Si.
Un pouco.
Voume ter que duchar.
Vés?
Estou sucio.
Chegaron ben os rapaces?
Afirmativo.
- Esperas alguén? - Eu non.
Chuck?
Que tal, tío? Que recordos.
Matt, como estás?
Eu ben.
Como nos atopaches?
Xa.
"Boomers augan festa."
Pero non somos boomers.
É Chuck?
- Si, podes crelo? - Ola, Em.
Que ben te conservas. Os dous.
Entra.
- Non temos tempo. - Que dis?
Se eu vos atopei así, vosos inimigos tamén.
Chuck, pasaron 15 anos.
Non temos inimigos. Vendo quebracabezas por Internet.
- Facemos o Wordle. - Que nos quererían?
A chave de CSI.
Perdeuse no accidente.
Rexistramos o lugar e non a atopamos.
Estaba a maleta e terroristas bielorrusos, pero non a chave.
Toleaches.
Lembrades a Baron Andrews, do MI6?
- Claro. - Si, un tipiño branco.
Si, que lle pasa?
Foi quen preparou o avión. Creo que vos vendeu.
Pegaríalle.
En serio? Baron?
Teño información boa.
Agora traballa con Gor e veñen por vós e pola chave.
- Pero non a temos. - Iso.
Non importa.
Cando a CIA vos descubra, arrestaranvos.
Tedes que saír de aquí. Vós e mais…
Chuck!
Veña!
Adiante!
Merda! Se nos atoparon tan rápido, sabes o que significa?
- Os rapaces. - Si.
- Agora! - Vamos.
Entra.
- Entrade! - No garaxe!
Agora!
Veña!
Chuck! Isto é un pesadelo.
Temos que demostrar que non temos a chave.
- Téñoche que contar algo. - Que?
- Prometes non enfadarte? - Diso nada.
- Collín a chave. - Que?
Non quería que caese en malas mans.
Á esquerda!
Iso.
Que tes contra os mobles? Non esquivas nin un.
Pasou moito tempo.
Ou distraeute que teu exmozo queira matarnos.
Tivemos unha cita, supérao.
Só falou do Manchester United.
Entón admites que foi unha cita. Á esquerda!
Como se che ocorre?
Precisabamos protección por se nos descubrían.
E fixérono.
- E onde está? - En Inglaterra.
- Vale. - Na Foxhound.
- En casa de miña nai? - Está protexida.
Porque a quere matar moita xente!
Non podemos volver escondernos, temos fillos.
A CIA protexeranos.
Non sen a chave. Cambiámola por inmunidade
e a axencia protexeranos. Sinxelo.
Sinxelo?
Roubaches unha arma ciberterrorista,
agocháchela na casa de miña nai e mentiches durante 15 anos
Cando o dis así, soa mal. Á dereita!
- Está recargando. - Agarda.
Atascouna.
Ola.
Coido que non me vai gustar.
Que noxo.
Vai en serio?
- Veña. - Hai que cambiar de coche.
Mira, xa teño algo.
É Shane, cun Prius gris.
- Virá á saída norte. - Vale.
Rapaces, hoxe saídes xa.
- Que? - Ti tamén.
Que pasou?
Que non comiches nada.
Mete o bocata no peto e vamos.
- Tes que comer. - Que vos pasou?
Nada, e a ti?
- E o coche? - En resumo, non hai condutor.
- Esperade, onde imos? - De viaxe.
Non preguntedes, vós vide.
SAÍDAS INTERNACIONAIS
Imos a Inglaterra?
Si, á vella Inglaterra.
E as clases? E o fútbol? Estamos na fase final.
As clases e o fútbol…
Canceláronos.
Que?
Creo que temos que aceptar que a temporada máxica rematou.
Síntocho, ceo.
Mamá, por que imos a Inglaterra?
Boa pregunta, si.
Imos visitar a vosa avoa.
- Que? - Temos avoa?
Si. Sorpresa, verdade?
Sei que vos custará entendelo,
e síntoo moito.
Non quería a miña nai nas vosas vidas.
Nin estivo na miña.
Dixeras que morrera.
- Non dixen iso. - Si.
"Morrer" significa moitas cousas.
Ás veces semellábao, non sei.
Era fría e distante.
Mandoume a un internado en canto puido, así que…
Pois a min sóame ben.
Foi un erro,
deberiades coñecela mentres podedes.
Si.
- Está a morrer? - Non.
Ou si. Nalgún momento, todos morremos.
Poderiamos morrer no voo.
- Que? - Matt.
Mal dito. Pero non está a morrer.
Se estamos raros ou alterados,
é porque nos fai sentir así.
