Nie pędź tak! Nie mogę biegać, jestem przy nadziei.
Nie wiesz tego na pewno.
Całą noc wymiotowałam.
Czy z ciążą nie wiążą się poranne nudności?
Co się stało? Według mojej gospodyni to pilne.
Spałam.
Patrzcie. Wasza siostra ma gościa.
Przyniosłem roślinę,
by panienka nadal mogła cieszyć się naturą z parapetu.
Dziękuję.
Co to za roślina?
Dlaczego ona?
Musiała go zaszantażować.
Albo zamknęła go w jakiej szafie.
Lub użyła mikstury, jak Varley na nas.
Skorzystała z pomocy Colina Bridgertona.
Wielu zrobi wiele dla powiązań z Bridgertonami.
Pora, bym ja przywdziała opończę, którą zrzucił pan Bridgerton.
Lordzie Debling.
Odwiedziły nas moje córki,
które pragną pana przywitać.
Dzień dobry.
Miło nam pana gościć.
Penelopa tak często wysiaduje w tym oknie i czyta.
Teraz stoi bliżej środka pokoju.
To pańska zasługa.
Czy jest jakiś powód, dla którego lubi panienka to okno?
Szczególnie wygodna kanapa?
Nieszczególnie. Najbardziej cenię chyba widok.
Choć ostatnio mnie znużył.
Cieszę się, że jestem tu z panem.
Czułam, że tu cię znajdę.
Zostałem znaleziony.
Dziś rano markiz Samadani odwiedzi naszą Francescę.
Liczę, że do nas dołączysz.
Lepiej będzie, jeśli to odpuszczę.
Na pewno pożarłbym wszystkie ciastka
przeznaczone dla markiza.
Mój drogi…
Na wczorajszym balu
pytałeś, czy przyjaźń może rozwinąć się w miłość.
Czy chciałeś coś ze mną omówić?
Dziękuję, matko,
ale to były tylko czcze rozważania.
Chcę jak najlepiej dla Franceski.
Zejdę później.
Doskonale.
BRIDGERTONOWIE
Łaskawy, szlachetny czytelniku! Zadam ci pytanie.
Jakaż to główna siła nas napędza?
Mój prawnik.
Co powiesz, by zachować ten status?
Powrócę, gdy wszystko uporządkuję.
Pan też chce mnie naciągnąć?
Nie, tylko odwiedzić.
Panie Bridgerton. Nie chcę być odwiedzana.
Czy są to nasze umysły?
A może nasze serca?
A biedny kuzyn wtedy mówi:
„Nie będę tego kwestionować, bo od dekady tak właśnie twierdzisz”.
Kapitalnie.
Zanim jednak wchłoniesz całą tutejszą wesołość,
powiedz nam, proszę,
czemu zawdzięczam radość z twojego powrotu do Londynu.
Wybacz mi ten występ.
Przywykłem do służby,
która jest mi jedynym towarzystwem.
Właśnie ten brak towarzystwa mnie tu sprowadza.
No i, rzecz jasna, brak dam.
Wszystko się zatem ułoży.
Będę dziś zajęta,
masz więc mnóstwo czasu
na spotkania z dowolną liczbą dam.
Gdy serce walczy z umysłem,
każdy wybór może być męczarnią.
Jedną z osób spójnie łączących myśli i uczucia
jest Jej Królewska Mość, królowa Charlotta.
Po spotkaniu na balu u Hawkinsów błyskotka królowej,
panna Francesca Bridgerton,
może rzeczywiście zostać nową markizą Samadani.
Zasypuje Waszą Królewską Mość pochwałami.
Czytasz z takiej odległości?
Po długich ćwiczeniach wszystko jest możliwe.
Cieszy mnie zatem, żeśmy tacy wyćwiczeni w organizowaniu przyjęć.
Zaraz zorganizujemy kolejne.
Dla uczczenia naszej sytuacji.
A także, być może, zabezpieczenia związku panny Franceski?
Cofnij się o krok.
Za dobrze czytasz me myśli.
Oczywiście to, co raduje nasze serca,
może je jeszcze poranić.
