Piętnaście lat temu.
Halo?
Mamy potwierdzenie z MI6. Cel w akcji. Działajcie.
Tak jest.
Kocie, dzwonili. Gotowa?
Bo się spóźnimy!
Zaraz będę.
Tak powiedziałaś pięć minut temu.
Jeszcze minutka.
Tak mówisz, kiedy potrzebujesz dwudziestu.
Wyprowadzam samochód.
Nie!
To urodziny dziecka.
Może zostawię…
Oba.
Jeszcze to.
Niezła fura!
Wiesz, że macie limit na wydatki?
Chuck, kamuflaż wymaga poświęceń. Tego nas uczyłeś.
W Makau przegrałeś pół miliona dolców, żeby wkupić się do triady.
Dobra, jak wam się uda, dostaniecie ten wóz.
Serio?
Nie.
Tak czułem.
Jesteście francuskimi handlarzami bronią. Prawdziwi państwo Lemieux zaniemogli.
Pełne skupienie.
Balthazar Gor.
Kiedyś KGB, teraz szef Volki.
Jeden z najgroźniejszych terrorystów Europy
Wschodniej. Świętuje urodziny dziecka, ale nie traćcie czujności.
Wmieszajcie się w tłum i znajdźcie go.
W kamerach go nie widzimy.
Wszystko to dla ośmiolatka? Mały wyrośnie na palanta.
Dziecko można zepsuć na różne sposoby.
Zrób zbliżenie.
Tam.
To żart?
Ale co?
Nie powinienem was sobie przedstawiać. Bzykacie się?
Odgrywamy swoją rolę. Nie znasz podstawowych zasad?
Jak was złapią, musicie lepiej kłamać.
Damy radę. Znasz nas.
Widzimy Gora.
Wiecie, co robić.
Mescal z pomarańczą.
Dzień dobry. Mélodie Lemieux. Ma pan przepiękny dom.
Nazywam się Gor.
Balthazar Gor. Miło mi. Mnie również.
Miłej zabawy.
Dziękuję.
Mam głos i odcisk.
Brawo. Sejf jest na górze, w gabinecie.
Sprawdźmy, czy zadziała.
Balthazar Gor.
Mamy to.
Świetnie.
Co to za sprzęt?
Klucz uniwersalny.
Że co?
Otwiera urządzenia najbardziej krytycznej infrastruktury na świecie. Elektrownie,
tamy, reaktory jądrowe… Gor mógłby wywołać drugi Czarnobyl.
Poważna sprawa.
Schody macie od wschodu. Spadajcie.
Dobra robota. Jedźcie na miejsce spotkania.
Baron Andrews z MI6 będzie na was czekał. Emily, nie mów mu o kluczu. Wiem,
że dobrze go znasz, ale nikomu nie możemy ufać.
Emily! Baron.
Jesteś cała. Zamartwiałem się.
Rzeczywiście, marnie wyglądasz.
Matt?
Emily, kiedy wrócisz do Anglii i zajmiesz się prawdziwym wywiadem?
Kiedy zatrudni prawdziwych agentów.
Ale sprawdzacie się jako agencja turystyczna.
Pozdrowienia od MI6. Nie zarysujcie. Amerykanie bywają brutalni. Udam,
że nie słyszałem.
Zdenerwowany? Wyczuwam zazdrość?
O co?
Sam nie wiem. Chodzi o mój akcent?
Raczej o twoją osobowość. Ale akcent nie pomaga.
Byłaby z was urocza para.
Miłej podróży, Emily. Zawsze miło cię widzieć.
Twój kluczyk.
Nie zarysuj. Siemaneczko, buziaczki, baw się dobrze. Fatalny akcent!
Witamy, jestem Dylan. Wezmę bagaż. Nie, dzięki. Ale napijemy się szampana.
Podaję. Super.
Ja akurat podziękuję.
Bez szampana?
Bez.
Zwykle wznosimy toast.
Wiem, ale na wysokości czuję się odwodniona i nie mam ochoty.
Czyli coś się stało.
Nie wiem co, ale czegoś mi nie mówisz.
Jestem w ciąży.
Możesz powtórzyć?
Jesteś ojcem.
Domyślam się, ale… Chyba nie masz nikogo innego?
Nie, a ty? Tylko ciebie. To na pewno ciąża?
Raczej tak.
Wow! Niezła talia.
Siusiałam na nie.
Nie wiem, jak to widzisz. W sumie, jesteśmy razem od niedawna.
Wchodzę w to.
Jestem z tobą. Moja ukochana urodzi mi kogoś ukochanego.
Wchodzę w to.
Zawsze wiesz, co powiedzieć. Mówię prawdę. Di, szampan! Cała butelka. Piję za dwoje!
Będziemy mieli dziecko.
Szczerze gratuluję.
Na pewno tego chcesz? Bo ja wiem z doświadczenia,
że trudno łączyć rodzicielstwo z tą pracą.
Ja wiem z doświadczenia jak to jest nie mieć rodziny.
Zawsze o tym marzyłem. Ja też.
No co?
To mój chuch?
Wszystko w porządku? Muszę się trochę odświeżyć.
Toaleta nieczynna.
Lot trwa jedenaście godzin.
Przykro mi.
Matt, toaleta nieczynna.
Zostaw ją.
Dawajcie klucz.
Dobra.
Proszę. Puść ją.
Em!
Co ty wyprawiasz? Jest tylko jeden.
Nie ma czasu.
Zadbaj o dziecko.
Co robisz?
Nie puszczaj!
Sam nie puszczaj!
Dobra.
Widzisz polankę?
Trzymaj się.
Cały czas!
Boże! Prędko!
Co z tobą?
Mam pęknięto żebro, ale nie w tym rzecz. Nie możemy tak dalej pracować,
zwłaszcza mając dziecko.
Czyli co? Przechodzimy do cywila?
Wiedzieli, że lecimy samolotem.
Zdemaskowali nas.
Chcesz zniknąć?
Wszyscy pomyślą, że zginęliśmy w samolocie.
To nasza szansa.
Zaczniemy od nowa. Ale musimy zerwać wszystkie kontakty.
Ja nikogo nie mam. Ale co z twoją matką?
Musisz się odciąć.
Żadna strata.
A Chuck?
To tylko kolega, a my jesteśmy rodziną. Zrozumie.
Zrezygnujemy ze swojego życia i kariery? Zostawimy wszystko za sobą?
Właśnie tak. Bo wszystko się zmieniło.
Wiesz, że gdyby nie siła moich ud, już byś nie żył?
Twoje uda ocaliły mi życie.
Nie zginęliśmy.
Naprawdę to zrobimy?
I to jak! Nie wiem, gdzie wylądujemy ani co zrobimy, ale…
Poradzimy sobie.
Wchodzę w to, jeśli chcesz.
Bardzo.
Spadamy.
ZNOWU W AKCJI
Obecnie.
Co to za dzień, mała?
Dzień twojej wielkiej wygranej!
Dziś mecz!
Słuchaj!