A min. É como me fai sentir. Ten sentido?
- Si. - Si.
- Ben. - Teno?
Non, claro que non.
Castigástesme por ir a un club.
Ti mentiches sobre ter nai. Non ten sentido!
Señoriña, vixía o ton e o volume.
Vale, sabedes que? Débovos unha explicación.
Pero non podemos facelo agora.
- Mamá. - Que?
Non me sinto ben.
- Que pasa, ceo? - Creo que estou mareado.
Pero aínda non engalamos.
- Seguinte. - Imos…
Imos pasar o control, vale?
Damas e cabaleiros, o capitán volveu acender o sinal…
- Ola. - Que?
Rexistrei o avión, non nos seguiron.
Vale.
Que pasa?
Chegou o momento? Contámosllo?
É o momento de non llo contar.
Gardamos o segredo 15 anos. Dous días máis non farán dano.
Tes razón. Sabes que? Esta mentira protéxeos.
Si, e os pais bos menten.
"O recital foi xenial."
Xa, non?
"Este mes Disneyland está pechado."
Esa gústame.
"Teus pais non teñen tatuaxes."
"Ulir marihuana dá diarrea."
- "Usamos a álxebra seguido." - "Seguido".
"Pi é igual a MC á merda."
Facemos un traballo xenial.
É así como saen rapaces bos e preparados.
Mentíndolles á cara.
Grazas por consolarme.
Nuns momentos pasarán os auxiliares de voo…
Ei, bo día. Puidestes descansar!
Díxenvos que as almofadas funcionan.
BENVIDOS A LONDRES
Pasaportes.
Aquí ten.
- Ola, ceo. - Ola.
Familia Baker.
- Grazas, señora Baker. - A ti.
Por alí, á saída.
Vamos.
Veña.
Imos subir a ese bus.
Seguinte parada: aparcamento.
Parece que é a nosa parada.
Por que non admitides que é raro?
Ás veces o raro é bo.
Aínda escoitamos a Michael Jackson.
Veña, non vos separedes.
Aquí Gor.
Están en Heathrow. Aparcamento G.
Vale. Infórmame.
Perdoe, síntoo.
Pois chegamos.
Que pensades?
É un aparcamento.
Si.
- Onde vai? - Polo coche de alugueiro.
É este?
Si. Subide.
Si, lémbroos. Eran ben parecidos. O pai estaba en forma.
Non fai falla que opine, grazas.
Entendo por que levas 15 anos buscándoa.
Non a busco a ela, senón a chave.
Céntrese no traballo.
Tiveron que aparecer por algo.
Saben como esconderse.
Si.
Os rapaces.
Buscádeos.
- A eles? - Si.
Temos que analizar todas as cámaras,
móbiles, pegadas dixitais…
Terán que saír pronto.
Que noxo.
Repugnante.
De que marca son estes pitos?
- É un chisqueiro. - Dáme iso.
Agora estamos en Europa, as cousas cambian.
O coche terá Wi-Fi?
Non. Non teredes Internet nesta viaxe.
De feito, dádelle os móbiles a vosa nai.
- Que? - Que?
Desconectádevos.
Así non teremos que pensar no roaming e cousas así.
Podemos comprar unha SIM local.
- Ten que ser broma. - Non.
Cánsaseme a man.
Veña.
Grazas.
Leo!
- Sóltate. - E que facemos agora?
Que dis? Fala con túa irmá, coñecédevos.
"Que tal? Como vai todo?
Gústache Inglaterra?" Cambiastes de continente.
Alá temos ese súper.
Que ben. Aí pasas medio día entretido.
Mira, podemos poñer…
Algo de música.
- É da boa. - Non.
Vai en serio?
Hai que botar gasolina.
Podemos coller algo de comer?
Aí mesmo. Tivestes sorte.
- Veña. - Tedes diñeiro?
Si, pásame a bolsa.
- Agora. - Si, perdón.
Imos botar gasolina. Entrade e collede comida.
E rapidiño.
Escoita, trae o cambio
- e uns M&M. - Vale.
Que vos poño?
Un almorzo.
- Inglés completo? - Vale.
Aquí tedes. Desfrutade.
Terá algo con menos colesterol?
Non. Pudin de sangue.
- De sangue? - Si!
Meu deus.
Xa o sei.
Non digo iso. Mira.
Por que me chamo Jeffrey Baker?
E por que di que somos de Alabama?
Incrible. Enfádanse por un carné falso
cando teñen nomes, pasaportes… Todo falso.
Efectivo ou tarxeta?
Efectivo.
Aí ten.
Con iso pódeste conectar á Internet?
Si, pero dixeron que non o fixésemos.
