[podniosła muzyka]
[muzyka cichnie i ustaje]
[piosenka Doo Wop (That Thing) w wykonaniu Lauryn Hill]
15 LAT TEMU
[dzwoni telefon]
- [mężczyzna] Tak? - [mężczyzna 2] Mamy potwierdzenie z MI6.
Cel na miejscu. Ruszajcie.
Dobra.
[nadal piosenka]
[pukanie]
[mężczyzna] Zadzwonili, skarbie. Gotowa?
Ale serio, bo się spóźnimy.
- [kobieta] Już idę! - Pięć minut temu też „już szłaś”.
- [kobieta] Jeszcze minutkę! - Przecież wiem, że „minutka” to 20 minut.
Dobra, idę po samochód.
[ryk silnika]
[nadal ta sama piosenka]
[piosenka gra w aucie, urywa się]
Czekaj.
- Hm? - To urodziny dziecka.
To pewnie lepiej…
[złowroga muzyka]
- Oba. - Serio?
I… [szeptem] ostatnia sprawa.
Fajna fura.
Wiesz, że macie ograniczony budżet, nie?
Przykrywka musi być wiarygodna. Sam nas tego uczyłeś, Chuck.
[kobieta] A Makau?
Przepuściłeś pół miliona, żeby zaufały ci triady.
[Chuck] Jak wam się dziś uda, pozwolę wam zatrzymać auto.
Serio?
- Nie. - Tak myślałem.
Będziecie handlarzami bronią.
Prawdziwi państwo Lemieux są niedysponowani.
Skupcie się. Jazda.
Balthazar Gor.
Były agent KGB, obecnie szef Volki.
Groźny terrorysta z Europy Wschodniej.
To urodziny jego dziecka, ale nie lekceważcie go.
Wtopcie się w tłum i go znajdźcie.
Na kamerach go nie widać.
Taka impreza dla ośmioletniego dziecka? Nie ma bata, żeby nie wyrosło na dupka.
[kobieta] Dziecko można skrzywdzić na wiele sposobów.
Przybliż. Tutaj.
No chyba sobie żartujecie.
- Co? - Co jest?
Trzeba było was nie zapoznawać. Sypiacie ze sobą.
Odgrywamy role na potrzeby misji.
Taka praca. No błagam.
Jeśli was złapią, kłamcie wiarygodniej.
Poradzimy sobie. Znasz nas.
[nadal złowroga muzyka]
Widzimy Gora.
No to wiecie, co robić.
[wokół niewyraźne rozmowy]
Mezcala z twistem.
Ach. Dzień dobry.
Mélodie Lemieux.
Ma pan przepiękny dom.
Nazywam się Gor.
Balthazar Gor.
Miło mi.
To mnie jest miło.
[niewyraźny szept ochroniarza]
- Życzę udanej zabawy. - Dziękuję.
Zdobyłam głos i odciski.
[Chuck] Dobra robota. To do sejfu.
Jest w gabinecie Gora.
[piosenka L-O-V-E zespołu Hit Crew]
Upewnijmy się, że się przeniósł.
[szmer i piknięcie]
- [piknięcie] - [głos Gora] Balthazar Gor.
[cichy szmer]
- Mamy urządzenie. - [Chuck] Super.
- Co to, Chuck? - Klucz ICS.
- Co? - [Chuck] Klucz do systemów.
Daje dostęp do krytycznej infrastruktury na całym świecie.
Do elektrowni, zapór, reaktorów.
Gor mógłby wywołać kolejny Czarnobyl.
Słowem: poważna sprawa.
[piknięcie]
[głośny alarm]
[piosenka L-O-V-E głośniej w tle]
- [stęknięcia] - [okrzyki]
Wyjdźcie od wschodu.
Ruchy.
- [brzdęk naczyń] - [okrzyki ochroniarzy]
- [stęknięcia] - [okrzyki bólu]
Dobra robota. W punkcie ekstrakcji będzie czekał Baron Andrews z MI6.
Emily… nie wspominaj mu o kluczu.
Wiem, że coś was kiedyś łączyło, ale… nikomu nie możemy ufać.
[piosenka się wzmaga]
[piosenka osiąga apogeum i ustaje]
[powolna, złowroga muzyka]
- Emily. - Baron.
[z brytyjskim akcentem] Drżałem o twój los.
- Może to po prostu gorączka. - Matt.
Emily, kiedy przyjedziesz do Anglii pracować w prawdziwym wywiadzie?
- Gdy będzie mieć prawdziwych agentów. - [Baron chichocze]
Ale jako biuro podróży radzicie sobie pierwsza klasa.
MI6 stawia. Nie porysujcie. Wy Amerykanie bywacie niedelikatni.
- To żadna krytyka. - Trafiłem w czuły punkt?
- To zazdrość? - Niby o co?
[Baron] Nie wiem. Wyczuwam zazdrość.
Może o akcent?
Razi mnie charakter, nie akcent. Ale akcent nie pomaga.
Bylibyście słodką parą.
[szum silników]
Miłej podróży, Emily.
- Zawsze miło cię widzieć. - [Emily] Aha!
- [pstryknięcie] - Trzymaj.
Nie porysuj. Serwus.
[udając brytyjski akcent] Dobra, szefuńciu.
Twój akcent leży.
[złowroga muzyka z elementami gitarowymi]
Witam na pokładzie. Jestem Dylan. Może wezmę bagaże?
Nie trzeba. Ale się napijemy.
Macie szampana?
- Oczywiście. - [Matt] Dziękuję.
Ja podziękuję. Dla mnie nie trzeba.
Nie pijesz?
- Nie. - [Matt] Serio?
Zwykle po misji wznosimy toast.
Tak, ale wiesz.
Wysokość, odwodnienie…
Jakoś nie mam ochoty na szampana.
Dobra.
Czyli coś się stało.
[narastający szum silników]
- Tak? - Tak.
Nie wiem co, ale coś na pewno.
Jestem w ciąży.
Że… Że co?
A ty jesteś ojcem.
Tak… Tak się domyśliłem, ale… Chyba nie masz kogoś innego?
Nie, a ty?
Nie!
- Tylko ciebie. - [szmer rozpinanego zamka]
Z tą ciążą to pewne?
Raczej tak.
Łał. Królewski poker…
testów ciążowych.
Tylko wiesz, obsikałam je.
[cicha, łagodna muzyka]
Nie wiem, co ty o tym myślisz…
Ale wiesz…
Jesteśmy razem od dość niedawna, więc…
Wchodzę w to.
Co?
Wchodzę w to.
Bez dwóch zdań.
Moja ulubiona osoba stworzy moją nową ulubioną osobę.
Wchodzę w to.
Zawsze mówisz to, co trzeba.
Samą prawdę.
I wiesz co? D!
Daj szampana!
Całą butelkę. Piję za dwoje.
- [szum silników] - [pogodna muzyka]
- Będziemy mieć dziecko. - Gratulacje. Wspaniała nowina.
[Matt chichocze]
Na pewno ci to nie przeszkadza?
Wiem z doświadczenia,
że nasza praca i dzieci to kiepskie połączenie.
A ja wiem z doświadczenia, jak to jest nie mieć rodziny.
Tylko o niej marzę.
Ja też.
- [dławi się] - Co?
- Śmierdzi mi z ust? - [krztusi się]
- Nic ci nie jest? - [z trudem] Po prostu…
Muszę przemyć twarz.
[robi głęboki wydech]
- [klekotanie klamki] - Łazienka niestety nie działa.
To 11-godzinny lot.
Przykro mi.
[niepokojąca muzyka]
Matt. Łazienka nie działa.
[narastająca, złowroga muzyka]
[Emily stęka]
- [Dylan] Aha. - Zostaw ją.
Dawaj klucz.
Dobra.
[rytmiczna, niepokojąca muzyka]
Jest tutaj. Puść ją.
[muzyka narasta]
[piosenka Ain’t That a Kick in the Head w wykonaniu Deana Martina]
- [stęknięcia] - [jęki]
- [brzdęk] - [jęk bólu]
Em!
- [stęknięcia] - [okrzyki]
[metaliczny brzdęk]
[okrzyk bólu]
[dyszy ciężko]
- [stęknięcia] - [stłumione ciosy]
[miarowe pikanie]
[głośny szum silników]
- [stęknięcia] - [ciągłe pikanie]
[piosenka ustaje]
[dynamiczna muzyka]
[stęka]
[oboje krzyczą]
[Matt stęka z bólu]
[Matt krzyczy]
[głośny gwizd wiatru]
[zbir krzyczy]
[dudniący huk pęknięć]
[muzyka narasta]
[niepokojąca muzyka orkiestrowa]
[brzdęk metalu]
- Co robisz? - Jest tylko jeden.
- Nie! - Em, nie ma czasu!
[zgrzyt metalu]
Dbaj o nasze dziecko.
Em, co robisz?
[muzyka potęguje się i urywa]
[dramatyczna muzyka]
Nie puszczaj!
Ty nie puszczaj.
Zgoda!
[Matt] Widzisz tę polanę?
- [Emily] Trzymaj się! - Trzymam!
Ha!
[triumfalne okrzyki]
Udało się! A teraz szybko.
[łagodna muzyka]
[Emily] Coś cię boli?
[Matt] Złamałem parę żeber. Ale nie o to chodzi.
Nie możemy tego ciągnąć, Em.
Zwłaszcza przy twojej ciąży.
[Emily] Czyli… Czyli co? Rzucamy wywiad?
Wiedzieli, gdzie nas znaleźć.
Jesteśmy spaleni.
Czyli co? Sugerujesz, żeby się ukryć?
Cóż… Wszyscy będą myśleli, że zginęliśmy w katastrofie.
- No tak. - Mamy szansę wyparować.
Fakt.
I zacząć od nowa. Trzeba byłoby się odciąć od bliskich.
Ja i tak nikogo nie mam.
Ty masz swoją mamę.
- Od niej też musiałabyś się odciąć. - No tak.
To akurat żadna strata.
A co z Chuckiem?
To tylko kumpel.
Tutaj mowa o rodzinie.
Zrozumie.
Mamy zostawić wszystko, na co pracowaliśmy?
Kariery, życie? Cały nasz świat?
Tak. Bo wszystko właśnie się zmieniło.
Gdybym miała mniej siły w udach, już byś nie żył, wiesz?
Twoje uda mnie ocaliły.
Co nie? I nie zginęliśmy.
Naprawdę to zrobimy?
Jasne.
Nie wiem, dokąd pójdziemy i co będziemy robić, ale…
Coś wymyślimy.
Ja się na to piszę. A ty?
Zdecydowanie.
- Spadajmy stąd. - Chodźmy.
[podniosła, dramatyczna muzyka]
ZNOWU W AKCJI
OBECNIE
[muzyka cichnie]
[Matt radośnie] Wiesz, jaki dziś dzień, złotko?
Dzień triumfu mojego faceta!
- Dziś mecz! - Dziś mecz!
- [Matt] Słuchaj. - No?
