Colinie.
Dziękuję, że przyszłaś.
Wybacz późną porę, musiałem cię zobaczyć.
Coś się stało?
Ja…
Nie śpię, nie jem, z trudem dobieram słowa.
Myślę tylko o…
O czym?
O naszym pocałunku.
O tobie.
Ja też.
Zaprzątasz wszystkie moje myśli.
Balon był tego wart?
Nie zdążyłem zobaczyć, spadłem z dachu.
Powtórz, co powiedziała jej wysokość.
Znowu?
„To było cudowne, brawo".
Dopytuję, bo to ważne.
Jeśli Francesca zdobędzie łaskę królowej, będzie przebierać w zalotnikach.
Z którym zatańczysz jako pierwszym?
Według alfabetu.
Dzień dobry.
Późno wstałeś.
Czyżby?
Nie mogłeś zasnąć?
Skądże.
Spałem jak dziecko.
Ledwie dotknąłem głową poduszki, zapadłem w błogi sen.
I nic mi się nie śniło.
Winszuję.
Mieliśmy o tym nie wspominać, wiem, ale okazałeś Penelope wielką życzliwość.
Czeka, aż pokojówki wyrzucą broszurę Whistledown, bo wie, że nie wolno jej
czytać.
Żałuję, że Whistledown o tym napisała i że odkryła prawdę.
Wybaczcie.
Penelope ma szczęście, że się przyjaźnicie.
Owszem.
Uważam ją za dobrą znajomą.
Niemal rodzinę.
Dobrze się czujesz?
Lepiej niż kiedykolwiek.
BRIDGERTONOWIE
Zacny czytelniku.
W zmaganiach z naturą ludzkość wiele już osiągnęła.
Budujemy okręty przemierzające oceany.
Wznosimy zamki sięgające chmur, a teraz stworzyliśmy balony unoszące nas w
powietrze.
Jednak gdy idzie o debiutantki, nieważne są ich osiągnięcia, bo jej królewską mość
interesuje tylko jedna panna.
Przyszły mąż panny Franceski winien być bogaty, przystojny
i zajmować wysoką pozycję.
Może więc lord Debling?
Ponoć w tym sezonie szuka żony.
Połowę czasu poświęca badaniu natury, a drugą połowę opowieścią o niej. To
nudziarz.
Rzucaj z większym przekonaniem, lady Danbury.
Wybacz, wasza wysokość, myślę o czymś innym. Spodziewam się nieproszonego
gościa.
Skazać go na wygnanie w najdalszy zakątek królestwa?
Szkoda na to czasu.
Wyrzućmy go z myśli.
I choć innym młodym damom pozostają jedynie resztki po pannie Francesce,
pamiętajmy, że im wyżej ktoś się wznosi, tym boleśniej upada.
Nawet przy nadziei się nie roztyję.
Mam nienaganną figurę.
Dziecko musi swoje ważyć.
Będę nosić w sobie małą główkę i rączki?
Na pewno?
Nie martw się, twojego syna przyniesie złoty bocian.
Skąd pewność, że urodzą synów?
Po tygodniu zamknięcia masz czelność dyskutować?
Varley, na słowo.
Oczywiście, ale mamy gościa, ktoś do panny Penelope.
Eloise.
Od paru dni nigdzie nie bywasz.
Nie jest miło, gdy Whistledown pisze sama o sobie.
To prawda.
Była dla ciebie surowa.
Moim zdaniem niepotrzebnie.
Musiała to skomentować, by nie wzbudzać podejrzeń.
To ja ujawniłam, co cię łączy z Colinem, choć zupełnie przypadkowo.
Nie miałabym pretensji.
Nie chciałam.
Wejdziesz?
Mam kilka nowych książek. Nie, dziękuję.
Umówiłam się z przyjaciółką.
Liczę, że w tym sezonie znajdziesz to, czego szukasz.
Z pomocą Colina albo sama.
Dzień dobry.
Miło cię widzieć.
Ciebie również.
Wybacz, że nie odwiedziłem cię wcześniej.
Dobrze się stało. Tak?
A nie?
Owszem.
Musimy przerwać lekcję.
I tu się zgadzamy.
Cieszę się.
Wyjaśnij mi, dlaczego?
Przez to, co między nami zaszło?
Nie o to chodzi.
To się nie powtórzy, na pewno.
Oczywiście.