Sezon niedawno się zaczął i jest nader kapryśny.
To to ciastko?
Nazywa się bodaj mille-feuille.
Pytaliśmy w kuchni lorda Samadaniego.
Powinno spełniać jego wymagania.
Oby nasza kucharka nie trudziła się nadaremno.
Lord Samadani może mnie nie odwiedzić.
- Gość. - Tak! Prowadź.
Witamy, lordzie Samadani.
Nasza kuchnia przygotowała dla pana mille-feuille.
To nie lord Samadani, Hiacynto.
Proszę nam wybaczyć błąd.
Błąd leży na pewno po mojej stronie.
Za pozwoleniem, pragnę odwiedzić jedną z pani córek.
Moją córkę Francescę?
Panno Francesco.
John Stirling, earl Kilmartin.
- Miło mi. - Mnie również.
Poznałam lorda Kilmartina na balu Hawkinsów,
ale nie mieliśmy okazji do formalnej prezentacji.
Rozumiem.
Możemy na chwilę siąść?
Bardzo chętnie.
Nie mówi do niego.
Oniemiałam.
Do przepędzania kawalerów służy mi cięty dowcip.
Milczenie jest znacznie skuteczniejsze.
Może tak jest im dobrze.
Jak się poznają bez słów?
Przybył w odwiedziny
bez formalnej prezentacji?
Kolejny gość, milady.
Lord Samadani do panny Franceski.
Dzień dobry, lady Bridgerton.
Dzień dobry, milordzie. Podam panu ciastko.
Państwo Bridgertonowie.
Panienka musi być Hiacyntą.
Ależ dystyngowany!
Panno Francesco, wspaniale jest panienkę widzieć.
Dzień dobry, milordzie.
Chyba się nie znamy, lordzie…
Kilmartin.
Właśnie wychodziłem. Nie chcę zawadzać.
Dobrego dnia.
Trzeci lord sugeruje, że musisz porzucić klub?
Cała socjeta wygłasza uwagi w tej kwestii,
oczywiście z rzekomej troski.
Dalece nieszczera ta ich troska.
Ale po wszystkim na pewno znajdą sobie inny obiekt fiksacji.
Winienem postąpić wedle ich życzeń?
Porzucić to, cośmy stworzyli?
Czy to nie ty chciałeś
korzystać z naszej nowej pozycji?
Po co obciążać się interesem, który wzbudzi tylko dalsze wątpliwości?
Ja nie mam żadnych wątpliwości.
Zatrzymam mój klub.
Zbiory me gromadzę od roku 1790
i uznałem, że po latach nadeszła już pora, by się nimi podzielić.
Jesteśmy w bibliotece. Choć raz pozwól mi przejrzeć książkę.
Nie możesz tracić skupienia.
Masz dziś myśleć tylko o lordzie Deblingu.
To książka o podróżach na Północ. Lord Debling się tam wybiera.
Niech ci o tym opowie. Mężczyźni uwielbiają tłumaczyć nam świat.
Jeśli same czerpiemy tę wiedzę z książek,
czują się zbędni i niemęscy.
Dzień dobry paniom.
Czyta panienka o mitycznym Przejściu Północno-Zachodnim?
- Tak, to… - Takie zagmatwane.
Nic z tego nie pojmujemy.
Zechce nam pan to wytłumaczyć?
Książki są urzekające.
Zgromadziłem ponad tysiąc woluminów.
Książki uwielbiają być gromadzone.
Zaiste.
Nie wiem, czy jest tu ktokolwiek,
kto choć raz coś przeczytał.
Może wkrótce trafi tu moja książka.
Tragedia starej panny, której ojciec grozi ślubem
ze swym leciwym przyjacielem.
Czyli literatura niemiecka?
Pomogłem ci z balonem,
a jednak to na tobie skupiają się panienki z wachlarzami.
Może jutro zaszczycisz nas swą obecnością?
O ile opędzisz się od wielbicielek?
Pragniemy pohulać.
Będę wam towarzyszyć.
Sam potrzebuję odrobiny hulanki.
Szuka panienka kogoś?