Jeśli wygramy playoffy, powiem ci jedno. Może nie chodzi o to,
jakim jestem trenerem, ale…
Dokładnie o to chodzi!
Podniecam cię jako trener?
Wiesz, jak gram w piłkę? Mów!
Jak Messi.
O Boże!
Znowu się spóźnią. Alice! Leo! Śniadanie!
Leo, koniec grania! Zawsze wie!
Alice, rusz się! Myję zęby!
Od dwudziestu minut? Grzebie w telefonie!
Mówiłem, żebyś go jej zabrała.
Sam spróbuj.
Ja się boję.
Jest przerażająca.
Te jej miny!
Alice, zęby masz już czyste!
Idę!
Pamiętasz, jak nas lubiła?
To było wieki temu.
Może przywrócę filmowe poniedziałki z mamą.
To niezły pomysł. Obejrzymy „Creeda”.
I „Creeda Dwa”.
Za dużo oliwki!
Myślisz? Co robiłaś ze swoją mamą, jak miałaś czternaście lat?
Akurat wtedy wysłali ją do Bejrutu, ale zapomniała mi powiedzieć.
Kiepski przykład. Miałam inne dzieciństwo.
W porządku, synu?
Tak.
Grałeś wczoraj po zgaszeniu światła?
Nie!
Tak. Przepraszam.
Za szybko pękłeś, a ja bym się nabrał. Nie pękaj. To gniewasz się czy nie?
Nie zachęcaj go do kłamstwa.
Bo? Wy ciągle kłamiecie.
Słucham? Co powiedziałaś?
Tato, rozmawiałeś po rosyjsku z facetem od klimatyzacji. Jakim cudem?
Miałem taki kaprys. Jak Bobby Brown.
Znasz rosyjski? Troszeczkę. Da svidaniya, Sputnik, Gorbaczow. Biały Rosjanin.
Rozmawialiście o klimatyzacji.
Nauczyliśmy się podstaw rosyjskiego w Korpusie Pokoju.
To było w Kolumbii. Tam się poznaliście.
No tak. Bo się poznaliśmy.
W Kolumbii.
A z Kolumbii pojechaliśmy do…
Rosji.
Przez Belize, które leży obok. Tak! Przez Belize do Rosji.
Kręciliśmy się. Pokój jest potrzebny wszędzie.
Właśnie. A teraz kushay zavtrak!
Co to znaczy?
Jedz śniadanie!
Po południu mam kilka spotkań. Odbierzesz pranie? Jasne.
Musimy też pojechać na zakupy. Wszystko nam wyszło.
Nie pij od rana dietetycznej coli.
Ona zapobiega rakowi.
Skąd ten pomysł?
Oddawaj. Masz embargo.
Możesz je zdjąć?
No co?
Nie radzę.
Czego słuchasz?
Nie znasz.
Pewnie nie. Ale chciałam zapytać, czy masz jakieś plany na dziś po meczu.
Bo?
Może zaprosisz koleżanki, zrobimy mocktaile i wymienimy
się soczystymi plotkami.
Uczę się z Annalise.
Drugie przyłożenie!
Oczywiście. Bo uwielbiasz się uczyć.
Ja mam wolny poniedziałek. Możemy obejrzymy jakiś film?
Nie, dzięki. Na pewno nie chcesz? Dobra.
Ja obejrzę z tobą film.
Tak? Oczywiście.
Nawet „Creeda Trzy”?
Wysmaruję się oliwką, jak Michael B.
Jesteśmy!
Miłego dnia, kotku.
Też cię kocham!
Leo, dziś odbierzemy cię później.
Po co to nosisz?
Jest super. Sprawdza, ile śpię, mierzy mi saturację i ciśnienie.
Ty nie masz ciśnienia.
I jest na ciebie za duży.
Dlatego wkładam go na kciuk.
A może jutro porzucamy trochę piłką?
Wiesz, co to uszkodzenie mózgu?
Tylko porzucamy. Wiesz, że byłem zawodnikiem.
I powinieneś się przebadać.
Przytyk!
Już ja mu pokażę uszkodzenie mózgu! Widzisz?
Co? Znowu ten chłopak.
Skąd to wzięłaś?
Z Amazona.
Daj jej trochę luzu.
Ciągle się z nim spotyka. Trzymają się za ręce.
Pocałowali się!
Słucham?
Czternastolatek z wąsem?
James ma szesnaście lat. Wykluczone!
Wcześniej się nie całowali. A to skąd?
Z Amazona.
A ja dostałem ochrzan, bo kupiłem dmuchawę do liści.
Kurde. Co robimy?
To ona.
Musisz odebrać.
Widziała nas.
Odrzuć.
Musisz odebrać.
Cześć, kotku!
Zapomniałaś czegoś?
Co wy robicie?
Jesteście dziwni. Masz lornetkę?
To mama zaczęła!
Znajdźcie sobie jakieś hobby. Wrócę do domu,
jak skończę się uczyć z Annalise.
Mówiłem, żeby zabrać jej telefon.
Bądź dyskretniejsza.
Mamy sobie znaleźć hobby? Co to niby znaczy?
Ona nie ma pojęcia, o czym mówi.
Ja wybrałam takie życie. Ciekawe,
co by robiła, gdybym znalazła to hobby.
„Mamo, gdzie jesteś? Muszę pojechać tu. I tam. Nie patrz na mnie.
Nie wchodź mi do pokoju. Nakarm mnie! ”
Nastolatki i te ich humory!
Myślą, że nas złamią, ale ja się nie dam.
Boże!
Nie rozumiem. Możesz powtórzyć?
Spadaj, Alexa. Zajmij się sobą.
Polecam apkę do medytacji.
Wpisz hasło.
3 NOWE WIADOMOŚCI
Zaraz będę.
Na górze, po prawej. Mamy alko.
Teraz trafię.
Nieważne.
Co robisz?
Jezu!
Nic. A jednak.
To przez Alice.
Okłamała nas. Nie uczy się z Annalise. Dlatego dzieci trzeba pilnować.
Tak robią inni rodzice.
Nie jesteśmy jak inni. Rozmawialiśmy o tym.
Jesteśmy szpiegami. To nasza praca.
Szpiegowaliśmy terrorystów i watażków. Nie własne dzieci.
Ale tylko popatrz. Nie rób tego.
Samo się odkleiło. Że co?
„Mama ssie”? Tak się to pisze?
Ja nie chcę tu zaglądać.
Tylko zerknę.
Ciekawość to pierwszy stopień do piekła.
Szykuję swoje widły. Proszę! Nie powinnaś jej szpiegować.
Mówisz jak ona.
Co to? Popatrz!
O czym pisze?
„Chemiczna apokalipsa”?
„Chemiczna apokalipsa”.
„Chemiczna apokalipsa”? Myślałem, że odpuścili po zeszłym roku.
A co zaszło?
Nie wiem. Ale chodziło o jakąś dziewczynę.
Czy ty to widzisz? Jest w centrum miasta!
Mogła zablokować namierzanie. To aż za łatwe.
KLUB NOCNY
To klub! Klub?
Sporo się tu dzieje.