Wybacz, że…
Przepraszam za prośbę.
Nie trzeba.
Ty przeprosiłeś.
Tak, bo…
Tak.
Wspomniałaś.
Że kończymy z lekcjami.
Nie mamy wyboru.
Whistledown o nas napisała.
Okryłam wstydem siebie i rodzinę.
Tobie też by się dostało.
Jesteś bardzo rozsądna.
Spróbujmy się unikać.
Oczywiście.
Muszę myśleć o przyszłości.
To bardzo ważne.
Mam nikłe szanse na zamążpójście, ale będę się starać.
Musisz.
Cóż…
Pójdę już.
Powodzenia.
To ja pójdę.
Penelope.
Mam nadzieję…
Całym sercem życzę ci szczęścia.
Dziękuję.
Byłeś bardzo uprzejmy.
Jeśli znajdę męża, to dzięki tobie.
Możliwe, że będzie najlepszą partią sezonu.
Wzrusza mnie jego troska o naturę.
Troska to jedno, fiksacja drugie.
Ponoć jada tylko warzywa.
Lord Debling zamierza się ożenić.
Mówią, że ma imponujący majątek.
Gada z ptakami.
Wiesz, co ludzie powiedzą, jeśli nie wydasz się w tym sezonie?
Nie znajdziesz męża sama, wyręczymy cię z ojcem.
Jak duży ten majątek?
Dobrze się bawisz, panie?
Z pewnością lepiej niż one.
Wolałabym być drapieżnikiem niż ofiarą.
Szkoda, że twoje siostry mają inne zajęcia.
Miałabyś się za kim schować.
Nie mogę wiecznie siedzieć w pokoju.
Wkrótce nowy skandal odwróci ode mnie uwagę.
Spróbuj nie rzucać się w oczy.
Zaszyję się w kącie.
Gdyby ktoś pytał, mnie tu nie ma.
Rozmawiałam z Penelope.
Tak?
Co mówiła?
Przeprosiłam ją, że was wydałam.
Rozumiem, dzięki.
Wybacz.
Wygląda na to, że łaska królowej już czyni cuda.
To prawda.
Nasz salonik od tygodnia jest pełny.
Kto was odwiedził?
Baron Harvey.
Lord Godwin.
Pan Ford.
Jak się spodziewałam, ponajmniejsi szlachcice pierwsi stroszą piórka, po nich
pojawią się lepiej urodzeni.
Możliwe jednak, że w stosownej chwili jej wysokość sama przedstawi ci kogoś
zacniejszego od nich.
Być może przyjaciela rodziny.
Swego czasu królowa wybrała dla Daphne księcia.
Podobnie jak siostra, nie musisz jednak iść za jej radą.
Posłuchaj głosu serca.
Liczyłam, że jej wysokość zechce kogoś wskazać.
Z pewnością skorzystam z jej wskazówek.
Bo tak łatwiej?
Bo ufam królowej.
Lady Bridgerton, lady Dunbury, panno Francesco, miło cię poznać, pani.
Lord Cutbill, hrabia.
Panno Featherington.
Dobrze się bawicie, panowie?
Szukasz pani kogoś, kto pomoże ci znaleźć męża?
Powodzenia w obu przedsięwzięciach.
Pani Mondrich.
Drogie panie.
Bridgerton.
Państwo Mondrich, tworzycie zachwycającą parę.
Też tak myślę.
Oceniasz uczennice?
Widzę, że wraz z fortuną i dobrym gustem dotarły do was plotki.
Lady Whistledown otworzyła mi oczy.
W przeciwieństwie do reszty towarzystwa uważam jednak, że okazałeś się troskliwym
przyjacielem.
Bardzo szarmanckim.
To dowód, żeś zacnym człowiekiem.
Na pewno dzięki tobie panna szybko znajdzie męża.
Zapewne.
Przynajmniej taką mam nadzieję.
Lady Danbury, jak się miewasz pani?
Dobrze czy raczej…?
Łatwo cię przejrzeć.
Zasłaniasz się mną, by uniknąć matek panien na wydaniu.
Wybacz pani.
Ale jak widać, udało się, więc przyjmij też podziękowania.
W dowód wdzięczności oprowadź mnie po salonie.
Przyda mi się odrobina rozrywki.
Będę zaszczycony.
Dobry wieczór, panno Featherington.
Dobrze się bawisz?