Nie. Ja tylko…
napawam się książkami.
Co lubi panienka czytać?
Cenię porywające historie i literaturę faktu,
ale, prawdę mówiąc, najczęściej skłaniam się
ku historiom o…
miłości.
Co w nich tak panienkę pociąga?
To historie o więziach,
nadziei na lepsze życie.
Czy czyni to mnie banalną?
Cieszy mnie, że ma panienka swoją pasję.
Dającą jej szczęście, jak moje badania mnie.
To nas niewątpliwie łączy.
Czy istnieją powieści,
w których mąż wyrusza na długą wyprawę,
a żona radośnie nań czeka, zarządzając majątkiem?
W takiej książce nie byłoby chyba wiele uczucia?
Niekoniecznie.
Gdyby żona miała własne zainteresowania,
oboje byliby szczęśliwi.
Związek praktyczny.
Lecz i szczęśliwy.
To mi się podoba.
Jak ten fikcyjny dżentelmen
miałby prosić o rękę damy
pozbawionej męskich krewnych?
Gdyby pisała panienka taką powieść.
Cóż, musiałby chyba spytać jej matkę.
Rozumiem.
Czy z błogosławieństwem matki
dama ta wyraziłaby zgodę?
Na to odpowiedziałaby książka.
W porządku? Wydajesz się…
Obawiam się, że dziś brak mi entuzjazmu.
Może wolisz popatrzeć?
Już nam zapłaciłeś.
Dobrze.
Dzień dobry.
Drugi taniec z markizem na balu królowej
jasno dowiedzie jego intencji.
Zobaczymy, czy poprosi mnie choć raz.
Coś mi mówi, że tak.
Jeśli jednak nie czujesz tego samego…
Lord Kilmartin.
- Znasz jego rodzinę? - Słabo.
Zachowują się z rezerwą i unikają kontaktów.
Interesujesz się nim?
Dzień dobry, milordzie.
Panno Francesco.
Lady Bridgerton.
Wczoraj dość gwałtownie nas pan opuścił.
Miała panienka innego gościa.
Liczyłam, że ujrzę pana na otwarciu kolekcji lorda Fullera.
Rzadko bywam w towarzystwie,
jeśli nie nakazuje tego savoir-vivre.
Rozumiem.
Czy zatrzymał się pan na rozmowę z nami
li tylko z grzeczności?
Cóż… to panienka mnie zatrzymała.
Przyjemna muzyka, czyż nie?
Prawdę powiedziawszy, nie.
Tempo jest zbyt zmienne.
Kiedy myślisz, że pojmujesz melodię,
utwór się kończy. Byłby milszy dla ucha
w metrum trzy czwarte, by dało się…
ją poczuć. Muzykę.
To nader pomocne.
Przepraszam.
Odpowiadając ci: nie interesuję się nim.
Ktoś do panny Cowper, milady.
Eloise.
Cressido, lady Cowper.
Cóż za ciepły dom.
Przypomina nieco…
muzeum.
Trwa godzina odwiedzin.
Pragnę właśnie odwiedzić pannę Cowper,
jeśli wolno.
Wszystko w porządku?
Przyszłam tu, bo wczoraj byłaś jakaś nieswoja.
Chyba jeszcze nigdy nie odwiedziła mnie tu przyjaciółka.
Doprawdy?
Nie winię ich.
Ten dom jest jak…
mauzoleum, czyż nie?
W porządku?
Mówiłam, że to godzina odwiedzin.
Ewidentnie nie dość stanowczo.
Panno Bridgerton, pragnę pomówić z córką.
Na osobności.
Oczywiście.
Nie życzę sobie, by cię widywano z tą Bridgertonówną.
Rozumiemy się?
Na pewno nie możesz iść z nami na kolację?
Dwie trzecie lordów wystąpiło z klubu.
Nie stać mnie na nowego barmana,
póki nie rozwiążę tego problemu.
Przydałby się ktoś od wystroju i kucharka.
Na pewno znajdziesz odpowiedzi.
W podróży po kontynencie spotkałem na Bałkanach pewną Greczynkę.
