Zacny czytelniku, zdaje mi się, że zbyt długo musieliśmy obywać się bez siebie.
Do Londynu powróciły już tuzy towarzystwa, a z nimi i autorka tych słów.
Nie ma jak w domu.
Zdecydowanie.
Wraz z początkiem sezonu pojawia się rzecz jasna pytanie,
która z tegorocznych debiutantek najjaśniej zalśni na salonach.
Chętnych do rywalizacji nie brakuje.
Jest zatem prześliczna panna Malhotra, ponoć znakomita partia.
Panna Stowell, znana z doskonałego wykształcenia.
Łagodna panna Hartigan, o której względy będzie zapewne
zabiegać wielu dżentelmenów.
Pojawi się panna Kenworthy, pewna siebie i czarująca
oraz panna Barragan, która z pewnością wyróżnia się w tłumie.
Wspomniała o mnie.
Interes widzę kwitnie.
Twój także.
Nie zapominajmy również, że czeka nas dreszczyk emocji,
bo w tym roku debiutuje też kolejna z sióstr Bridgerton.
Nic nie słyszę.
Wie, że podsłuchujemy, poradzi sobie.
Jak ty w zeszłym roku?
Na pewno lepiej.
Francesca jest…
zbyt cicho.
Zaniemówiła na widok gigantycznego pióra, sama bym takie chciała.
Albo się nim udusiła.
Jeszcze nie gotowi?
Pomóc jakoś?
Uciszcie muzyka z dołu, nic nie słyszymy.
Możemy spróbować, ale czy to nie…
Kto inny grałby na fortepianie?
Na pewno nie ja.
Francesco.
Tu jesteś, skarbie.
Francesco.
Nie krzycz.
Lekcje w Bath chyba się opłaciły.
Nieźle ci idzie.
Jak się wymknęłaś?
Od rana czekałam pod drzwiami.
Wstałam wcześniej i zjadłam śniadanie w ogrodzie.
Dla mnie to zwyczajny dzień. Idziemy?
Chyba niepotrzebnie się martwimy.
Wiesz co grała?
Marsz pogrzebowy Mozarta.
Dobry Boże.
Poza kwestią debiutantek pojawia się również pytanie,
który z dżentelmenów okaże się najlepszą partią sezonu.
Wszak młode damy potrzebują kogoś, dla kogo warto by się starać i kusić.
Mniejsza kim będzie ów bohater sezonu,
grunt by jego zaloty dostarczyły nam rozrywki.
O czym tak szczebioczą?
Dojrzały kogoś intrygującego.
Czy to…?
Nasz brat. Colin.
Wybaczcie, że tak późno.
Przez prezentację u królowej straszny dzisiaj ruch.
Nie powitacie mnie?
Bo autorce tych słów szybko nudzi się status quo.
BRIDGERTONOWIE
Opowiedz o swoich przygodach.
W poprzednim sezonie wypaplałeś wszystko nim zasiedliśmy do śniadania.
Dokładnie.
Pod niebem którego kraju tak wzmocniłeś mięśnie?
Byłem wszędzie i nigdzie.
Daruję wam nudne szczegóły.
Kim jesteś?
I co zrobiłeś z naszym bratem?
Potrzebowałem spokoju.
Dzięki niemu odzyskałem wyczucie proporcji.
Chyba polubię te proporcje.
Co?
Panna Anne Hartigan, przedstawiana przez matkę lady Hartigan.
Panna Dolores Stowell.
Nie spodobałam się.
Nie martw się, wypadłaś świetnie.
Panna Clara Livingstone.
Przynieść coś, wasza wysokość?
Najlepiej trumnę.
Nuda przedwcześnie wpędzi mnie do grobu.
Panna Alexandra Moore, przedstawiana przez matkę lady Moore.
Od kiedy wślizgujesz się niepostrzeżenie?
Od kiedy nosisz tyle falbanek?
Taka moda w tym sezonie.
Panna Natalie Green przedstawiana przez matkę…
Nie cieszysz się z debiutu, Francesco?