Nadzwyczajnie.
A ty, panie?
Owszem, jeśli nie liczyć faktu, że czuję się jak zwierzyna łowna.
I zawitałeś do mojej kryjówki?
Zapraszam, chociaż to kąt dla pechowców i wyrzutków socjety.
Nie zlitujesz się nad tropionym?
Dziś to ja oczekuję litości.
W zamian oferuję towarzyskie zadżumienie.
Dopuściłaś się pewnie czegoś potwornego.
Ja odmówiłem jedzenia mięsa i ledwie mnie tolerują za ów występek.
Nie czytujesz lady Whistledown?
Nie.
Wspomniała o tobie?
Owszem. Co napisała?
Że poprosiłam przyjaciela, by pomógł mi znaleźć męża.
Cóż.
Gratuluję.
Głupoty?
Odeszłaś od stada, ryzykując, że ktoś weźmie cię na cel.
Jak on?
Jest martwy. Fakt.
Ale załapał się na przyjęcie.
Dość nudne, szczerze mówiąc.
Wybacz, wyrwało mi się.
Nie przepraszaj.
Twoja szczerość jest ożywcza.
Wybrałam sobie męża.
Cudownie.
Wie, że nim zostanie?
To lord Debling.
Przyrodnik?
Co cię tak dziwi?
Nie interesuje cię przyroda i nie lubisz zwierząt.
A to dwie jego wielkie pasje.
Uwielbiam zwierzęta.
Mają piękne futra.
Nie mów mu tego.
Nie zawracaj mi głowy drobiazgami.
Wczoraj chyba długo rozmawiał z Penelope.
Penelope?
Dajże spokój.
Staram się być dla niej miła, ale idę o zakład, że lord Debling widzi w niej
bezradne stworzenie, które trzeba chronić.
A to znaczy, że po ślubie będzie się o mnie troszczył.
Możliwe.
Ostrzegam jednak, że Penelope nie jest tak bezbronna, jak się zdaje.
Ja również.
Większości z nas rodzina nie wspiera, jak ciebie.
Małżeństwo to nasza jedyna szansa na bezpieczną przystań.
Lord Debling ma dobre serce.
I co ważniejsze, sama go wybrałam.
Pomożesz mi?
Pożyczę ci kilka książek o historii naturalnej.
Świetnie.
Moja matka miała pięciu synów.
Raz tego nie piła i urodziła mnie.
Szybciej.
Pijcie.
Nie poganiaj nas, to cuchnie.
Zgniłymi jajami.
Nie wybrzydzaj, przecież zależy wam na synach.
Poczujecie lekki uścisk w brzuchu.
W sumie niezłe.
Zaskakująco słodkie.
Dajcie nocnik!
Zbierzcie się wszyscy i podziwiajcie, jak człowiek wzbija się w
niebo na niespotykaną wysokość.
Myślałam, że będzie większy.
Jest ogromny.
Zaiste.
I po twoim powrocie do zdrowia gotów się wznieść w każdej chwili.
O czym mówią?
Są chyba zafascynowani balonem.
Kto by pomyślał?
Zostanę baloniarzem.
Chyba aeronautą.
Pozjadałaś wszystkie rozumy?
Wybacz.
Udawaj, że wybierasz łakocie.
Oczywiście.
Co u ciebie?
Nieźle.
Zaskakująco dobrze.
Lord Debling chyba się mną interesuje.
Na to wczoraj wyglądało.
Twoje lekcje pomogły.
Byłam przygnębiona.
Przestałam się martwić, co o mnie pomyśli.
I byłam sobą.
Czujesz coś do Deblinga?
Za wcześnie na to, ale ma mocny charakter i miło na niego spojrzeć.
Dziękuję.
Mam na twarzy cukier?
Nie.
Strzepnęłaś.
Trzymaj kciuki.
Powodzenia.
Sporo wiem o dziwacznym ptaku z książki od ciebie.
Miłe stworzonko.
Szkoda, że grozi mu wyginięcie.
Alce olbrzymiej?
Spróbuj nie wspominać przy Deblingu, że jest dziwaczna.
Oby chętniej mówił o ptakach niż balonach.
Choć jedno i drugie lata.
Alki nie.
Panno Cowper.
Panno Bridgerton.
Dzień dobry.
Wspaniały balon.
Latał pan takim?
Nie.