Opiekun odwracał wzrok, kiedy się zapoznawaliśmy
przez pół roku, po całym półwyspie.
Brzmi jak młódka,
dzięki której tak miła była mi podróż do Nowego Orleanu.
Nader obficie obdarzona, i nie chodzi mi o przymioty ducha.
A ty, Bridgerton?
Dość długo cię nie było.
Czy panienki dopilnowały, by twe letnie wojaże były miłe?
Opowiadałem wam o contessie, czyż nie?
Tak, lecz bez szczegółów.
Pewne sprawy dżentelmen zachowuje dla siebie.
Daj spokój, nie ma tu żadnych dżentelmenów.
Przyznaję ci rację.
Wybaczcie.
Czyż to nie męczące?
Ta wymuszana na nas nonszalancja
w stosunku do jedynego istotnego aspektu życia.
Czyż to nie smutne?
Panno Featherington.
Mamo?
Lord Debling poprosił o mą zgodę, by ci się oświadczyć.
Udzieliłaś jej?
Oczywiście.
Gratuluję.
Ponoć lord Debling
ma jeden z większych domów w Mayfair, dwa tuziny służących i liczne karykle.
Ponoć często też podróżuje,
więc to ty będziesz zarządzać jego majątkiem.
Masz pojęcie, jakie da ci to wpływy?
Jakie wpływy da to… nam wszystkim?
Nie przyjęłam oświadczyn.
Ale to zrobisz.
Jego podróże mają dobre strony.
Cenię sobie prywatność, ale…
Ale co?
Penelopo.
Dużo wydałaś
na zmianę garderoby i fryzury. Osiągnęłaś pożądany efekt.
Lord Debling to pewna zdobycz. Naprawdę godna.
Nie bądź zbyt łapczywa.
Czego chcieć więcej?
Nie mów, że czekasz na miłość.
Właśnie dlatego zniechęcałam cię do książek.
Miłość to wymysł, istnieje tylko w powieściach.
Wiesz, co jest romantyczne?
Bezpieczeństwo.
Bądź mądra, Penelopo.
Bo jeśli nie, ja będę mądra za ciebie.
- Można, panienko? - Tak.
- Rękawiczki. - Dziękuję, Wilson.
Wszyscy już w powozie. Nie jesteś ubrany?
Nie. Chciałem powiedzieć, że dziś zostanę w domu.
Nie wyglądasz dobrze.
To ty się tarabaniłeś korytarzem zeszłej nocy?
Nic mi nie jest.
Wiesz…
zawsze byłeś bodaj najwrażliwszym z mych dzieci.
Zawsze myślałeś o potrzebach innych, próbowałeś im pomagać
lub poprawić atmosferę jakimś żartem.
Rzadko stawiasz siebie na pierwszym miejscu.
Jestem dumna z twej wrażliwości.
Ale życie dla innych…
Jak sądzę, bywa męczące.
Może wręcz bolesne.
Nie dziwię ci się więc, że chronisz się ostatnio zbroją.
Uważaj jednak,
by ta zbroja nie zardzewiała,
uniemożliwiając ci jej zdjęcie.
Głowa mi ciąży.
Przepraszam za gwałtowność.
Pragnę dziś po prostu odpocząć.
Szkoda tylko…
że nie ujrzysz efektu swych starań.
Ponoć Penelopa wysłucha dziś oświadczyn.
Lady Featherington opowiada o tym wszem wobec.
Dziś?
Dość szybko.
Zapewne dzięki twej pomocy.
Liczę, że lepiej się poczujesz.
Może ta sztuka miłosna
zainspiruje dziś moje gołąbeczki.
Panno i lady Featherington.
Dobry wieczór.
Przyszedł pan porwać mą córę do tańca, milordzie?
Chyba znajdzie wolne miejsce w karneciku.
Mam ich wiele.
Czy uczyni mi więc panienka ten zaszczyt?
Lady Bridgerton.
Lordzie Anderson.
Dziękuję, nie mam apetytu.
Dobrze się pan bawi?
Znakomicie.