Quen, os señores Baker?
Ti faino.
- Que aproveite. - Grazas.
Espera. E se son criminais e fuximos do país?
Non poden ser criminais. Están nunha liga deportiva.
- Iso non significa nada. - Ven programas de reformas.
Leo.
Fan as súas propias masas.
Canto tempo teremos?
En corenta e cinco minutos recoñecerannos
as caras en inmigración.
Nunha hora e media verán as cámaras de Heathrow.
Despois, se descobren o coche outros 30 minutos como moito.
Pois non temos tempo para saudar a miña nai.
Temos tempo de sobra.
Vale, dous minutos. Chegará para traumatizalos.
E lembra que pode que non sexa só Baron.
Mira, collemos a chave,
dámoslla á CIA e recuperamos as nosas vidas.
É así de sinxelo.
É incrible que os fagamos pasar por isto. Síntome terrible.
Eu tampouco son un pai de fábula.
- Ti es unha nai incrible. - Non mo parece.
Sabes que nunca esquecerán isto.
Que pasa? Fala.
Saíron da estrada.
Mándame a localización.
Precisaremos reforzos.
Ben, envío a mensaxe.
Como sabes que a van vender?
Coñézoos. Demasiado ben.
NÚMERO PRIVADO
Diga. Vale, grazas.
Unha gasolineira ó norte.
Que atopaches?
Viviu un Jeffrey R. Baker en Huntsville,
pero morreu no 1952.
- Sabíao. - Non creo que demostre nada.
Escoita, o único que podemos esperar é que non sospeiten nada.
Non atenden ó que digo nin ó que fago, así que…
Que?
Hostia.
Miña…
Facemos algo?
E que vas facer ti?
Sempre negativa.
- Chamade ó 911! - Aquí é outro número.
- Mamá! - Está ben, é peor do que parece.
Os rapaces.
- Papá - Vamos.
- Que pasou? - Veña!
- Tedes o diñeiro? - Non.
- E os M&M? - Por que pelexades?
Non vos preocupedes. Veña, Alice.
Veña, xa!
- Entrade. - Non! Vistes o mesmo ca nos?
Viches o que fixemos?
Ensinámoste a dubidar das ordes,
- pero sube ó coche do demo! - E agora xuras? Veña.
Poñede os cintos.
Entrade!
Quen era ese tipo?
- Por que o pillaches? - Por que nos disparou?
- Calade, todo sairá ben. - Somos cómplices?
É Baron.
Son eles.
Dade a volta.
Tes unha pistola?
Papá, que demo fas?
- Polo outro carril! - Alice, sei o que fago.
Que pasa? Por que os intentades matar?
Non os intentamos matar.
Ou os cabróns estarían mortos.
Si.
Mirade, todo sairá ben.
- Todo sairá ben? - Si.
Papá disparou a un camión, fixo un lanzachamas
e ti mataches unha lercha.
No matei muller ningunha, só a deixei inconsciente.
E non era unha lercha. Case mata unha muller,
non unha lercha.
- Contádenos quen sodes. - Vale, vale.
Escoitade.
- Somos… Eramos da QRN. - Que?
Axentes encubertos non oficiais de reacción rápida da CIA.
Espías.
- Erades espías? - Si.
Coma Bourne?
- Si, pero sen amnesia. - Iso.
Sabía que mentiades por algo,
pero non pensaba que seriades tan guais.
Non somos guais por isto.
Non é por isto.
- Podes co pai de Connor? - Que é vegano.
- E co de Sydney? - Ti víchelo?
Podes con todos?
Podo, pero non á vez.
Pero xa non pelexamos. Xubilámonos.
Antes non o parecía. Tamén eran espías?
Serían terroristas ou mercenarios.
Iso é mellor?
Os terroristas teñen ideoloxía.
Os mercenarios só o fan para cobrar.
Sei que dará moito medo, pero protexerémosvos. É o noso traballo.
Pois ides de carallo.
Iriamos mellor se alguén non nos delatara.
Non podedes quedar unha hora sen Internet?
Intentamos buscar quen erades.
Que?
Ceo, somos vosos pais.
Iso.
Espera, podes conectarte con esa cousa?
- Si. - Ai, colega.
Que listo es, déixame vela.
Vaia!
Que fas?
Os xogos son violentos.
Os xogos son violentos?
Que ben dispara.
Tivo sorte, Wendy. Non te abraies tanto.
Dixéranme que era bo, pero non tanto.
Grazas.
Tatuaxe da cárcere chechena. A Volka?
Si.
Quen che dou a información?
Aínda non temos os aparellos dos rapaces.
Pinchei un teléfono da Volka.