Wejście do towarzystwa oznacza, że znajdę męża.
Miło będzie mieć własny dom.
Wróciłaś z Bath tydzień temu i już chcesz od nas uciec?
Marzę o chwili spokoju.
W takim razie to, co cię czeka, raczej cię przytłoczy.
Nawet dawniej…
O nic się nie martw, mamo.
Radzę sobie z chaosem w domu, więc poradzę sobie i z sezonem.
Panna Francesca Bridgerton przedstawiana przez matkę, wicehrabinę,
wdowę lady Bridgerton.
Kolejna Bridgertonówna, wasza wysokość.
Panny z tej rodziny przynoszą ci szczęście.
Panna Winifred Barragan przedstawiana przez matkę baronową Barragan.
Nasz ślub był bez wątpienia piękniejszy niż wasz.
Naszemu też nic nie brakowało.
Im starsza panna, tym łatwiej jej zaimponować.
Chętnie ożenię się z tobą po raz drugi albo i trzeci, jeśli to cię uszczęśliwi.
Wydając po drodze cały spadek po ciotce Petunii, panie Dankworth?
Dobrze, że jej się zmarło.
W sam raz na miodowy miesiąc.
Lubiłam ją.
Była zrzędliwą, starą panną z nosem w książkach.
Po prostu żadna z was jej nie obchodziła.
Nieważne.
Wracamy do świata z wypchaną sakiewką i bez
mężczyzny, który dyktowałby nam warunki.
Cieszmy się chwilą.
Jeśli wolno mi mówić szczerze, pani…
Zawsze jesteś szczera.
Ta opowieść o ciotce Petunii…
Bez obrazy dla zmarłych.
Kto uwierzy, że stara panna bez pensa przy duszy zostawiła wam fortunę?
Przecież nikt w Londynie nie ma pojęcia jak żyła.
Mogła chować słoiki z pieniędzmi pod każdą deską podłogi.
Prawda zawsze wyjdzie na jaw, ale co ja tam wiem?
Tu jesteś.
Skończyłaś wreszcie śnić na jawie?
Tak.
Idziemy?
Gdzie ona jest?
Jakby mało było, że nie wskazała brylantu, to nie zjawiła się jeszcze na przyjęciu,
na jej cześć.
Nasze córki aż tak ją rozczarowały?
Wydają się bardzo zaangażowane.
Wróciłeś do Londynu z konkretnego powodu?
Szukasz czegoś?
A może kogoś?
Jeśli pytasz, czy zamierzam się ożenić, z pewnością cię rozczaruję.
Jednakże podróże nauczyły mnie jednego – należy spodziewać się tego,
co niespodziewane.
Proszę, proszę, Penelope Featherington, jak zwykle w sukni.
Eloise, wszędzie cię szukam.
A ja ciebie.
Chodźmy po lemoniadę.
Chętnie.
Usycham z pragnienia.
Nie cieszysz się, że wróciłaś ze wsi?
Cała ta pustka i przeciągi.
Wiesz, że zwą je świeżym powietrzem?
Oczywiście.
Cudownie, że się tam zaprzyjaźniłyśmy, ale to w Londynie czuję się jak u siebie.
Z tobą u boku będzie mi raźniej.
Od dziecka marzę o przyszłym mężu.
Przystojnym, romantycznym i błyskotliwym.
Ma być dobrze urodzony i wysoki.
Ja chciałabym miłośnika poezji.
Kogoś, przy kim od pierwszej chwili poczuję motylki w brzuchu.
A ty, Francesco?
Wystarczy, żeby był miły.
Tak myślę.
To akurat jasne.
Nikt nie lubi gburów.
Oczywiście.
Tydzień po powrocie z podróży poślubnej mój syn zostawił cię samą?
Stosy zaległych papierów dosięgły sufitu.
Przy odrobinie szczęścia upora się z nimi przed pierwszym balem.
Oby. Do towarzystwa weszły dwie jego siostry.
Przed nim sporo pracy.