Po ślubie rzadko bywałem w Mayfair.
Na wsi można spacerować,
patrzeć na drzewa i leniuchować w domu.
Powie mi pani, jak spędza się czas w mieście?
Większość spędza go, mieszając się do życia młodych.
Szczególnie ja i pańska siostra.
Lubi się mieszać w te sprawy?
Robi znacznie więcej.
Nader wprawnie kształtuje socjetę według własnej woli.
Nie wiedział pan o tym?
My…
na nowo się poznajemy.
Kto jest aktualnym celem jej starań?
Moja córka, Francesca.
Nie wiem jednak, czy poczuła już iskrę uczucia.
Cóż… powiem tak.
Czasem potrzeba na to czasu.
Też nie żeniłem się z miłości.
Początkowo nie czuliśmy namiętności.
Z czasem jednak polubiłem żonę.
Było dobrze, do jej śmierci.
Moje najszczersze kondolencje.
Może jest jednak nadzieja.
Ja kochałam męża
i nie poznałam innych związków.
Wyrazy współczucia.
Jestem też zazdrosny.
Miała pani szansę posmakować miłości.
Ja nie wyrzekłem się marzeń,
że sam jeszcze ją znajdę.
Wasza błyskotka lśni dla Was, Wasza Wysokość.
W rzeczy samej.
Nawet lady Whistledown nie kwestionowała doskonałości mego wyboru.
Może to szansa
na przyjaźniejsze stosunki tronu z plotkarą?
Przyznam, że tak właśnie jest.
Dziękuję za dotrzymywanie mi towarzystwa.
Nie chciałam przegapić balu,
ale też nie uśmiechało mi się spędzanie go samej.
Mąż powinien tu z tobą być.
Wydaje się mieć pewną trudność
z porzuceniem dawnego życia, jak mocno bym nie naciskała.
Jest przywiązany do swego baru.
Królowa nie spojrzy przychylnie
na herbowego pracującego w klubie.
Musisz dowieść panu Mondrichowi,
że to nowe życie warte jest tej ofiary.
Nasze dawne żywoty…
powroty do nich nie są bezpieczne.
Podobał się panu występ baletowy?
Tak. Myślę wręcz, czy nie minąłem się z powołaniem.
Tanecznym.
Lady Arnold, zapraszamy.
Lord i lady Fuller, miło państwa widzieć.
Poznaliście się państwo?
- Owszem. - Wstępnie.
Tak. Choć była to przyjemność.
Rozmawialiśmy o występie baletowym.
Przyznam jedno.
Nie wiem, czy nasz tancerz potrzebował aż takiego negliżu.
Mógł chociaż założyć koszulę.
Pełna zgoda.
Nie ma nic gorszego od negliżu.
Tu jesteś, Eloise. Cały wieczór cię szukałam.
Nie boisz się ze mną rozmawiać?
Jestem wszak „tą Bridgertonówną”.
Usłyszałaś to.
Przepraszam za ojca.
Również żałuję, że jest głupcem.
Eloise!
Jeśli musisz zachować dystans…
zrozumiem.
Nie. Ojciec będzie musiał to znieść.
No i…
jest głupcem.
Jesteś wyjątkową osobą.
Skąd bierzesz odwagę, by być tak inną?
To nie odwaga.
Nie rozumiem, dlaczego inni nie widzą świata jak ja.
Jak ty go widzisz?
Cóż…
skoro pytasz…
- Do diabła! - Pozwól mi.
Dokąd to, siostro?
Wcześnie kończę wieczór.
Balet odtańczony, królowa zadowolona z błyskotki,
a ja potrzebuję czasu dla siebie.
Jeśli skończyłaś już się mieszać,
może zajmiesz się moimi sprawami?
Ponoć kształtujesz socjetę.
Ciągle spotykam wielce frapującą damę.
Nie wiem, coś słyszał,
ale nie mieszaj mnie do swej miejskiej rozpusty.
Nie jestem nią zainteresowana.
Rozumiem, że możesz uznawać me działania za rozpustę,
ale, zapewniam, kierują mną porywy serca.
Czyżbyś serce trzymał w portkach?