Uwielbiam leśne głusze, skąd nie dałoby się nim wrócić.
Nie znajdziesz tam śladu cywilizacji.
Masz powód, by jej unikać, panie?
Cenię piękno natury.
Fascynujące stworzenia.
I miejsca, w których nie znajdą mnie krewni.
Nie po drodze ci z nimi?
Prędzej przecisnąłbym wielbłąda przez igielne ucho, niż dopasował się do ich
oczekiwań.
Dlatego wybrałem własną drogę z dala od nich.
Sensowne rozwiązanie.
Oczywiście.
Panno Featherington, zapraszam.
Panie, nie chcę przeszkadzać.
Nonsens.
Wkrótce wyruszam na wyprawę tylko z załogą.
Nie odmówisz mi chyba towarzystwa, póki mogę się nim cieszyć.
Na pewno nie.
Eloise, jak zwie się ptak, który mnie zauroczył?
Alka olbrzymia.
Próbuje powstrzymać ich zagładę, są zagrożone wyginięciem.
Wiem, to straszne.
Podobno łączą się w pary na całe życie, to…
Wzruszające.
Ja także uwielbiam ptaki.
Najpiękniejsze są czasem te najpospolitsze.
Nie sposób nie doceniać wróbli.
To zapewne prawda.
Bridgerton, wiedziałem, że tu dziś będziesz, by podziwiać geniusz ludzkości.
Uwielbiasz dziwactwa.
To dlatego zgodziłeś się grać rolę swatki?
Skończyłem z tym.
Dobrze jest wrócić.
O co chodziło?
Zaproszono mnie na polowanie.
Jesteś w swoim żywiole.
Wreszcie zaczynam czuć się w tym świecie swobodniej, choć tęsknię za
klubem.
Bywam tam wprawdzie, ale nie przesiaduję wieczorami.
Mnie też brakuje spokojnych chwil w domu.
Musimy iść dzisiaj na bal?
Jaka jest zasada?
Robimy, co chcemy.
Jako, że znalazłem mocniejszą i lżejszą tkaninę, pozostanę zapewne w powietrzu na
ponad dwie godziny.
Zaledwie dwie?
Statki płyną do Ameryki kilka dni.
I da się nimi sterować.
Nawet bez steru balon świetnie się nada do ucieczki przed matkami panien na wydaniu.
Wybacz pani, myślałem, że jesteś…
Mężczyzną?
Bo damy z pewnością nie interesują się techniką?
Po co komu taki wynalazek?
Namiot to nie balon, a jednak każdy z was upuszcza tu pary.
Geniusz tego wynalazcy prowadzi do postępu.
Przyszłam posłuchać kogoś, kto myśli inaczej, a natknęłam się na znajomy chór
głosów powtarzających czego nie da się zrobić.
Dziękuję pani.
Dodasz coś, czy…?
Nie powiem ani słowa.
Cieszę się na wykład.
Uwielbiam słuchać o cudzych pasjach.
Jak mówiłem…
Panna Francesca, wasza wysokość.
Pozwól, że przedstawię.
To mój przyjaciel.
Lord Samadani mieszka w Wiedniu, ale ściągnęłam go tu, by cię poznał.
Nosi tytuł markiza.
Panie.
Wiele o tobie słyszałem, pani.
Obym cię nie rozczarowała.
To raczej niemożliwe.
Pierwsza iskra uczucia?
Iskrzy, to pewne.
Staram się często spacerować.
Staję się wówczas częścią cudownego świata natury.
Doprawdy, panno Cowper?
Ja też zdecydowanie bardziej wolę świat natury od tego… nienaturalnego.
Wprost uwielbiam… trawę.
Cóż cię w niej tak porusza, panno Featherington?
To, że jest zielona.
Nawet bardzo.
Kiedy to było?
Jakieś sześć, siedem miesięcy temu.
Powiedziała…
Zdaje się, że Debling to dziwak.
Ma niezwykłe pasje, to prawda, ale nic w tym niestosownego.
Poza niestosowną miłością do warzyw.
Fakt.
Jednak mając taki majątek może sobie pozwolić na dziwactwa.
Zawsze tak się dzieje?
Trzymaj linę, żeby się nie ruszał.
Na pewno tego chcesz?
Trochę tu wieje.
Muszę cię pocałować.
Uwielbiam, gdy masz wiatr we włosach.
To komplement?
