Widać brylanty nie są aż tak rzadkie.
Właśnie dlatego nie wybiorę żadnego.
Mniejsza, ile klejnotów przyślą mi ich matki.
Nie martwi cię, pani, artykuł lady Whistledown?
Ten, w którym zarzuca mi tchórzostwo?
Niby czemu?
Wybrana przeze mnie rok temu Edwina znalazła za granicą świetną partię.
Zapewne, wasza wysokość.
Dlaczego więc nie kontynuować pasma sukcesów?
I dać Whistledown, czego pragnie?
Za nic.
Poza tym tegoroczne debiutantki wypadły blado.
A na moje łaski trzeba zasłużyć.
Rozumiem.
Wybiorę tę, która…
Zalśni?
Dokładnie.
I usidli najlepszą partię sezonu.
Trzeba wreszcie nauczyć Whistledown, że to ona winna się obawiać.
Zacny czytelniku, powiadają, że tylko głupcy wyciągają pochopne wnioski, podczas
gdy mądrzy obserwują i czekają.
Przed laty panna Henderson, przez wielu odstawiona już na półkę, utarła nosa
debiutantkom, wychodząc za księcia Frazera.
Panna Dunham, skazana na staropanieństwo, poślubiła barona Ely'a.
A panna Sharma, w dojrzałym wieku lat dwudziestu sześciu, podbiła serce samego
wicehrabiego Bridgertona.
Dobrze, że matka pozwoliła ci zatrzymać zamówione suknie.
Lustro nie kłamie.
Jak wiadomo, to, co wielu uważa za kamień pospolity, z czasem staje się
cennym klejnotem.
To prawda, której nowy baron Kent i jego bliscy uczą się w tym tygodniu.
Za drzwiami skrzydło wschodnie, tu zachodnie.
Proszę za mną.
Chłopcy!
Ręce przy sobie.
Na górze jest biblioteka, pokój muzyczny, do rysunku i skryptorium oraz
gabinet.
Ile tu jest pokoi?
Dwadzieścia siedem, licząc pokoje służby.
Szanujcie panią Khanna, bo będziecie sprzątać je sami.
To sypialnia pani Mondrich, a tam pańska.
Osobne sypialnie?
Oczywiście, taki zwyczaj.
Czasem zaś to, co wydawało się bezcenne, w chwilach próby pęka niczym
szkło.
Wierzyć się nie chce.
Majątek Kentów przypadł synowi boksera.
Co jeśli na nas czycha jakiś sklepikarz albo czyściciel kominów?
Bez obaw, Pani, któraś z dziewcząt nas wybawi.
Dobry Boże.
Wychodzę z Reą na spacer.
Mamy ważniejsze sprawy.
Autorka tych słów wie jednak, że brylanty to nie jedyne lśniące kamienie.
Nie chcesz dołączyć do debiutantek?
A ty popatrzeć, jak trawa rośnie?
Nie mnie te panny wypatrują.
Nie pojmuję zmian, jakie w tobie zaszły.
Gawędzisz z Cressidą, nie obchodzą cię debiutantki, nosisz kokardy, brakuje tylko
wachlarza. Dlaczego ja cię interesuję?
Nie ja zmieniłam się najbardziej.
Obiecałaś Anthoniemu, że spróbujesz.
Zobaczymy się później.
Chyba wiem, od kogo pożyczyć wachlarz.
Robi się gorąco.
Od czego zaczniemy?
Istnieje podręcznik wdzięku?
Wierzysz we mnie po tym, co napisała Whistledown?
Pierwszy raz aż tak się myli.
Zapomnijmy o niej.
Słusznie.
W końcu ktoś ją zdemaskuje, a my będziemy świętować jej upadek.
A teraz dość o książkach. Żeby znaleźć męża, musisz zacząć żyć naprawdę.
Sprawdźmy, co potrafisz.
Nic.
Wiesz, jak bawić się wachlarzem i trzepotać rzęsami.
Często tyle wystarczy.
Mężczyźni to proste stworzenia.
Pokażę ci, jak mi idzie.
Nie mnie.
Im.
Panowie, znacie zapewne pannę Featherington.
Jakże miło mi was tu spotkać.