Querían a chave hai 15 anos. Supuxen que aínda a queren.
- Impresionante. - Grazas.
Seguimos os perfís de xogo dos rapaces.
Temos a consola do neno.
Os rapaces, como dixeches.
Agora víronnos. Non sei eu.
Buscade o Land Rover nas cámaras.
Non puido fuxir tanto.
Ei, xefe.
Non puideron fuxir tanto.
Iso.
Atoparán o camión pronto, non gañamos moito tempo.
Estaba pensando que debería falar eu.
Así non vos pelexades, sabes?
Si, paréceme boa idea.
Podes avisarlle de que hai asasinos
de camiño á súa casa e a razón.
Que?
Rapaces, espertade.
Leo, Alice, chegamos.
Esta é a casa da avoa?
Si. Aquí medrei.
Que ganas tiña de fuxir.
Pero es da realeza ou algo? E nós?
Non.
Vosa avoa fixo negocios sospeitosos nos anos 70, e así…
Em.
- Que? - Veña.
Mete o código.
Imos coñecer a avoa!
Vaia casa se gasta a avoa!
Por que quererías marchar?
Ai, non.
Por iso.
- Ola! - Ah.
Es ti.
Ola, miña nai. Segues matando cousas?
Non me poñas a proba, aínda acerto con todo.
Estes son teus netos. Non lles dispares.
Son moito máis grandes que nas fotos.
Fotos?
Si. Matthew mandoume fotografías.
Ai, si?
Ola, ceo.
Que tal? Mandeille unhas fotos a través de varios países
para que non as rastrexasen.
E así, a súa avoa podía velos medrar nas fotos.
Sabes? Non as colgou.
Queres un abrazo ou algo?
Non!
Son británica, non damos apertas.
- Podedes coller o paxaro. - Collédeo. Ten unha arma.
Non sei a que vén este pracer,
pero pasade.
Non pasa nada.
- Sóltao. - Vale.
Emily, lembras a túa casa?
Como a ía esquecer?
Fantástico.
Non entredes aí.
Non toquedes nada.
Pero isto é coma Fort Knox.
Vosos rapaces adoitan explorar desta forma?
- Teñen curiosidade. - Son porquiños?
Queredes algo de beber?
Ginny, es moi amable,
pero temos que coller algo e marchar.
Podemos quedar outro día, pronto.
Parvadas. Xa estades aquí.
Non é cedo para beber, Ginny?
Aí está a superioridade moral.
Estaba destinada a ser estadounidense.
Fala de min coma se non estivese aquí.
Perdoa, é un hábito. Nunca estás aquí.
Para ti, mezcal con laranxa, certo?
Non sei como o sabía.
E ti, ceo?
Xa bebes xenebra?
É unha chanza. Un chiste.
Vén o monstro da suor!
- Coellinny, sabes…? - "Coellinny"?
Viches as miñas bebidas de granada? Morro da sede.
Catro persoas novas.
Ola. Amigos ou inimigos?
Só é meu Nigel.
Ola. Meu Deus.
Vaia.
Deus, vin unha lingua.
Vaia.
Sinto todo isto, non esperaba compañía.
Nin eu esperaba iso.
- Estaba adestrando. - Para que?
Para cando diga que estou listo para o MI6.
Son o seu proxecto especial.
Gran N, é miña filla.
- Non. - Emily.
- Non pode ser. - Si é.
Em-zo!
E seu marido,
o aposto Matthew.
- Matty, si, xa me dera conta. - E seus fillos.
Alice e Leo.
Adoro os rapaces.
É certo.
A vosa inocencia e capacidade de asombro.
Vou soltar isto coma unha bebida quente a mañá de Nadal.
- Queredes chamarme avó? - Que? Non!
Xa, vale, é complexo, non?
Espero que poidades non verme coma unha figura paterna.
Que dis?
O que quero de verdade, Matty e Em-zo,
é que me vexades coma amigo.
Non vai pasar.
Entón bebedes xenebra ou non?
Non.
Teñen 14 e 12 anos.
- Beben auga ou zume de laranxa. - Si…
Por que non imos ó allo? Temos moito que facer. Nigel.
Podes ensinarlles a casa?
Ós meus netos?
Que lles axude, si! Tócame facer de avó.
Gústanvos as cousas incribles?
Vemos o meu despacho?
- Si. - Veña.
Que pasou?
Aquí ten.
"Non é o teu acento, senón a túa personalidade."
Matt, es moi predicible.
Ten que estar aburridísima.
Grazas.
- Que? - A chave.
Escoitamos en moitas canles que está en xogo.
E o coche?
Seguimos o Land Rover ata aquí,
- pero perdémolo nas nubes hai 10 minutos. - Vaia.
