SERIAL NETFLIX
Setki łodzi. Jak okiem sięgnąć.
Dzień drogi stąd.
To cały legion. Co najmniej 10 000 ludzi.
A co z twoją armią, Marbod?
Nie możemy tak długo czekać, skoro są tak blisko.
- Musimy natychmiast zaatakować statki. - Jak mamy to zrobić?
Umiesz choć pływać?
Widziałeś kiedyś taki statek?
A co z Germanikiem?
Tyberiusz nie będzie się targował.
I nie dotrzyma słowa.
Zaatakujmy obóz, zanim dopłyną.
Podoba mi się. Pozbawimy ptaka gniazda.
To Tyberiusz wezwał te posiłki.
Jeśli obóz, w którym mają stacjonować, zniknie…
Zawrócą.
Ale jak, Ari? Sam mówiłeś, że jest nas za mało.
Palisady, łucznicy…
Samo wejście do środka to beznadziejne zadanie.
- Do tego mają przewagę. - Każde z nas jest warte trzech Rzymian.
Podziwiam twoją odwagę. Jesteś wojowniczką i chcesz walczyć.
Nie chcę walczyć.
Nie chciałam tej wojny. Nikt z nas jej nie chciał, prawda?
To Rzymianie ją nam przywlekli.
Oddałabym wszystko za pokój.
Ale nie ma pokoju bez wolności.
Dlatego zrobię wszystko dla tej wolności.
Mądre słowa.
Ale jest nas za mało, by je wprowadzić w życie.
Więc do walki staną wszyscy.
Nawet starcy.
Każdy, kto utrzyma miecz.
Chcesz poprowadzić do bitwy cały swój lud?
Inaczej nie będę miał ludu.
Miło cię znów widzieć.
Żywego.
Będę walczył dla Cherusków, ojcze.
Zrobię wszystko, żeby…
Nie mogę cię znów stracić.
Jesteś dzieckiem.
Nie jesteś wojownikiem.
Jeszcze nie.
- Pole bitwy to nie miejsce dla dzieci. - Rzymianie nie widzą dzieci.
Ani kobiet czy mężczyzn.
Dla nich wszyscy jesteśmy barbarzyńcami.
Może nie potrafię walczyć,
ale Rzymianie tego nie wiedzą.
Muszą tylko uwierzyć, że potrafię.
Może się udać.
Uda się.
Kto idzie?
Stój!
Nie strzelajcie. Przychodzę sam.
Mam informacje dla waszego dowódcy.
Jestem Segestes.
Jeśli chcecie żyć, pozwólcie mi z nim porozmawiać.
Idź, powiedz prefektowi.
Jak mówiłem,
chcę schronienie w Rzymie i tyle złota, by starczyło na przyzwoite życie.
Nikt nie robi czegoś takiego dla złota.
Tak powiedziałby tylko człowiek, który ma złota w bród.
Panie.
Co masz do powiedzenia, zanim każę cię wychłostać?
Wiedzą o statkach.
Marbod zrobi wszystko, żeby pomścić żonę.
Pojmali Germanika.
On jest idiotą.
Był idiotą.
Niestety.
Zamierzają zaatakować.
Jutro.
Nazywają cię lisem.
W lisiej norze zawsze jest drugie, a czasem i trzecie wyjście.
Nawet jeśli lis ich nie potrzebuje.
Dwanaście wiosen temu.
W Kartaginie.
Był kowalem.
O miłej twarzy.
Nie pamiętam.
Zabicie mnie tego nie zmieni.
Może to nie byłem ja.
Byłeś.
Ja pamiętam.
Więc co mam ci powiedzieć?
Chcę, żebyś błagał mnie o wybaczenie.
A ja chcę, żebyś mi wylizała tyłek.
Ma twoje usta.
Tumelik…
- Mogę go potrzymać? - Musimy się przygotować.
Tumelik.
Oczywiście.
Co się dzieje?
Hej, ludzie!
Milcz, zdrajco!
Przygotowania idą dobrze.
Nie wiemy jednak, ilu ich będzie.
Musimy tylko zabezpieczyć obóz, tak by statki miały gdzie cumować.
Jak rozkażesz, panie.
Dobrze.
Jakieś wieści o Germaniku?
Nic. Na pewno nie chcesz, panie, wysłać mu oddziału na ratunek?
Nikt nie wchodzi ani nie wychodzi, dopóki nie dotrą statki.
Myślę, że chcesz mnie zabić…
ale…
wiesz też, że jestem cenniejszy żywy…
niż jako ofiara złożona czyjejś pamięci.
- Nie kuś mnie. - Dido!
Śpij dobrze, moja droga.
Dzisiaj przeżyjesz, bo cię potrzebujemy.