Chcesz mnie dobić?
Dawno nie byliśmy na mieście. Córka nas ubiegła.
A nie możemy się też zabawić?
Przepraszam!
Dla mnie Harvey Wallbanger.
Zdrówko!
Tam jest!
Alice Emilio Reynolds, wychodzimy! Już!
Ale ja nie… Ani słowa!
Ty też milcz, Wąsie. Czy raczej „puszku”.
Idziemy!
Nie mogę zostać? Ich rodzicom to wisi.
Może ich nie kochają.
Wychodzimy.
Zostań, Alice. Impreza dopiero się rozkręca.
Zabierz swoje rzeczy.
Szybciej!
Padła kablówka? Dlatego wyszliście tak późno, boomerzy?
Uśmiech, boomerzy!
„Boomerzy”?
Tak, Karen, boomerzy.
„Karen”?
Dajcie nam spokój. Zaraz wychodzimy.
A jak nas zmusisz?
Nie słyszałeś? Dajcie nam spokój,
żebym mógł zabrać swoją
nieletnią córkę z klubu.
Tato!
Dla mnie wygląda dorośle.
Tylko spokojnie.
Wychodzimy.
Nie tak prędko.
Em!
Duszę się!
Nie pomyślałam. Ale chyba nie jest tak źle.
Usuń nagranie.
Nie jesteśmy boomerami. Należymy do pokolenia X.
Wypadamy między kategoriami. Chodźmy już.
Jak weszłaś? Na lewy dowód?
Nie.
Wpuścili czternastolatkę?
Dobrze, mam lewy dowód. Ale chodzę tylko potańczyć.
Kto cię namówił? Wąsacz?
Ma na imię James. Nie lubisz go, bo jest biały.
Twoja matka jest biała.
Tu nie chodzi o Jamesa. Tylko o ciebie.
Wkurza was, że żyję swoim życiem, a nie waszym!
Błagam cię!
Jak mnie znaleźliście?
„Mama ssie”?
Niezbyt trudne hasło!
Włamałaś mi się do laptopa? Czytałaś moje wiadomości?
Twoje? One są nasze! Tak samo jak twój telefon!
Właśnie tak! I dostaniesz szlaban w naszym domu.
Dlatego zapisałam się na małą maturę.
Słucham?
Skończę szkołę i wyjadę daleko na studia.
Aż się zdziwisz! Nie zapłacimy.
Nie powiecie, co zaszło w klubie? Skopaliście im dupy!
A jeden był przystojny.
Nie przeklinaj!
Tego się czepiacie? Gdzie się nauczyliście tak bić?
Chodziliśmy kiedyś na taekwondo.
Kiedy? Jak byliście z Korpusem Pokoju w Japonii?
Nie mówiliśmy nic o Japonii.
A taekwondo jest koreańskie.
Wiele się można nauczyć, nawet na paru lekcjach.
Mam w to uwierzyć? Ale ściemniacie!
Słucham?
My? A kto ma lewy dowód?
Koniec rozmowy.
Koniec rozmowy? Masz szlaban i zobaczymy, co teraz wysmarujesz.
Może mama gada bez sensu, ale chcesz z nią zadzierać
po tym popisie w klubie?
Mam was dość!
To było wariactwo.
Kompletne.
Źle, że to zrobiliśmy? A może dobrze, bo po raz pierwszy od dawna poczuliśmy,
że żyjemy? Fatalnie.
Tak?
Tylko się upewniam.
O czym myślisz?
Wiesz, że uwielbiam nasze życie?
Ale?
Sama nie wiem. Dziś coś nagle kliknęło.
Po raz pierwszy od dawna poczułam się potrzebna.
Jesteś potrzebna. Tylko w inny sposób.
Powiedziałeś rodzicom, gdzie jestem, jamochłonie?
Nie obchodzą mnie twoje zabawy.
Ja się przynajmniej bawię.
Już nie. Dostaniesz taki szlaban, że skończę liceum wcześniej niż ty.
Nie masz ochoty wyskoczyć do Ameryki Południowej?
Zapobiec jakiemuś przewrotowi?
To jednak bywało przyjemne. Skończyłem z przewrotami.
Zrezygnowaliśmy świadomie, żeby chronić swoje dzieci.
Racja. Miałaś te hasła na kompie!
Ukryte!
Chyba za słabo!
Jeśli szpiegują mnie, to ciebie też.
Niech spróbują. Wszędzie mam podwójną autoryzację.
Ale z ciebie nerd!
Nerd, którego nie mogą szpiegować rodzice.
Chciałabym znów poczuć, że żyję!
Niech krew szybciej krąży mi w żyłach. Chcę być znów „ostrą suką”.
Rozumiesz? Kocie!
Wiem, czego ci trzeba.
Jesteś strasznie spięta. Strasznie.
Trzeba tego nam obojgu.
Przeginają.
Ohyda!
Dawaj!
Jeszcze raz!
Lepiej ci?
Tak.
Trochę.
Zdecydowanie muszę wziąć prysznic. Dołączysz?
Jestem brudny!
Dzieciaki już w szkole?
Potwierdzam!
Czekamy na kogoś?
Ja nie!
Chuck?
Cześć! Wszelki duch! Jak leci, Matt?
W porządku. Jak nas znalazłeś?
„Boomerzy rozwalają imprezę”. Ale nie jesteśmy boomerami.
To Chuck?
Uwierzysz? Cześć, Em.
Świetnie wyglądasz. Matt też.
Wejdź. Nie ma czasu.
Że co?
Jeśli ja was znalazłem, reszta też się zjawi.
Minęło piętnaście lat. Nie mamy wrogów. Ja sprzedaję drewniane puzzle.
Gramy w Wordle.
Czego mogą chcieć?
Klucza!
Przepadł w trakcie katastrofy.
Przeszukaliśmy cały teren. Znaleźliśmy pudełko,
martwych białoruskich terrorystów, ale nie klucz.
To wariactwo. Pamiętacie Barona Andrewsa?
Oczywiście. Biały chudzielec. Zabiedzony.
Co z nim?
Myślę, że to on sprzedał was Białorusinom. Pasuje.
Serio? Baron?
To potwierdzone. Pracuje teraz dla Gora. Szukają was i klucza.
Ale my go nie mamy.
Naprawdę!
Jak CIA dowie się, że żyjecie, aresztują was. Musicie zniknąć. Wy i…
Chuck!
Spadamy!
Wiesz, co to znaczy, jeśli nas znaleźli?
Dzieci!
Spadamy!
Kryj się!
Teraz!
Jedź!
Zabili Chucka. Jak dowiedziemy, że nie mamy klucza?
Muszę ci coś powiedzieć.
Obiecaj nie krzyczeć. A gówno!
Zabrałem klucz.
Żeby nie wpadł w niepowołane ręce.
W lewo!
Tutaj.
Czym ci zawiniły te ławeczki? Nie musisz wszystkiego kosić.
Dawno tego nie robiłam.
Ale teraz twój eks kochaś próbuje nas zabić.
Byliśmy na jednej randce! Cały czas gadał o Manchester United.
