Jak widać, diamenty nie są jednak aż tak rzadkie.
Właśnie dlatego nie wybiorę swojego.
Ilu klejnotów by mi nie przysłały niespokojne mamuśki.
Nie poruszają cię słowa lady Whistledown, pani?
Że uważa, jakobym miała się bać wyboru?
Niby dlaczego?
Ponoć mój zeszłoroczny wybór, panna Edwina,
znalazła za granicą wyśmienitą partię.
Owszem, Wasza Wysokość.
Dlaczego nie pociągnąć dobrej passy?
I zrobić to, czego chce Whistledown? Nie ma mowy.
Tegoroczne dziewczęta nie pokazały jeszcze nic szczególnego.
Jeśli mam którejś okazać względy, musi na to mocniej zapracować.
Rozumiem.
Wybiorę kogoś…
Kto błyszczy?
Właśnie.
Moja błyskotka zdobędzie najlepszą partię sezonu,
a Whistledown dostanie ostateczną nauczkę:
to ona ma powody do obaw.
Łaskawy czytelniku!
Mówi się, że głupcy pochopnie osądzają,
podczas gdy mądrzy wstrzymują się z ocenami.
Wiele lat temu panna Henderson, uznawana już za wyłączoną z gry,
pokonała liczne prymulki i poślubiła earla Frasera.
Pannę Dunham skazywano na staropanieństwo,
nim poślubiła barona Ely.
A panna Kathani Sharma, mimo sędziwego wieku lat 26,
zdołała usidlić serce
samego wicehrabiego Bridgertona.
Dobrze, że mama nie zabrała ci tych sukien.
Zwierciadło nie kłamie.
Prawda jest jednak taka, że lekceważony kawałek skały
może z czasem stać się kamieniem szlachetnym.
Nowy baron Kent z rodziną
właśnie się o tym przekonują.
Skrzydło wschodnie tam. Skrzydło zachodnie.
Proszę za mną.
Chłopcy!
Niczego nie dotykajcie.
Na piętrze jest biblioteka, pokój muzyczny,
salonik prywatny, pokój do pisania i gabinet.
Ile tu jest pokoi?
Włącznie z kwaterami służby 27.
Nie męczcie pani Khanny albo sami będziecie je sprzątać.
Pani sypialnia, pani Mondrich.
Pańska jest naprzeciwko.
- Osobne? - Oczywiście.
To stosowne.
Kiedy indziej natomiast to, co mieliśmy za bezcenne,
nader łatwo pęka pod ciśnieniem.
Niewiarygodne.
Włości Kentów dostał syn boksera.
Może na nasze czai się już jakiś sklepikarz lub kominiarczyk?
Bez obaw, pani. Któraś z dziewcząt zrobi swoje.
Dobry Boże.
Idę z Rae na spacer na Rotten Row.
Jesteśmy zajęte.
Pisząca te słowa wie na pewno,
że nie tylko diamenty błyszczą.
Nie wolisz promenadować z debiutantkami?
Albo patrzeć, jak trawa rośnie?
To nie na mnie się gapią.
Nie rozumiem twojego nowego podejścia.
Ignorujesz debiutantki, ale nie Cressidę.
Nosisz wstążkę, ale nie wachlarz.
Skąd to zainteresowanie?
To nie ja przeszłam przemianę.
Obiecałaś Anthony’emu dać socjecie szansę.
Do zobaczenia później.
Może uda mi się pożyczyć wachlarz.
Może się zrobić gorąco.
Tak więc… od czego zaczniemy?
Może jest jakaś książka o uroku?
Nadal chcesz mojej pomocy? Po tekście Whistledown?
Co do nikogo tak mocno się nie myliła. Nie dbajmy o nią.
Wcześniej czy później zostanie zdemaskowana,
a my zatańczymy w dniu jej upadku.
Nie mówmy o książkach.
Męża na ich kartach nie znajdziesz.