Jeśli wygramy ten mecz,
to wiesz, nie mówię, że dzięki mnie jako trenerowi,
ale możliwe…
Że to dzięki tobie. Tak jest.
- Sexy ze mnie trener? - No.
- Wiesz, jaki mam styl? - Jaki?
- Ponoć trochę Lewy. - No proszę. [śmiech]
[pikanie alarmu]
Cholera. Znowu się spóźnią.
[krzyczy] Alice! Leo! Śniadanie!
- [dźwięki gry] - [Emily] Leo, odłóż tę grę!
No jasne, że wiedziała.
Alice, idziemy!
- [z oddali] Ruchy, ruchy, ruchy! - Myję zęby!
Przez 20 minut myje zęby? Siedzi w durnym telefonie.
Możesz jej zabrać ten telefon.
Sam jej zabierz.
Nie. Ja się jej boję.
Bywa przerażająca, co nie?
Zwłaszcza to jej spojrzenie.
[Emily] Alice, masz czyste zęby!
Idę!
- Kiedyś nas lubiła, pamiętasz? - Nie.
- Za dużo czasu minęło. - Mhm.
Może przywrócić wieczorki filmowe z mamą?
- [cyka językiem] - To chyba dobry pomysł.
- Obejrzałybyśmy Creeda. - Hm…
I Creeda II.
- Tego naoliwionego gościa? - Bez przesady.
Co ty w jej wieku robiłaś z mamą?
Kiedy miałam 14 lat? Rety.
Mamę wysłali do Bejrutu i zapomniała mi powiedzieć.
Kiepski przykład.
- To było inne dzieciństwo. - [piknięcia]
Co tam, młody? W porządku?
[Leo] No.
Grałeś wczoraj na konsoli po zgaszeniu światła?
Nie. [prycha]
No dobra, tak. Przepraszam.
Za łatwo mi poszło.
Uwierzyłbym ci.
Nie dawaj się tak łatwo złamać, kumasz?
Pracuj nad tym.
Czyli… za co się gniewasz?
- Teraz rozumiesz? - Nie zachęcaj go do kłamania.
Czemu? Wy ciągle kłamiecie.
- Słucham? - Co powiedziałaś?
Ostatnio tata rozmawiał z fachurą po rosyjsku.
- Co to miało być? - Wolność wypowiedzi, ot co.
- Znasz rosyjski? - Odrobinę.
„Do swidanija”, Sputnik, Gorbaczow. Takie tam. Biały Rusek, o.
Rozmawiałeś o klimatyzacji.
Liznęliśmy troszkę rosyjskiego podczas pracy w Korpusie Pokoju.
A nie byliście wtedy w Kolumbii? Tam się poznaliście.
- Tak. - No tak.
- Tak było, nie inaczej. - W Kolumbii.
- A z Kolumbii posłali nas do Rosji. - [Matt] Do Belize.
Belize jest blisko Kolumbii.
[Emily] Właśnie tak.
- Kolumbia, Belize, Rosja. - [Matt] No.
Jeździło się. Pokój sam się nie zaprowadzi.
I jeszcze jedno: kuszaj zawtrak.
- Hę? - Co to znaczy?
[oboje] „Jedz śniadanie”.
[Emily wzdycha] Mam parę spraw po południu.
- Odbierzesz pranie? - [Matt] Dobra.
[Emily] Musimy pojechać na zakupy. Wszystko nam się pokończyło.
[Matt] Dobra.
Młody, nie pij coli light o tej porze.
Cola light zapobiega rakowi.
- Kto ci tak powiedział? - Daj.
Obecnie jest niedostępna.
Hej. Zdejmiesz?
[bezgłośnie]
- Co? - Nie radzę.
[w słuchawkach niewyraźna piosenka]
Czego słuchasz?
Nie znasz.
[śmiech] Tu mnie masz.
Zastanawiałam się, czy masz plany na po meczu.
- A co? - Mogłabyś zaprosić koleżanki.
Zrobiłybyśmy bezalkoholowe drinki
i podzieliły się soczystymi plotami.
Będę się uczyć u Annalise.
- Drugi błąd. - No tak. Uwielbiasz się uczyć. [śmiech]
W poniedziałek nie mam planów.
Może jakiś… wieczorek filmowy?
- Nie trzeba. - [Emily] Serio?
- Na pewno nie? - [piknięcie]
No dobra.
[w słuchawkach znów muzyka]
A ja chętnie.
- Tak? - Jasne.
- A Creeda III obejrzysz? - Natrę się oliwką.
Jak Michael B., rozumiesz.
No i jesteśmy.
Miłego dnia w szkole, kochanie.
[wokół rozmowy uczniów]
Ja ciebie bardziej kocham!
Hej, Leo!
Pamiętaj, że dziś odbieramy cię później.
[wzdycha] Znowu to założyłeś?
Przecież… jest super.
Śledzi fazy snu, poziom tlenu, nawet ciśnienie krwi.
Masz 12 lat. Nie masz ciśnienia.
Trochę jest za duży, co?
Dlatego noszę go na kciuku.
Chodźmy jutro na zewnątrz. Porzucamy piłkę.
- Żeby dostać encefalopatii? - To tylko piłka.
Wiesz, że grywałem.
No. Lepiej się przebadaj.
[Emily chichocze]
Ale ci pocisnął! [śmiech]
[Matt] Ja mu pokażę encefalopatię.
- Widzisz to? - [Matt] Co?
Znowu jest z tym chłopcem.
- Skąd to masz? - Z Amazona.
Nie bądź zaborcza.
Ale znowu z nim jest. I… trzymają się za ręce!
[bierze gwałtowny wdech]
- Pocałowali się. - Co? Całowanie?
Czternastolatek z wąsami?
Nazywa się James i ma 16 lat.
- [Matt] O nie! - Ale żeby się całowali?
- A tę skąd wzięłaś? - No z Amazona.
A o kupno dmuchawy się wściekłaś.
- [dzwoni telefon] - Nie wierzę. Co teraz?
- To ona. - Odbierz.
- [Emily] Widzi nas. - Odrzuć.
[Emily] Odłóż to.
[Matt] Kurna. Odbierz.
- [Emily] Hej! - Mamo?
Zapomniałaś czegoś?
- Co wy robicie? - [Emily] Yyy…
Nie bądźcie creepy. To lornetka?
Mama pierwsza była creepy.
Zajmijcie się własnym życiem.
- Wrócę, jak pouczę się u Annalise. Pa. - Dobrze.
- [sygnał rozłączenia] - Mówiłem, by jej zabrać telefon.
I bądź dyskretniejsza.
[zagadkowa muzyka]
[Emily] „Zajmijcie się własnym życiem”? Właśnie się zajmuję!
Co to w ogóle znaczy?
Sama nie ma pojęcia.
Moje życie to ogarnianie ciebie.
Co byś zrobiła, gdybym zajęła się sobą?
[wysokim głosem] „Mamo, gdzie jesteś? Zawieź mnie tu i tam”.
„Nie gap się! Nie wchodź do mojego pokoju! Daj obiad!”
Te nastolatki. Codziennie coś.
Mówią, że każdego złamią.
Ale nie mnie.
[wzdycha] Boże.
- [automatyczny głos kobiecy] Powtórz. - Ale to było creepy, Alexa.
Pilnuj swojego nosa.
[Alexa] Polecić ci aplikację do medytacji?
[piknięcie]
[łagodna muzyka]
[piknięcie]
[zagadkowa muzyka]
[piknięcie]
[muzyka cichnie i ustaje]
[niewyraźna relacja w telewizji]
[wzdycha]
ZABLOKOWANO WPISZ HASŁO
[znów zagadkowa muzyka]
[stukot klawiatury]
[głęboki dźwięk]
[wzdycha]
[kolejne piknięcia]
JAMES: TAK JEST!!!
ZARAZ BĘDĘ
JESTEŚMY NA GÓRZE
MAM NASZE DRINY!
[wzdycha] Dobra.
[stukot klawiatury]
Jeszcze jedna próba.
[głębokie piknięcie]
- Mniejsza. W porządku. - [muzyka cichnie]
[niepokojąca muzyka narasta]
- [Matt] Co robisz? - Co? Boże.
- [muzyka cichnie] - Hm?
[wzdycha] Nic.
Wygląda jak coś.
- Chodzi o Alice. - Alice?
Okłamuje nas. Nie uczy się u Annalise.
Dlatego powinniśmy non stop obserwować dzieci.
Tak jak inni rodzice.
Nie jesteśmy jak inni rodzice. Rozmawialiśmy o tym.
[szeptem] Ale my jesteśmy szpiegami. Szpiedzy szpiegują.
I szpiegowaliśmy.
Terrorystów i dyktatorów, a nie nasze dzieci.
- No ale patrz, to tak… - Nie chcę patrzeć.
Samo się odkleiło.
A… A to co?
- Że co? „Mama jest do doopy”. - Hm.
I to z błędem.
No i masz za swoje.
Ja nie patrzę.
Wpiszę to.
MAMAJESTDODOOPY
- Ciekawość to wiesz co. - Piekło, nadchodzę.
- I proszę. - Masz za podglądanie.
To teraz jej dewiza życiowa.
Co to jest…
Popatrz.
ALE BĘDZIE JAZDA! CHEMICZNA APOKALIPSA RZĄDZI!
[Emily wzdycha] Co to?
[zagadkowa muzyka]
- Chemiczna Apokalipsa? - Co?
„Chemiczna Apokalipsa”?
Znowu? Po tym, co się stało rok temu?
A co się stało?
Nie wiem. Chyba były jakieś walki MDMA.
[muzyka głośniej]
Ty to widzisz? Jest w centrum, na rogu Adamsa i Piedmont.
Wyłączyłaby GPS-a. Czuję się, jakbym kantował.
KLUB NOCNY
To klub!
- Klub? - Tak!
[piosenka Crazy w wykonaniu Doechii]
Jesteśmy.
Niezła imprezka!
Nie dobijaj mnie.
No co? Dawno sobie nie poszaleliśmy.
- Nie my szalejemy, tylko nasza córka! - Daj spokój.
Zabawmy się odrobinę.
- [piosenka nadal w klubie] - [wrzawa, niewyraźne rozmowy]
- [Matt] Przepraszam. Przechodzę. - Przepraszam!
O rany.
Harveya Wallbangera proszę.
[klubowiczka] Zdrowie!
[muzyka przyciszona]
Tam jest.
[Emily] Alice Emilio Reynolds, idziemy.
Teraz.
- Ale ja nawet… - Ani słowa.
- Od ciebie też, mechaty wąsiku. - [śmiech kolegi]
- Idziemy. - Czemu nie mogę zostać?
Im rodzice pozwalają.
Może ich nie kochają.
- [gwałtowny wdech] - Nie wiem. Idziemy.
Zostań, impreza dopiero się zaczyna.
Bierz rzeczy i idziemy.
Już.
Co, kablówka się zepsuła? Dlatego nie siedzicie w domku, boomerzy?
Przywitajcie się, boomerzy.
[chichocze]
„Boomerzy”?
Tak, Grażyno. Boomerzy.
[chichocze]
„Grażyno”?