Francesca wygląda na rozsądną.
Owszem, ale rozsądek nie sprzyja miłości.
Nie wiem, jak sobie poradzi.
A Eloise?
Nie rozumiem, skąd ta przyjaźń.
W poprzednim sezonie nie opuszczałam jej na krok,
a omal nie wykluczono jej z towarzystwa.
Nie będę się mieszać.
Przynajmniej na razie.
Znasz swoje dzieci jak nikt.
Mam nadzieję, że ci dorównam.
Na pewno mnie przewyższysz.
Przeniosę się do innego domu, gdy tylko znajdę coś odpowiedniego.
Trudno zapanować nad dwiema pannami na wydaniu.
Nie przejmuj się.
W Indiach matki mieszkają z dziećmi jeszcze długo po ich ślubie.
Cieszę się, że z nami jesteś.
Lady Bridgerton.
Tak? Ale gafa.
Dobrze się bawisz?
Owszem, choć nieobecność królowej rzuca się w oczy.
Chyba stała się bardziej powściągliwa po tym,
jak w poprzednim sezonie zawiódł ją instynkt.
Oczywiście wszystko się ułożyło.
Teraz też tak będzie.
Wyjaśnij to innym matkom.
Coś o podróżach?
Nie opowiedziałem wam jeszcze o moich przygodach,
bo nie chcę byście omdlały z wrażenia.
Jakim cudem macie jeszcze miejsca w karnecikach?
Wszystkie jesteście niczym kwiaty w rozkwicie.
Obawiam się, że moje opowieści nie są dla uszu wrażliwych młodych dam.
Gdybym zdradził więcej szczegółów, musiałbym natychmiast się z wami ożenić.
Rzadko spotyka się tak piękne damy.
Zalotnicy będą się o was bili.
Gdzie mi tam do nich?
Rano okazało się, że uciekł w środku nocy.
Zostawił nawet broń w szafce.
I mnie.
Oby przyszły lord Featherington okazał więcej skrupułów.
Chyba, że złodziejstwo jest u was rodzinne.
Nikt już nie upomni się o tytuł,
bo ostatni lord Featherington zapisał majątek moim córkom.
Gdy tylko któraś powije dziedzica.
Poważnie?
Napijemy się czegoś?
Może po kieliszeczku?
Pen.
Miło cię widzieć.
Naprawdę?
Mam wrażenie, jakby nie było mnie lata, nie miesiące.
Zmieniłeś się.
Wiem.
To ostatni krzyk mody z Paryża.
Wyglądasz wytwornie, jak zawsze.
W gruncie rzeczy to tylko fatałaszki.
Gdzie indziej dostrzegam poważniejsze zmiany.
Eloise zadaje się teraz z Cressidą Cowper?
Jak wspomniałeś, czas płynie szybko.
Dopiero teraz mówisz, że jedna z nas zostanie lady Featherington?
Muszę was zachęcać do płodzenia syna?
Macie mężów.
Odkąd to prosi się piekarza, żeby piekł?
Lordem zostanie syn którejś z nas.
Nam przypadnie rola matki.
Czyżbyś i ty brała udział w wyścigu?
Bez męża?
Jeśli to ja urodzę lorda, pozbędę się z domu zakurzonych książek,
ale najpierw wyrzucę upiorne zasłony matki.
Ja pozwolę ci zachować książki.
W przedpokoju.
Który będzie świecił pustkami, bo nikt nie zechce was odwiedzać.
Nic nie dostaniecie, jeśli zaraz nie weźmiecie się do roboty.
Poczęstuj nas chociaż puddingiem.
Masz lepszego kucharza.
Trzeba było znaleźć męża z tytułem.
Do domu.
Oby im się nie śpieszyło.
Pociesza mnie myśl, że do końca będziesz się mną zajmować.
Koniec z kolorami cytrusów.
Nie do twarzy ci w nich, przyznaję, ale skąd nagle ta ochota na zmiany?
Muszę wynieść się z domu.
Z trudem znoszę rządy matki, jednak rządy sióstr.