Najpierw pokaż mi swoje zdolności.
Nie mam żadnych.
Umiesz wachlować i trzepotać rzęsami.
Często to wystarczy, mężczyźni to proste istoty.
Chyba mogę ci to zaprezentować.
Nie mi.
Im.
Panowie. Znacie chyba pannę Featherington?
Wspaniale panów widzieć.
Cóż za kapitalna pogoda.
Taka…
Wydaje się panienka wzburzona.
Nie.
Za pozwoleniem, nic mi nie jest, milordzie.
BRIDGERTONOWIE
Ponoć wczoraj do miasta przybył lord Courtenay.
Owszem.
Jest przystojny. To podobno meloman.
Tak? Może to dobra partia dla Franceski?
Nie on jeden.
Lordowie Petri i Godwin również wspierają sztukę.
- Też są przystojni? - Pomów z całą trójką.
- Warto mieć wybór. - Możesz mieć jeszcze większy.
Przyjechałam dziś na herbatkę,
żeby donieść, że Jej Królewska Mość nie przekreśla tego sezonu.
Wciąż szuka diamentu, choć pod inną nazwą.
Chce po prostu zobaczyć więcej.
Ach tak?
Tak uważam.
Może nim być każda.
Każda?
Każda po debiucie.
Nie będzie z nią łatwo…
Bycie tu przyszłą panią to męczące zajęcie.
Mam uznać twoje zmęczenie za dobry znak?
Za wskazanie, że podejmujecie stosowne działania?
Wraz z Albionem
odwiedziliśmy dziś trzy zakłady.
Zakłady? Nie rozumiem.
Tapicerski, kupca jedwabnego i…
Nie chcę, żeby Varley słyszała, ale szukamy też gospodyni.
Jako nowa lady Featherington co nieco tu zmienię.
Ja chcę zatrzymać Varley.
Nie sądzicie, że obie
stawiacie to wszystko na głowie?
Tuszę, iż moje nadzieje okażą się niepłonne
i wkrótce dacie tej rodzinie dziedzica.
Mamo, nie bądź ordynarna.
Jesteśmy z Albionem bardzo namiętni.
- Rzecz jasna. - Dobrze. A wy?
Gorzka ta herbata.
Mniejsza o nią.
Tak, mamo. Zapoznaliśmy się.
Mam szczerą nadzieję.
Ile razy?
Raz.
W noc poślubną.
Myślisz, że dziecię samo pojawi się w twym łonie?
By je spłodzić, musicie się poznawać częściej.
Chcę pokazywać męża ludziom, nie marnować czas w łożnicy.
Poduszki psują mi koafiurę.
Musisz się starać, by uprzedzić siostrę.
Nadchodzi pełnia.
Zwiastun płodności.
Lepiej ją wykorzystajcie.
Spóźniam się.
Było wspaniale, moje panie.
Jutro o tej samej porze?
Może.
Na pewno chcesz kontynuować lekcje?
Masz prawo uznać sprawę za straconą.
Nie potrzebujesz lekcji.
Czyli jestem beznadziejna.
Masz wszelkie nadzieje.
Nie trzeba cię uczyć. Już wszystko umiesz.
Zapewniam, że nie.
Jak się poznaliśmy?
Jechałem sobie spokojnie konno,
kiedy zaatakowało mnie wściekle żółte nakrycie głowy.
Nie moja wina, wiatr je porwał.
Wydawałaś się radosna, gdym wylądował w błocie.
Przepraszałam.
Na nader uroczą modłę.
Bezwzględnie mnie wyśmiewając.
Chyba wiem dlaczego.
Bo byliśmy dziećmi.
Pozbawionymi dorosłej samoświadomości.
Jeszcze wtedy nie dbaliśmy o to, co myślą inni.
W społeczeństwie nie można nie dbać o cudze opinie.
Ocenianie innych to jego spoiwo.
Wiesz, co odkryłem za granicą?