Dobra, odsuńcie się trochę
i po prostu wyjdziemy.
[śmiech] Ta.
Bo niby co?
Chyba nie usłyszeliście.
Odsuńcie się trochę, żebym mógł zabrać z klubu niepełnoletnią córkę.
- Tato! - Jak dla mnie jest dorosła.
Wyluzuj, koleś.
Idziemy. Dosyć tego.
Nie tak szybko.
[krztusi się]
[w tle muzyka hip-hopowa]
- [jęk bólu] - [paniczne okrzyki]
- [brzdęk szkła] - [stęknięcia]
[klubowicz krzyczy]
[klubowicz wrzeszczy]
- [brzdęk szkła] - [krzyki]
[klubowicz jęczy z bólu]
- Kurde. - Nie mogę oddychać. [jęk bólu]
To stało się tak szybko. Chyba nie ma tragedii, co?
[dramatyczna muzyka]
USUŃ
I nie jesteśmy boomerami, tylko pokoleniem X.
Tak pomiędzy.
Z przełomu. Zabierajmy się stąd.
[nadal dramatyczna muzyka]
[muzyka cichnie i ustaje]
Jak tam weszłaś?
- Na lewy dokument? - Nie.
- Klub po prostu wpuszcza 14-latki? - [Matt] Mhm.
Dobra, mam lewy dokument.
Ale tylko, żeby potańczyć.
Czyj to pomysł? Tego z wąsem?
Ma na imię James. I nie lubisz go, bo jest biały.
- [Emily] Co? - Co? Twoja matka jest biała.
Poza tym nie mówimy o Jamesie.
- Mówimy o tobie. - [Matt] Właśnie.
Ty to masz mi za złe, że chcę żyć po swojemu.
- Co? - Błagam.
Jak mnie znaleźliście?
[niepokojąca muzyka]
[Alice] No?
„Mama jest do doopy”?
To nie jest trudne hasło.
Czytaliście moje wiadomości w laptopie?
To są nasze wiadomości. I telefon też jest nasz.
- [Emily] Właśnie. - I w naszym domu będziesz miała szlaban.
- Ach! I dlatego skracam liceum. - [Emily] Że co?
[Alice] Zdam przed czasem, żeby wyjechać na studia.
[Matt] My za to nie zapłacimy.
[Alice] I co tam się w ogóle stało?
Skopaliście dupy tym chłopakom. A jeden był przystojny!
- [Matt i Emily] Wyrażaj się! - Na tym chcecie się skupiać?
Skąd w ogóle tak umiecie?
Byliśmy na paru lekcjach taekwondo.
„Na paru lekcjach”?
- Jak byliście w Japonii? - Nie byliśmy w Japonii.
- A taekwondo to koreańska sztuka walki. - [prycha]
Zdziwiłabyś się, ile może dać parę lekcji.
Serio mam w to uwierzyć?
Ale wy ściemniacie.
- My? - Powiedziała panna lewe dokumenty.
Ja z wami nie mogę!
Nie możesz z nami?
Masz szlaban. Zobaczymy, z czym możesz sobie nie móc.
Tak. I może to nie miało sensu,
ale chcesz z nią zadzierać, kiedy tak sprała tych ludzi?
[Alice] Ach! Nie znoszę was!
[Emily] Szaleństwo!
Kompletny obłęd.
Ale taki zły? Że popełniliśmy błąd?
Czy taki dobry? Że nareszcie czuliśmy, że żyjemy?
- Zły. - No tak. Tylko sprawdzałam.
Co cię gryzie, Em?
[Emily wzdycha]
Wiesz, że kocham nasze życie.
- Prawda? - Ale?
No nie wiem. Dzisiaj coś jakby zaskoczyło.
Pierwszy raz od bardzo dawna czułam się potrzebna.
Ale jesteś potrzebna.
- Śmierdzielu, wsypałeś mnie? - Bo mnie obchodzi twoje życie społeczne.
- Przynajmniej je mam. - Już nie.
Nie wyjdziesz z domu przed moją studniówką.
- Nie ciągnie cię do Ameryki Południowej? - Nie.
Żeby powstrzymać zamach stanu? Albo przeprowadzić?
Byle wziąć udział w jakimś zamaszku.
Żadnych zamaszków.
Po coś to rzuciliśmy.
- Jasne? Żeby chronić nasze dzieci. - Masz rację.
Nakleiłaś hasła na komputer!
Były ukryte.
Widać kiepsko.
Ciebie też będą szpiegować.
Niech spróbują. Wszędzie mam weryfikację dwuskładnikową.
Ale z ciebie nerd.
Nerd, którego nie wyszpiegują.
Wiesz, czego potrzebuję? Znowu poczuć, że żyję.
- Poczuć ten dreszczyk. - Skarbie.
- Poczuć się jak ostra sucz. - Skarbie.
Skarbie, skarbie, skarbie.
[piosenka Love T.K.O.]
Wiem, czego ci trzeba.
- Aż cię rozsadza, co? - Tak. O tak.
Wiem, czego nam obojgu trzeba.
[jęki i postękiwanie Matta i Emily]
Boże. Nie wytrzymam z nimi.
Fuj.
Ohyda.
Dajesz! Dawaj!
[oboje stękają]
Dawaj! Dawaj! Jeszcze raz!
I jeszcze!
[Matt krzyczy]
[oboje dyszą]
- Lepiej ci? - Tak.
Troszeczkę.
Zdecydowanie… potrzebuję prysznica.
Dołączysz?
Z ochotą.
- [piosenka ustaje] - [ćwierkanie i krakanie ptaków]
[łagodny dzwonek]
[Emily] Dzieci w szkole?
Potwierdzam!
- Czekasz na kogoś? - [Emily] Nie!
[radośnie] Chuck?
[śmiech] Jak leci? Kopę lat!
Jak się trzymasz?
W porządku.
Jak nas znalazłeś?
- [krzyki] - [brzdęk szkła]
[Matt] Ach, no tak.
„Rozróba boomerów w klubie”.
Nie jesteśmy boomerami. [śmiech]
[Emily] To Chuck?
- [Matt] Tak. - Hej, Em.
[Chuck chichocze cicho]
Świetnie wyglądasz. Serio.
Zresztą oboje świetnie wyglądacie.
Wejdź.
- Nie mamy na to czasu. - Co?
Skoro ja was znalazłem, wrogowie są o krok.
- No co ty? Minęło 15 lat. - [śmiech] Nie mamy wrogów.
- Sprzedaję puzzle na Etsy. - Gramy w Wordle.
Czego by od nas chcieli?
[szeptem] Klucza ICS.
Ale… Ale straciliśmy go w katastrofie.
Przeczesaliśmy teren i go tam nie było.
Była obudowa i trupy białoruskich terrorystów,
ale dysku nie.
To absurd.
Pamiętacie Barona Andrewsa z MI6?
- Jasne. - Taki biały pulchniaczek.
Ta. Co z nim?
On organizował samolot.
Chyba sprzedał was Białorusinom.
Nie zdziwiłbym się.
Serio? Baron?
Mam wiarygodne źródło.
Pracuje teraz z Gorem. Przyjdą po was i po klucz.
Ale my nie mamy klucza.
Właśnie.
To nieważne.
Kiedy CIA odkryje, że żyjecie, aresztują was.
Zabieramy was stąd.
- Was i… - [strzał]
[Matt] Chuck!
[dramatyczna muzyka]
- [Matt] Biegiem! - [zbir 1] Jazda!
[zbir 2] Ostrożnie!
[niewyraźne okrzyki zbirów]
[nad nimi grad strzałów]
Cholera!
Wiesz, co to znaczy, że tak szybko nas znaleźli?
- Dzieci. - Właśnie.
- [Matt] Teraz! - Tak!
Tam.
- [zbir 3] Ruchy! - [zbir 4] Tam!
[pisk opon]
[szczęk metalu]
[muzyka narasta]
[muzyka urywa się]
- Teraz! - [pisk opon]
[znów ta sama dramatyczna muzyka]
[uderzenia nabojów o karoserię]
[pisk opon]
Jedź, jedź, jedź, jedź!
- [pisk opon] - [szczęk broni]
Chuck! Co za koszmar!
Musimy jakoś udowodnić, że nie mamy klucza.
- Muszę coś wyznać. - Co?
- Nie wścieknij się. - Się okaże!
- Wziąłem klucz. - Co?
Żeby go nie zagarnięto.
W lewo!
Tak jest!
[nadal ta sama dramatyczna muzyka]
[kobiecy krzyk]
Co masz do mebli ogrodowych? Oszczędź parę sztuk.
Wyszłam z wprawy.
Albo rozprasza cię, że twój były chce nas zabić!
To była jedna randka, więc odpuść.
Tylko gadał o Manchesterze United.
A więc to była randka!
W lewo!
[Emily] Co sobie myślałeś?
- Gwarancja na wypadek, gdyby nas wykryli. - No to wykryli.
[paniczne krzyki przechodniów]
- [pisk opon] - [głośny klakson]
- Gdzie klucz? - W Anglii.
- Dobra. - W Foxhound.
U mojej matki?
Jest strzeżony.
Bo masa ludzi chce ją zabić.
Już się nie ukryjemy. Mamy dzieci.
CIA nas ochroni.
Najpierw musimy zdobyć klucz.
Wtedy CIA nas ochroni.
Luzik.
Luzik?
[prycha] Ukradłeś broń cyberterrorystów,
ukryłeś ją w domu mojej matki i przez 15 lat się nie przyznawałeś!
Jak tak to ująć, to brzmi kiepsko. W prawo!
[pisk opon]
- Przeładowuje. - Czekaj.
- [szczęk] - Karabin mu się zaciął.
[narastająca, pełna napięcia muzyka]
[pisk opon]
[znów dramatyczna muzyka]
[głośne bulgotanie]
[muzyka zwalnia i ustaje]
[metaliczny stukot]
- Łał! - Łał!
[oboje się śmieją]
[wokół gwar rozmów]
Cześć wam.
- [na zewnątrz ryk silnika i pisk opon] - Raczej mi nie posmakuje.
Będzie ohydne.
[wokół okrzyki zdumienia]
No chyba nie.
- [Matt] Idziemy. - Trzeba zmienić wóz.
Już to załatwiłem.
Shane ma świetnego priusa.
- Zgarnie nas przy bramie. - Okej.
Dzieciaki, koniec lekcji.
- Co? - Chodźcie.
Co się dzieje?
To, że nie tknąłeś lunchu.
Kanapka do kieszeni i idziemy.
- Trzeba jeść. - Co tak panikujecie?
- Sama panikujesz. - Nie.
- Co się stało z autem? - Kiepski parkingowy.
- [Alice] Dokąd idziemy? - Na wycieczkę.
[Matt] Nie gadaj, tylko słuchaj rodziców.
ODLOTY MIĘDZYNARODOWE
[Alice] Do Anglii?
Tak. Stara, dobra Anglia.
A szkoła? I drużyna?
Mamy ważny mecz.
Szkoła i drużyna są… Są…
- Chyba… Chyba je zlikwidowali. - Co?