Mam żyć na łasce najokrutniejszej albo najgłupszej ze znanych mi istot?
Pora znaleźć męża.
Rozumiem.
Masz kogoś na oku?
Zamierzam być rozsądna.
Wystarczy mi ktoś miły, kto ze zrozumiałych względów
uszanuje moją prywatność.
Nowy wizerunek ci się przyda.
Może wybiorę suknie, jakie noszą w Paryżu?
Podoba mi się.
Skąd?
Od kupca z Marsylii.
Perfumy z Paryża?
A moje karty? Hiszpańskie?
Byłeś we Francji i Hiszpanii?
Nuty są z Włoch.
Ile krajów zwiedziłeś?
Straciłem rachubę.
Nie tutaj.
Wyjdźmy.
Niech matka nie widzi.
Gdzie twoja siostra?
Eloise?
Jedziemy do krawcowej.
Wszyscy tu się spóźniają?
Dla ciebie, mamo.
Dziękuję.
Śliczny.
Doprawdy.
Już jesteśmy spóźnione.
Francesco?
Eloise?
Nie wybierasz się do krawcowej?
Mam coś dla ciebie.
Tu jest.
To książka.
Bawarski tekst o prawach. Czytam teraz co innego.
Emme.
Powieść?
Nie znosisz głupiutkich romansów.
Może gust mi się zmienił?
Większą fantazją były teksty o kobietach, które wyłamują się ze społeczeństwa.
A tu mamy humor, prawdę, bolączki przyjaźni, samo życie.
Przyjaciółki też wybierasz inne?
Cressida mnie zaskoczyła.
Ona jedna okazała mi na wsi uprzejmość.
Co z Penelope?
Oddaliłyśmy się od siebie.
Lady Whistledown omal mnie nie zniszczyła.
Przegrałam bitwę, nie miałam ochoty na wojnę, więc dołączyłam do zwycięzców.
Ty zdaje się również.
Naprawdę aż tak się zmieniłeś?
Mężczyzna nie zdradza sekretów.
Pewnie jest samotny.
MADAME DELACROIX KRAWCOWA
Zaczekaj w powozie.
Liczyłam na spotkanie.
Dlatego zaszyłaś się latem na wsi?
Nie byłam pewna, czy zechcesz mnie widzieć.
Albo bałaś się, że zdradzę twój sekret.
Doceniam, że go dochowałaś.
Przepraszam cię za wszystko.
Bo odkryłam, że to ty wypisywałaś kalumnie?
Próbowałam was chronić.
Dość wymówek.
Nie zdradziłam twojej tajemnicy, żeby nie wracać do przyszłości.
Niech każda z nas zajmie się teraz własnym życiem.
Naprawdę przyjaźnisz się z Cressidą?
Życzę powodzenia, Penelope.
Nie odmówię popołudniowego kieliszeczka, ale z jakiej to okazji?
Zająłeś się majątkiem, gdy wyjechałem w podróż.
Jestem zaskoczony, że tak dobrze ci poszło.
Nie wiem, wzruszyć się czy obrazić?
Jedno i drugie?
Dobrze było mieć cel w życiu. Jednakże, gdy wróciłeś, nie bardzo wiem,
co ze sobą począć.
Matka chętnie poszuka ci żony.
Zajmij go sobą, proszę.
A tobie, bracie, gratuluję tak licznego grona wielbicielek.
Nie wiem, czy jest co świętować.
Darujcie, że kazałem wam czekać.
Interes kwitnie.
Napijesz się?
Wybaczcie, żona wzywa.
Pan Dundas do ciebie.
Napijesz się, panie?
Nie, dziękuję.
Szybko się uwinę.
Dobrze, że jesteście razem.
Pamiętasz pani cioteczną babkę lady Kent?
Owszem, spotkałam ją raz jako młódka, oziębła dama.
Teraz ostygła na dobre niestety.
Umarła?
Zostawiła nam coś?
Wam nie.
Wszystko zapisała waszemu synowi Nicolasowi.