Nikt mnie tam nie znał.
Nie byłem zaszufladkowany
ani obciążony Colinem Bridgertonem, jakim widzi mnie tu socjeta.
I tak stałem się sobą.
Życie dla cudzych ocen to pułapka.
Kiedy zerwiesz te okowy, świat się otwiera.
Mówisz, jakby to było proste.
Po co szukasz męża?
Żeby zyskać swobodę.
Żeby poczuć się dobrze w tym świecie.
Rozumiem.
W tym celu musi ci być dobrze z sobą samą.
Co teraz daje ci największe poczucie komfortu?
Największą swobodę?
Dawniej niedzielne herbatki u was.
Mogłam tam iść bez opieki i być sobą.
Ale… teraz to już niemożliwe.
Przykro mi, że poróżniłyście się z Eloise.
Co się wydarzyło?
Powinnam wracać.
Zanim nas zauważą.
Wio!
Od dawna podziwiałam pani zakład z zewnątrz, pani Delacroix.
Możliwość wejścia tutaj to wielka przyjemność.
Ostatnio ma pani chyba wiele takich nowych przyjemności.
Ponad 30 nowych sukni wymagających przerobienia.
Niemal błagałam poprzednią lady Kent, by pozwoliła sobie uszyć
coś bardziej współczesnego.
Niestety, obstawała przy dawnych fasonach.
Może pani zechce uszczknąć z nowej fortuny
na wspanialsze stroje?
Do socjety dołącza nowa twarz.
Lepiej chyba pokazać, że nie wszystko się zmieniło.
Rozumiem pani wahania.
Proszę jednak pamiętać, że socjeta pożera nuworyszy,
a głód nie poprawia jej nastroju.
KRAWCOWA
Dziewczęta.
Cóż za wspaniały odcień atłasu.
Na pewno wpadnie królowej w oko.
Cieszę się, że tak absorbujesz mamę.
Zyskam drugi rok bez od adoratorów.
Może i trzeci, jeśli wytrwasz.
Rozczaruję cię, ale perspektywa zamążpójścia
to ten element sezonu, który mi odpowiada.
Chcę kogoś znaleźć i mieć to z głowy,
nim matka zainteresuje mną królową.
Nie interesują jej chyba prymulki.
Wedle lady Danbury królowa czeka, aż ktoś ją olśni.
Może konkurencja do względów królowej
sprawi, że wysiłki mamy nie odegrają roli.
Panno Hartigan! Panno Malhotra!
Mam ciekawe informacje.
Wahasz się, Hiacynto?
Nigdy.
A jednak czekamy.
I dobrze, w ostatnim rozdaniu cię ograła.
Chwilowa strata.
Odpowiadają mi te karty.
Któż to się waha?
Wymieniam.
Odpuszczam.
- Tchórz. - Strateg.
Siostra gra tak, że trzeba więcej monet.
- Może oszukuje? - Masz mnie za magiczkę?
Naucz mnie więc swoich sztuczek.
Dziękuję, zaczekam tutaj.
Penelopo.
- Niecierpliwiłem się. - Ja też.
Lepiej jednak było się spotkać na targu.
Nie idziemy na targ.
Idziemy do salonu Bridgertonów.
Dlaczego?
Na twą lekcję.
Moja służąca czeka, a Eloise…
Poszła z Francescą i matką do krawcowej.
- A reszta familii? - Gra w karty w ogrodzie.
Widziałaś nas przy pall mallu. Wiesz, jak pragną wygrywać.
Gregory nie znosi porażek z Hiacyntą,
a Benedict uwielbia na to patrzeć.
Uwierz mi. Żadne z nich
nie odejdzie szybko od tego stolika.
Mówiłaś, że czujesz się tu komfortowo,
więc tu poćwiczymy.
Czułam się tu komfortowo. Wcześniej.
Musimy być gdzieś sami.
Twoja służąca może zaczekać,
a my udamy, że jesteśmy na balu.