Piękną mamy dziś pogodę.
Wydajesz się zaniepokojona, Pani.
Skądże.
Nic mi nie jest.
BRIDGERTONOWIE
Podobno wczoraj zjechał do Londynu Lord Courtnay.
Owszem, jest przystojny i uwielbia muzykę.
Może nada się dla Franceski?
Nie on jeden.
Lordowie Petrie i Godwin także wspierają sztukę.
Obaj przystojni? Pomówisz z trzema.
Dobrze mieć wybór.
I to większy niż ci się zdaje.
Wpadłam dzisiaj na herbatę, bo królowa nie uznała jeszcze sezonu za stracony.
Nadal szuka brylantu, choć zwie go inaczej.
I pragnie zobaczyć więcej.
Doprawdy?
A owszem.
I każda ma szansę.
Każda?
Każda, która ma za sobą debiut.
Męczy mnie myśl o przejęciu domu.
Czy to zmęczenie to dobry znak?
Czynicie niezbędne starania?
Albion i ja byliśmy rano w trzech miejscach.
Jakich?
U tapicera, handlarza jedwabiem i…
Nie mów Varley.
Spotkaliśmy się z nową ochmistrzynią.
Jako lady Featherington wprowadzę tu pewne zmiany. Chcę zatrzymać Varley.
Zdaje mi się, że dzielicie skórę na niedźwiedziu.
Mam jednak podstawę sądzić, że wkrótce postaracie się o dziedzica
fortuny.
Nie bądź wulgarna, mamo.
Mnie i Albionowi namiętności oczywiście nie brak.
Świetnie, a jak u was?
Gorzka ta herbata. Nie o nią pytam.
Tak, mamo.
Poznajemy się bliżej.
Na to liczę.
Jak często?
Raz.
W noc poślubną.
Myślisz, że dziecko tak ot pojawi się w twoim łonie?
Musicie często poznawać się bliżej, żeby je spłodzić.
Bywam z mężem na salonach, nie w łóżku.
Mierzwi mi włosy.
Chcesz pokonać siostrę? Postaraj się.
Zbliża się pełnia, czas płodności.
Skorzystaj z okazji.
Jestem spóźniony.
Byłyście cudowne.
Jutro o tej samej porze?
Możliwe.
Na pewno chcesz podjąć nasze lekcje?
Nie będę urażona, jeśli uznasz, że nic ze mnie nie będzie.
Ta nauka nie ma sensu.
Bo nic do mnie nie dociera.
Chwytasz w lot, ale nie musisz się uczyć.
Wiesz wszystko, co trzeba.
Nie wydaje mi się.
Pamiętasz, jak się poznaliśmy?
Jechałem konno zajęty własnymi sprawami, gdy rzucił się na mnie wściekle
żółty kapturek.
Nie moja wina, wiatr mi go zerwał.
Byłaś zachwycona, gdy upadłem w błoto.
Przeprosiłam. Czarująco.
I drwiłaś ze mnie bezlitośnie.
Teraz wiem, dlaczego.
Bo byliśmy dziećmi.
Nie myśleliśmy o wizerunku.
Nie zależało nam na opinii świata.
Należymy do towarzystwa.
Nasz los zależy od naszej opinii.
Wiesz, co odkryłem za granicą?
Nikt mnie tam nie znał.
Nikt nie wiedział, gdzie się urodziłem.
Nie musiałem być Bridgertonem, jakiego zna towarzystwo.
I stałem się sobą.
Żyjąc pod dyktando innych wpadasz w pułapkę.
Gdy się z niej wyzwalasz, świat staje otworem.
Łatwo ci mówić.
Dlaczego szukasz męża?
Chcę być wolna.
I czuć się swobodnie.
Zacznij więc od siebie.
Co sprawia ci przyjemność?
Przy czym odpoczywasz?
Kiedyś to były niedzielne herbatki u Bridgertonów.
Wychodziłam bez przyzwoitki i mogłam być sobą.
Straciłam tę możliwość.
Co właściwie zaszło między tobą a Eloise?
Muszę wracać.
Nim ktoś nas przyuważy.
Od dawna podziwiam twoją pracownię przez okno, pani, ale przyjemnością jest wejść.