Bo choć miała gromadkę bliższych krewnych, żaden nie doczekał się męskiego potomka.
Dlatego Nicholas będzie następnym baronem Kentu.
Chyba przyda nam się kieliszeczek.
Nie szczekaj, obudzisz ich.
Nie zwracaj uwagi. Nie mogę.
Zaufaj mi.
Tu dzieją się o wiele ciekawsze rzeczy.
Płodzimy dziedzica.
Nie wiesz, że nie tak się to robi?
Od czegoś trzeba zacząć.
To mój pierwszy tydzień jako wicehrabiny w nowym domu.
Muszę zrobić wrażenie na balu lady Danbury.
Bal cztery pory roku.
Uczesz mnie dziś inaczej.
Znów przeszłaś samą siebie, pani.
Ponoć pierwszy bal sezonu musi robić wrażenie.
Wzięłam to sobie do serca.
Ciekawe o czym napisze lady Whistledown. Na początku sezonu wieje nudą.
Z pewnością coś znajdzie albo zmyśli.
Zapomniałaś zdjąć pelerynę, pani.
Oczywiście.
Nie będzie musiała zmyślać.
Gapią się na nas?
Zazdroszczą mi takiej żony skarbie.
Nie na nas tak patrzą.
Trwoni majątek, którego nie zdążyłam przejąć.
Niech sobie nosi ponure suknie.
Powiedziałem hrabinie, że w naszym kraju…
Panno Featherington, miło cię widzieć.
Piękną masz dziś suknię.
Ty również, panie.
To znaczy nie suknię.
Świetnie prezentujesz się w stroju wieczorowym,
który rzecz jasna nijak ma się do sukni.
Naprawdę lubisz haftować?
Oczywiście.
Haft ma przecież wiele oblicz.
Jakich?
Skoro pytasz.
Ściek sznureczkowy, niezawodny.
Ściek prosty, ściek przed igłą, łańcuszek.
Węzeł francuski dla odważnych.
Lubię czytać, ale matka zabrania mi sięgać po książki.
W lekturze nie ma przecież nic złego, nie wiem, co ją tak drażni.
A wy co czytacie, panowie?
Ściek piaskowy, pocztowy i mereżkowy.
Który cenisz sobie najbardziej?
Ścieg.
Zmienny.
Pierwsze słyszę.
Pomaga zmienić temat rozmowy na ciekawszy od haftu.
To dowcip.
Zręczny.
Może…
Wybacz, panie.
O czym to mówiłeś?
Zostawimy cię, pani.
Jeśli zostaniemy dłużej, damy lady Whistledown pożywkę do plotek.
A tamta to kto?
To wasza wysokość, panna Penelope Featherington.
Bywa od trzech sezonów.
Znam jednak kilka nowych debiutantek, na które warto by spojrzeć przychylniej.
Czemu miałyby mnie interesować?
Matki niepokoją się, że jeszcze nie wybrałaś brylantu.
Brylanty są cenne, bo trafiają się rzadko.
Raz wydałam bal brylantowy, a matki oczekują, że będzie tak co roku.
Urządziłam też bal z zebrą w roli głównej.
Co rok mam kupować nową?
Słusznie.
Tylko raz wskazałaś brylant wasza wysokość.
Pierwszego roku wybrała go lady Whistledown i miała nosa co do księżnej.
Panno Francesco, jakie masz hobby, pani?
Gram na fortepianie.
To wspaniale.
Co jeszcze?
Poświęcam temu większość czasu.
Lord Fife pragnie zapewne dowiedzieć się o tobie więcej.
Czego pragniesz?
Czym gardzisz?
Co cię intryguje?
Widzę, że brat mnie szuka. Wybaczcie.
Muszę chwilę pobyć sama.
Oczywiście.
Francesca źle się poczuła? Chcę odetchnąć, ja również.
Dlatego zatańczę z moją piękną żoną.
Bawcie się dobrze.
Chwila oddechu.
Penelope.
Powinnaś zatańczyć.