Zaczekaj.
Jak wyglądam?
Pomóżcie!
Już!
Ciągnijcie.
Mocniej.
Panno Featherington.
Na trzy, ciągnijcie.
Utrzymajcie go przez chwilę.
Puśćcie.
I Hawkins wzbija się w niebo.
Spisałeś się, Bridgerton.
Brawo.
Fascynujący zwrot akcji.
Dobrze, że nikt nie ucierpiał.
Ja ucierpiałam.
Co się stało?
Lina uderzyła mnie w kostkę.
Znajdźmy jakieś krzesło.
Bal wynalazków.
Ty dziś nade mną czuwasz?
Ukryję się za tobą jak za tarczą.
Nadal masz do mnie żal?
O nic cię nie obwiniam.
Zamyśliłem się.
Każdemu się zdarza.
Chyba twoja, pani.
Dziękuję.
Na szczęście wszyscy będą dziś mówić o panu Bridgertonie, nie o tobie.
Oczywiście.
Pozwól pani.
Pokażę ci, co sir Humphry Davy zwie lampą.
Nie obchodzi mnie to.
Musisz zatańczyć z lordem Deblingiem.
Wiem, staram się.
Pewnie masz mi za złe surowość, ale gdybyś wiedziała, jak bardzo twój ojciec
naciska.
Ograniczył limit wydatków o połowę.
Włożyłyśmy te suknie po raz drugi w sezonie.
Panie Bridgerton, zaimponowałeś mi dziś odwagą.
Równie zręczny jesteś na parkiecie?
Lordzie Debling, jeszcze raz dziękuję za pomoc.
Nie ma o czym mówić, panno Cowper.
Już ci lepiej?
Kostka nadal boli.
Ale chętnie zatańczę.
Wybrałyście już suknie ślubne?
Zaplanowałam każdy szczegół.
Cieszę się, że jej wysokość nas sobie przedstawiła.
Mamy wiele wspólnego.
Siedmioro rodzeństwa.
Imponująca liczba.
Pewnie i ty, panie, nie masz chwili spokoju.
To prawda.
Kocham bliskich.
Ale wśród takiej gromady można czuć się czasem samotnym.
Przeciwnie.
Pragnę mieć ośmioro dzieci, by ich szczebiot wypełniał dom od świtu do nocy.
Opuszczę cię na chwilę.
Szukasz drugiej rękawiczki, pani?
Nie.
I dziękuję za tamtą.
Zawsze do usług.
Szukam córki.
Znam to. Choć moje już opuściły gniazdo.
To w ogóle możliwe?
Pewnie nie.
Gniazdo to tylko gałązki i liście.
Staje się domem dzięki dzieciom i pozostaje nim, bo dzieci zawsze są przy
nas.
Pierwszy raz cię tu widzę, panie.
Marcusie!
Tu jesteś.
A więc poznałaś już mojego brata.
Brata?
Lord Marcus Anderson.
Miło poznać cię oficjalnie.
Violet Bridgerton.
Lady Bridgerton.
Wdowa.
Marcus jest w mieście przejazdem.
Wpadł z wizytą.
Nie wiedziałam, że masz brata.
Witamy w Mayfair, lordzie Anderson.
Dziękuję.
Już mi się tu podoba.
Dobry wieczór.
Wybacz, chciałam…
Odpocząć w ciszy?
Cały wieczór jej szukałem.
Może nacieszymy się nią razem?
Wybacz, proszę.
Znów się spotykamy.
Nie spodziewałam się tu ciebie, panie.
Sale balowe to ulubiony teren łowiecki matek.
Odważnie wszedłem w gniazdo żmij, by cię odnaleźć i przedstawić się jak należy.
Benedykt Bridgerton.
Wiem, kim jesteś.
Wszyscy dziś o tobie mówią. Wraz z bratem zostałeś, panie, bohaterem dnia.
Byłam pod wrażeniem.
Zasłużyłem na łaskawsze spojrzenie, bo w odpowiedniej chwili chwyciłem za linę?
Zaskakujesz mnie.
Wyglądasz na damę, która przedkłada ideały nad brutalną siłę.
I tu się mylisz.
Cenię sobie siłę.
I wolę działanie niż miałkie pogaduszki.
Lady Tilley Arnold.
Lady? Jesteś mężatką?
Byłam.
Mąż nie żyje.