Musimy się pogodzić z tym, że ten magiczny czas minął.
Przykro mi, kochanie.
Mamo, czemu lecimy do Anglii?
Dobre pytanie. No tak.
Yyy… Jedziemy odwiedzić waszą babcię.
- Co? - [Alice i Leo] Mamy babcię?
Tak. Fajna niespodzianka?
Posłuchajcie. [wzdycha] Wiem, że trudno to pojąć.
Bardzo was za to przepraszam.
Ale nie chciałam mojej mamy w waszym życiu.
Ledwo co była w moim.
- Mówiłaś, że nie żyje. - Hm.
Nie no, tak nie mówiłam.
Właśnie tak.
„Nie żyje” jest wieloznaczne.
Czasem tak to wyglądało.
Była oziębła i przy pierwszej okazji wysłała mnie do szkoły z internatem.
O. Brzmi całkiem spoko.
Zrozumieliśmy, że powinniście poznać babcię, póki to możliwe.
Właśnie.
- Ona umiera? - Nie. Nie.
To znaczy… każdy kiedyś umiera. My możemy umrzeć w samolocie.
- Co? - Matt.
Źle się wyraziłem. Ale… Ale babcia nie umiera.
Jeśli wydajemy się zestresowani, to dlatego, że babcia tak na nas działa.
Dobrze, na mnie tak działa. Rozumiecie, prawda?
- Tak. - Tak.
- To dobrze. - Rozumiemy?
Nie! Jasne, że nie rozumiemy.
Ja mam szlaban za kłamstwo o imprezie.
Ty kłamałaś, że twoja matka nie żyje!
To mam rozumieć?
Nie tym tonem i nie tak głośno, młoda damo.
[Emily] Masz rację.
Jestem wam winna wyjaśnienia.
Ale nie tutaj.
Nie teraz, dobrze?
- [Leo] Mamo? - Tak?
Źle się czuję.
Co się dzieje?
To chyba choroba lokomocyjna.
Jeszcze nie wylecieliśmy.
- [pracownica] Następny! - Najpierw przejdźmy kontrolę.
[stewardesa] Kapitan włączył sygnał zapiętych pasów.
- Prosimy… - [szeptem] Hej.
[szeptem] Tak?
- Samolot czysty. Nikt nas nie śledził. - Dobra.
- Co jest? - No wiesz.
Czy już czas, by im powiedzieć?
Teraz absolutnie nie.
Ukrywaliśmy to przez 15 lat. Dwa dni nikogo nie zbawią.
Masz rację. Dzięki temu kłamstwu są bezpieczni.
Dobrzy rodzice ciągle kłamią.
„Przepiękny występ”.
[chichocze cicho]
No tak. Jasne.
„W tym miesiącu akurat zamknęli Disneyland”.
Perełka.
„Twoi rodzice nie mają tatuaży”.
- „Od zioła dostaje się biegunki”. - [wzdycha]
- „Kiedy przydaje się algebra?” - „Codziennie”.
- Pi równa się em ce chuj wie. - [chichocze]
Odwalamy dobrą robotę.
Tak się wychowuje porządne dzieciaki.
- Fakt. - Kłamiąc im w żywe oczy.
- Dzięki za słowa otuchy. - Mhm.
[sygnał interkomu]
[stewardesa] Za chwilę personel przejdzie…
[Matt] Hej, hej. Dzień dobry. Dobrze, że się przespaliście.
Mówiłem: te poduszki durnie wyglądają, ale działają.
- [szum silników] - [niepokojąca muzyka]
LONDYN WITA
- [niewyraźne rozmowy] - [pracownica] Paszporty.
Proszę bardzo.
- Dzień dobry. - [Emily] Dzień dobry.
[pracownica] Rodzina Baker.
[miarowe pikanie]
- Dziękuję, pani Baker. - Dziękuję.
Dobra. Do wyjścia tędy.
Żwawo.
[nadal ta sama niepokojąca muzyka]
Chodźcie. Chodźcie.
Wsiadamy do tego autobusu. Ruchy, ruchy.
[automatyczny głos] Następny przystanek: parking.
[syreny alarmowe]
[syreny ustają]
[złowroga muzyka]
Zdaje się, że to… nasz przystanek. W porządku?
Nie przyznacie, że to dziwne?
Czasem to i dobrze.
Pomyśl: wciąż grają Michaela Jacksona.
Chodźcie.
Nie oddalajcie się.
[wibracje telefonu]
[dzwoni telefon]
[po polsku] Tu Gor.
[łamaną polszczyzną] Heathrow. Parking G.
Dobra.
Meldujcie, co i jak.
Och! Proszę wybaczyć.
Przepraszam.
No i jesteśmy.
- Wrażenia? - [metaliczny brzdęk]
To parking.
[cicha, zagadkowa muzyka]
Tak.
Dokąd idzie tata?
Po auto z wypożyczalni.
[pisk opon]
To wypożyczyliście?
Tak. Wskakujcie.
[nadal ta sama niepokojąca muzyka]
Tak, pamiętam ich.
Piękna rodzinka.
Tata do schrupania.
Obędzie się bez komentarzy. Dziękuję.
[brzęczenie komputera]
Rozumiem, czemu jej tyle szukałeś.
Nie jej, tylko klucza ICS.
Proszę wrócić do pracy.
Nie wyszli z ukrycia bez powodu.
Potrafią zapaść się pod ziemię.
Tak.
Dzieci.
Ich szukaj.
- Tak? - Tak.
[miarowe pikanie]
Potrzebujemy nagrań ze wszystkich kamer.
Są telefony, cyfrowe odciski palców…
Na długo się nie ukryją.
[muzyka narasta i ustaje]
Ohyda.
Fuj.
Porzygam się.
- Co to za marka papierosów? - [Matt] Hm?
To zapalniczka?
Dawaj.
Jesteśmy w Europie.
Tu żyje się nieco inaczej.
[Emily wzdycha]
A w aucie jest chociaż Wi-Fi?
Nie. Nie, nie ma. To wycieczka bez Internetu.
A właśnie, telefony.
- Oddajcie je mamie. - Tak.
- Co? - Co?
Zróbcie sobie detoks. Odpadną nam koszty roamingu i takie tam.
Może kupimy lokalne karty SIM.
Żartujesz sobie.
Otóż nie.
Ręka mi cierpnie.
- Raz-raz. - [Alice wzdycha]
Dziękuję.
Leo!
Odłączcie się.
I co mamy robić?
Jak to co? [śmieją się oboje] Porozmawiaj z siostrą. Poznajcie się trochę.
Spytaj, jak leci, takie tam.
Podzielcie się wrażeniami. To inny kontynent!
A jednak mają Costco.
Co masz do Costco? Pół dnia w Costco to dobre pół dnia.
- Włączmy sobie… - Muzykę.
- Ale dobra nuta. - Nie.
[w radiu piosenka Push It! w wykonaniu Salt-N-Pepa]
[Matt i Emily podśpiewują nieudolnie]
Nie wierzę.
[miarowe pikanie]
Trzeba zatankować.
A możemy coś zjeść?
Masz szczęście. Patrz.
[nadal ta sama piosenka]
[piosenka ustaje]
[Matt] No dobra.
Możemy trochę kasy?
Podaj mi torebkę.
- [cicha, niepokojąca muzyka] - [Emily] Szybciutko.
[Alice] Już. Przepraszam.
Zatankujemy, a wy kupcie coś do jedzenia.
Tylko szybko.
- Przynieś resztę. I m&m’sy. - Dobra.
[w głośnikach cicha, pogodna muzyka]
Co podać?
Śniadanie.
- Angielskie? - Czemu nie?
[pracownica] Proszę. Smacznego.
A jest coś, co mniej podniesie cholesterol?
Nie. Krwawy pudding.
- Krwawy? - [pracownica] Tak.
- [Leo] Hm. - O Boże.
No.
Mówię o tym.
[Leo] Nazywam się „Jeffrey Baker”?
I… niby jesteśmy z Alabamy?
Nie wierzę.
Obrywam za lewy dokument,
a oni mają lewe nazwisko, paszporty i w ogóle.
Karta czy gotówka?
Yyy… Gotówka.
Proszę.
- [brzdęk kasy] - Chwila.
To ma dostęp do Wi-Fi?
Tak. Ale rodzice zabronili się łączyć.
Masz na myśli pana i panią Baker?
Podłącz się.
- [brzdęk monet] - [pracownica] Smacznego.
Dziękuję.
Chwila. A jak są przestępcami i właśnie zbiegli z kraju?
Co. Co ty! Żadni z nich przestępcy.
- Grają w lidze pickleballa. - To nic nie znaczy.
- Oglądają programy o remontach. - Leo.
Wypiekają w domu chleb!
Fuj.
Ile mamy czasu?
Za jakieś 45 minut wyłapie nas lotniskowe rozpoznawanie twarzy.
Godzinę czy półtorej będą przeglądać nagrania z kamer.
Potem góra pół godziny. Zależy, czy namierzą auto.
Czyli nie mamy czasu przywitać się z mamą.
- Na to spokojnie wystarczy. - Dobra, na dwie minutki.
To i tak zgotuje dzieciom traumę.
Ale pamiętaj, może nie tylko Baron nas ściga.
Zdobędziemy klucz, oddamy go CIA i odzyskamy życie.
Prosta sprawa.
Nie wierzę, że im to robimy.
Czuję się jak koszmarna matka.
Też nie jestem wzorem ojcostwa.
Ale ty jesteś świetną matką.
Jakoś tak się nie czuję.
I wiesz, że nam tego nie zapomną.
- [podwójne piknięcie] - [Gor po polsku] Co jest grane? Mów.
- [zbir] Zjechali z drogi. Krążymy. - [Gor] Podeślij mi pinezkę.
[zbir] Przyślij dodatkową pomoc.
Okej, dobrze.
Przekazuję to teraz.
- [piknięcie] - [złowroga muzyka]
- Skąd pewność, że chcą go sprzedać? - [Baron] Znam ich.
Aż za dobrze.
[telefon dzwoni]
NUMER ZASTRZEŻONY
Tak? Świetnie. Dziękuję.
Stacja benzynowa na północ stąd.
Co znalazłeś?
Istnieje Jeffrey R. Baker z Huntsville.
Ale zmarł w 1952.
- Wiedziałam. - To niczego nie dowodzi.
Zawsze możemy mieć nadzieję, że… nie zauważą, że coś nie gra.
[śmiech] I tak nie zwracają uwagi na nic, co robię czy mówię.
[warkot silników]
[mroczna muzyka]
[piosenka At Last w wykonaniu Etty James]
[Leo] Co jest?
[zbir 1 jęczy z bólu]
[zbir 2] Podpalił mnie!
[zbir 3] Cholera!
[spowolniony, donośny krzyk]
- [Emily stęka] - [zbir 4 jęczy z bólu]
Ożeż…
[Leo] Robimy coś?
A co ty możesz?
[Leo] Zawsze jesteś na nie!
- [zbir 1 jęczy] - [głuchy huk]
Dzwońcie na 911!