Ale jutro o tej porze
odetnę ci tego brudnego, rzymskiego fiuta i nakarmię nim świnie.
Śpij dobrze,
mój drogi.
Dido!
Nie uciekaj znowu.
Już raz to zrobiłaś.
Bez pożegnania. Bez jednego słowa.
Nie chciałam w to nikogo mieszać.
Zwłaszcza ciebie.
Ale to nie takie proste.
Uratowałaś mnie wtedy, gdy nie miałem nikogo innego.
Folkwin,
zawsze powtarzaliśmy, że nic nie jesteśmy sobie winni.
Musisz znaleźć własną drogę.
Sam.
A co, jeżeli…
ta droga prowadzi mnie do ciebie?
Jutro będziemy walczyć.
Razem.
Potem oboje będziemy wolni.
Gajusz! Czemu nie jest po drugiej stronie?
On też ma prawo decydować o swoim losie.
Zaczęło się! Do wschodniej bramy!
Do broni! Szybciej!
Zebrali się w lesie po wschodniej stronie.
Dziesięć tysięcy barbarzyńców.
Co najmniej.
Kiedy dobiją statki?
Przed wieczorem.
To kwestia kilku godzin.
Próbują ukryć swój stan liczebny.
Byśmy nie widzieli, jak ich mało.
Albo jak ich wielu.
Germanik!
Szybko, otworzyć bramę!
Otworzyć bramę!
To pułapka! Atakują z drugiej strony.
Są po drugiej stronie!
Otworzyć bramę!
Do ataku!
Otwórzcie tę przeklętą bramę!
Gdzie jest Tyberiusz?
Tyberiusz!
Marbod!
Marbod.
Przepraszam. Za wszystko.
Ucieknie! Znowu ucieknie!
Nie tym razem.
Folkwin.
Tak bardzo cię nienawidziłem…
bo tak bardzo cię kochałem.
Musisz mi coś obiecać.
Wszystko, przyjacielu. Wszystko.
Musisz kochać Tumelika,
jakby był twoim synem.
Musisz go kochać tak, jak kochałeś mnie.
Przyrzeknij.
Przyrzeknij!
Przyrzekam.
Przyrzekam ci.
Folkwin.
Folkwin…
Ojcze!
Nikt cię nie widział i…
Wsiadaj na konia.
Wsiadaj na konia!
Rzymski żołnierz walczy do końca!
Do śmierci!
- Za Rzym! - Żołnierz – tak!
Ale nie przyszły cesarz!
Musi wiedzieć, kiedy nie warto kontynuować bitwy.
Moi ludzie walczą!
Co to za cesarz, który opuszcza swoich ludzi?
Germania to jedna z wielu prowincji. A ten obóz jest jednym z wielu.
Pewnego dnia
być może postanowisz spalić całą Germanię.
O ile…
wsiądziesz teraz na konia.
Dla Rzymu!
Tak nie wolno, ojcze.
Folkwin?
Statki zawracają!
My troje byliśmy młodzi, gdy zaatakował wilk.
Sądziliśmy, że świat należy do nas.
Ale wilk nauczył nas, że śmierć jest zawsze obok.
I przyrzekliśmy, że będziemy się nawzajem chronić.
Aż do końca.
Świat jest pełen najeźdźców
i tych, którzy stają im na drodze.
I gdy myślisz, że już nic więcej nie mogą ci odebrać,
znajdują sposób, by wciągnąć cię z powrotem do walki.
Ansgar!
Co się stało?
Co tu się stało?
Ansgar?
Tumelik…
- Co z nim? - Tumelik!
Ansgar?
Ludzie mówią o chwale i honorze w bitwie.
Ale jest tylko życie i śmierć.
Przelano tyle krwi.
Ich i nasza miesza się w błocie.
Sprowadzamy dzieci na ten świat,
w nadziei że będzie dla nich lepszy.
Życie istnieje w przerwach między bitwami.
Tam, gdzie może zakwitnąć miłość.
Nie sądzę, byśmy za tysiąc wiosen wciąż tak żyli.
Może przerwy staną się większe.
Ale jesteśmy tu i teraz.
Walczymy o wolność naszych ludzi.
Za wolność naszych dzieci.
Tumelik.
Mówiłam, że za tę wolność oddam wszystko.
Stój!
Nie zbliżaj się, Tusneldo.
Tusneldo…
W Rzymie będzie mu dobrze.
Rzuć broń.
Nie miałam pojęcia, co to znaczy.
Zrobiłem swoje.
Uwielbiam zdradę.
Ale nie znoszę zdrajców.
Przecież mieliśmy umowę.
Nie należy rozdzielać matki i dziecka.
Pojedziesz z nami do Rzymu.
Ale z bożą pomocą jutro będziemy wolni.
Napisy: Przemysław Rak