Sospeito que están nesta zona de oito km.
Unha fábrica de munición, uns cortellos,
- un circuíto… - E isto?
Non o sei.
É propiedade dunha ONG
con sede na illa de Man. Foxhunter Ltd.
Foxhunter?
Por que coñezo o nome?
Ginny Curtis.
Era do MI6. Unha lenda.
Escoita, Ginny.
Cando nos agochamos,
levei algo moi valioso.
Se non tes vantaxes, créaas. Saúde.
Sabía que me gustabas.
Espera ó de agora.
Como vedes, aquí nada mola.
É o teu despacho?
- Que fas? - Que non?
- Esa é a pregunta. - Xa, pero de que traballas?
Tes un emprego?
Aquí gardo o equipo, se se pode chamar así.
Teño e controlo de todo: sais, nunchakus,
porras… Meu lombo.
Teño shurikens e dánseme bastante ben.
Á parede. E dinlle a moitas cousas.
- Vou probar. - Coidado, que corta.
Dálle, pero non sei canto fará. E coidado con el.
Per… Si.
Aínda non puiden facer iso. Vaia.
Deus, queres probar ti?
Vou… buscar o baño.
Por que querería a estrela outra estrela?
Xa es unha estrela.
Para rematar, pitos de luz UV,
un reloxo láser e un paraugas blindado.
Un paraugas blindado?
Se queres ser espía,
tes que estar preparado para todo.
- Para iso é o sensor de saúde? - Non.
Rexistra os meus patróns de sono.
Túa avoa adoita terme toda a noite esperto… cos seus ronquidos.
Mira, ti tamén tes un. Xemes!
Dígoche, Ginny.
Eu…
Escondino aquí.
E asumo que o andan a buscar.
Si.
Tras todo este tempo,
trouxéchesme os teus problemas á casa.
Non es o embigo do mundo.
Porque, polo que sei, es ti.
Levo toda a vida tentando non ser coma ti.
Ser a nai que ti non fuches.
Cariñosa, estable, enriquecedora…
- Controladora. - Non!
Presente! Presente na vida dos meus fillos.
- E como vai todo? - Pois moi ben.
E agora que o arranxamos…
O que pensaba.
Vosa filla ódiavos.
Deixástelo todo por ela, pero ódiavos.
Sabes que? Acepto as razóns polas que Alice me odia.
Aceptas ti por que che odio eu?
Odiar é moi forte.
- Seguro que hai… - Dá igual.
Fixen algo que ti non puideches.
Prioricei a miña familia.
E rematamos igual, non?
Dá igual que clase de nai es.
As adolescentes rebélanse.
Eu contra miña nai, ti contra min e ela contra ti.
Só podes desexar que as criaras o bastante ben
para que poidan coidarse soas e que volvan algún día.
Por que querería volver?
Convencícheste de que che mandei insensiblemente
ó internado estadounidense para facerme a vida máis sinxela.
O que convenientemente esqueciches é que suplicaches ir.
E agora gustaríame pasar uns momentos cos meus netos.
Supoño que non terei moitas máis oportunidades, non si?
Xefe, non o entendo. Que as conecta?
Non o sei. Dividídevos en tres equipos e rexistrade os sitios.
Eu visitarei a señora Curtis cando poida.
Hai que esperar pola autorización?
Si, Wendy. Non vou arriscar a miña carreira por ir sen ela.
Creo que teño algo.
Mándoo agora.
Podes crer o desa muller? Culpoume a min de querer marchar.
Si, é unha boa peza, pero segue sendo túa nai.
Aquí?
Veña.
Sacamos esa antes de que marchase ó internado dos EE. UU.
Encántame como sorrí,
aínda que agora entendo que é pola felicidade de quedar soa.
Cando era moza,
non quería formar parte da miña vida.
Aínda que eu tampouco era parte da súa.
Dediquei a miña vida ó servizo
e non me quedou moito tempo para ela, sabes?
Non odio a miña nai.
Xa o sei, querida.
E non creo que me odie a min.
Dixo que morreras.
Non fun perfecta, nin moito menos.
Apeteceríache un té, querida?
De burbullas?
Que?
Perdón, non bebo té.
Non bebes té nin xenebra?
E Emily chámame a min mala nai?
Imos corrixir todo iso. Veña.
Movédevos!
Veña!
- Programas? - Se programo?
Si, encántame todo iso.
RA, RV, RBA, QR, todas as R, si.
Hai que saber de tecnoloxía para entrar no MI6.
Tes que ser James Bond e Q á vez.
Ti entrarías de sobra,
serías o candidato ideal.
Que dis?