Postradałeś zmysły?
Wyobraź to sobie.
Przy fortepianie kwartet smyczkowy, zaraz zagrają paryskiego kadryla.
Tu, na sofie,
mamuśki dyskutują o ozdobach sali.
Po drugiej stronie
dżentelmeni proszą młodą damę do tańca.
A tu mamy stolik z lemoniadą,
od którego zaczniemy.
Dobrze.
Mam udać flirt z wyimaginowanym wiolonczelistą?
Nie, z poznanym przed chwilą szarmanckim zalotnikiem.
Ze mną.
Z tobą?
Jestem idealnym obiektem ćwiczeń.
Znamy się, odpada kwestia wstydu.
Dlatego będę jeszcze bardziej zawstydzona.
Wybacz. Po prostu…
W głębi duszy
wiem, że potrafię być zabawna i zajmująca,
ale moje atuty gubią się między sercem a ustami
i ciągle mówię coś złego czy wręcz w ogóle milczę.
Nie myśl o tym, co dobre i złe.
Pomyśl raczej, co byś powiedziała mnie, zalotnikowi,
nie troszcząc się o to, jak mogę zareagować.
Twoje oczy…
nader zajmujący odcień błękitu.
Błyszczą jeszcze jaśniej, gdy okazujesz dobroć.
Tobie, zalotnikowi, powiedziałabym coś takiego.
To było dość bezpośrednie.
Wyświadczyłam im wielką przysługę.
Może chcesz powiedzieć o niej mamie?
- Eloise. - Schowaj się w gabinecie.
„Z przekonaniem mogę napisać,
że w Paryżu żyją bodaj najpiękniejsze kobiety.
Mam szczęście, że mnie otaczają.
Na zadrzewionej alei w Le Marais,
w uroczych kafejkach nad Sekwaną…
i kiedy miasto zamiera w nocy”.
„W tych chwilach,
gdy mój palec śledzi piegi od policzka po obojczyk,
lub gdy patrzę na skórę w świetle gwiazd,
zadziwia mnie, że można czuć taką bliskość,
a jednocześnie taki dystans”.
Pen.
- Czytałaś to? - Nie. Nie chciałam.
- Zajrzeć do mego diariusza? - Nie. Nie powinnam.
Te wpisy nie były przeznaczone dla obcych oczu.
- Do diabła! - Twoja dłoń.
- To nic. - Nie. Zaczekaj.
Proszę.
Pozwól mi.
To, jak piszesz…
To jest świetne.
Na dziś chyba wystarczy.
Co z wieczorem?
Będę. Dziękuję ci za… lekcję.
Jakieś ozdoby, pani?
Lepsza będzie chyba prostota.
Nie chce ich pani obejrzeć?
Różni nas gust co do tkanin…
ale lady Kent miała oko do klejnotów.
Coś cię trapi?
Była dziś u nas Penelopa.
Przepraszam za to.
Trudno mi dobrać wzorzec zachowań,
gdy nadal nie wiem, co zaszło.
Oddaliłyśmy się.
Już tak mówiłaś.
- Mam się od niej odciąć? - Nie.
Nie chcę, żeby została sama. Teraz ma bodaj tylko ciebie.
Ale może nie u nas w domu?
Oczywiście.
Co z nią?
- Z Penelopą? - Nie muszę znać szczegółów.
Chcę się tylko upewnić, że nie cierpi. Że nie rozpacza.
Nie cierpi, nie rozpacza.
Pragnie znaleźć podczas tego sezonu męża.
Męża? Penelopa?
To do niej niepodobne.
Może się zmieniła.
Męża? Czyli ciebie?
Nie, ja tylko jej pomagam.
Czy to rozsądne? A jeśli ktoś się dowie?
Kto miałby jej pomagać? Nie ma męskich krewnych.
Sam jesteś zalotnikiem.
O dziwo, teraz niezwykle popularnym.