Przyznajesz, że to była randka! W lewo!
Co ci odbiło?
To miało być zabezpieczenie, na wypadek gdyby nas zdemaskowano.
Za późno!
Gdzie on jest?
W Anglii.
W Foxhound. W domu mojej matki?
Dobrze chronionym. Bo wszyscy chcą ją zabić.
Nie możemy się znów ukrywać. Mamy dzieci.
CIA nas ochroni.
Nie bez klucza. Będzie kartą przetargową. Dostaniemy ochronę. To nic wielkiego.
Ukradłeś broń cyberterrorystów, ukryłeś ją w domu mojej matki,
z którą nie gadam, i zataiłeś to na piętnaście lat.
W twoich ustach brzmi to gorzej. W prawo!
Przeładowuje. Moment.
Broń mu się zacięła.
To chyba żart!
Prędko!
Musimy zmienić samochód.
Wiem. Shane ma szarego priusa. Czeka przy zjeździe na autostradę.
Dzieciaki, odbieramy was wcześniej.
Ruszcie się.
Ale dlaczego?
Nie zjadłeś lunchu. Weź kanapkę na wynos. Musisz jeść, synu.
Dlaczego wam odbija? Chyba tobie!
A nasz samochód?
Długa historia.
Dokąd jedziemy? Na wycieczkę.
Rodzice wiedzą, co robią.
Lecimy do Anglii? Na stare śmieci.
A szkoła? Piłka nożna? Gramy w playoffach.
Szkoły i piłki już chyba nie będzie.
Obawiam się, że to koniec naszego zwycięskiego sezonu.
Bardzo mi przykro.
Mamo, dlaczego lecimy do Anglii?
Świetne pytanie. Odwiedzimy babcię.
Mamy babcię?
Miła niespodzianka, prawda?
Trudno to teraz zrozumieć, ale nie chciałam swojej
matki w waszym życiu. Nie było jej nawet w moim.
Mówiłaś, że nie żyje.
Nieprawda. A jednak.
Śmierć można zrozumieć na wiele sposobów.
Czasem czułam się, jakby umarła.
Była bardzo oziębła i wcześnie wysłała mnie do szkoły z internatem.
Brzmi super.
Chcemy, żebyście poznali babcię, zanim będzie za późno.
Ona umiera?
Nie! To znaczy, wszyscy kiedyś umrzemy. Możemy zginąć w samolocie.
Matt!
Źle to ująłem. Babcia nie umiera.
Gdybyśmy zachowywali się trochę dziwnie, to przez nią.
To znaczy, gdybym ja się tak zachowywała. Ma to sens?
Tak.
To świetnie.
Naprawdę?
Oczywiście, że nie.
Ja skłamałam w sprawie klubu i dostałam szlaban, a ty
cały czas kłamałaś w sprawie babci! Ciszej, młoda damo.
Jestem wam winna wyjaśnienia. Ale jeszcze nie teraz, dobrze?
Mamo?
Kiepsko się czuję.
To znaczy?
Chyba mam chorobę lokomocyjną.
Jeszcze nie lecimy.
Następny! Zacznijmy od kontroli bezpieczeństwa.
Hej!
Sprawdziłem samolot. Nikt nas nie śledzi. To dobrze.
Co znowu? Chyba już czas im powiedzieć?
Właśnie nie. Dochowaliśmy tajemnicy
przez piętnaście lat.
Wytrzymajmy jeszcze dwa dni.
Masz rację. To kłamstwo ich chroni.
Dobrzy rodzice ciągle kłamią.
„Jaki piękny występ!”
No tak. „Nie pojedziemy do Disneylandu, bo akurat jest zamknięty” Moje ulubione!
„Rodzice nie mają tatuaży”
„Trawka wywołuje rozwolnienie”
„Algebra przydaje się codziennie”
„Pi równa się MC gówno prawda”
Dobrze nam idzie. Porządne dzieciaki można wychować,
tylko kłamiąc im prosto w twarz.
Dzięki za dodanie otuchy.
Dzień dobry. Dobrze, że trochę odpoczęliście.
Poduszki wyglądają głupio, ale pomagają.
WITAMY W LONDYNIE
Państwa paszporty?
Proszę.
Dzień dobry.
Rodzina Bakerów.
Dziękuję, pani Baker.
Ja też.
Chodźmy.
Pojedziemy autobusem.
Następny przystanek: parking długoterminowy.
PARKING DŁUGOTERMINOWY
Nasz przystanek.
Nie przyznacie, że to dziwne?
Zdarza się. To dziwne,
ale ludzie wciąż słuchają Michaela
Jacksona. Nie zgubcie się.
Bardzo przepraszam.
Jesteśmy!
Co sądzicie?
To parking.
Dokąd poszedł tata?
Po samochód z wypożyczalni.
Wypożyczyłeś to? Tak. Wskakujcie.
Kojarzę. Atrakcyjna rodzinka. Ojciec to ciacho.
Bez ozdobników. Dziękujemy.
Nie dziwię się, że szukasz jej od piętnastu lat.
Nie jej, tylko klucza.
Proszę wracać do pracy.
Nie zdemaskowali się bez powodu.
Ale potrafią się przyczaić.
Oni tak. Za to dzieci…
Na nich się skupmy.
Trzeba sprawdzić wszystkie kamery. Do tego telefony i ślady cyfrowe.
Nie zawsze będą niewidzialni.
Fuj!
Obrzydliwe.
Co to za papierosy?
I zapalniczka?
Oddaj to!
Jesteśmy w Europie. Tu żyje się inaczej.
A w tym samochodzie jest chociaż Wi-Fi?
Nie. Zrobimy sobie urlop od internetu.
Od razu oddajcie telefony mamie.
Jak się odłączycie, nie zapłacę majątku za roaming.
Takie tam. Kupimy wam tutejszą kartę SIM.
Żartujesz. Nie. Drętwieją mi ręce!
Dzięki.
Leo!
Odłącz się!
Co mamy teraz robić?
To znaczy?
Porozmawiaj z siostrą. Utnijcie sobie pogawędkę.
Zapytaj, czy podoba się jej w Anglii. To inny kontynent. I te same supermarkety.
Miło się w nich spędza czas.
Włączmy coś.
Ale fajny kawałek!
Bez jaj!
Musimy zatankować.
A możemy coś zjeść?
Masz szczęście.
Wysiadka! Dacie nam pieniądze?
Podaj mi plecak. Prędko!
My zatankujemy, a wy kupcie prędko coś do jedzenia.
Chcę resztę. I emenemsy.
Co dla was?
Śniadanie.
Pełne angielskie?
Poproszę.
Proszę. Smacznego.
Macie coś z mniejszą dawką cholesterolu?
Nie! Kaszanka.
Z krwią?
Boże! No wiem.
Popatrz!
Dlaczego nazywam się Jeffrey Baker? I jestem z Alabamy?
Wściekli się na mnie o lewy dowód, a sami mają komplet fałszywych paszportów.
Gotówka czy karta?
Gotówka.
Proszę.