Teus pais son espías. Lévalo no sangue.
Pero non son coma eles.
Imos probar algo. Vou ir por ti.
- Que? - Si, vou ir por ti.
Quero que fagas o primeiro que se che ocorra. Tranquilo.
Fágoo seguido, é adestramento normal.
Imos? Tres, dous, un.
Non, por favor!
Miña nai.
Perdón.
Non sabía que sabía facer iso.
Tes puños pequeniños. Acostumeime ós grandes.
- Coouse entre as costelas. - Foi sen querer.
Adestrei para recibilos, tranquilo.
Cantas flexións das feito?
Quince?
Unha carreira ata catro.
Por aquí, veña.
Está aí?
Que é isto?
Isto para min, iso para ti.
"Querida Emily. Se estás a ler isto,
estamos en perigo e seguramente será culpa miña.
Síntoo.
Só quería protexerche a ti
e o anxo que está a medrarche dentro.
Nunca me deixes, porque sería un inútil sen ti.
Sería tristísimo."
Sempre sabes que dicir.
Por que aquí?
Estabamos en perigo e ti, embarazada.
Se o precisabamos, tamén precisariamos a Ginny.
Xa.
Veña.
Por aquí.
Pola porta da cociña.
Tranquilos.
Esperade. Ven.
Alto! Mans arriba.
Non vos movades!
- E os rapaces? - Á sala!
- Atrás! - Atrás ti.
Estades ben?
Mirade, temos o que queredes.
Aquí está a chave.
Deixádeos ir e podemos negociar.
Baron! Sae!
Pobriños.
Chuck.
Sinto decepcionarvos.
Pensaba que vos adestrara mellor.
Rapaces, coméronvos a lingua?
Emily, Matt.
Que pasa aquí?
- Alégrome de vervos. - Vimos como che disparaban!
Idea miña, precisabades motivación para traerme ata ela.
- Traballas con Baron? - Non, el está limpo.
Tiñamos que impedir que falásedes coas vosas vellas unidades
e manchámolas.
Baron está buscando a Gor e a Volka, non traballa con eles.
E os home que me dispararon?
Saudade, tíos.
É incrible o que fan as balas de fogueo.
Chuck!
E por certo…
Dádeme a chave.
Por favor.
Xogas cos nosos fillos.
Tes que deixala ir, Matt.
Despexado.
Que che pasou?
Que que me pasou?
Vós os dous.
Que queres dicir?
Como vai ser culpa nosa?
Pensa, Matt.
Secuestraron dous dos meus mellores axentes,
danse por mortos e a chave, por perdida.
A axencia culpoume e botáronme.
Nun ano, perdera o traballo,
a pensión, a casa, miña muller e meu can!
Pola vosa culpa.
Entón queres vingarte?
Non. Quero diñeiro.
A vinganza é un beneficio máis.
- Sóltaos! - Isto vai ser así.
- Imos saír. - Non fuxirás!
- Córtasme agora? - Sóltaos!
Non interfirades e devolverémolos sans e salvos.
Tranquila.
Non chamedes as autoridades. As tomas de reféns non rematan ben.
Chuck!
Amodo, veña.
Espertaches.
Alice! Leo! Temos que seguir o helicóptero.
- Vistes o número? - Estaba moi lonxe.
- As cámaras de seguridade. - Brillante. Vide.
Volve a cando aterra. Imos ver que temos.
Está ben?
- Si. - Espera.
- Volve ós rapaces. - Vale.
Para aí. Ves iso?
Está a ensinarnos algo.
O anel, leva o anel no polgar.
- Xusto. - O que?
- Un sensor de exercicio. - Ten GPS.
E o teu ordenador?
Conecteime á súa conta. Autenticación en dous factores? Veña.
Coordenadas?
51,5076 graos norte, 0,0994 graos leste.
O Tate Modern.
Di que esta noite pecha para un evento de gala.
Nigel, terás un traxe?
Pois claro, coma bo axente.
Non se pode aparcar. Non está na lista.
Si que estamos.
Dáme iso.
BENVIDOS Ó TATE MODERN
Debín sabelo, é listo.
Seguridade.
Detectores de metal.
Ninguén fará nada.
Atoparémolos, vale?
- Vamos por eles. - Veña.
Gor, non podo esperar aínda que fora pouco tempo.
Díxenche que sería hoxe en Londres.
Catro dos teus rivais viñeron,
así que non a quererás tanto.
Cabrón.
Quere vendela hoxe.
Ide xa!
Grazas por vir con tan pouca antelación,
pero agradecerédelo. Vinde.
- Que di? - Deberían estar aquí.