- To by źle wyglądało. - Owszem.
Dlatego nikomu o tym nie mówimy.
W końcu zaczęły się starać.
Tak, Wasza Wysokość.
Może aż za bardzo.
Szkoda, że nie skłoniłaś się tak głęboko w pierwszym sezonie.
Moja droga.
Wiedz, że w tym roku nie zamierzam szukać ci na siłę partii.
Może jednak rozważ zapoznanie się z innymi młodymi damami,
żeby nie ograniczać grona znajomych do panny Cowper?
Zamierzam.
Naprawdę?
Panno Bridgerton! Przejdziesz się z nami?
Nie ma jak dobra przechadzka.
No tak.
Zostałyśmy same. Pójdziemy do królowej?
Czy to może zaczekać?
Lady Danbury wspominała o adoratorze z gustem muzycznym.
Nawet o kilku.
Zacznijmy od jednego i zobaczmy, co będzie dalej.
Dzień dobry, panowie Bridgertonowie.
Moje nader liczne panie!
Polują stadami.
Nie widziałam jeszcze pana na parkiecie.
Co ty na to, bracie?
Pora na taniec?
Tak.
Panno Stowell, czy mogę prosić o następny taniec?
Pan Dankworth i pan Finch.
Gdzie wasze damy?
Moją zgubiłem gdzieś wśród tych cudnych gwiazd.
Moją posłałem po słodkie wypieki.
Sama jest słodkim kąskiem.
Może gdyby smakował ją pan jak jadło, byłaby już przy nadziei.
Moja Prudencja to cukiereczek.
Delikatny i jakże miły.
Panie Dankworth, jest pan… bardzo ładny.
Znajdę panów żony.
Mówił ci ktoś, że masz przerażającą matkę?
Dobry wieczór.
Jak twoja dłoń?
Znacznie lepiej. Dzięki tobie.
Przepraszam, że czytałam twój diariusz. Doskonale piszesz.
Jakby od niechcenia, a to bardzo trudne.
Chętnie poczytam więcej, jeśli kiedyś pozwolisz.
Zawrzyjmy umowę.
Rozważę to, jeśli pomówisz dziś z przynajmniej jednym lordem.
Dobrze.
Kogo sugerujesz?
Jego.
Lorda Basilio.
Jest wicehrabią.
A ty Penelopą Featherington. Pamiętaj.
Jest twój.
Dobry wieczór, panienko.
Nie zauważyłam pana.
Nie szkodzi, zachowuję ostatnio rezerwę.
Życie jest na to za krótkie, czyż nie?
Milordzie, co panu?
Zmarł tak nagle… przepraszam.
Pen?
Co się stało?
Niedawno padł mu koń.
- Żartujesz. - Nie.
Colin!
Wybacz. Nie wiedziałem.
Nie każdy tu jest w żałobie.
- Galopujmy dalej. - Colin!
Kiedy ja pokłócę się ze znajomą osobą,
najchętniej udaję, że ona nie żyje.
Z Penelopą to raczej niemożliwe.
Chyba że uznam ją za ducha. Była dziś w moim domu.
W jakimże celu?
Jak się wydaje, Colin pomaga jej szukać męża.
Miałyśmy zostać starymi pannami.
Twój brat ryzykuje skandal.
Penelopa tym bardziej.
Może nie uważa cię za martwą,
ale jej uczucia wobec ciebie uległy zmianie.
Może pora, byś zmieniła swoje?
Tak. Masz rację.
Eloise. Masz jakieś talenta, którymi pragniesz olśnić królową?
Talenta? Nie.
Tylko dryg do mówienia nie w porę.
Raz chciałam nazwać guwernera miłym.
- Nazwałam go jednak „une chouette”. - Sową! Och nie.
Cóż, pan Beaufort był dość włochaty.
Sowy mają pierze, nie futra,
więc nawet gdybym chciała go obrazić,
to i tak bym zawiodła.