Koniecznie?
Gdy trafisz do kąta, trudno ci będzie z niego wyjść.
Kąt przynajmniej nie pyta, co mnie intryguje.
Nie bawią cię rozmowy z dżentelmenami?
Oczekuję, że będą ze mną rozmawiać,
a nie studiować mnie jak rzadkiego owada wijącego się pod mikroskopem.
Nie lubisz być w centrum uwagi?
Raczej nie.
Dlatego jesteś wyjątkowa.
Bridgertonowie urodzili się, by przyciągać uwagę.
Każdy na swój sposób.
Też różnię się od sióstr.
Bywa ciężko, co?
Mam cudowną rodzinę, co do jednego.
Wiem, szczęściara z ciebie.
Ciesz się, że budzisz ciekawość.
Nawet jeśli cię ona męczy.
Niektórych nikt nie zauważa.
Panno Francesco, zatańczymy?
Oczywiście.
Zatańcz dziś, koniecznie.
Gdy trafisz do kąta, trudno ci będzie z niego wyjść.
Źle się czujesz, pani?
Zmroziło mnie.
Od lodów czy wzroku panny z szyderczym uśmiechem?
Bez obaw. Przywykłam do setek niechętnych spojrzeń.
Jej było zaledwie chłodne.
Lord Debling, zgadza się?
Mam wrażenie, że i ty potrafisz mrozić spojrzeniem, gdy zechcesz.
Ja?
Cóż, pewnie…
Nie.
Wybacz, muszę…
Niezdara ze mnie, przepraszam.
Wypadki się zdarzają.
Znajdę pokojówkę, by pomogła Panie Featherington.
Będziemy wdzięczne.
Panno Cowper.
Szkoda, że wybrałaś tandetę.
Lepsza tkanina pewnie by się nie rozdarła.
Przykro mi, Pen.
Zdarzały się bezsenne noce.
Pen.
Wyglądała na zmartwioną.
Panna Featherington?
Nie zaprzątaj nią sobie głowy.
Mów o bezsennych nocach.
W tym sezonie jesteś dużo zabawniejszy.
Wybaczcie.
Powóz dla panny Featherington.
Pen?
Co tu robisz?
Wyszedłem odetchnąć.
Już odjeżdżasz?
Szkoda tak pięknej sukni.
Nie drwij ze mnie. Mówię poważnie.
Do twarzy ci w tym kolorze.
Dobranoc, panie. A przyzwoitka?
Starych panien nie pilnują.
Nie jesteś starą panną.
Nie mam męża ani widoków na zamążpójście, a zatem…
Coś się stało?
Pytam o nas.
Pisałem do ciebie latem jak zwykle, nie odpisywałaś.
Jeśli koniecznie chcesz to usłyszeć, tak.
Tęskniłem za tobą.
Tęskniłeś?
Może i tak, ale nigdy nie okazałbyś mi względów.
Ja…
Słyszałam, co mówiłeś na balu mojej matki.
Że nigdy przenigdy byś się do mnie nie zalecał.
Pomówmy na stronie.
Przynoszę ci wstyd?
Nic dziwnego.
Wszyscy się ze mnie śmieją, mimo że zmieniłam suknię.
Nie spodziewałam się, że jesteś aż tak okrutny.
Zacny czytelniku.
ZAPALCZYWOŚĆ
KRÓLOWA
NIE OBAWIA SIĘ ZMIAN
ZAKOCHANY W SWOIM NOWYM WIZERUNKU
Colin Bridgerton.
Jakiś dżentelmen do ciebie, pani.
Miło poznać, lady Featherington.
Dzień dobry, panie.
Walter Dundas.
Pracuję na zlecenie korony.
Pilnuję, by w szlacheckich rodzinach sukcesja przebiegała gładko.
Rozumiem.
Czemu zawdzięczam tę wizytę?
Powiedziano mi, że twój kuzyn, Jack Featherington, wyjechał,
obierając cię z majątku.
Okazał się hochsztaplerem i łgarzem.