Ostatnio nie brak ci pewnie nowych przyjemności.
Mam ze trzydzieści sukni, które trzeba przerobić.
Niemal błagałam zmarłą lady Kent, by pozwoliła ubrać się zgodnie z modą, ale
upierała się przy dawnych fasonach.
Może uszczkniesz nieco fortuny na coś bardziej szykownego?
Nikt nie spodziewał się nas w towarzystwie.
Próbuję pokazać, że nie wszystko się zmienia.
Rozumiem twoje obawy.
Pamiętaj jednak, że wielki świat żywi się nowinkami i bywa rozdrażniony, gdy
głoduje.
KRAWCOWA
Dziewczęta?
Przepiękna francuska satyna.
Z pewnością wpadnie w oko królowej.
Dobrze, że mama skupia się na tobie.
Przez rok będę mieć spokój od zalotników.
Może dłużej, jeśli i ty się uchowasz.
Rozczaruję cię.
Możliwość zamążpójścia to jedyne czym wabi mnie sezon.
Liczę, że znajdę męża, nim intrygi matki zwrócą na mnie uwagę królowej.
Ponoć sezon już jej nie obchodzi.
Czeka, by ktoś ją zachwycił.
Może gdy inne zaczną zabiegać o jej względy, knowania matki spełzną na niczym.
Panno Hardigan, panno Malhotra, mam dla was ciekawe wieści.
Wahasz się?
Nigdy.
A jednak czekamy. Ciesz się, niemal całkiem cię oskubała.
Gram wedle strategii.
Te karty mi odpowiadają.
Teraz ty zwlekasz.
Wymieniam.
Odpadam. Tchórz! Masz strategię.
Hyacinth i tak was ogra.
Na pewno nie oszukujesz?
Nie jestem magikiem.
Naucz nas kilku sztuczek.
Dziękuję, zaczekam tutaj.
Długo kazałaś mi czekać.
Pomówmy na targu, nie tutaj.
Nigdzie się nie wybieram.
Chodźmy na górę.
Po co?
Na następną lekcję.
Pokojówka czeka, a Eloise…
Jest u krawcowej z Francescą i z matką.
Co z resztą rodziny?
Grają w karty w ogrodzie.
Widziałaś ich przy partyjce pall-malla.
Wiesz, że żadne nie odpuści.
Hyacinth kocha wygrywać, Gregory nie znosi przegrywać, a Benedict nie przegapi
spektaklu. Długo nie odejdą od stolika.
Ponoć dobrze się u nas czujesz, więc poćwiczmy tutaj.
Użyłam czasu przeszłego.
Musimy pobyć chwilę sami.
Pokojówka zaczeka, a my będziemy udawać, że jesteśmy na balu.
Z rozumu cię obrało?
Wyobraź to sobie.
Kwartet muzyków przy fortepianie zagra za chwilę kadryla.
Na kanapie kilka matek dyskutuje o szczegółach wystroju.
W głębi sali dżentelmeni proszą do tańca młode damy.
Tu mamy stół z lemoniadą i od niego zaczniemy.
Dobrze.
Udawać, że flirtuję z wyimaginowanym skrzypkiem?
Z przystojnym dżentelmenem, na którego się natknęłaś.
Ze mną.
Z tobą?
Idealnie nadaję się do ćwiczeń.
Nie wstydź się.
Znam cię od lat.
Właśnie dlatego się wstydzę.
Wybacz.
Po prostu…
W głębi duszy wiem, że potrafię być bystra i dowcipna.
Ale z jakiegoś powodu plącze mi się język i albo mówię coś, czego nie powinnam, albo
nabieram wody w usta.
Nie myśl o tym, co należy.
Wyobraź sobie, co byś powiedziała, gdybym naprawdę się do ciebie zalecał.
Nie zastanawiaj się, jak to przyjmę.
Masz cudownie błękitne oczy, które jaśnieją, gdy prawisz komplementy.
Tak bym powiedziała, gdybyś się do mnie zalecał.
Cóż, byłaś dość bezpośrednia.
Eloise wróciła. Do gabinetu.