Nie mogę winić za brak talentu preceptorów.
Nie ich wina, żem trudna w nauce.
Znalazłyśmy twój talent.
Nader zajmująco przemawiasz. Kontynuuj.
Doskonale pan tańczy, panie Bridgerton.
To ja panience dziękuję.
A teraz przepraszam.
Dlatego mało kto odwiedzał nasz klub.
Państwo Mondrich! Witajcie w socjecie.
W ringu mierzyłem się z zabójcami,
a jednak to tutaj czuję większe nerwy
przed wieczorem pełnym tańców i rozmów.
Przynajmniej masz swobodę ruchów, nie tak jak ja.
Oboje wyglądacie wspaniale. Bez obaw.
To bywa wcale przyjemne,
jeśli nie stawia się oporu.
Chyba dobrze się bawiłeś z tą młodą damą.
Czy to konkury?
Nie. Panna Stowell jest urocza,
ale po prostu nie stawiałem oporu.
Nie wiem, czy ona podchodzi do tego równie lekceważąco.
Przepraszam, poszukam ratafii.
Twoja sytuacja dodatkowo mnie denerwuje.
Jeden taniec i nagle wkraczasz na rynek.
Jak mamy pojąć te wszystkie reguły,
gdy nie pojmuje ich nawet ktoś znający je od urodzenia?
Widzisz tę parę?
Lord i lady De Leon.
Tak częste tańce z jednym partnerem uważa się za niestosowne,
oni jednak ciągle wędrują na parkiet.
Albo lord i lady Singer.
Według reguł należy się ograniczać do jednego, góra dwóch drinków.
Oni jednak stale są w takim stanie. Za każdym razem.
Ciągle są pijani w pestkę… i szczęśliwi.
Wiesz, co łączy te pary?
Są, tak jak wy, po ślubie.
Reguły napędzają rynek matrymonialny.
Gdy jednak spełnisz już swą rolę
i znajdziesz sobie partię,
zyskujesz wolność.
Francesco!
Lord Petri przepada za muzyką,
podobno z powodzeniem grywa też na wiolonczeli.
Wicehrabina wdowa mi pochlebia.
Znacznie lepszy ze mnie meloman niż muzyk.
Wiolonczela to piękny instrument.
Zaiste.
Jaką muzykę panienka lubi?
Ostatnio Riesa i jego piękne tria fortepianowe.
Także Appassionatę Beethovena, mogłabym jej słuchać bez końca.
To dość… ekspresyjna muzyka.
Słyszałem plotkę, że Ries napisał tria
na dowód uczuć do pani Ludwigs.
Czy panienka to tam wyczuwa?
Mnie się podoba jego progresja akordów.
Matka tam, gdzie jej miejsce.
Obserwująca z boku.
Lady Danbury.
Po problemach Eloise rok temu
obawiam się zbytnio naciskać drugą córkę,
ale martwię się, że inaczej Francesca poślubi
pierwszą ledwie znośną partię.
Nie wychodząc poza to, co uważa za swoje miejsce.
Zaiste, jest to trudna kwestia.
Może najlepiej jest w tej sytuacji
pozostawić ją tam, gdzie dobrze się czuje.
Chodź.
Chodź ze mną.
Mogę być już przy nadziei, muszę jeść za dwoje.
Za siebie i swoją arogancję?
Dość tego.
Dlaczego porzuciłyście mężów, których wam z trudem wynalazłam?
Warto kultywować intymność.
Byłam z Albym przed balem.
Ciszej! Nie mów tak tutaj.
A ty?
Czy wy…
Zaczęliśmy.
Tyle że…
Nie lubię tego.
Kobieta czerpie z tego nieco subtelniejszą przyjemność od męża.
Wiedz, że kiedy on…
Wchodzi…
Wchodzi?
Dokąd wchodzi?
Co też robisz z panem Finchem?
Całujemy się.
Potem wydaje dziwny dźwięk
i idzie zmienić spodnie.