Dysponuję dokumentem, w którym przekazuję posiadłość
jednej z twoich córek, tej, która urodzi syna.
Akt jest wiążący.
Nawet zepsuty zegar dwa razy dziennie wskazuje właściwą godzinę.
To dość niezwykła sytuacja. Któraś z młodych dam jest przy nadziei?
Lada chwila się spodziewamy.
Rozumiem.
Na razie nie mamy wieści o żadnym waszym męskim krewnym,
a przekazanie majątku innej rodzinie to nie lada wezwanie.
Mnóstwo kłopotów dla dzierżawców, towarzystwa i bądźmy szczerzy,
także dla mnie.
Jeśli jednak odkryję, że ów jakże dogodny dla was
dokument jest fałszerstwem, nie unikniemy zamieszania.
Cieszę się zatem, że kuzyn sam to napisał, a córkom trafili się zacnie mężowie.
Fortunne zrządzenie losu.
Niebawem znów cię odwiedzę, pani.
Piękny dom.
Miłego dnia.
Na szczęście w tym sezonie mam niewielką konkurencję.
Nie licząc Franceski, która intryguje dżentelmenów.
Penelope szybko utarłam nosa.
Wszyscy zrozumieli przekaz.
Masz do mnie żal?
Myślałam, że jej nie znosimy.
Twój wybryk był okrutny i zbędny.
Często narzekasz, jak trudno jest znaleźć męża.
Może byłoby łatwiej, gdybyś nieco rzadziej pokazywała prawdziwe oblicze.
Trudno znaleźć męża,
ale jeszcze trudniej przyjaciółkę.
Od czasu debiutu rzadko mi się trafiają, przynajmniej te prawdziwe.
W dzieciństwie często zawieramy przyjaźni,
ale wymogi sezonu nastawiają nas przeciwko sobie.
Padłam ofiarą takiego myślenia raz, może dwa.
Albo trzy.
Jednak masz rację.
Towarzystwo nie sprzyja ciepłym uczuciom między nami.
Myślałam, że tylko ja to dostrzegam.
W pierwszym sezonie próbowałam się z tobą zaprzyjaźnić, ale mnie odtrąciłaś.
Nie dziwię się.
Bywam niemiła.
Nie wiem, czym uraziła cię Penelope, ale masz rację.
Nie zasługuje na uwagę ani twoją, ani moją.
Myślmy tylko o sobie.
Jesteśmy od niej ciekawsze.
Znów muszę się z tobą zgodzić.
Jesteś wreszcie.
Jak ci poszło?
Nie tak dobrze jak w naszym łóżku.
Wrócimy tam?
Najpierw coś omówmy.
Chodzi o twoją matkę.
Wiem.
Celowo ociąga się z wyprowadzką.
Rozmówię się z nią dzisiaj.
Po co?
Twoja matka uwielbia być wicehrabiną.
A ja przez lata dbałam o Edwinę i prowadziłam dom Shoarmów.
Ty z dala od Londynu i obowiązków byłeś szczęśliwy jak nigdy.
Może więc choć raz pomyślimy o sobie i przedłużymy miodowy miesiąc.
Na pewno tego chcesz?
Do końca życia będziemy wicehrabiostwem.
Na razie postarajmy się o dziedzica, a może i dwóch.
Niech twoja matka zostanie z nami na dłużej.
Nie mówmy już…
o mojej matce.
Kochanie?
Jak wrażenia po wczorajszym balu?
Podobało ci się?
Jestem zadowolona.
Myśl o balach jak o grze na cztery ręce, skarbie.
Takie rozwiązanie ma wiele wad, które z początku wydają się przytłaczające.
A jednak, gdy znajdziesz właściwego partnera,
łącząca was harmonia okazuje się warta wysiłku.
Nie obawiam się balów, ani znalezienia męża.
To, co łączyło cię z ojcem, a teraz łączy Dafne z mężem,
jest godne zazdrości, ale rzadko się zdarza.
A ja nie pragnę na razie motylków w brzuchu, ani jak to ujęłaś harmonii.