Szczerze współczuję. Dziękuję.
Przez kilka sezonów żyłam w żałobie i nie śpieszy mi się do zamążpójścia.
Bez obaw, nie zamierzam cię usidlić.
Nie obawiam się ciebie.
A to błąd.
Panie Mondrich.
Nadal prowadzisz klub?
Lordzie Garrett, owszem.
Wypijmy.
Za nadchodzące polowanie.
Już nie mogę się doczekać.
Jeśli chcesz należeć do towarzystwa, pozbądź się klubu.
Dżentelmeni nie pracują.
A czy przynależność do ich grona nie oznacza, że mogę robić, co zechcę?
W rozsądnych granicach.
Jeśli strzelasz równie dobrze, jak polewasz, liczę, że zjawisz się na
polowaniu.
Skąd w tobie, panie, tyle odwagi?
Cóż, wierzę, że…
Każdy z nas ma w sobie odwagę.
Jeśli jesteśmy szczerzy wobec siebie i swoich uczuć, stać nas na wszystko.
Wybaczcie.
Lordzie Debling.
Panno Featherington.
Znów napotkałaś niesforne balony?
Nie tym razem.
Wybacz, niosę lemoniadę, pannie Cowper.
Zaczekaj, proszę.
Nie byłem z tobą szczera.
Słucham?
Mówiąc o trawie.
Nie lubię jej.
Nie powiem, że jej nie znoszę, ale lepiej czuję się w domu.
Rozumiem.
Rano udawałam kogoś, kim nie jestem.
Nie chcę cię dłużej oszukiwać.
W rzeczywistości jestem kimś, kto lubi towarzystwo i plotki, choć zdarza mu się
kryć w kącie na wieczorkach.
Kimś, kto przedkłada dobrą książkę nad spacery na łonie natury.
Kimś, kto lubi obserwować ptaki, ale tylko gdy siedzą na parapecie.
I kto chyba za bardzo się teraz tłumaczy.
Ilu jest tych ktosiów i gdzie ich wszystkich ukryłaś?
Nie przeszkadza ci, że szkoda mi czasu na poznawanie przyrody?
Skądże.
Gdybym mówił tylko o niej, przestano by zapraszać mnie na przyjęcia.
Nie chcę zalecać się do żeńskiej wersji siebie.
Szukam kogoś, kto wie, kim jest.
I jak ja akceptuję swoje dziwactwa.
Tak jak ty.
Wreszcie masz wolną chwilę.
Zaraz do mnie wróci, to pewne.
Może to i lepiej?
Warzywa by ci nie służyły.
Widziałeś Francescę?
Nie.
Mogę o coś spytać?
Oczywiście.
Jaki powinien być mąż Franceski?
Życzę jej tego, czego pragnęłam dla siebie.
Antoniego, Daphne, namiętności, fascynacji, miłości.
Mówiłaś, że jej fundamentem jest przyjaźń.
To prawda, przyjaźniłam się z twoim ojcem.
Rzadko jednak się zdarza, by przyjaciele z czasem poczuli coś więcej.
Skąd wiedzieliście, że czujecie to samo?
Ojciec miał odwagę o to spytać.
Cóż, liczę, że Francesca też znajdzie w sobie tyle odwagi.
Mam nadzieję.
Autorka tych słów jest przekonana, że wielkie wynalazki ludzkości odwracają
tylko uwagę od tego, co dla nas naturalne.
Uwolniłeś się od wielbicielek?
Źle się czujesz?
Muszę o coś spytać.
Od naszych instynktów.
Przyrodzonych nam zwierzęcych popędów, kryjących się nawet w najbardziej
wyrafinowanych spośród nas.
Natury, której nigdy nie uda nam się stłumić.
Ja…
Panno Featherington, pora na nasz taniec.
Oczywiście.
Panie Bridgerton.
Wygląda na to, że instynkt lorda Deblinga skłonił tego miłośnika natury ku
najbardziej zaskakującej kandydatce, pannie Penelope Featherington.
Mam zwidy?
Niedobrze mi.
Mnie też.
Poważnie mdli mnie.
Ponoć przestałyście pić eliksir.
Bo przestałyśmy.
Wobec tego…
Dość rzec, że autorka tych słów jest zafascynowana obrotem sprawy.
Bo w zmaganiach między człowiekiem a naturą, człowiek walczy sam ze sobą.