Nie zdejmuje ich w trakcie?
- Oczywiście. - Czymże tak zgrzeszyłam?
Dość mam tych dzierlatek, jakże przy mnie nienaturalnych.
Dość już widziałam. Pora na mnie.
Zanim wyjdziesz, pani.
Czy widziałaś to malowidło Gérarda na tyłach?
Sądzę, że możesz uznać je
za dość olśniewające.
Wychodzi. Niemal z nami nie rozmawiała.
W końcu mogę się napchać czekoladą,
nie będąc niemiła. Przepraszam.
Nie zdążyłyśmy zaprezentować talentów.
Znacie chociaż jakieś dobre plotki?
Nic mi nie przychodzi do głowy.
Lordzie Remington.
Panna Featherington. Zacny wieczór, czyż nie?
Tak sądzę.
Ponoć królowa nie wskazała diamentu,
co wzbudza konsternację wśród młodych dam takich jak panienka.
Nie przejmuję się plotkami.
Jest panienka rozsądniejsza ode mnie.
Ja za plotkami przepadam.
Aż do przesady. Gdy czekam na Kronikę towarzyską,
siedzę przy drzwiach i od razu pochłaniam całość.
Tak? Również cenię twórczość lady Whistledown.
Czytała panienka o gospodyni lady Carter?
Lady Houghton ją podkradła,
dlatego dziś nie zaproszono lady Carter.
- Dobrego wieczoru. - Milordzie.
Colin.
Lord chce mnie jutro odwiedzić.
Wspaniale.
Przypadł ci do gustu?
Było miło.
Nawet bardzo.
Jemu na pewno również.
To niestosowne. Featherington przyjęła jego pomoc?
To dość żałosne.
Miło z jego strony. Aż do przesady.
Nie chce się wierzyć…
To jej koniec.
Przepraszam, o czym szepczecie?
Zastanawiałyśmy się, dlaczego taki dżentelmen jak pan
pomaga szukać męża starej pannie.
Zwłaszcza takiej, pozbawionej widoków na przyszłość.
To w gruncie rzeczy smutne.
Pen, zaczekaj.
Nie mogę się doczekać, co napisze lady Whistledown.
To na pewno będzie główny temat kolejnego numeru.
Eloise. Powiedziałaś komuś, że pomagam Penelopie?
Nie. Nie chciałam…
Czyli powiedziałaś.
- Zwierzyłam się Cressidzie. - Zaufałaś jej?
Skąd ta Cressida w miejsce Pen?
Nigdy tego nie zrozumiem.
Czym Pen zasłużyła sobie na takie traktowanie?
Kapitalne.
Proszę o wybaczenie, potrzebowałam przerwy w balu.
Lubisz to, co robisz.
Występujesz nie dla mnie,
lecz dla siebie samej.
Brawo.
Cóż za rozbłysk.
Milady.
Co robisz, Will?
Nie powinieneś spać u siebie?
Nie zamierzam spać.
Jeszcze nie.
A gdy już zasnę, to tutaj,
przy mej pięknej żonie.
Nie sam, w zimnej, osobnej łożnicy.
Słyszałeś panią Khannę. To niestosowne.
- Nie możemy… - Zapewniam.
Możemy robić, co tylko zechcemy. To teraz nasze życie, Alice.
Jesteśmy małżeństwem wysokiego rodu.
To ród naszego syna.
Całej naszej rodziny.
Ja chyba…
obawiam się, że zrobię coś źle
i odbiorą mi to wszystko.
Wykorzystaliśmy szanse,
ale aż dotąd na wszystko pracowaliśmy.
Cóż… nie potrafię się nie zastanawiać.
- Czym na to zasłużyliśmy? - Niczym.
Tak jak reszta wicehrabiów, earlów i baronów.
Zupełnie niczym.
Ale skoro już to mamy, przynajmniej się tym nacieszmy.