Tu jest inny numer.
[obie stękają]
- [Emily krzyczy] - [stukot]
- Mamo! - Nic jej nie będzie.
[dyszy]
[kolejne zbiry jęczą z bólu]
Dzieci.
- Tato. - Idziemy.
[Alice] Co się stało?
- Masz resztę? - [Alice] Nie!
- A m&m’sy? - Czemu się biliście?
Nieważne. Chodźmy, Alice. Szybko!
Ruchy, ruchy, ruchy! Dalej, dalej!
[pisk opon]
- Do samochodu! Dalej! - Nie! Widziałaś, co widzieliśmy?
A ty, co zrobiliśmy?
Cudownie, że nie jesteś uległa, ale wskakuj do pieprzonego auta!
I jeszcze przeklinasz? Chodź.
- Jedziemy. Pasy, pasy, pasy! - Do środka!
[narastająca cicho muzyka]
[głośna, dramatyczna muzyka]
[kolejne strzały]
[pisk opon]
[histerycznie] Kto to?
Czemu go potrąciłaś?
Czemu strzelał?
Spokojnie. Będzie dobrze.
Odpowiemy za współudział?
[muzyka nieznacznie cichnie]
- [złowroga muzyka] - [Emily] To Baron.
[pisk opon]
To oni.
Zawróć.
[liczne syreny]
[pisk opon]
- To pistolet? - Tato, co ty wyprawiasz?
[dramatyczna muzyka]
Nie po tej stronie!
Wiem, gdzie jadę!
[Alice wrzeszczy]
[dudniący, metaliczny brzdęk]
[pisk hamulców]
[dudniący, metaliczny brzdęk]
[liczne syreny]
[pisk opon]
[muzyka cichnie i ustaje]
Co się dzieje?
Czemu mordowaliście tych ludzi?
Nikogo nie mordowaliśmy.
Inaczej by, kurwa, nie żyli.
No.
Wszystko będzie dobrze.
- „Dobrze”? - Tak.
Tata strzelał i zrobił miotacz ognia, a ty gołymi rękami zabiłaś tę laskę.
Mówiłam, że nikogo nie zabiłam.
Tylko ją ogłuszyłam.
Poza tym mama prawie zabiła kobietę, a nie żadną „laskę”.
- Kim jesteście? - [Matt] Spokojnie, spokojnie.
[wzdycha]
Posłuchajcie.
- Jesteśmy… Należeliśmy z mamą do QRN. - Do czego?
Tajnego oddziału szybkiej reakcji CIA.
[intensywna muzyka]
Byliśmy szpiegami.
Szpiegami?
- [Emily] Tak. - Jak Jason Bourne?
Tylko bez amnezji.
Nie zgadłabym, że jesteście na tyle fajni, żeby ukrywać coś takiego.
- Jesteśmy fajni niezależnie od tego. - Właśnie.
Pobiłbyś tatę Connora?
Błagam, to weganin.
A tatę Sydneya?
Ty widziałeś tatę Sydneya?
I innych tatów ze szkoły?
Wszystkich. Tylko nie naraz.
Ale już się nie bijemy. Jesteśmy na emeryturze.
Ładna mi emerytura. To też byli szpiedzy?
To byli… terroryści.
No, może najemnicy.
A to lepiej?
Terroryści mają ideologię,
a najemnikom wystarczy zapłacić.
Na pewno się boicie,
ale ochronimy was.
To nasze zadanie.
Na razie idzie super.
Bo ktoś zdradził nasze położenie.
Nie wytrzymacie godziny bez Internetu? Co było takie pilne?
Próbowaliśmy ustalić, kim jesteście.
Co?
Skarbie.
Jesteśmy waszymi rodzicami.
[Matt] Właśnie.
Chwila. Masz na tym Internet?
- Tak. - [Matt] Och, młody!
Genialnie! Pokaż.
Łał!
Aha.
[wolna, zagadkowa muzyka]
[brzdęk]
Co, do…
Gry są zbyt brutalne.
Gry?
[złowroga muzyka]
[niewyraźne rozmowy przez radio]
- Nie do wiary, jak strzela. - Miał farta, Wendy.
Bez przesady.
Słyszałam, że jest dobry, ale że aż tak?
Dziękuję.
Czeczeńska dziara więzienna. Volka?
[Baron] Mhm.
Skąd wiedziałeś, gdzie są?
Nie namierzyliśmy jeszcze konsoli.
Mam podsłuch w Volce.
Zdobyli klucz 15 lat temu. Uznałem, że znów spróbują.
Niezły pomysł.
Miło, że zauważyłaś.
Śledzimy profile dzieciaków.
Namierzyliśmy konsolę chłopca.
[pikanie]
Twój pomysł wypalił.
Hm.
Już nas widzieli, więc sam nie wiem.
Namierz mi tego land rovera z satelity.
Daleko nie zajechała.
„Nie zajechali”.
[Baron] Hm?
Jest ich dwoje.
Ta.
[nadal ta sama zagadkowa muzyka]
[Emily] Znajdą tę ciężarówkę. Nie zyskaliśmy wiele czasu.
Tak sobie myślałem, że może ja powinienem mówić.
No wiesz.
Żebyście się nie nakręcały.
Tak, dobry pomysł.
Ty jej powiedz, że jadą do niej zawodowi zabójcy
i wytłumacz dlaczego.
Co? [wzdycha]
DWÓR FOXHOUND
[muzyka cichnie i ustaje]
[Matt] Pobudka, dzieciaki.
Leo. Alice. Jesteśmy na miejscu.
[ciche ćwierkanie ptaków]
Chwila.
To jest dom babci?
[Emily] Tak.
Tutaj dorastałam.
I stąd chciałam się wyrwać.
[Alice] Czekaj.
Jesteś z rodziny królewskiej? My też?
[Emily] Nie.
Nie. Nie.
Wasza babcia robiła w latach 70. dość szemrane interesy na boku.
Em.
- Co? - No weź.
Wpisz ten kod.
[piknięcia]
[kolejne piknięcia]
[brzęczenie]
[zagadkowa muzyka]
Czas poznać babcię.
- [robi głęboki wydech] - Łał.
Babcia ma zarąbisty dom.
Czemu chciałaś stąd wyjechać?
- [wystrzał] - [zduszone krzyki]
- [Emily] Och. - [Matt] No kurde.
Dlatego.
- Cześć! - [babcia] Och.
To wy.
Cześć, matko.
Wciąż lubisz zabijać?
Nie prowokuj, kochana. Wciąż świetnie strzelam.
To twoje wnuki. Nie strzelaj do nich.
[babcia] Och.
Znacznie większe niż na zdjęciach.
Na zdjęciach?
Tak. Matthew mi przysłał.
- Doprawdy? - [babcia] Witaj, kochany.
Jak się masz? Cóż…
Wysłałem jej parę fotek tak, żeby nikt ich nie namierzył.
Żeby mogła zobaczyć, jak jej wnuki dorastają.
Bo dzieci na zdjęciach rosną.
Nic nie wyciekło.
To co, przytulimy się?
Nie, nie.
Nie. Jestem Brytyjką. My się nie przytulamy.
Ale możesz podnieść truchło.
Podnoś. Jest uzbrojona.
Nie mam pojęcia, czemu zawdzięczam tę wizytę.
Ale wejdźcie.
[Leo] Och.
Już dobrze.
- Zostaw to. - [Leo] Dobra.
- [babcia] Pamiętasz swój dom, Emily? - [Emily] Jak mogłabym zapomnieć?
[Leo] Ale odlot!
[cicha muzyka klasyczna]
- Nie wchodźcie tam. - Och.
[babcia] Niczego nie dotykajcie.
Łał.
Jak Fort Knox.
[babcia] Wasze dzieci wszędzie tak węszą?
- [Emily] Po prostu są ciekawe. - Jak świnie za truflami.
No dobrze.
Co wam podać?
[Matt] To bardzo miłe, Ginny.
Ale weźmiemy coś i będziemy się zbierać.
Umówimy się na inny dzień.
Jakoś niedługo.
[Ginny] Nonsens.
Już tu jesteście.
Trochę za wcześnie na drinki, Ginny.
[wzdycha] Świętoszkowata jak zawsze.
Oczywiście, że została Amerykanką.
- Nadal mówi o mnie, jakby mnie nie było. - [Ginny] Przepraszam.
Weszło mi to w nawyk, bo nigdy cię tu nie ma.
Dla ciebie mezcal z pomarańczowym twistem.
- Zgadza się? - Cóż…
Nie wiem, skąd wiedziała.
- [Emily] Hm. - A ty, moja droga?
Pijasz już gin?
- Yyy… - Ona żartuje. To był żart.
[mężczyzna] Nadchodzi spociuch! Och!
- Ginniusiu… - „Ginniusiu”?
Widziałaś moje energy drinki z granatem?
Strasznie mnie suszy.
Och. Cztery nowe osoby. [śmiech]
Cześć. Lubimy się czy nie? [śmiech]
To tylko mój Nigel.
Och. Cześć.
Boże.
[głośne całusy]
- [Nigel] Dobry Boże. - [kolejne całusy]
Boże. To… Widziałem język.
Łał. [śmiech]
Przepraszam.
I za mój wygląd. Nie spodziewałem się gości.
A ja tego.
- Się trenowało, co nie. [śmiech] - Do czego?
Do pracy w MI6. Kiedy uzna, że jestem gotów.
Jestem takim jej projekcikiem.
[Ginny chichocze]
- Nigelku, to moja córka. - Nie gadaj.
- Emily. - [Nigel] Nie!
A jednak.
Em-zo!
I jej wielce przystojny mąż, Matthew.
[Nigel] Matty.
- Właśnie zauważyłem. - A to ich dzieci.
- Alice i Leo. - [Nigel] Łał.
- Uwielbiam dzieci. - [Ginny] To prawda.
Ta wasza niewinność, to oczarowanie światem…
Dobra, zapodam temat jak Kevina przy świętach.
[wzdycha]
- Chcecie mi mówić „dziadku”? - Co? Nie!
Jak to?
Wiem, to trudna sprawa.
Nie postrzegajcie mnie w kategoriach ojcowskich.
- Że co? - Nade wszystko pragnę…
[wzdycha] …Matty, Em-zo…
[szeptem] być dla was przyjacielem.
- Mała szansa. - [Ginny] To co?
Jak z ginem? Tak czy nie?
[Emily] Nie.
Mają 14 i 12 lat.
- Napiją się wody lub soku. - Dobra… [jąka się]
Może przejdźmy do rzeczy. Mamy sporo roboty. Nigel?
Hę?
Oprowadzisz dzieci po domu?
Wnuki.
Jasne, pomogę.
Obowiązki dziadka wzywają.
Lubicie może fantastyczne rzeczy? Chcecie zobaczyć mój super gabinet?
- No. - Tędy.
- [syreny] - [mroczna muzyka]
[Baron] Daj mi to.
[policjant] Proszę.
„Razi mnie charakter, nie akcent”.
Ale jesteś przewidywalny, Matt.