SUBESTACIÓNS ELÉCTRICAS
Daphne, como vai todo?
Preparado.
Prometinvos un espectáculo
e será o máis eficiente posible.
Mirade á cidade, por favor.
Quero que entendades o que podemos facer. Dálle, Daphne.
Recibido.
SUROESTE 16: DESCONECTADA
Paso dous.
E a nosa.
SUBESTACIÓN DO TATE
- Está demostrándoa. - Quererá a mellor vista.
Daphne, acéndeas todas.
Están xusto aquí.
Se non están, deberían estar debaixo ou enriba.
- Espera. - Que?
Son os homes de Chuck. Veña.
Pechando portas.
Pero non é só un espectáculo de luces.
Daphne, controla a barreira do Támesis.
BARREIRA DO RÍO ACCESO CONCEDIDO
Iso impide que o Atlántico anegue esta gran cidade,
e agora podemos apagala e acendela.
Cando queiramos.
Abrimos a barreira, Daphne?
BARREIRA DO TÁMESIS, POSICIÓN 1
Señor, veña ver isto.
Abrindo portas.
- Déixanos pasar. - E se non?
O que ofrezo hoxe
non é só un disco duro nin ceros e uns.
Hoxe vendo poder.
Se é o que vos gusta,
a chave desbloquearao todo.
A poxa comeza no que creo que é
unha cifra moi razoable.
150 millóns.
Escoito 200 millóns?
Douscentos… cincuenta.
- 250 millóns? - Si.
Vaia, temos gañador! Para o Sr. Ivanov por 250 millóns.
E coñecéndoo, se tedes familia en París,
dicídelles que marchen. E rápido.
Onde ides?
Baron.
Como nos atopaches?
Somos do MI6. Vós, fuxitivos mundiais.
- É o meu. - Saberás que teñen os nosos fillos.
E tamén que pensaches que era axente dobre.
Podes arrestarnos logo, pero déixanos axudar a nosa familia.
No vos vou arrestar agora que sei que non viñestes vender a chave.
Vide con nós.
Veña, imos.
Arriba as mans!
Ti non te movas.
- Chuck! - Cubride a porta!
Solta os meus fillos!
- Bo traballo. - Grazas.
Non collas moitos fumes. A chave.
Chuck!
Equipo 2, levade os rapaces ó barco.
Veña.
Soltádeme!
Soltádeme xa!
Ei!
Onde imos? Soltádeme!
Veña, apurade.
Sentade!
Gor quere a chave.
Non a temos.
Eu non me movería. Aínda dispara moi ben.
Emboscáronnos.
Teñen as motos. Van ó leste.
Collédeos!
- Van á beira norte. - Vou eu!
Coidado que vou!
Veña!
Daphne, imos ó punto de reunión. Trae a chave.
Vou.
Coidado!
Chuck abriu a barreira.
Se chega a mar aberto, os rapaces non lle servirán de nada.
Temos que subir!
Baleiro. A chave non está.
Chuck vai ó leste polo Támesis.
Non.
- Que? - Abriu a barreira.
Chamarei a policía mariña para que manden botes. Pecha a barreira.
Suxeitádesme isto?
Ei, espera!
Teño un bote. Onde estás?
Em, ás 11.
Ó sur.
Baixa e cóllote.
Non poden pechala. Non controlan o sistema.
Onde demo está a chave, Wendy?
- Ola, Coellinny. - Ola.
Só quería saber onde queres que vaia, porque estou listo.
Para todo.
Polo de agora, espera aí.
Pero… Non, eu…
Ostras.
Non o podo crer!
Que medo dá!
É bastante guai.
Todo o foi, a verdade.
Síntocho.
Miña nai, estás ben? Non o gravaches? Non, claro que non.
Está desmaiada.
Miña nai, si.
Vale.
Coellinny, teño a chave.
Nige, boísimo traballo.
Nigel ten a chave.
Repito, Nigel ten a chave.
Dille que peche a barreira xa!
Nige, pecha a barreira.
Si, de acordo. Podo facelo.
Xenial, xusto o que estudaches.
Non sei se cheguei a este capítulo. Merda, perdoa a cabezada.
Imos ver…
Sé bo axente, Nige.
Borrar todo.
Iso non fixo nada. Control, iso é. Control Z.
Tampouco. Un momento.
Perdoa, poderías espertar un momento e botarme unha man?
Non podes, por suposto que non.
Mamá!
Non quededes mirando!
Miña nai.
Podedes axudarvos entre vós?
Ei!
Ven aquí.
Sóltame! Solta!
Os salvavidas!
Dille a Nigel que peche a barreira!
Nigel, pecha a barreira.
Oe, Siri, sabes como…?