Jestem teraz pewny, że w Paryżu mieszkają najpiękniejsze kobiety świata.
Mam szczęście, że kręcą się wokół mnie na szerokich ulicach Le Marais i w uroczych
kafejkach nad Sekwaną, gdy miasto otulone jest nocą.
W takich chwilach błądząc palcami od ich policzków po obojczyki lub podziwiając
światło gwiazd tańczące na ich skórze,
zastanawiam się, jak można być jednocześnie tak z kimś blisko i tak
daleko.
Czytałaś?
Niechcący.
Niechcący podniosłaś mój dziennik?
Wiem, że nie powinnam.
Słusznie.
Napisałem to dla siebie.
Szlag.
Skaleczyłeś się. Nieważne.
Pokaż.
Proszę.
Pozwól.
Masz…
talent pisarski.
Skończmy na dzisiaj.
Zobaczymy się wieczorem?
Tak, dziękuję za lekcję.
Biżuteria?
Może jednak prostota?
Zechciej chociaż obejrzeć.
Suknie lady Kent nosiła paskudne.
Ale do klejnotów bez wątpienia miała oko.
Coś cię trapi?
Dziś była u nas Penelope.
Wybacz.
Nie wiem, jak ją traktować, bo nie mam pojęcia, co między wami zaszło.
Oddaliłyśmy się od siebie.
To już słyszałem. Mam udawać, że jej nie znam?
Nie.
Nie chcę, żeby była sama, ale chyba tylko ty jej zostałeś.
Może jednak nie w domu.
Oczywiście.
Co u niej?
U Penelope?
Nie pytam o szczegóły.
Nie cierpi?
Nie wydaje się…
Przybita?
Nie cierpi i nie jest przybita.
Chce wydać się za mąż.
Za mąż?
Penelope?
To do niej niepodobne.
Może się zmieniła.
Chyba nie ciebie próbuje złapać.
Pomagam jej znaleźć męża.
A to rozsądne?
Co jeśli ktoś się dowie?
Nie ma męskich krewnych.
Jesteś dobrą partią, teraz chyba najlepszą.
To będzie źle wyglądało.
To prawda.
Dlatego nikomu nie powiesz.
Wreszcie się starają.
Owszem.
Może za bardzo.
Gdyby podczas twojego debiutu wystarczyło nisko dygnąć…
W tym sezonie nie zamierzam wynajdować ci adoratorów.
Spróbuj jednak zawrzeć znajomość z innymi młodymi damami.
Nie trzymaj się tylko z panną Cowper.
Taki mam zamiar.
Doprawdy?
Panno Bridgerton, zechcesz się z nami przejść?
Z przyjemnością.
Cóż, od razu poznała dwie.
Przywitamy się z królową?
Może później?
Lady Danbury wspomniała o pewnym miłośniku muzyki.
Nawet o kilku.
Zacznijmy od jednego, potem zobaczymy.
Dobry wieczór, panie Bridgerton.
Drogie panie.
I jeszcze jedna.
Polują stadem.
Nie widziałam cię jeszcze na parkiecie, panie.
Pora zatańczyć, bracie.
Owszem.
Zaszczycisz mnie, Pani?
Panie Dunkworth, panie Finch, gdzie wasze żony?
Moja zagubiła się gdzieś pośród niebiańskich dekoracji.
A moja szuka ciasta.
Twoja żona jest niczym słodka bułeczka.
Może gdybyś kosztował jej częściej niż deserów, miałbyś już potomka.
Prudence bardziej przypomina karmelek, drobny i słodziutki.
A ty jesteś, Panie, taki…
Dowcipny.
Poszukam ich.
Ktoś ci mówił, że wasza matka sieje postrach?
Dobry wieczór.
Jak ręka?
Dużo lepiej, dziękuję.
Wybacz, że zajrzałam do twojego dziennika.
Naprawdę masz talent. Wyrażasz myśli bez wysiłku, a to niełatwe.
Kiedyś chętnie przeczytam więcej, jeśli pozwolisz.
Zawrzyjmy umowę.
Przemyślę to.
Jeśli pomówisz tu choćby z jednym dżentelmenem.
Zgoda.
Kogo proponujesz?
Jego.