[piknięcia]
Pewnie zanudza ją na śmierć.
Dziękuję.
- Co? - [Wendy] Wieści o kluczu.
Różne kanały potwierdzają, że robi się o nim głośno.
- Co z samochodem? - Satelity śledziły go dotąd.
- Potem przeszkodziło zachmurzenie. - Świetnie.
Powinni być gdzieś w tej okolicy.
To jest stara fabryka broni. Tu mamy stadninę.
- A tu tor wyścigowy. - A to?
[pikanie i szmer urządzenia]
Nie wiem.
Hm…
FOXHUNTER LTD INFORMACJE O FIRMIE
To teren fundacji non-profit z siedzibą na Wyspie Man.
- Foxhunter Limited. - Foxhunter?
Skąd znam tę nazwę?
Ginny Curtis.
Była w MI6. Prawdziwa legenda.
[pikanie i szmer urządzenia]
NA EMERYTURZE
Ginny, kiedy się ukryliśmy,
zabrałem coś cennego.
Nie masz karty przetargowej? Zdobądź ją.
Zdrówko.
Zawsze go lubiłam.
[Emily] Poczekaj na ciąg dalszy.
Jak widzicie, nie ma tu nic fajnego.
- [śmiech] - To twój gabinet?
- Czym się zajmujesz? - Lepiej spytać, czym nie. [śmiech]
- Ale gdzie pracujesz? - Kim jesteś z zawodu?
[chrząka] Tutaj trzymam ekwipunek, że tak to określę. [śmiech]
Władam każdą bronią.
Sai, nunczako, pałki!
Au, mój krzyż!
Yyy…
Coraz lepiej rzucam shurikenami.
[prycha] No i w ścianę.
A tak często trafiam.
- Mogę ja? - Ostrożnie.
Są ostre.
Śmiało, ale na wiele nie licz. [śmiech] I nie zepsuj.
Dosko… No tak.
Mnie się tak jeszcze nie udało. Robi… wrażenie.
[śmiech] Rany. Chcesz spróbować?
Ja pójdę… znaleźć łazienkę.
Tobie gwiazdka jest niepotrzebna. [śmiech] Sama jesteś gwiazdą.
Mam jeszcze papierosy UV,
laserowy zegarek i kuloodporny parasol.
Kuloodporny parasol?
Szpiedzy muszą być gotowi na każdy scenariusz.
- Dlatego nosisz smart ring? - Ach! Nie, on monitoruje fazy snu.
Twoja babcia nie daje mi w nocy spać.
[śmiech] Bo… chrapie.
O, też masz!
Fajnie. [śmiech]
Widzisz, Ginny.
Tak jakby… ukryłem go tutaj.
Zakładam, że ktoś go szuka.
Tak.
[Ginny] A więc po tylu latach
ściągnęłaś swoje problemy na mój dom.
Nie wszystko kręci się wokół ciebie.
Tak, bo wszystko kręci się wokół ciebie.
Całe życie robiłam wszystko, żeby nie wdać się w ciebie.
Żeby być lepszą matką.
Kochającą, stabilną, troskliwą.
- Przytłaczającą. - Nie!
Boże!
Obecną!
Obecną w życiu dziecka.
- I jak efekty? - Otóż wyśmienite.
Fajnie, że zamknęliśmy temat, bo…
Tak myślałam.
Córka cię nienawidzi.
Poświęciłaś dla niej wszystko, a ona i tak cię nienawidzi.
[Emily] No dobra.
Jestem w stanie żyć ze świadomością, za co Alice mnie nienawidzi. Serio.
A ty? Wiedząc, za co ja cię nienawidzę?
To bardzo mocne słowo.
- Znajdźmy może… - Mam to gdzieś.
Zrobiłam coś, czego ty nie byłaś w stanie.
Wybrałam rodzinę zamiast kariery.
A efekt jest taki sam.
Nieważne, jaką jesteś matką.
Nastolatki się buntują.
Ja przeciwko mojej matce, ty przeciwko mnie, a twoja córka – tobie.
Możesz tylko mieć nadzieję, że wychowałaś ją tak,
by umiała o siebie zadbać,
i że kiedyś do ciebie wróci.
Po co miałabym wracać?
[cicha, melancholijna muzyka]
[Ginny] Wmówiłaś sobie,
że bezdusznie oddałam cię
do szkoły z internatem w Stanach, żeby mieć cię z głowy.
Wygodnie zapomniałaś, że mnie o to błagałaś.
A teraz…
chciałabym spędzić parę chwil z wnukami.
Zgaduję, że nie będę miała ku temu zbyt wielu okazji.
Prawda?
[złowroga muzyka]
[wzdycha]
[intensywna muzyka]
[Wendy] Nie rozumiem.
Co je łączy?
[piknięcie]
[niewyraźne rozmowy przez policyjne radio]
Nie wiem. Rozdzielcie się i sprawdźcie te trzy miejsca.
Ja wystąpię o zgodę i odwiedzę panią Curtis.
Potrzebujemy zgody wywiadu?
Tak. Nie będę narażał kariery, wparowując do jej domu bez niej.
Chyba coś mam.
Już przesyłam.
[muzyka cichnie i ustaje]
Ty to widziałeś? Wini mnie za to, że chciałam wyjechać!
Twoja mama jest trudna, ale to wciąż twoja mama.
[oboje dyszą]
[Emily] Tutaj?
No chodź.
[ćwierkanie ptaków]
[cicha, łagodna muzyka]
[kroki]
Zrobiliśmy to zdjęcie tuż przed jej wyjazdem do Stanów.
Kocham ten jej uśmiech.
Choć teraz rozumiem,
że po prostu cieszyła się, że wreszcie będzie sama.
Ale jako nastolatka
nie zdradzała chęci, żeby być częścią mojego życia.
Choć…
ja też nie byłam w jej życiu obecna.
Całe życie poświęciłam służbie.
To nie zostawiło wiele czasu dla niej.
Nieprawdaż?
Nie nienawidzę… mojej mamy.
Wiem, że nie, kochana.
Myślę, że ona mnie też nie nienawidziła.
- Mówiła nam, że nie żyjesz. - [prycha] No cóż.
Daleko mi było do ideału.
Napijesz się herbaty, kochana?
Że bubble tea?
Słucham?
Przepraszam, nie piję herbaty.
Nie pijesz herbaty? Ani ginu?
I to niby ja jestem złą matką?
[prycha]
Wszystko to naprawimy.
Chodź.
[dramatyczna muzyka]
DWÓR FOXHOUND
[pikanie i szum urządzenia]
[krótki huk]
- [mężczyzna 1] Jazda! - [mężczyzna 2] Ruchy!
[muzyka cichnie i ustaje]
- Kodzisz? - Czy kodzę?
Jasne, że kodzę. Pewnie. Uwielbiam kody.
AR, VR, PR, QR. Wszystko z „R”.
By dostać się do MI6, trzeba się znać na komputerach.
Trzeba być Jamesem Bondem i Q naraz.
Ciebie by przyjęli. [śmiech] Z preferowanej listy.
To znaczy?
Twoi rodzice są szpiegami. Masz to we krwi.
- Ale ja jestem inny. - Zróbmy taki test.
- Rzucę się na ciebie. - Co?
No tak. A ty zrób pierwsze, co przyjdzie ci do głowy.
Nic ci się nie stanie. [śmiech]
Robię tak bez przerwy. To standardowe ćwiczenie.
Dobrze? Trzy, dwa, jeden. [krzyczy]
Nie, nie! Proszę!
[Nigel skomle, łapie powietrze]
[Leo] O Boże.
Przepraszam.
Nie wiedziałem, że tak umiem.
Masz małe piąsteczki.
Przywykłem do dużych.
- Wśliznęła się między żebra. - Nie chciałem.
[Nigel stęka]
Spoko, spoko. Umiem znieść ból.
Ile robisz pompek? [dyszy]
Tak z 15?
Piętnaście?
Ścigamy się do czterech.
[budująca napięcie muzyka]
Tędy.
Chodź.
[cichy szmer wody]
[Matt] Chodź.
[stęka]
Jest tutaj?
Co to?
To dla mnie, a to dla ciebie.
[przejmująca muzyka]
„Droga Emily, jeśli to czytasz,
to coś nam grozi, prawdopodobnie z mojej winy.
Przepraszam.
Starałem się tylko chronić ciebie i…
tego aniołka, który… w tobie rośnie.
Nie odchodź ode mnie, bo bez ciebie byłbym do niczego.
No żal by było patrzeć”.
Zawsze mówisz to, co trzeba.
[Matt prycha cicho]
Dlaczego go tu ukryłeś?
Zrobiło się niebezpiecznie, a ty byłaś w ciąży.
Wiedziałem, że gdy nadejdzie ten dzień, będziemy potrzebowali Ginny.
Racja.
[warkot helikoptera]
Chodźmy.
[dramatyczna muzyka]
[szum wirników]
[Matt] Tędy.
Do drzwi koło kuchni.
[cicha, pełna napięcia muzyka]
[stłumione postękiwanie]
[muzyka głośniej]
Spokojnie.
[stłumione postękiwanie w pokoju obok]
Chwila. Chodź.
[muzyka cichnie i ustaje]
[cicha, melancholijna muzyka]
[oboje jęczą]
- [mężczyzna 1] Ręce do góry! - [mężczyzna 2] Nie ruszać się!
- A dzieci? - [mężczyzna 3] Do salonu!
[dramatyczna muzyka]
- Cofnij się. - Ty się cofnij.
- Nic wam nie jest? - [stłumione jęki]
Mamy to, czego szukacie.
Właśnie. To jest klucz.
Dobra? Jest tutaj.
Puśćcie dzieci, to się dogadamy.
Baron! Chodź tu!
Moi drodzy.
Chuck.
Wybaczcie ten zawód. Liczyłem, że lepiej was wyszkoliłem.
[cicha, intensywna muzyka]
[Chuck] Co tak cicho, dzieciaki?
Emily, Matt.
Co to ma być?
Was też miło widzieć.
Przecież cię zastrzelili.
Sam to zorganizowałem, żebyście doprowadzili mnie do klucza.
Współpracujesz z Baronem.
Nie, nie. On jest czysty.
Trochę go obsmarowaliśmy, żebyście nie polecieli do dawnych kumpli.
Baron ściga Gora i Volkę, a nie współpracuje z nimi.
A wiecie, kto mnie postrzelił?
Przywitajcie się.
Te petardy filmowców są niesamowite.
[muzyka głośniej]
- [Matt, z echem] Chuck! - [strzały]
[pisk opon]
A właśnie.
Wezmę ten klucz.
Poproszę.
Narażasz nasze dzieci.
[Chuck] Czas odpuścić, Matt.
[muzyka cichnie i ustaje]
[dramatyczna muzyka]
- [mężczyzna 4] Czysto. - [niewyraźna odpowiedź przez radio]
- [muzyka głośniejsza] - [stukot klawiatury]
[pikanie i szum laptopa]
[muzyka cichnie i ustaje]
Co ci się stało?
Co mi się stało?