Panno Francesco.
Lordzie Kilmartin.
Muszę się napić po tańcu z lordem Samadanim.
Pragnienie nie pozwoli mi na rozmowę.
Czyż milczenie nie jest naszym sposobem komunikacji?
Proszę o wybaczenie za tak szybkie zniknięcie.
Chciałem przynieść panience to.
Nie jestem człowiekiem wymownym,
a nieliczne me słowa nie są dość godne.
Wierzę jednak w potęgę gestu.
Przyniosłem panience lemoniadę.
Przepraszam, milordzie.
Pragnę wcześniej wrócić do domu,
jeśli to nie problem.
No tak.
Znajdźmy twoje rodzeństwo.
Oczywiście.
Lordzie Samadani.
Lordzie Kilmartin.
Co się dzieje?
Lord Samadani przyniósł pannie Francesce lemoniadę,
a ona teraz…
Jej nie pije.
Tak, Wasza Królewska Mość.
Nie pije lemoniady.
Może tak będzie lepiej.
Dzieci zajmują mnóstwo czasu
i pozbawiają urody.
Choć my akurat mamy jej wiele.
Mamy się poddać?
Aż mnie zabolało w piersiach.
O nie.
Przepraszam.
Cały tydzień są nadwrażliwe.
Drwisz ze mnie? Ciągle bolą mnie piersi.
I to nie przez puchlinę trzustki.
Mama mówiła, że to oznaka ciąży.
Tak?
Bridgerton.
Zacny koncept.
Modne spóźnienie?
Nie warto. Jedź z nami.
Choć tym razem do White’a,
nie, pożal się Boże, klubu Mondricha.
Przepraszam.
Wszystko w porządku?
Wręcz wspaniale.
Cieszy mnie to.
Czy mogę o coś spytać?
O wszystko.
Częstość pańskich podróży
nakazuje poszukiwanie praktycznej partii.
Czy jednak z czasem dopuszcza pan…
pojawienie się uczucia?
Nie wiem.
Praca zajmuje tak ważne miejsce w mym sercu,
że trudno zmieścić w nim uczucia.
Raduje mnie jednak,
że panienka sama żyje pełną piersią.
Wygląda panienka dziś szczególnie pięknie.
Ile wolnego czasu byśmy miały,
gdyby nie myślenie o małżeństwie?
Czasu na czytanie, wymianę poglądów.
Na wszystko, co niezwiązane z usidlaniem mężczyzn.
To interesujące.
Prawda?
Ja nie o tym. Twój brat idzie do Penelopy i lorda Deblinga.
Mogę się wtrącić?
- Colin. - Tylko na chwilę.
Chyba musicie sobie coś wyjaśnić.
Nie przeszkadzam.
Wrócimy do tej rozmowy przy innej okazji.
Milordzie.
Zbyt pan przystojny na taką sromotę.
Z chęcią dokończę ten taniec, jeśli potrzeba panu partnerki.
Zepsujesz moje stosunki z Deblingiem.
- Może to dobrze. - Jak to?
Nie możesz za niego wyjść. Ledwie go znasz.
Dość dobrze.
Ponoć wyjeżdża.
Na trzy lata.
Wiem o tym. Rok zajmie mu sama podróż na miejsce.
Wydają się zdenerwowani, czyż nie?
Walczą ze sobą Eros i Psyche.
Co panienka sugeruje?
Nie są starymi przyjaciółmi?
Najstarszymi.
Od zamieszkania po przeciwnych stronach placu.
Mieszka naprzeciw Bridgertonów?
Bezpośrednio.
Rozumiem.
Pogodziłam się z ofertą lorda Deblinga.
Przyjmę jego oświadczyny.
Dziękuję panience za taniec.
Miałem ci pomóc znaleźć męża, nie popełnić błąd.
Jedynym błędem było korzystanie z twojej pomocy.
Lordzie Debling!
Żałuję, że nam przerwano. Bal się kończy. Wrócimy do naszej rozmowy?
Dlaczego tak często siada panienka w oknie?
- Ja… - Kogoś panienka wypatrywała.