Możesz się tym podłączyć do netu?
Tak, ale rodzice nam zabronili.
Państwo Baker? Zrób to!
Smacznego. Dzięki.
A może rodzice to kryminaliści, uciekający przed policją?
Są zbyt zwyczajni. Grają w pickleballa.
To nic nie znaczy.
Oglądają HGTV.
Robią własny zakwas.
Ile mamy czasu?
Ze trzy kwadranse, zanim rozpozna nas jakiś komputer.
Sprawdzanie kamer na Heathrow zajmie ponad godzinę.
Potem namierzą wóz. Kolejne pół godzinki. Maks.
Nie zdążymy przywitać się z mamą.
Zdążymy.
Dwie minuty. To i tak skrzywi dzieci.
A ściga nas może ktoś
jeszcze poza Baronem.
Jak odzyskamy klucz i pójdziemy do CIA, nasze życie wróci do normy.
Jak możemy ich na to narażać? Jestem straszną matką.
Też nie czuję się jak ojciec roku. A ty jesteś wspaniała.
Wcale nie. Będą nam to zawsze wytykać.
Skąd pewność, że chcą to sprzedać?
Znam ich. Aż za dobrze.
Numer prywatny.
Świetnie, dzięki. Stacja, pięć kilometrów na północ.
Co masz?
Jest jeden Jeffrey R. Baker. Urodzony w Huntsville,
zmarł w pięćdziesiątym drugim. Wiedziałam!
To niczego nie dowodzi.
Miejmy nadzieję, że oni się nie zorientują.
Zwykle w ogóle mnie nie słuchają.
Co jest?
Ja cię!
Robimy coś?
Niby co?
Zawsze nabzdyczona.
Dzwońcie na numer alarmowy!
Tu jest inny!
Mamo! Nic jej nie będzie.
Dzieci!
Co to było? Jedziemy! Co tu zaszło?
Wzięliście resztę?
A emenemsy? Dlaczego się biliście?
Nieważne. Jedziemy!
Wsiadajcie! Widzieliście to, co ja?
A widziałaś, co zrobiliśmy? Kocham twoją niezależność,
ale teraz wsiadaj do cholernego samochodu!
Ty przeklinasz?
Zapnijcie pasy! Szybko!
Dlaczego go potrąciłaś? I dlaczego do nas strzela?
Wszystko będzie dobrze.
Jesteśmy współwinni?
Baron.
To oni.
Zawracaj.
To broń?
Tato, co ty robisz?
Mamo, nie ten pas! Wiem, co robię!
Dlaczego próbujecie zabić tych ludzi? Nie próbujemy.
Gdybyśmy próbowali, już by, kurwa, nie żyli.
Wszystko będzie dobrze.
Słucham?
Tata strzelał do ciężarówki i zrobił sobie miotacz ognia,
a ty zamordowałaś tę laskę. Nie zamordowałam.
Tylko pozbawiłam przytomności.
I to nie żadna laska. Tylko kobieta, którą mama prawie zabiła. Powiedzcie,
kim jesteście. Spokojnie.
No dobrze. Byliśmy z mamą w NZR.
W czym?
Nieoficjalnym zespole reagowania CIA.
Byliśmy szpiegami.
Szpiegami?
Jak Jason Bourne? Tylko wszystko pamiętamy.
Wiedziałam, że kłamiecie,
ale wydawaliście się za
mało cool na szpiegów.
Jesteśmy cool z innych powodów. No raczej!
Zlałbyś tatę Connora?
To weganin!
A tatę Sydneya? Widziałeś go?
Każdego tatę ze szkoły?
Tak. Chociaż nie jednocześnie.
Już nie walczymy. Odeszliśmy. Nie tak to wyglądało. To też szpiedzy?
Terroryści albo najemnicy.
A to lepiej?
Za terrorystami stoi ideologia, najemnicy walczą dla pieniędzy.
Pewnie się boicie, ale ochronimy was. To nasza praca.
Jak dotąd, świetnie wam idzie.
A kto zdradził naszą lokalizację? Nie wtrzymaliście bez netu przez godzinę?
Co było tak ważne?
Googlowaliśmy kim jesteście.
Po prostu waszymi rodzicami.
Zaraz! Można tym wejść do sieci?
Ja potrafię.
Jesteś taki mądry! Pokaż!
Co jest?
Gry są zbyt brutalne.
Tylko gry?
Świetnie strzela.
Poszczęściło mu się. Nie rozdmuchuj.
Nie sądziłam, że jest aż tak dobry.
Dziękuję.
Czeczeńska dziara z więzienia. Volka?
Skąd wiedziałeś o stacji? Wtedy jeszcze nie namierzyliśmy dzieci.
Podsłuchuję Volkę. Piętnaście lat temu próbowali
przejąć klucz. Czułem, że znów spróbują.
Co za refleks!
Miło, że doceniasz.
Śledziliśmy profile dzieciaków. Był sygnał z konsoli chłopca.
Miałeś rację: dzieci.
Niestety, już nas widzieli. Śledźcie satelitarnie tego land rovera.
Nie ujechała daleko.
Nie ujechali.
Oni.
Namierzą ciężarówkę. To nam nie pomoże.
Może ja będę mówił. Żebyście się… nie pożarły.
Świetny pomysł. Wytłumacz mamie,
dlaczego do jej domu jadą właśnie
wyszkoleni mordercy.
Dzieciaki, pobudka!
Jesteśmy na miejscu.
To dom babci?
Tu dorastałam. I stąd chciałam uciec.
Należysz do rodziny królewskiej? A my?
Nie! Babcia ukręciła w latach siedemdziesiątych
parę interesów na boku.
Em!
No co?
Wpisz kod.
Chodźmy poznać babcię!
Dom babci jest super.
Dlaczego chciałaś wyjechać?
O matko!
Dlatego.
Cześć.
A, to ty.
Cześć, mamo. Wciąż mordujesz?
Nie prowokuj. Nadal mam świetne oko.
To twoje wnuki. Nie zastrzel ich.
Większe niż na zdjęciach. Zdjęciach?
Matthew kilka przysłał.
Tak?
Mój drogi?
Jak się miewasz? Wysłałem kilka i przekierowałem
je przez różne kraje, nie do namierzenia.
Babcia powinna wiedzieć, jak dorastają jej wnuki.
Nie publikowała tych zdjęć.
Uściskamy się?
Jestem Angielką. My się nie ściskamy.
Ale możesz zabrać martwego ptaka.
Zabierz. Ona ma broń.
Nie wiem, czemu zawdzięczam wizytę, ale wejdźcie.
Już dobrze.
Zostaw!
Emily, pamiętasz swój dom?
Jak mogłabym zapomnieć?
Super!
Nie wchodź tam.
Niczego nie dotykajcie.
Tu jest jak w Fort Knox.
Zawsze tak węszą?
Są ciekawe.
Szukają trufli, jak dziki?
Czego się napijecie?
Miło, że proponujesz, ale musimy tylko coś zabrać i uciekać.
Umówimy się jakoś na później.
Bzdura. Już jesteście.