Koniec z chodzeniem na paluszkach i osobnymi sypialniami.
Koniec starych strojów lady Kent.
Precz z nimi.
Precz z ubraniami w ogóle.
Ale… zatrzymam całą biżuterię.
Doskonale.
W świetle księżyca
łatwo popełnić błąd i uznać noc za coś bezpiecznego.
Może dlatego obie siostry Featherington
wcześnie wczoraj czmychnęły u boku swych mężów.
Nie wolno jednak zapominać, że nawet pod zasłoną nocy
stale obserwują nas czujne oczy.
Dobry wieczór, lady Danbury. List do pani.
Dziękuję.
Przepraszam, że niepokoję.
Powiadom panią Walsh.
Ktoś nas odwiedzi.
Wiemy o jednej młodej damie, która z całą pewnością żałuje,
że jej plany nie pozostały okryte mrokiem.
Penelopa Featherington była pewna,
że sama nie znajdzie sobie męża,
więc poprosiła o pomoc Colina Bridgertona.
Wiedzieliśmy wprawdzie,
że jej perspektywy ślubne nie rysują się dobrze,
jednak po tym skandalu
niemal na pewno całkiem znikną.
Jesteś, Eloise.
Czy tegoś właśnie chciała?
Nie wiem, o czym mówisz.
Gdy o kimś plotkujesz, trafia to do tekstów Whistledown.
Wiesz o tym.
Może taki miałaś cel,
ujawniając przekazane ci w zaufaniu fakty.
A może z natury jesteś okrutna?
Nie ujawniłam żadnych faktów.
Widziałam za to pannę Livingston szepczącą z innymi.
Mówiłaś mi o Penelopie raczej mało dyskretnie.
Mając jasny pogląd na swą dawną przyjaźń,
nie musiałabyś plotkować.
Dziękuję za uwagę o okrutnej naturze,
ale może lepiej szukaj jej w lustrze,
nie u mnie.
Widziałaś?
Proszę, zaprzecz.
Nie mogę.
Penelopo…
Jak mogłaś być tak lekkomyślna?
Nasz ród tyle razy był już na językach, a teraz na dodatek to.
Głupotą była prośba…
Głupotą jest nierozsądne podejście
do swoich perspektyw.
Myślałam, że suknie kupowałaś tylko dla rozrywki.
Nie sądziłam, że wierzysz
w możliwość znalezienia męża w swym trzecim sezonie.
Niezamężne życie nie jest takie złe.
Uwierz mi, mężczyźni często powodują tylko problemy.
Pisząca te słowa nie zdziwi się,
jeśli panna Featherington zechce powrócić
w dobrze sobie znany mrok już na stałe.
Panienko.
Ma panienka gościa.
Co ty tu robisz?
Kupiłem chwilę z tobą.
Musiałem cię zobaczyć.
- Czytałeś Whistledown. - Straszne rzeczy.
Musi pisać to, o czym wszyscy mówią.
Inaczej byłoby to podejrzane.
Sama jestem sobie winna.
Smutna, głupia dziewucha myśląca, że ma szansę na miłość.
Nie mów tak.
Może powrót w mrok będzie najlepszy.
Nawet drobny promyk światła
może prowadzić do skrajnie niebezpiecznego uczucia.
Nadziei.
Utracona nadzieja sprawia zaś, że dama staje się czasem nieostrożna.
Colin…
mogę mieć prośbę?
Oczywiście.
Czy ty…
Pocałujesz mnie?
- Penelopo… - To nic nie oznacza.
Nie będę po tym niczego od ciebie oczekiwać.
Nikt mnie nigdy nie pocałował
i nie wiem, czy pocałuje.
Mogłabym jutro umrzeć…
- Nie umrzesz. - Mogłabym. I tego bym nie przeżyła.
Byłabyś martwa.
Nie chcę umierać bez pocałunku.
Proszę.
Colin.
Dziękuję.
Napisy: Kuba Żywko