Przynajmniej spróbuj otworzyć się na miłość.
Zaczekajmy na bieg wydarzeń.
Wicehrabina cię szuka, pani.
Masz gościa, panienko.
Wybacz, że przeszkadzam.
Zostaw nas.
Przepraszam za tamten bezduszny komentarz.
Nie znoszę sprawiać ci przykrości. Niepotrzebnie więc przyszedłeś.
Zmieniłem się.
I nie wstydzę się ciebie.
Przeciwnie.
Szukam cię na przyjęciach, bo wiem,
że dodasz mi otuchy i pomożesz inaczej spojrzeć na świat.
Jesteś mądra, ciepła i…
Fakt, że mogę zwać cię przyjaciółką napawa mnie dumą.
Drażni mnie, że z taką łatwością wróciłeś do towarzystwa.
Co roku modlę się, by na małżeńskim rynku czuć
się równie swobodnie, ale to tylko marzenie.
Jeśli tak ci zależy na zamążpójściu, chętnie pomogę.
Jak?
Zwiedziłem siedemnaście miast i wiem już, że wdzięku można się nauczyć.
Nie wypada, byś szeptał mi do ucha w sali balowej.
To nie będzie konieczne.
Odbędziemy kilka lekcji.
Szybko opanujesz niezbędne sztuczki.
Pragnę wrócić do łask jedynej osoby, przy której zawsze czuję się doceniany.
Co ty na to?
Uścisnąć ci rękę?
Może to niezwykły w tej sytuacji gest, ale chyba się przyjaźnimy.
Przyjaźnimy się.
A więc do zobaczenia.
Nowa Whistledown?
Najdroższy czytelniku.
Fale zmian bywają nagłe, gwałtowne i śmiertelnie niebezpieczne.
Zwłaszcza dla tych, w których uderzają niespodzianie.
Autorka tych słów jest przekonana,
że większość członków socjety daje się nieść owym falom.
Lordzie Kent.
Witaj w nowym domu, panie.
Inni jednakże z uporem trzymają się tego, co znane.
Przoduje w tym królowa, która nadal nie wybrała spośród debiutantek brylantu.
Autorka zastanawia się więc,
czy wahanie królowej jest oznaką odwagi czy raczej lęku.
Jeśli brak jej odwagi, duma zmienionych osiągnięć
nie wyjdzie jej na dobre, bo tegoroczne debiutantki
gotowe są grać ostro.
Twój serw, wasza wysokość.
Wygląda na to, że lady Whistledown znów ze mną igra.
Podejmiesz jej grę, wasza wysokość?
Uwielbiam grać.
Zwłaszcza, że zwykle jestem górą.
Kroniki wyszły wcześniej. Czytam, odejdź.
Dzisiejszy numer ci się spodoba.
Lady Whistledown ma sporo do powiedzenia o Bridgertonach, zwłaszcza o Colinie.
Myli się co do niego.
Autorka tych słów także gotowa jest podjąć grę.
Nie boi się bowiem zmian.
Przeciwnie, wita je z ochotą.
Są jednakże tacy, którzy pragnąc zmian posuwają się za daleko.
Dzień dobry. Gdzie byłeś?
Nigdzie.
Co czytasz?
Nic.
Whistledown.
Wspomniała o tobie.
Są jednakże tacy, którzy pragnąc zmian posuwają się za daleko.
Jak pan Colin Bridgerton, zakochany w swoim nowym wizerunku.
Trudno nie rozważać, czy to jego prawdziwe oblicze,
czy raczej maska obliczona na zwrócenie uwagi.
I czy pan Bridgerton zdaje sobie z tego sprawę?
Jak ci z tym?
Nieważne, co pisze o mnie Whistledown, zniszczyła jednak pannę Thompson,
lady Craine, i omal nie zrujnowała ciebie.
A tego jej nie wybaczę.
Czy…?
Wiesz, kim jest?
Nie, ale z pewnością się tego dowiem.
A wtedy ją zniszczę.