Lorda Basilio.
Jest wicechrabią.
A ty Penelope Featherington.
Pamiętaj o tym.
Bierz go.
Dobry wieczór, panno Featherington.
Nie zauważyłam cię, Panie.
Nie szkodzi.
Ostatnio trzymam się na uboczu.
Życie jest na to za krótkie.
Źle się czujesz, Panie?
Co się stało?
Koń mu padł.
Żartujesz?
Ani trochę.
Wybacz, nie wiedziałem.
Znajdźmy kogoś, kto nie rozpacza.
Ruszajmy galopem.
Gdy się z kimś poróżnię, udaję zazwyczaj, że umarł.
To pomaga.
W przypadku Penelope to nie przejdzie.
Chyba, że uznam ją za ducha.
Nawiedziła dziś nasz dom.
Po co?
Colin pomaga jej znaleźć męża.
A miałyśmy być starymi pannami.
Twój brat nie ma wstydu, a ona tym bardziej.
Dla niej pewnie nie jesteś martwa, ale na pewno traktuje cię inaczej.
Może i ty powinnaś się zmienić?
Słusznie.
Eloise, masz talent, który zaimponuje królowej?
Talent?
Bynajmniej.
Chyba że mówimy o gadaniu bzdur.
Kiedyś chciałam pochwalić nauczyciela francuskiego, a nazwałam go
sową.
To straszne.
Pana Beauforta?
Kudłaty jegomość.
Właśnie, a sowy mają pióra, a nie futro, więc nawet i tu dowcip nie wyszedł.
Trudno go winić o mój brak talentu.
Byłam niesforną uczennicą.
Masz niezaprzeczalny talent.
Bawisz nas rozmową, mów więc dalej.
Jesteś znakomitym tancerzem, Panie.
Cała przyjemność po mojej stronie.
Zechciej wybaczyć.
Wreszcie wiem, czemu nie przychodzą do baru.
Państwo Mondrich.
Witamy w wielkim świecie.
Stawałem w ringu przeciwko bokserom, których cios zabijał, ale bardziej obawiam
się dzisiejszych tańców i rozmów.
Przynajmniej czujesz ręce, ja ledwie się ruszam.
Wyglądacie wspaniale i nie ma się czego bać.
Dajcie się ponieść, a będziecie się dobrze bawić.
Tańczyłeś z tamtą młodą damą.
Zabiegasz o nią?
Ani myślę.
Panna Stowell jest urocza, ale tylko ulegam zwyczajom.
Ona chyba traktuje to poważniej.
Wybaczcie, poszukam czegoś mocniejszego. Przez ciebie i ja się
denerwuję.
Jeden taniec i już uznają, że jesteś do wzięcia.
Jak pojąć te wszystkie zasady, gdy nawet ktoś, kto się w nich wychował, czasem się
gubi?
Widzisz tych dwoje?
Lord i lady De Leon.
Nie wypada tańczyć tak często z jednym partnerem jak oni, ale nie potrafią
odmówić sobie wyjścia na parkiet.
A to lord i lady Singer.
Na takich spotkaniach nie pije się więcej niż dwa kieliszki, oni jednak sobie nie
żałują.
Piją niczym szewcy i są zachwyceni.
Wiesz, co łączy te pary?
Są małżeństwem, jak wy.
Zasady dotyczą tych, którzy kręcą się po małżeńskim rynku. Gdy zrobisz swoje i
znajdziesz męża lub żonę…
Odzyskujesz wolność.
Francesco, skarbie.
Lord Petri wiele uwagi poświęca muzyce i podobno świetnie gra na wiolonczeli.
Wicehrabina mi pochlebia.
Moja miłość do muzyki przewyższa umiejętności.
Wiolonczela to piękny instrument.
Owszem.
A jaką muzykę ty lubisz, Pani? Ostatnio Riesa.
Jego tria fortepianowe są piękne.
„Apassionaty" Beethovena mogłabym słuchać w nieskończoność.
Bardzo ekspresyjne utwory.
Podobno Riese napisał tria, by wyrazić miłość do mademoiselle Ludwigs.
Nie masz wrażenia, Pani, że to słychać?