Trochę wcześnie na drinki, Ginny.
Zawsze taka prawa! Musiała zostać Amerykanką.
Wciąż mówi o mnie w trzeciej osobie.
Wybacz, ale przywykłam, kiedy zniknęłaś.
Dla ciebie mescal z pomarańczą.
Prawda?
Nie wiem, skąd wiedziała.
A ty, maleńka? Pijesz już dżin?
Babcia żartuje. Nadchodzę. Ginny, moja świnko!
Świnko?
Widziałaś mój napój z granatu? Konam!
Aż czwórka gości!
Przychodzicie w pokoju?
To mój Nigel.
Jezu. Widziałem język!
Przepraszam za mój strój. Nie spodziewałem się gości.
A ja – tego.
Akurat trenowałem.
Do czego?
Czekam aż ona uzna, że nadaję się do MI6. Jestem jej nowym projektem.
Wielki N?
To moja córka.
Emily.
Nie!
Tak!
Em-zo!
I jej mąż, przystojniak Matthew. Matty! Zauważyłem.
I ich dzieci. Alice i Leo.
Uwielbiam dzieci!
To prawda!
Są takie niewinne. Muszę coś powiedzieć, bo się uduszę!
Chcecie mi mówić „dziadku”?
Nie!
Trudno. Skomplikowana sprawa. Ale wy nie musicie mnie
traktować jak ojca. Słucham?
Bo zależy mi raczej, żebyście widzieli we mnie… przyjaciela.
Marne szanse.
To co z tym dżinem?
Mają czternaście i dwanaście lat. Piją wodę albo sok.
Może przejdźmy do sedna. Śpieszymy się. Nigel?
Oprowadzisz dzieci?
Swoje wnuki? Oczywiście! Dziadek na ratunek!
Lubicie niesamowite rzeczy? Pokazać wam swój gabinet?
Dawaj!
Proszę.
„Nie chodzi o twój akcent, tylko o charakter”
Matt, taki przewidywalny!
Ona musi się z nim potwornie nudzić. Dzięki.
No co?
Klucz. Mamy informacje z różnych kanałów, że wraca do gry. A samochód?
Satelity namierzyły go do tego miejsca,
ale od dziesięciu minut chmury są zbyt gęste.
Świetnie.
Są pewnie w promieniu ośmiu kilometrów. To dawna fabryka amunicji. To ferma.
I tor wyścigowy. A to?
Nie wiem.
AKT ZAŁOŻYCIELSKI SPÓŁKI Z O.O.
Ziemia jest zapisana na fundację z siedzibą na wyspie Man. Fox Hunter.
Fox Hunter? Skąd to kojarzę? Ginny Curtis.
Legenda MI6.
Kiedy spadaliśmy, zabrałem coś wartościowego.
Warto się zabezpieczyć. Zdrówko! Zawsze go lubiłam.
Posłuchaj reszty.
Jak widać, nie ma tu nic ciekawego.
To twój gabinet? Co robisz?
Zapytaj raczej, czego nie robię.
Ale gdzie pracujesz?
Masz jakąś posadę?
Tu trzymam sprzęt, że tak powiem.
Opanowałem wszystko. Sztylety, nunczako. Policyjną pałkę. Au! I mordercze gwiazdy.
Mój konik.
Ściana jest za gruba. Zawsze trafiam.
Spróbuję.
Tylko ostrożnie. I tak sobie pewnie nie poradzisz.
Uważaj na moje gadżety.
To mi się jeszcze nie udało. Brawko.
Też spróbujesz?
Poszukam łazienki.
Gwiazda nie potrzebuje drugiej gwiazdy.
Już błyszczysz. Mam też papierosy UV, laserowy zegarek i kuloodporny parasol.
Kuloodporny parasol?
Szpieg musi być gotowy dosłownie na wszystko.
Dlatego nosisz obrączkę?
Dzięki niej sprawdzam, czy dobrze śpię.
Twoja babcia nie daje mi zasnąć po nocach. Tak chrapie.
Też taki masz. Piąteczka!
Chodzi o to, że… ukryłem go tutaj.
Pewnie ktoś go szuka.
Tak.
Po tylu latach ściągacie na mnie swoje kłopoty.
Nie zawsze chodzi o ciebie.
Bo zwykle chodzi o ciebie.
Całe życie próbuję cię nie przypominać. Być inną matką. Kochającą, stabilną,
troskliwą.
Natrętną.
Przede wszystkim obecną w życiu dzieci.
I jak ci się układa?
Bardzo dobrze. A skoro już to wyjaśniliśmy…
Tak czułam. Córka cię nienawidzi.
Mimo że zrezygnowałaś
dla niej z wszystkiego.
Ja jakoś przeżyję nienawiść Alice. Ale czy ty dasz sobie radę z moją?
Nienawiść to takie mocno słowo. Nieważne.
Zrobiłam coś, do czego nie byłaś zdolna. Wybrałam rodzinę zamiast kariery.
Skończyłyśmy tak samo.
Nieważne, jaką jesteś matką. Nastolatki się buntują.
Jak ja wobec matki, ty wobec mnie, a twoja córka wobec ciebie.
Możesz tylko liczyć, że wychowałaś ją na osobę samodzielną.
I że kiedyś do ciebie wróci.
Po co miałabym wrócić?
Wmówiłaś sobie, że wysłałam cię do szkoły w Ameryce,
żeby ułatwić sobie życie.
Wolałaś zapomnieć, że sama o to błagałaś.
A teraz chcę spędzić trochę czasu z wnukami.
Bo pewnie nie będę już miała wielu szans.
Nie rozumiem, szefie. Co je łączy?
Sam nie wiem. Podzielcie się na trzy zespoły.
Ja pojadę do pani Curtis, jak tylko wywiad to zatwierdzi.
To konieczne?
Tak, Wendy. Nie wpadnę do jej domu, żeby zniszczyć sobie karierę.
Chyba coś mam.
Wysyłam ci to.
Wyobrażasz sobie? Obwinia mnie, bo chciałam wyjechać!
Niezły z niej numer, ale jest twoją matką.
Tutaj?
Chodź.
Zrobiliśmy je, zanim wyjechała do szkoły w Ameryce.
Uwielbiałam, jak się uśmiechała. Teraz już wiem,
że cieszyła się z wolności.
Jako nastolatka nie interesowała się moim życiem.
Może dlatego, że mnie przy niej nie było.
Poświęciłam się służbie. Miałam mało czasu dla córki.
Ja nie nienawidzę mamy.
Wiem, słonko. Ona chyba też mnie nie nienawidziła.
Powiedziała, że nie żyjesz.
Daleko mi do ideału.
Napijesz się herbatki?
Takiej z kuleczkami? Słucham?
Nie piję herbaty.
Herbaty ani dżinu? A wedle Emily to ja jestem złą matką?
Musimy to nadrobić.
Ruchy!
KODOWANIE DLA OPORNYCH
Kodujesz?
Ja?
Oczywiście! Uwielbiam te wszystkie VR, AR, QR! Każde R!
