SERIAL NETFLIX
Już pora, Flawiuszu.
Za Rzym.
Naciągnij!
Strzel!
Naciągnij!
Strzel!
Kryć się!
Naciągnij!
Strzel!
Naciągnij!
Strzel!
Gajusz.
Naciągnij!
Strzel!
Wstrzymać ostrzał!
Wycofać się!
Odvulf, zostań z nami.
Zostań z nami, bracie.
Gajusz…
Wiem.
Bracie.
Zostań z nami.
Bracie, zostań z nami.
Zostań z nami!
- Puść go, Talio. - Zostań z nami! Bracie!
Germanik wyrżnął dzikusów!
Chwała!
Chwała Cezarowi!
Opowiedz nam, prokonsulu! Co się wydarzyło?
Pokazaliśmy dzikusom, do kogo tak naprawdę należą te ziemie!
Chcecie mnie? To mnie dostaniecie.
To Marbod nie rozumiał, że Rzym nie dotrzymuje obietnic.
Wiedziałem, że do tego dojdzie.
Ale nie, że tak szybko.
Co byłoby, gdyby nie zjawił się Folkwin?
Dido?
Gdzie ona jest?
Kazała ci przekazać, że nic nie jesteś jej winien.
Nic.
Odeszła.
Dokąd?
By spłacić dawny dług.
Dla własnego dobra.
Coś jeszcze?
Czy to wszystko przez to, że nie dotrzymujesz obietnicy danej bogom?
Dotrzymuję obietnicy danej bogom.
Dziecko nie jest już moje.
Oby bogowie też tak to widzieli.
Dla twojego dobra.
Reikowie, wojownicy, kobiety, żona Marboda… Wszyscy nie żyją.
Plemiona się z tym nie pogodzą.
To pewne.
Na razie zostajemy w wiosce.
Zostałeś wygnany, Segestesie. Musisz ją spytać.
Żaden ojciec nie musi prosić córki o pozwolenie na cokolwiek.
Jaki masz plan?
Mój plan wsiąkł w ziemię razem z krwią plemion!
Wszystko zniszczyli!
Gdybym był reikiem, nie doszłoby do tego.
Dobry przywódca wie, jak wykorzystać porażkę.
Jesteś w stanie to zrobić?
Czy umiesz tylko jęczeć jak stara praczka?
Prokonsulu Germaniku.
- Centurionie Flawiuszu. - Panie.
Widzę… że cesarz może być z was dumny!
Chwała Germanikowi!
Wiwat Tyberiusz!
Mamy wiele spraw do przedyskutowania.
Chwała Cezarowi!
Nigdy tak się nie wstydziłem, nazywając cię synem.
Ojcze, ale…
Tym bezmyślnym atakiem
zniszczyłeś misterną ułudę pokoju, którą buduję od miesięcy!
- Wyrżnęliśmy ich! - Wszystkich?
Zatem tylko zachęciłeś ich do odwetu!
I dobrze. Jesteśmy gotowi.
Powinienem cię im wydać. Zyskałbym na czasie.
- Ojcze… - Cisza!
Wolałem, gdy tylko gadałeś i nic nie robiłeś.
Ty.
Wyjaśnię jego plan.
Dałem ci jasne rozkazy podczas naszego ostatniego spotkania.
Prawda?
- Próbowałem… - Próby wzbicia się ponad swój stan…
to motyw przewodni twojego życia.
- Teraz się skończą. - Panie.
- Wrzucić go do dołu! - Generale!
Generale!
I rozebrać go z munduru. To tylko kostium.
Panie!
Barbarzyńcy zbliżają się do obozu. Jeden woła cię po imieniu, panie.
Tyberiusz!
Zejdź tu!
Co? Czemu nie po łacinie?
Mówiłem po łacinie, by okazać ci szacunek.
Szacunek, którego oczekiwałem od ciebie.
Ależ ja cię szanuję, Marbodzie.
Tak? Powiedz to mojej żonie!
Nie wyraziłem zgody na atak.
To był pomysł Flawiusza.
Germanik dał się w to wciągnąć.
Dobrze.
Więc mi ich oddaj.
Nie mogę.
Wydaj mi ich!
Wydaj ich!
Albo zapomnij o naszym traktacie pokojowym.
Nie szukam waśni, Marbodzie.
Wracaj do domu, a potem…
odnowimy nasze pokojowe przymierze.
Nie będzie pokoju, Tyberiuszu.
Nie będzie pokoju, póki nie zatknę głów Germanika i Flawiusza na włóczniach!
Naciągnij!
Strzel!
Sprowadzi swoją armię?
Tak. Wydał już rozkaz w drodze powrotnej.
W takim stanie tam nie pojedzie.
To prawda.
A ty?