Myślałem, że chodzi o jakąś kłótnię z Bridgertonem.
Teraz podejrzewam inny powód tych poszukiwań.
Ten, dla którego preferuje panienka okno
z widokiem na dom po drugiej stronie placu.
O czym pan mówi?
O panu Bridgertonie…
i łączących was uczuciach.
Zapewniam pana,
że Colin Bridgerton nigdy by niczego do mnie nie poczuł.
Cóż za paradny koncept! Jesteśmy tylko przyjaciółmi.
Panienka chce więcej?
Ja nie…
Nie ma takiej…
To niemożliwe.
Nie o to pytam. Pytam, czy panienka tego chce.
Panno Featherington. Nie będzie mnie długo,
szukam tedy związku z kimś,
kto nie ma innych zobowiązań.
Czegokolwiek panienka szuka,
liczę, że to znajdzie.
Dobrego wieczoru.
Dokąd on idzie?
Coś ty zrobiła?
O to mnie pytasz?
Nie „Nic ci nie jest”?
Liczę się dla ciebie tylko z lordowską obrączką?
Mamo, jestem w ciąży.
Chyba.
Nie jesteś podekscytowana?
Mówi się, że serce
zawsze wystrychnie głowę na dudka.
Francesco.
Lord Kilmartin
przearanżował muzykę, którą słyszeliśmy. Dokładnie pod moje oczekiwania.
A gdy ktoś postawi serce ponad głową,
często porzuca wszelki rozsądek.
Ciało jednak w sobie znany sposób
zawsze ustali, czego potrzebuje najbardziej.
Pisząca te słowa nie zamierza deprecjonować
starej prawdy o bijącym sercu.
Stać!
Penelopo.
Nie chcę z tobą mówić.
Proszę.
Wpuść mnie.
Najpierw do Bridgertonów.
Tak, panienko.
Czego chcesz?
Debling się oświadczył?
- Co cię to obchodzi? - Muszę wiedzieć. Oświadczył się?
Dziwne.
Gdy prosiłam o pomoc w szukaniu męża,
nie wiedziałam, że możesz mnie go też pozbawić.
Obchodzi mnie to, bo mi na tobie zależy.
Nie możesz go poślubić.
Zostawi cię, jest zbyt drobiazgowy.
Jest też… Nie jest dla ciebie odpowiednią partią.
Nie oświadczył mi się.
Wręcz mnie odrzucił. Przez ciebie.
Wywołałeś scenę i uznał, że darzysz mnie uczuciami.
Pomysł to niedorzeczny. Godny wyśmiania.
Jedźmy w ciszy i ostaw mnie w spokoju.
- Nie mogę. - Proszę.
Nie mogę.
Ponieważ…
A jeśli darzę cię uczuciem?
Słucham?
Spędziłem dużo czasu, próbując odczuwać mniej
i być tym, kogo chce widzieć socjeta.
Myślałem przez chwilę, że to się uda.
Lecz od paru tygodni targają mną dziwaczne uczucia.
Choćby niezdolność, by nie myśleć o tobie.
O pocałunku.
Choćby śnienie o tobie w nocy.
Uciekanie w sen, by móc cię odnaleźć.
Przez te odczucia cierpię katusze.
Ale nie mogę
i nie chcę z nich zrezygnować.
Proszę.
Nie możesz tak myśleć.
Ale tak myślę.
Gorąco pragnąłem ci to wszystko powiedzieć. Od tygodni.
Ale… Colin, jesteśmy przyjaciółmi.
Tak, ale…
Wybacz mi.
Nie wiem, co sobie myślałem.
Chciałabym, byśmy byli czymś więcej.
Bardzo.
- Colin! Dojechaliśmy. - Co?
Boże.
Niech powóz jedzie dalej.
Czy ktoś nas widział?
Nie zwracałam uwagi.
Co robisz?
Colin?
Pójdziesz ze mną?
Słucham?
Ujrzy mnie twoja rodzina.
Na litość boską, Penelopo Featherington. Poślubisz mnie czy nie?
Napisy: Kuba Żywko