Do MI6 nie przyjmą teraz byle kogo. Trzeba być jak James Bond i Q w jednym.
Ty byś się dostał.
Jako idealny kandydat.
To znaczy?
Jesteś dzieckiem szpiegów. Masz to we krwi.
Nie przypominam ich.
Spróbujmy czegoś. Podbiegnę do ciebie.
Za chwilę. Zrób pierwsze, co ci przyjdzie do głowy.
Nie skrzywdzę cię.
Ciągle robię takie ćwiczenia. To normalna procedura. Trzy, dwa, jeden!
Nie, proszę!
Przepraszam. Nie wiedziałem, że potrafię.
Masz małe pięści. Przywykłem do dużych.
Trafiłeś między żebra. Nie chciałem.
Umiem przyjąć cios. Spokojnie. Ile robisz pompek?
Piętnaście?
Dobra, do czterech.
Tędy.
Chodź.
Jest?
Co to?
Dla mnie i dla ciebie.
„Emily, jeśli to czytasz, grozi nam niebezpieczeństwo,
zapewne z mojej winy”.
„Wybacz. Chciałem tylko chronić ciebie i nasze maleństwo. Nigdy mnie nie opuszczaj,
bo bez ciebie nie dam rady. Byłbym zbyt smutny”.
Zawsze wiesz, co powiedzieć.
Dlaczego ukryłeś go tutaj?
Wiedziałem, co nam grozi, a ty byłaś w ciąży. I wiedziałem,
że jeśli będzie nam potrzebny, to przyda się też pomoc Ginny.
Chodź.
Tędy.
Drzwi kuchenne.
Już dobrze.
Zaczekajcie.
Stać! Ręce do góry! Nie ruszać się.
Gdzie nasze dzieci?
W salonie. Ruchy!
Odsuń się. Sam się odsuń.
Wszystko dobrze?
Mamy to, czego szukacie.
Klucz. Jest tutaj.
Puśćcie dzieci, to się dogadamy. Baron! Wyjdź!
Kochani!
Chuck?
Przykro mi.
Myślałem, że lepiej was wyszkoliłem.
Co tak cicho, dzieciaki?
Emily, Matt?
Co to ma być?
Dobrze was widzieć.
Widzieliśmy, jak cię zastrzelili.
Zgadza się. Uznałem, że przyda się wam motywacja.
Jesteś w zmowie z Baronem?
On jest czysty jak łza. Ale nie chcieliśmy,
żebyście poszli z płaczem do dawnej jednostki.
Baron ściga Volkę. Nie pracuje dla nich.
A ci, którzy do mnie strzelali?
Przywitajcie się.
Nie wyobrażacie sobie, co można dziś wyczarować.
Przy okazji… wezmę klucz.
Proszę.
Pogrywasz naszymi dziećmi.
Czas odpuścić.
Czysto!
Co z tobą?
Co? To wszystko przez was!
Słucham? To niby nasza wina?
Pomyślmy! Ktoś porwał dwoje moich najlepszych
agentów. Uznano, że zginęli,
a klucz przepadł. Agencja obwiniała mnie i trafiłem
na zieloną trawkę. W rok
zostałem bez pracy, emerytury, domu, żony, a nawet psa!
Właśnie przez was!
Czyli to zemsta?
Chodzi tylko o pieniądze. Zemsta to bonus.
Oddawaj nasze dzieci!
Teraz spokojnie się wycofamy.
Nic z tego. Na pewno chcesz mi przeszkodzić?
Puść je! Jeśli nie namieszacie, już jutro do was wrócą.
Spokojnie, kochanie.
Nie wzywajcie policji. Porwania rzadko dobrze się kończą. Chuck!
Powoli…
Ocknęłaś się!
Alice, Leo!
Trzeba namierzyć helikopter.
Ktoś zapisał numer?
Byli zbyt daleko.
Kamery!
Genialnie. Tutaj.
Cofnij aż do chwili lądowania.
Jest cały?
Tak. Zaraz!
Wróć do dzieci.
Zatrzymaj i przybliż.
Widzisz?
Coś nam pokazuje. Ma swoją obrączkę.
Tak!
Że co?
Sportową opaskę na palec.
Ma GPS.
Gdzie twój komputer?
To jego konto. Podwójne zabezpieczenie? Błagam!
Współrzędne?
Pięćdziesiąt jeden stopni na północ,
zero przecinek dziewięćdziesiąt dziewięć na zachód.
Tate Modern.
Świetnie.
Dziś wieczorem jest tam impreza zamknięta. Nigel, nie masz przypadkiem smokingu?
Mam. Jak każdy porządny agent.
Nie wjedziecie. Nie ma was na liście.
Oczywiście, że jesteśmy. Ja to wezmę.
Mogłem zgadywać. Chuck się zabezpieczył.
Wszędzie wykrywacze metalu.
Nikt się nie przemknie.
Znajdziemy ich.
Chodźmy.
Nie, Gor, nie mogę czekać. Wisi mi, że nie zdążysz.
Mówiłem, że masz być w Londynie. Czterech twoich konkurentów dotarło,
więc może za mało ci zależy.
Dziękuję, że tak prędko państwo przybyli. Na pewno nie pożałujecie. Zapraszam.
Co masz?
Powinni tu być.
Londyńskie elektrownie.
Daphne, jak się mamy?
Gotowe.
Obiecałem państwu pokaz i chcę pokazać jak najwięcej. Proszę spojrzeć na miasto.
Zobaczmy, co jest możliwe. Daphne, teraz.
Odbiór.
Krok drugi.
Jeszcze my.
Demonstruje klucz.
Chciał mieć dobry widok.
Daphne, włącz wszystko.
Powinni tu być.
Jeśli nie tu, to albo nad albo pod nami.
Moment!
Ludzie Chucka. Chodź.
Drzwi się zamykają.
Ale to nie tylko pokaz świateł.
Daphne, zapora na Tamizie.
DOSTĘP DO TAMY UZYSKANY
Dzięki niej Atlantyk nie zalewa miasta. A my mamy nad nią teraz pełną kontrolę.
Zrobimy, co zechcemy.
Może ją otworzymy?
Szefie, proszę spojrzeć.
Drzwi otwarte.
Lepiej nas wpuśćcie.
Bo co?
Nie sprzedaję wam tylko dysku i ciągów zero-jedynkowych. To prawdziwa władza.
Jeśli jej pragniecie, ten klucz jest dla was.
Em!
Zacznę od, moim zdaniem, bardzo rozsądnej kwoty.
Czyli od stu pięćdziesięciu milionów.
Kto da dwieście milionów?
Dwieście… pięćdziesiąt! Milionów?
Tak!
Mamy zwycięzcę. Dwieście pięćdziesiąt milionów
od pana Ivanova. Jak go znam,
radziłbym wam szybko wywieźć
bliskich z Paryża.
Dokąd to?
Baron.
Jak nas znalazłeś?
Jestem z MI6, a wy jesteście zbiegami. To moja praca.
Wiesz, że porwali nam dzieci?
I że miałaś mnie za podwójnego agenta.