Moim zadaniem jest chronić reika. Nie opuszczę go.
Ja po nich pojadę.
Nie. To zbyt ryzykowne.
Ja sprowadzę Markomanów.
Ten, kto pojedzie, będzie musiał przekonać armię.
Ale…
Ari, reik Cherusków…
Nie ufają mu na wschodzie.
Zatem ja po nich pojadę.
Twoje plemię potrzebuje reika.
Ale nie pojedziesz sama.
Wyjeżdżasz?
Tak.
Dokąd?
Daleko stąd.
Szkoda.
Czego chcesz?
Czego chcecie?
Tusnelda jedzie sprowadzić armię Markomanów.
To cztery dni jazdy.
Trzy.
- Jeśli znasz drogę, a ty nie znasz. - Słusznie.
Ale ty znasz.
Nie.
Nic z tego.
Jeden dzień może wiele zmienić.
Poproś kogoś innego.
I tak miałeś wyjechać.
Tak. Ale nie chcę wracać.
Więc pojedź ze mną, pokaż drogę, a potem jedź dalej.
Jedna wyprawa i od wszystkiego się uwolnisz.
Obaj wiemy, że ona i tak pojedzie.
Z tobą lub bez ciebie.
Błagam cię.
Proszę.
Wyruszamy o świcie.
Powinieneś spać.
Zostań trochę dłużej.
A jeśli nie wrócisz?
Tak się nie stanie.
Spójrzcie.
Mały chłopiec sam w lesie.
A więc…
Nos mi podpowiada, że możesz coś wiedzieć, mały barbarzyńco.
A ja czuję twój oddech, Rzymianinie.
Jest ohydny.
Łapać go!
Szybko!
Łapać go, do diabła!
Łapcie tego barbarzyńskiego bękarta!
Gdybym jej posłuchał, nie byłoby nas tu.
A ja myślę,
że i tak byśmy tu byli.
Gdy dotrze tu moja armia,
to nie spoczniemy, póki nie wygnamy wszystkich Rzymian z naszych ziem.
Możesz mi to przyrzec?
Przyrzekam.
Znaleźć go!
Uciekł tamtędy!
Po tej stronie są łucznicy.
Tędy nie wejdziemy.
A pozostałe strony?
Nie wiem, jak to zrobić.
Zbadamy obóz później, zanim dotrze tu armia.
Ari?
Segestes.
Możemy pomówić? Na osobności?
Co tutaj robisz?
Chcesz znać mój plan?
Żeby pobiec do Tyberiusza? I wszystko mu powiedzieć?
Popełniłem błąd.
Wiele błędów.
Nie znam nikogo tak starego jak ja, kto nie popełnił żadnego błędu.
Chcę zacząć od nowa.
Chcę wrócić do swojej wioski. Jestem Cheruskiem.
Nawet gdybym się na to zgodził, musiałbym zapytać Tusneldę.
Porozmawiam z nią, gdy wróci.
Wyjechała dzisiaj?
Dokąd?
Pozwoliłbym ci tu zostać, bo jesteś ojcem Tusneldy.
A uważam, że ojcowie zasługują na pojednanie się ze swoimi dziećmi.
Nieważne, co zrobili.
Dziękuję za współczucie.
Segestesie?
Moje współczucie
nie znaczy, że będę znosił byle kogo.
Nadciąga wojna.
Jeśli chcesz tu żyć, musisz na to zapracować.
Będziesz członkiem plemienia i będziesz za nie walczył jak wszyscy.
Ari, nie jestem wojownikiem.
Jestem przywódcą.
Pomogę ci rządzić plemieniem. Mam pomysły na przyszłość.
To mnie nie interesuje.
Pokaż, że masz honor
i walcz za Cherusków.
Pakuj się. Idziemy.
Będzie wojna. Ari postradał zmysły.
Pozwoli Rzymianom wyrżnąć swój lud jak świnie.
On tu nie będzie bezpieczny.
Ty żałosny, stary, tchórzliwy obiboku!
Nie waż się tak mówić do męża.
Właśnie.
Jesteś moim mężem, Segestesie.
Wyszłam za ciebie, bo byłeś coś wart.
Będzie wojna, a ty chcesz uciekać.
Dokąd? Z powrotem do tej nory?
Nie, Segestesie!
Masz zadbać o to, byśmy się znaleźli po stronie zwycięzców.
Jesteś mi to winien, bo ja wszystko ci oddałam.
Wszystko!
Wszystko?
Naprawdę jesteś gotowa wszystko za to oddać?
Co?
Zgubiłeś drogę?
Nie. Tylko nie wiem dokładnie…
Zgubiłeś drogę.
Nie, wcale… Nie zgubiłem…
Mogę jechać przez ten las z zawiązanymi oczami.