Wy mi się staliście.
Co to ma znaczyć?
Hm?
To nasza wina?
[szmer i miarowe pikanie]
CELE: LONDYN
Zastanówmy się. Moich najlepszych agentów porwano.
Uważa się ich za zmarłych. Klucz za stracony.
Agencja obwiniła o to mnie. Poleciałem ze stanowiska.
Niecały rok później z pracy.
Straciłem emeryturę, dom, małżeństwo i psa!
Przez was.
[dramatyczna muzyka]
- [stłumiony strzał] - [jęk]
- [muzyka głośniejsza] - [wciąga powietrze]
- [stłumiony strzał] - [Nigel stęka panicznie]
Więc chodzi o zemstę?
Nie. O pieniądze.
Zemsta to tylko taki bonus.
[jęk]
[brzdęk]
[wrzask bólu]
[Nigel wrzeszczy z bólu]
[narastająca muzyka]
[głośna, dramatyczna muzyka]
[oboje stękają]
- Oddaj dzieci, Chuck! - Zrobimy tak.
- Wycofamy się. - Nie wywiniesz się!
- Serio mi przerywasz? - Puść ich!
Nie wtrącajcie się, a jutro wrócą do was cali i zdrowi.
Nie bój się.
Nie dzwońcie po policję. Akcje z zakładnikami źle się kończą.
Chuck! [stęka]
[szum wirników]
[nadal ta sama dramatyczna muzyka]
[muzyka cichnie i ustaje]
[Ginny z echem] Powoli. Dalej.
- [stłumiony strzał] - [jęk]
Ocknęłaś się.
[zagadkowa muzyka]
[stęka] Alice, Leo!
Musimy namierzyć helikopter.
Ktoś widział numer?
Był za daleko.
Są kamery.
Genialne. Chodźmy.
Cofnij do lądowania.
[stukot klawiatury]
[szmer przewijania]
- [Nigel stęka] - Nic mu nie jest?
- W porządku. - Chwila.
- Wróć do dzieci. - Dobra.
[szmer przewijania]
Zatrzymaj. Przybliż.
- Widzisz to? - [Emily] Pokazuje nam coś.
Ma na kciuku smart ring.
- Właśnie. - Co ma?
Taki czujnik sportowy.
- Z GPS-em. - Gdzie masz komputer?
Weszłam na jego konto.
Weryfikacja dwuskładnikowa? Urocze.
Położenie?
51,5076 stopni szerokości północnej,
0,0994 stopnia długości zachodniej.
[stukot klawiatury]
[szum i pikanie]
Tate Modern.
Jest dziś zamknięta z powodu imprezy prywatnej.
Nigel, masz może smoking?
Jasne. Jak każdy dobry agent.
[intensywna, dramatyczna muzyka]
[muzyka cichnie i ustaje]
[cicha, niepokojąca muzyka]
Nie może pan tu parkować.
- Nie ma pana na liście. - Oj, jesteśmy.
- [elektryczny syk] - Wezmę to.
TATE MODERN WITA
[dramatyczna muzyka]
Chuck nie jest głupi.
Szczelna ochrona.
Wykrywacze metalu, same szychy.
Wszyscy się zachowują.
Znajdziemy ich.
- Odbijmy ich. - Chodźmy.
[nadal dramatyczna muzyka]
[szum i pikanie]
Nie mogę czekać, Gor. Mam gdzieś, ile miałeś czasu.
Mówiłem, że to dziś w Londynie.
Twoich czterech rywali rzuciło wszystko i przyjechało.
Widać za mało ci zależało.
[po polsku] Skurwysyn.
[wzdycha]
Będzie go próbował sprzedać. Dzisiaj.
Jedźcie tam. Już.
[ryk silników]
Dziękuję za tak szybkie przybycie.
Proszę mi wierzyć…
było warto.
Tędy, proszę.
[muzyka się wzmaga i urywa]
- [muzyka klubowa] - [niewyraźne rozmowy gości]
[Emily wzdycha]
I jak?
Powinni być tutaj.
[miarowe pikanie]
LONDYN: STACJE ELEKTROENERGETYCZNE
[złowroga muzyka]
[miarowe brzęczenie]
- [Chuck] Jak tam, Daphne? - Wszystko gotowe.
[dramatyczna muzyka]
[Chuck] Obiecałem państwu pokaz
i nie chciałbym marnować czasu.
Proszę wyjrzeć na miasto.
Oto namiastka naszych możliwości.
Teraz, Daphne.
Przyjęłam.
16: WYŁĄCZONA
[piknięcie]
[głuche tąpnięcia]
[Chuck] Krok drugi.
[kolejne tąpnięcia]
[miarowe pikanie]
[kolejne tąpnięcia]
I nasza.
[stukot klawiatury]
TATE: WYŁĄCZONA
[szybkie pikanie]
[tąpnięcie]
- [muzyka klubowa ustaje] - [obecni wzdychają zdumieni]
- [tąpnięcie] - [zaniepokojone rozmowy]
- Prezentuje możliwości klucza. - Musi mieć dobry widok.
[Chuck] Włącz wszystkie.
- [pikanie] - [narastający szum]
[miarowe pikanie]
Powinni być tutaj.
Skoro ich nie widzimy, są pod nami albo nad nami.
- [piknięcie windy] - Chwila.
- [Emily] Co? - [Matt] To ludzie Chucka.
Chodź.
[szybka, dramatyczna muzyka]
[muzyka ciszej]
- [piknięcie] - [głos kobiecy] Drzwi zamykają się.
Ale światła to nie wszystko.
Zapora na Tamizie. Przejmij ją.
[pikanie]
ZAPORA: PRZYZNANO DOSTĘP
Ta konstrukcja sprawia, że Atlantyk nie zalewa tego miasta.
A my możemy ją wyłączać i włączać.
Kiedy tylko zechcemy.
Otwórzmy ją, Daphne.
ZAPORA.POZYCJA
[muzyka się wzmaga]
[donośny szum]
Musi pan to zobaczyć.
- [piknięcie] - [głos kobiecy] Drzwi otwierają się.
[muzyka cichnie i ustaje]
- Lepiej nas przepuśćcie. - [prycha] Bo co?
[piosenka Papa’s Got a Brand New Bag w wykonaniu Jamesa Browna]
- [stęknięcia] - [Emily krzyczy]
Nie oferuję dziś państwu tylko dysku czy serii zer i jedynek.
Sprzedaję władzę.
Jeśli ona państwa interesuje…
[piosenka zatrzymana]
…to ten klucz daje jej pełnię.
[piosenka wraca]
- [głuche uderzenia] - [stęknięcia]
[Matt] Em!
- [głuche uderzenia] - [stęknięcia]
Zacznę licytację od kwoty,
którą uważam za bardzo rozsądną:
150 milionów.
[nadal piosenka]
- [głuche uderzenia] - [stęknięcia]
Czy usłyszę 200 milionów dolarów?
Dwieście… pięćdziesiąt.
- 250 milionów? - Tak.
No to mamy zwycięzcę. Pan Iwanow, za 250 milionów.
A jak go znam, to jeśli mają państwo rodzinę w Paryżu,
radziłbym jej się szybko pakować.
[Baron] A wy dokąd?
[piosenka ustaje]
- Baron. - [cicha, złowroga muzyka]
Jak nas znalazłeś?
Jesteśmy MI6, a wy jesteście poszukiwani.
- Taka praca. - Wiesz, że mają nasze dzieci?
I wiem, że miałaś mnie za podwójnego agenta, Emily.
Słuchaj, aresztujesz nas później. Na razie puść nas do rodziny.
[prycha]
Nie aresztuję was, skoro nie jesteście tu, by sprzedać klucz.
[cicha, spokojna muzyka]
- [Baron] Chodźcie. - [agent 1] Idziemy.
[dramatyczna muzyka]
- [agent 2] Ręce do góry! - [agent 3] Ty. Ani kroku.
- [głuche uderzenia] - [stękanie]
- [Emily] Chuck! - [agent 2] Drzwi!
[Matt] Puść je!
[Wendy dyszy]
- Nieźle. - Miło, że zauważyłeś.
Nie wlewaj sobie. Znajdź klucz.
[dramatyczna muzyka]
[Matt] Chuck!
[Chuck] Zabierzcie dzieci na motorówkę.
Chodźmy.
[niewyraźne rozmowy zaniepokojonych gości]
[Alice] Zostaw mnie!
Puszczaj! Puszczaj!
[nadal ta sama dramatyczna muzyka]
- [warkot silników] - [pisk opon]
[szczęk broni]
[muzyka cichnie i ustaje]
[Alice] Dokąd idziemy? Puszczaj!
Ruchy. Pośpiesz ich.
- [Alice i Leo jęczą] - [warkot silnika]
[Chuck] Siadać!
Gor chce klucza.
Nie mamy go.
[piknięcie]
[pełna napięcia muzyka wzmaga się do apogeum i ustaje]
[podniosła muzyka]
[muzyka coraz ciszej]
Radzę się przesunąć. Wciąż świetnie strzela.
[spokojna muzyka instrumentalna]
[pisk opon i warkot silników]
- [dramatyczna muzyka] - [łamaną polszczyzną] Zasadzka.
Zabrali nam motocykle. Jadą na wschód. Łapać ich.
- Płyną na północny brzeg. - Pojadę tam.
[Matt] Uwaga, jadę!
- [paniczne okrzyki] - [pisk opon]
[nadal dramatyczna muzyka]
- [paniczne okrzyki] - [pisk opon]
[obaj krzyczą z bólu]
[klakson]
Daphne, widzimy się w umówionym miejscu.
- Weź klucz. - Robi się.
[piknięcie]
[Matt] Uwaga! Uwaga!
[kobiecy krzyk]
[Emily] Chuck otworzył zaporę.
Gdy wypłynie dalej, zgubi nas.
- I pozbędzie się dzieci. - Dostańmy się na łódź!
- [muzyka wolniej i ciszej] - [pikanie]
Pusto.
Ani śladu klucza.
Chuck płynie Tamizą na wschód.
[miarowe pikanie]
O nie.
- Co? - Zapora jest otwarta.
Dzwonię po policję rzeczną. A ty zamknij zaporę, Wendy.
- [znów głośna, dramatyczna muzyka] - [pisk opon]
[warkot silnika]
[niewyraźne rozmowy]
Cześć. Potrzymacie?
[mężczyzna] Czekaj!
[ryk silnika]
[Emily] Mam motorówkę. Gdzie jesteś?
Twoja jedenasta.
Południowy brzeg.
Chodź, zgarnę cię!
[muzyka się wzmaga]
[dyszy]
[stęka]
[muzyka ciszej]
Nie mogą jej zamknąć.
Zablokowali im dostęp.
Wendy, gdzie ten klucz, do cholery?
[muzyka osiąga apogeum i ustaje]
Uff!
[pociąga nosem]
Au!
- [Nigel] Cześć, Ginniusiu. - Hej.
[jąkając się] Chciałem zapytać, co mam robić.
Bo jestem gotów. Na wszystko.