Nigel, faino xa!
Perdoa, Coellinny, síntoo moitísimo.
Eu… Paso a paso.
Eu téntoo!
Por favor.
Que?
Ai, marabilloso.
A hostia, está a pasar.
Vale.
Espero non anegar Londres.
PECHANDO BARREIRA DO TÁMESIS
Conseguino?
Veña, vamos!
Veña!
- Confías en min? - Si.
Mamá!
Tranquila, mamá. Alá vou.
Leo!
Que?
Estás ben?
- Vin salvarte. - Que?
Matt!
Vai por el! Tiñas razón, Chuck. As tomas de reféns non rematan ben.
PECHADA
Fíxeno.
Fíxeno! Conseguino!
Víchesme? Non hai ninguén para celebralo,
pero non importa!
Isto é o que facemos no MI6, no programa de adestramento.
Que contenta estou.
O que fixeches hoxe foi incrible.
- De verdade? - Si!
O extintor, o anel no polgar…
Es listísimo.
E eu pensando que te ías asustar.
Como? Pensaches que me asustaría?
Non, iso nunca.
De feito, cando volvamos,
só vamos a xogar á consola todo o día.
- Non che vou deixar saír. - Pódollo contar a Connor?
Non lle podes contar merda. Ímoslles dicir que enfermastes.
Perdón por apertarche tanto.
Faime feliz que esteades ben.
Tranquila, gústame.
- Fixeron as paces. - Si.
Meu Deus, cantas apertas.
Levas moito tempo nos Estados Unidos.
Veña.
Para que o saibades, fun eu quen pechou a barreira.
Bo traballo.
Pero prométeme que nunca volveremos facer isto.
Prometo que nunca volveremos facer isto.
Non, nunca xamais.
Non quero xuralo, pero podemos chegar ó partido.
Sabes que se marca, gañamos?
Para, que o fas peor.
Síntoo, míster. Non vou mirar. Non podo mirar.
Respira fondo.
- Coma un dragón. - Coma un dragón!
Tranquila.
As mulleres da familia non fallan.
É afouta, coma súa avoa.
Si!
Ben!
Si!
Non. Son británica.
Foi miña filla!
Si!
Gañamos!
Ben!
Atrás, Bigotiños.
Veña.
Pasámolo moi ben con vós, pero cando volvedes á casa?
Quen dixo que iamos volver?
- Mamá. - Dime.
Podería ir a casa de Annalise a estudar?
Non tes que mentir.
Se quere celebralo cos teus amigos, deberías facelo.
Non, teño que estudar. Faltamos moito á clase.
Ai, claro.
Se tes o luns libre, queres ver unha peli con nós?
Si, vale. Se é o que queres, eu estou dispoñible.
Vale, ben.
- Estades? - Si.
- Vale. - Pasádeo ben.
Adeus.
Podes chorar, xa marchou.
Non vou chorar.
Estás chorando.
É precioso.
Abrín un arquivo desa tal Annalise.
- Ben. - Se é o seu nome real.
- Non. Non imos facer iso. - Non. Non o facemos.
Se queredes que a vixíe e ó do bigotiño en segredo…
- Teño que protexer a miña neta. - Non é túa neta.
- Vale? - Si.
Confiamos nela, non temos que vixiala.
Por que non pasades un ratiño a soas?
- En serio? - Si.
Podo coidar de Leo.
Podo adestralo e ensinarlle a dureza do SIS.
- De informática. - Ei…
Toda a noite.
Grazas.
Canto tempo sen pasar a noite sen rapaces.
Sabes o que significa iso.
- A durmir. - A durmir.
- Que gana! - Escoita, nosa filla brillou.
- Pois… - Vaia vitoria.
Vaia vitoria.
- Estou orgullosa de ti. - Veña.
Xesusiño, non.
Baron, que fas?
Non podo saudar unha vella amiga?
- Non! - Non!
Coidas dela, Matt?
Por suposto. 15 anos casados.
- Non é o que preguntei. - Temos dous rapaces.
- Dous rapaces. - Es feliz, Emily?
- Si, todo ben. - Veña, tío.
Era un chiste. Non o soportades?
- Vale. - Ben.
Veño por traballo.
Non imos volver. Foi unha vez e non estaba planeado.
- Non viría se non fose serio. - Puideches mandar un correo.
Non atopamos o corpo de Chuck.
Vouvos precisar.
A Matt non tanto, pero a ti si, Emily.
Preciso que recrutedes un membro da familia.
Miña nai estaría encantada de falar contigo…
Non é túa nai.
É teu pai.
Teu pai?
Si. Non che falei del?
Subtítulos: Marcos Carou Balado