Widzisz to wzgórze? Dalej jest polana, na której zabiłem pierwszego dzika.
Raczej warchlaka.
Tam jest rzeka. Przeprawimy się,
potem pojedziemy w stronę zachodu słońca aż do wzgórz.
Zgubiłem drogę, co?
Germaniku.
Mogę ci pomóc.
Germaniku…
Pomóc mi?
Chcesz mi pomóc?
Jak?
Marbod ma 70 000 ludzi.
Znam Marboda. I Arminiusza.
Jesteśmy jak bracia. Urodzeni tutaj i wychowani w Rzymie.
Nacisk się zmienia w zależności, co ci bardziej pasuje, tak?
Germaniku,
znam sposób myślenia tych ludzi.
- Mam to we krwi! - Tak, w barbarzyńskiej krwi.
Właśnie w tym problem.
Tyberiusz się myli.
Ty przyniosłeś Rzymowi chwałę.
A ja ci pomogłem.
Teraz ty pomóż mnie.
Tyberiusz się nie myli.
Rzym jest święty.
Jestem gotów zginąć, żeby go chronić.
Ty
chronisz wyłącznie siebie i gardzisz tym, kim jesteś.
Dlatego Rzym gardzi tobą.
Wiedz, kim jesteś, Flawiuszu.
Arminiusz zdradził Rzym. Twoja krew zdradziła Rzym.
Sam to przyznałeś.
W twoich żyłach płynie barbarzyńska krew.
Jesteś barbarzyńcą.
Wydostań mnie stąd.
Wydostań mnie!
Germaniku! Wydostań mnie stąd!
Germaniku!
- Jeśli dotrzemy tu niezauważeni… - Oczywiście, że dotrzemy.
Jeśli się uda, będzie trzeba biec przez otwarte pole
i łucznicy nas powybijają.
A potem jest palisada…
To nasza droga.
Wejdziemy jako żołnierze.
Będziemy udawać oddział.
Potrzebujemy zbroi, mundurów i może sztandaru.
- A potem? - Otworzymy bramy od środka.
A potem?
Najpierw zdobądźmy kilka mundurów.
Nie, dziękuję.
Przynajmniej to się nie zmieniło.
Co?
Udajesz, że nic się nie stało.
Rozumiem, że musisz być silna dla swojego plemienia.
Ale gdy jesteśmy we dwoje? W lesie?
Czego chcesz?
Ari…
ma rację.
Markomanowie za tobą pójdą. Wszyscy za tobą pójdą.
Ale nie z powodów, które podał Ari.
Pójdą za tobą, bo…
nie zaczynasz jeść, dopóki wszyscy inni nie są syci.
Tak robię?
Chodzi o Ariego.
Nie.
Chodzi o…
zrozumienie po tylu latach, dlaczego jesteś taka, jaka jesteś.
Co to jest?
Ziemia.
Nie.
To jesteśmy my.
Nasi przodkowie.
Mnie chodzi o to, co było tu kiedyś.
I co tu jest dziś.
I co będzie za tysiąc wiosen, jeśli wypędzimy Rzymian.
To my, Folkwinie.
My wszyscy.
Naprawdę wierzysz w coś większego.
Dlatego wybrałaś Ariego?
Folkwin…
Nieważne, gdzie będziesz…
Czy schowasz się w najdalszych górach,
czy powędrujesz na drugi koniec świata…
Zawsze będziesz mi tym najbliższym.
Tym, który zna mnie najlepiej.
Przed którym nie muszę niczego ukrywać.
Przed którym nie umiem niczego ukrywać.
Kochasz go?
Nie mam dziś szczęścia.
Mówiłaś, że skąd jesteś?
Z Kartaginy.
Gotowy na śmierć?
Przestań! Uspokój się.
Uspokój się.
Uciekaj! Odejdź!
- Nie możesz go zabić. - Zamordował mojego ojca!
- Jest nam potrzebny. - Zapomnij.
Cicho!
- Nie! Czekaj! - Ty?
Rozpruję cię, rzymski szczurze.
To syn Ariego.
Jedyny syn Ariego.
Proszę.
Co tu robisz?
Ja…
muszę wam coś pokazać.
Co musisz nam pokazać?
Chodźcie. Szybko!
Czemu mamy ci ufać?
Mów.
Bo inaczej wszyscy zginiemy.
Wy, brudni barbarzyńcy, musicie mnie puścić.
I błagać o litość.
A niby czemu?
Chodźcie.
Bo nadciągają tu kolejne oddziały.
Więcej, niż jesteś w stanie zliczyć.
I zetrą was z powierzchni ziemi.
Bzdura.
Nasi zwiadowcy obserwują każdą drogę.
Nie poruszają się po drogach.
Jesteśmy zgubieni.
Napisy: Przemysław Rak