Aresztujesz nas później. Teraz musimy ratować rodzinę.
Nie aresztuję was. Bo już wiem, że nie chcieliście sprzedać klucza.
Chodźcie.
Ręce do góry!
Państwo wybaczą?
Nie ruszać się.
Chuck!
Wypuść moje dzieci!
Brawo!
Miło, że doceniasz.
Niech ci to nie uderzy do głowy. Szukaj klucza.
Chuck!
Dwójka, zabierzcie dzieciaki na łódź. Prędko!
Puszczaj!
Dokąd idziemy? Zostaw!
Szybciej.
Gor chce klucz. Nie mamy go.
Lepiej się nie ruszaj. Wciąż ma świetne oko.
Płyną na północ.
Jadę tędy.
Uwaga!
Daphne, czekaj z kluczem w umówionym miejscu.
Rozkaz.
Z drogi!
Chuck otworzył tamę. Jak wypłynie na pełne wody,
dzieci nie będą mu potrzebne.
Musimy wejść na pokład!
Pusto. Ani śladu klucza. A Chuck płynie na wschód.
TAMA OTWARTA
O nie!
Otworzył tamę.
Zawiadomię policję rzeczną. A ty zamknij tę tamę.
Możesz potrzymać?
Stać!
Mam transport. Gdzie jesteś?
Na godzinie jedenastej, od południa.
Przejmę cię.
Nie mogą zamknąć tamy. Ktoś obszedł system.
Gdzie ten przeklęty klucz?
Cześć, świnko.
Chciałem zapytać, czy jestem potrzebny, bo jestem gotowy. Dosłownie na wszystko.
Chwilowo tam zostań. Ale ja…
Nie wierzę, że to się dzieje!
Wygląda to strasznie!
Ale też bardzo imponująco. Jak cała ta stłuczka.
Przepraszam!
Nic pani nie jest? Nie nagrała pani tego? Szkoda…
Świnko, mam klucz.
Nige, jesteś boski!
Nigel ma klucz. Powtarzam: klucz u Nigela.
Niech natychmiast zamknie tamę!
Zamknij tamę.
Oczywiście. Dam radę.
Właśnie tego się uczyłeś.
Nie doszedłem do tego rozdziału. Szlag. Wybacz, że cię znokautowałem.
Bądź grzecznym agencikiem! Kasuj, kasuj!
Nic się nie dzieje. Już wiem. Control plus Z.
Znowu nic. Sekunda.
Przepraszam, możesz się ocknąć i trochę mi pomóc?
Oczywiście, że nie!
Mama!
Nie stój tak!
Boże!
Pomożecie sobie nawzajem?
Chodź tu!
Zostaw mnie! Spadaj!
Kapoki!
Niech Nigel zamknie tamę!
Zamknij tamę!
Siri, powiedz jak…
Zrób to!
Naprawdę się staram, świnko. Słowo! Ale wszystko po kolei.
Błagam!
No i pięknie!
To się dzieje.
Żeby tylko nie zalało Londynu.
Zamykanie.
Udało mi się?
Spadamy! Szybko!
Mamo! Ufasz mi?
Tak!
Mamo!
Nie musisz.
Leo!
Jesteś cały?
Jeszcze cię uratuję.
Co?
Matt!
Załatw go! Miałeś rację. Porwania nie kończą się dobrze.
Tama zamknięta.
Udało mi się! Udało mi się! Widzieliście? Nie mam z kim świętować, ale to nieważne!
Tak się to robi w MI6! Na stażu.
Zrobiłeś coś niewiarygodnego.
Serio?
Ta gaśnica i obrączka. Jesteś taki mądry. Jak mogłem sądzić, że pękniesz?
Naprawdę tak myślałeś? Przenigdy. A jak wrócimy,
będziemy grać przez cały dzień w gry wideo i nie wypuszczę cię z domu.
Ale mogę powiedzieć Connorowi?
Pogięło cię? Powiemy wszystkim, że mieliście mononukleozę.
Przepraszam, że tak cię ściskam. Ale to z radości.
Spoko, to miłe.
Dobrze, że się dogadały.
Prawda?
Ile tu uścisków!
Za długo byłaś w Ameryce.
Chodźmy. Wiecie, że to ja zamknąłem tamę?
Brawo, stary!
Obiecaj, że tego nie powtórzymy.
Obiecuję. Żadnych powtórek. Nigdy!
Za to zdążymy na najważniejszy mecz.
Jak strzeli, wygramy. Bo zapeszysz!
Sorki, trenerze. Ale nie mogę na to patrzeć.
Głębokie oddechy!
Jak smok! Właśnie tak!
Kobiety w tej rodzinie zawsze trafiają. A ona nie zna strachu. Jak jej babcia.
Pozostaję Angielką.
To moja córa!
Wygraliśmy!
Odsuń się, Wąsie. Nie zbliżaj się.
Miło było was gościć. A kiedy wracacie do domu?
Kto powiedział, że wracamy?
Mamo? Tak, kotku?
Mogę się później pouczyć z Annalise?
Nie musisz kłamać. Uczcij wygraną ze znajomymi.
Muszę się pouczyć. Przepadło nam sporo szkoły.
Oczywiście.
A jeśli masz wolny poniedziałek, może obejrzymy jakiś film?
Oczywiście. Jeśli na pewno chcesz.
Fajnie. Idziemy?
Bawcie się dobrze.
Możesz płakać. Już poszła.
Nie płaczę.
Płaczesz. To urocze.
Założyłam teczkę tej Annalise. Świetnie.
Jeśli to jej prawdziwie imię.
Nie o to nam chodziło.
Trzeba sprawdzić ją i tego wąsacza, dyskretnie. Chodzi o moją wnuczkę.
Ona nie jest twoją wnuczką.
I nie sprawdzamy jej znajomych.
A może zróbcie sobie wolne? Naprawdę?
Ja zajmę się Leo. Odpytam go z protokołu wywiadu.
Informatycznego.
Wróćcie rano.
Dzięki.
Pierwsza noc bez dzieci od wieków.
Wiem, co to oznacza.
Sen!
Nasza córka rządzi! Wygraliśmy! Wygraliśmy!
Jestem z ciebie dumna.
Jezu, nie!
Baron, co jest?
Nie mogę wpaść do starej znajomej? Nie!
Dbasz o nią?
Jesteśmy małżeństwem od piętnastu lat.
Nie o to pytałem.
Mamy dwójkę dzieci.
Dwójkę!
Jesteś szczęśliwa? U nas wszystko gra!
Tylko żartuję. Nie znacie się.
Wpadłem służbowo.
Nie wracamy. To był jednorazowy wyskok.
Sprawa jest poważna.
Fajnie, ale mogłeś napisać maila.
Nie znaleźliśmy ciała Chucka.
Potrzebuję was. Ciebie średnio, ale ty, Emily,
musisz zrekrutować kogoś ze swojej rodziny.
Mama chętnie do was dołączy. Sam zapytaj. Nie mama.
Twój tata.
Tata?
Nie opowiadałam ci o nim?