Najbardziej cenię w nich progresję.
Matka i jej instynkt.
Zawsze czuwać gdzieś z boku.
Lady Danbury.
Po fiasku z Eloise obawiam się żądać zbyt wiele, boję się jednak, że bez tego
Francesca wyda się za pierwszego znośnego kandydata.
Byle nie wyjść poza swój świat.
Ot i problem.
Może lepiej nie wyciągać jej z tego świata na siłę.
Pozwól.
Może już jest nas dwoje?
Wybujała arogancja się nie liczy.
Dość.
Czemu nie jesteście z mężami, o których z takim trudem się dla was wystarałam?
Przygotujcie grunt przed nocą.
Albion i ja już gdzieś baraszkowaliśmy.
Ciszej, nie tutaj.
A co z tobą?
Czy wy…?
Zaczęliśmy.
Jednak…
Nie znoszę tego.
Kobieta odczuwa przyjemność subtelniej niż mężczyzna.
Kiedy on…
Wchodzi… Wchodzi?
Dokąd?
A jak to robicie z panem Finchem?
Całujemy się.
On wydaje dziwne dźwięki i wychodzi, żeby zmienić bryczesy.
Ma je na sobie?
Oczywiście.
Za co, Boże, tak mnie karzesz?
Mam powyżej uszu smarkul, które potykają się na mój widok.
Dość się napatrzyłam.
Pora odpocząć.
Zanim wyjdziesz, wasza wysokość, widziałaś malowidło Gerarda w bocznym
salonie?
Na pewno uznasz je za…
Genialne.
Wychodzi.
Z żadną z nas nie zamieniła słowa.
Nareszcie mogę napchać się czekoladą.
Nie zdążyłyśmy pokazać, co umiemy.
Któraś słyszała ciekawą plotkę?
Nic nie przychodzi mi do głowy.
Dobry wieczór, Lordzie Remington.
Panna Featherington, udane przyjęcie?
Tak myślę.
Ponoć królowa nie wybrała jeszcze diamentu, wywołując konsternację wśród
panien.
Nie interesują mnie pogłoski.
Masz zatem wolę silniejszą niż ja, bo ja uwielbiam ploteczki.
W dniu, w którym ukazują się kroniki Whistledown, czekam przy drzwiach od rana.
Doprawdy?
Przyznam, że i ja ją lubię.
Czytałaś, że lady Carter podebrała ochmistrzynię lady Hugonot i dlatego
wypadła dziś z listy gości?
Miłego wieczoru.
Lord Remington zapowiedział się na jutro.
To wspaniale.
Podoba ci się?
Miło się z nim gawędzi.
Jemu z tobą również.
Żałosne, że panna Featherington korzysta z takiej pomocy, jak dla mnie nadużywa jego
uprzejmości.
O czym tak szepczecie?
Zastanawiamy się, dlaczego tak pożądany kawaler jak ty, Panie, pomaga starej
pannie złapać męża.
Zwłaszcza, że biedaczka nie ma szans powodzenia.
Jakież to przykre.
Zaczekaj.
Ciekawe, co napisze o tym lady Whistledown.
To będzie główny temat.
Powiedziałaś komuś o mnie i Penelope?
Nie chciałam.
A zatem tak.
Zwierzyłam się Cressidzie.
Bo można jej ufać?
Nie mam pojęcia, dlaczego przyjaźnisz się z nią zamiast z Penelope i co Pen ci
zrobiła, że tak ją krzywdzisz.
To było cudowne.
Weszłam tu odetchnąć, Wasza Wysokość.
Bo uwielbiasz muzykę i grasz dla siebie, nie dla mnie.
Brawo.
Lśnisz własnym blaskiem.
Moja Pani?
Co tu robisz?
Sypiasz teraz we własnej sypialni.
Nie mam ochoty na sen.
A gdy to się zmieni, będę spał tutaj ze swoją piękną żoną, a nie sam w zimnym
łożu.
Słyszałeś panią Khanna, takie są zasady.
Nie możemy…
Przeciwnie.
Możemy robić, co nam się podoba.
Tak teraz żyjemy.
Jesteśmy małżeństwem z tytułem.
Tytuł nosi nasz syn.