Nige, na razie nigdzie się nie ruszaj.
- Ale… - [sygnał urwany]
Rozłączyła się.
[kroki]
[zagadkowa muzyka]
[kroki]
[podwójne piknięcie]
[muzyka cichnie i ustaje]
O kurde.
[dramatyczna muzyka]
[warkot uruchamianego silnika]
[muzyka narasta]
- [Daphne stęka] - [pisk opon]
[Nigel krzyczy]
[muzyka ustaje]
[Nigel] Nie wierzę, że to się stało!
[jęczy i stęka]
To jest przerażające!
Ale robi wrażenie.
W sumie było całkiem spoko.
Przepraszam.
Boże, nic ci nie jest?
Nie nagrałaś tego? Jasne, że nie.
Jest nieprzytomna.
Boże, tak.
- Och! - [dramatyczna muzyka]
- [muzyka cichnie i ustaje] - [Nigel stęka]
Dobra.
[szum i pikanie]
[dyszy]
Ginniusiu, mam klucz.
Nige, jesteś fantastyczny.
Nigel ma klucz.
Powtarzam: Nigel ma klucz.
Powiedz mu, żeby zamknął zaporę!
[dramatyczna muzyka]
[Ginny] Nige, zamknij zaporę.
Dobrze! Robi się.
Dam radę. Dam radę.
- [Ginny] Świetnie. Tego się uczyłeś. - Do tego rozdziału nie doszedłem.
Cholera, cholera, cholera! Wybacz, stuknąłem cię.
No dobra…
- [Ginny] Bądź dobrym agentem. - No tak. Delete, delete…
[głośne piknięcia]
To nic nie daje.
Yyy… Control. Tak. Control zet.
I nic. Sekundkę.
Przepraszam. Wybacz.
Mogłabyś się ocknąć i mi z tym pomóc?
Nie mogłabyś. No jasne.
[dramatyczna muzyka]
[ryk silników]
Mama!
Nie stójcie tak!
- [Emily krzyczy] - [zbiry stękają]
- [stęknięcia] - Boże.
Pomagajcie sobie!
Dobrze? Ach!
[stęknięcia]
Hej!
- [zbir] Ruchy! - [Leo i Alice krzyczą]
Puszczaj mnie! Puszczaj!
[Leo krzyczy]
Kamizelki!
[dramatyczna muzyka głośniejsza]
- A! - [zbir krzyczy]
Niech Nigel zamknie tę zaporę!
[Ginny] Nigel, zamknij zaporę.
[muzyka cichnie]
- [piknięcie] - Hej, Siri, powiedz, jak…
Nie! Nigel, teraz!
Tak, Ginniusiu. Przepraszam cię. Przepraszam!
Ale nie wszystko naraz.
Staram się! Staram się!
Jak to zrobić?
Proszę. Proszę!
[seria piknięć i szmerów]
O kurde. Co?
No patrzcie, cudownie.
A niech mnie, to jest to. [chichocze nerwowo]
Dobra.
ZAPORA.POZYCJA
- [Nigel] Ojej. - [muzyka narasta]
Oby to nie zalało Londynu.
- [jęczy cicho] - [piknięcie]
[muzyka ustaje]
[donośny, mechaniczny szum]
[dramatyczna muzyka]
[liczne piknięcia]
[niewyraźne rozmowy]
ZAMYKANIE
[ciche, miarowe pikanie]
[muzyka cichnie i ustaje]
Udało mi się?
- [dramatyczna muzyka] - [ryk silnika]
Chodźcie!
Szybko, szybko, szybko, szybko!
- Ufasz mi? - Tak.
[krzyczy] Mamo!
Nie trzeba. Sam to zrobię.
[Leo krzyczy]
Leo!
[Leo] Tak?
[Alice] Nic ci nie jest?
- To ja cię ratuję! - [Alice] Co?
[obaj stękają]
[Emily] Matt!
- [Emily krzyczy] - [Chuck stęka]
Dawaj go!
Tak, Chuck! Akcje z zakładnikami źle się kończą.
- [stęka] - [nadal dramatyczna muzyka]
[metaliczny szum]
[muzyka cichnie i ustaje]
ZAPORA ZAMKNIĘTA
Udało mi się.
Tak, udało mi się. Udało mi się!
Widziałaś? [śmiech] Nie ma kto wiwatować!
Ale to nieważne!
Tak to robimy w MI6!
No, w programie szkoleniowym.
- [radosna, podniosła muzyka] - [coraz głośniejsze syreny]
[muzyka i syreny cichną i ustają]
[Emily chichocze]
- [Emily] Ale super. - [Matt] Słuchaj.
Niesamowicie się dziś spisałeś.
- Serio? - [Matt] Tak.
Z tą gaśnicą, ze smart ringiem.
Ale z ciebie bystrzak.
Myślałem, że będziesz robił w gacie.
- Co? Myślałeś tak? - Nie.
Nigdy! Nigdy. Nigdy.
A kiedy wrócimy,
będziemy cały dzień grać w gry wideo.
Nie wypuszczę cię z domu.
- Ale mogę powiedzieć Connorowi? - W życiu.
Powiemy, że mieliście… mononukleozę.
[spokojna, pogodna muzyka]
[Emily] Rany. Przepraszam, że tak mocno cię ściskam.
Ale cieszę się, że jesteś bezpieczna.
Nie szkodzi. Miło mi.
[obie cicho się śmieją]
- Dobrze, że się dogadały. - No.
Mój Boże. Mnóstwo przytulania.
Zdecydowanie za długo byłaś w Stanach.
[Ginny wzdycha]
[Ginny i Emily cicho się śmieją]
Chodź.
- Gdyby co, to zaporę zamknąłem ja. - Świetna robota.
[rytmiczna, podniosła muzyka]
- [Alice] Już dobrze. - [obie cicho się śmieją]
[Emily wzdycha]
Tylko obiecaj, że to się nigdy nie powtórzy.
Obiecuję. To się nigdy nie powtórzy.
To się przenigdy nie powtórzy.
[Matt] Nie żeby coś, ale chyba zdążymy na mecz.
[muzyka cichnie i ustaje]
[spokojna, intrygująca muzyka]
[muzyka stopniowo narasta]
[dyszy] Dobra. Jak strzeli, to wygrywamy.
Jeszcze bardziej mnie stresujesz.
Przepraszam. Ale ja nie patrzę.
Oddychać głęboko.
- Jak smok. - Jak smok!
[Matt robi głośny wydech]
[muzyka cichnie]
Spokojnie, kochana.
Kobiety w tej rodzinie nie pudłują.
Jest nieustraszona.
Jak jej babcia.
[głośny gwizdek]
[intensywna muzyka stopniowo narasta]
- [radosna wrzawa] - [Alice] Tak!
- [radosne okrzyki] - [brawa]
Tak! Tak! Tak!
Tak jest! Ale przestań. Wciąż jestem Brytyjką.
To moja córeczka!
Udało ci się!
- [Alice] Tak! - [Matt radośnie krzyczy]
Udało się!
Nie zbliżaj się, wąsacz. Sio.
Właśnie tak.
Świetnie!
- [okrzyki] - [radosna wrzawa]
[wzdycha] Miło było was gościć. Ale kiedy wracacie do domu?
- Kto mówił, że wracamy? - Mamo.
- [Emily] Tak, skarbie? - Mogę pójść do Annalise się pouczyć?
Nie musisz kłamać.
Jeśli chcesz świętować z kolegami, to idź świętować.
Ale… serio muszę się uczyć.
Długo nas nie było w szkole.
No tak. Jasne.
A jeśli masz w poniedziałek czas, może obejrzymy razem film?
[cicha, pogodna muzyka]
Cóż…
Tak. Jasne. Jeśli tylko chcesz.
Ja mam czas. [śmiech]
Dobra. Fajnie.
- Gotowi? - [James] Tak.
[Emily] Miłego!
[Alice] Pa.
[wzdycha]
[łagodna, podniosła muzyka]
- Możesz płakać. Poszła. - [szeptem] Nie płaczę.
Płaczesz, kochana.
I to jest piękne.
[Emily wzdycha]
A właśnie.
- Założyłam teczkę tej całej Annalise. - Słusznie.
O ile tak się nazywa.
- Nie. Nie. Tak nie robimy. Nie! - Dobrze. Nie. Nie robimy.
Mogę poobserwować z ukrycia, co robi z tym wąsaczkiem. [śmiech]
Muszę chronić wnuczkę.
Nie jest twoją wnuczką.
- Jasne? - Tak.
Ufamy jej. Nie musimy śledzić jej znajomych.
- Och! - Spędźcie sobie trochę czasu we dwoje.
- Serio? - [Ginny] Mhm.
Ja zaopiekuję się Leo.
Zrobię mu trenindżek.
Nauczę go rygorów wywiadu.
- Działu IT. - Cóż…
Zróbcie sobie wolne.
Dzięki.
- Pierwsza noc bez dzieci od dawna. - [śmiech] Wiesz, co to znaczy.
- Sen. - Sen. O tak.
- [śmiech] Nie mogę się doczekać. - Nasza córka pozamiatała.
- [Emily] Ba. - Wielki sukces, wielki sukces!
- Jestem z ciebie dumna. - Weź.
Jezu, nie.
Baron! Co jest?
Co, nie mogę wpaść do przyjaciółki?
- Nie! - Nie!
[zagadkowa muzyka]
Dbasz o nią?
A jak. Piętnaście lat po ślubie.
Nie o to pytałem.
Dwoje dzieci, Baron.
- Emily? - Dwójeczka.
Jesteś szczęśliwa?
- Tak. - No weź, koleś.
Żartowałem tylko. Na żartach się nie znacie?
- Dobra. - W porządku.
Chodzi o pracę.
Nie wracamy do branży. To była jednorazowa akcja.
Sprawa jest poważna.
Mogłeś napisać maila.
Nie znaleźliśmy ciała Chucka.
Potrzebuję was.
No, ciebie nie bardzo, Matt. Ale Emily tak.
Musisz zrekrutować członka swojej rodziny.
Mama z radością się zgodzi, więc porozmawiaj z nią…
Nie twoją mamę.
Och.
Twojego tatę.
Tatę?
Tak. Nie mówiłam ci o nim?
[piosenka Push It! w wykonaniu Salt-n-Pepa]
[pisk opon]
[brzdęk szkła]
[szum wirników]
[piosenka ustaje]
[spokojna, zagadkowa muzyka]
[muzyka cichnie i ustaje]
[złowroga muzyka]
[muzyka cichnie i ustaje]
[spokojna, intrygująca muzyka]
[muzyka cichnie i ustaje]
[dramatyczna, dynamiczna muzyka]
[muzyka cichnie i ustaje]
[mroczna muzyka]
[muzyka narasta]
[dramatyczna muzyka]
[muzyka cichnie i ustaje]
[cicha, zagadkowa muzyka]
[podniosła, dramatyczna muzyka]
[muzyka cichnie i ustaje]
Napisy dla niesłyszących: Krzysiek Igielski
Na podstawie tłumaczenia Juliusza P. Brauna