Ale awansowaliśmy wszyscy.
Chyba…
Boję się, że jeśli popełnię błąd, wszystko nam odbiorą.
Korzystaliśmy z okazji, gdy się nadarzały, ale dotąd wszystko zawdzięczaliśmy pracy.
Nie mam pojęcia, jakim cudem tu dotarliśmy.
Nie musieliśmy nic robić, jak każdy wicehrabia, earl czy baron, których
poznaliśmy.
Trafiło się i już.
Cieszmy się nowym życiem.
Dość chodzenia na paluszkach i osobnych sypialni.
I starych sukni lady Kent.
Precz z nimi.
Precz z ubraniami.
Biżuterię zatrzymam.
Załatwione.
W blasku księżyca łatwo popełnić błąd, uznając, że noc zapewnia bezpieczne
schronienie.
Być może dlatego obie siostry Featherington wymknęły się z mężami
wcześniej.
Nie wolno nam jednak zapominać, że nawet w ciemności wciąż śledzą nas uważne
spojrzenia.
Dobry wieczór, lady Danbury.
Dostarczono list.
Dziękuję.
Przepraszam, że przeszkodziłem.
Uprzedź panią Walsh, będziemy mieli gościa.
Pewnej młodej damie bardzo zależało, by jej plan nie ujrzał światła dziennego.
Penelope Featherington była pewna, że sama nie znajdzie męża, zaprzęgła więc do
pomocy pana Colina Bridgertona.
Choć, jak wiadomo, miała mizerne szanse zamążpójścia…
Najnowszy skandal odebrał jej na to nawet cień nadziei.
Tu jesteś, Eloise.
Zaplanowałaś to?
Nie wiem, o co ci chodzi.
Wiesz, że każda plotka trafia do uszu Whistledown.
Dlaczego zdradziłaś mój sekret? Nie mogłaś się oprzeć?
A może z natury jesteś okrutna?
Nie ja go zdradziłam.
Zauważyłam jednak, że panna Livingston szepcze z innymi. Stała obok, a ty nie
zniżyłaś głosu, mówiąc o Penelope.
Może gdybyś na dobre zakończyła tę przyjaźń, nie musiałabyś plotkować.
Doceniam, że tak się martwisz moim okrucieństwem.
Spójrz jednak w lustro, nim zaczniesz oskarżać.
Widziałaś?
Powiedz, że to kłamstwo.
Nie.
Jak mogłaś być tak bezmyślna?
Towarzystwo i tak wytyka nam najmniejsze potknięcia, a teraz jeszcze
to.
Niepotrzebnie go w to wciągnęłam.
Gorzej, że porwałaś się z motyką na słońce.
Myślałam, że nowe suknie to kaprys.
Naprawdę wierzyłaś, że znajdziesz męża trzy lata po debiucie?
Życie starych panien nie jest takie złe.
Mężczyźni często sprawiają więcej kłopotów niż są warci.
Autorka tych słów nie będzie zdziwiona, jeśli panna Featherington na dobre ukryje
się w cieniu, który tak sobie upodobała.
Panienko, masz gościa.
Co tu robisz?
Zapłaciłem, żeby zostawiła nas samych.
Jak się czujesz?
Czytałeś Whistledown.
Straszne, co o tobie wypisuje.
Powtarza najnowsze plotki.
Musiała wspomnieć i o tym.
Sama jestem sobie winna.
Żałosna, głupia dzierlatka, która uwierzyła, że ma szansę na miłość.
Nie mów tak.
Może powrót do cienia wyjdzie jej na dobre.
Wszak nawet najmniejszy promień światła wywołuje niebezpieczny efekt.
Daje nadzieję.
A gdy dama tę nadzieję traci, staje się nierozważna.
Mam do ciebie prośbę.
Mów.
Możesz mnie pocałować?
Niech to nic nie znaczy, niczego nie oczekuję.
Za chwilę odstawią mnie na półkę, a nikt mnie nie całował i pewnie już nie
pocałuje.
Może jutro umrę.
Nie umrzesz. Skandal mnie zabije.
Już padłabyś martwa.
Chcę poznać smak pocałunku.
Proszę. Dziękuję.