Zacny czytelniku.
Chociaż przez większość sezonów wydarzenia na małżeńskim rynku toczą się
utartym trybem.
Autorka tych słów uwielbia…
niespodzianki.
Ponoć dobra niespodzianka wymaga po równo tajemnicy i szybkości działania.
Poprzedniego wieczoru zaś decyzje ogłoszono błyskawicznie.
Zaręczyliśmy się.
Udusisz, Penelope.
Znamy się od lat, a teraz będziemy siostrami.
Winszuję wam.
Coś taka naburmuszona?
Szkoda, że jestem zbyt młody, by świętować w tawernie.
Boleję nad tym.
Wybaczcie.
Ja za nią pójdę.
Zaczekaj, Eloise.
Mój brat?
Poważnie?
Jak długo to trwa?
Też jestem zaskoczona.
Długo go kochasz?
Nie mów, nie chcę wiedzieć.
Nie możesz za niego wyjść.
Eloise, wie?
Że jesteś Whistledown?
Nie, i błagam, nie mów mu.
Colin nie planuje podróży jak lord Debling.
Nie zniknie na lata, w końcu się dowie.
A nie znając cię, nie pokocha cię naprawdę.
Masz rację.
Pozwól jednak, że sama mu powiem.
Daj mi trochę czasu, zaczekam na właściwy moment i
do wszystkiego się przyznam.
Świetnie.
Co się stało?
Ma żal i słusznie.
Wszystko się ułoży.
Zobaczysz.
Mniejsza jak doszło do zaręczyn.
Szczęśliwą parę czekają teraz cudowne chwile.
BRIDGERTONOWIE
Whistledown!
Nowy numer! Kupujcie!
Dla państwa?
Lady Whistledown?
Nie uważasz jej za pospolitą?
Nie ma nic pospolitego w kobiecie, która mówi, co myśli.
Chyba powinieneś przeczytać.
Co?
Niespodzianka wymaga po równo tajemnicy i szybkości działania.
Poprzedniego wieczoru zaś decyzje ogłoszono błyskawicznie.
Musisz czytać głośno, panie?
Im więcej myślę, tym mniej rozumu przekażę dziecku.
Przy tobie mama pewnie dużo myślała.
Idźmy dalej.
„Wielu zaskoczy pewnie wiadomość, że pomagając pannie Featherington
znaleźć męża,
pan Bridgerton miał na myśli siebie".
Daj mi to.
Colin Bridgerton zaręczył się z panną Penelope Featherington.
Maczałaś w tym palce?
Nie, ale cieszę się z ich związku.
Londyn nie grzeszy urodą, ale rozrywek w nim nie brakuje.
Od świeżego powietrza lepsze świeże plotki?
Wielkie nieba.
Ledwie na tydzień opuściłam gardę,
a już moja ulubienica nie bierze lemoniady od markiza.
Wyobrażam sobie, co napisze Whistledown.
Wspomni o kwaśnych winogronach albo obmyśli zjadliwą puentę,
byle ośmieszyć mnie przed arystokracją.
Przynieśli kroniki.
Czytaj.
Panna Francesca Bridgerton korzysta z uciech sezonu,
przenosząc łaskawsze spojrzenie z markiza Samadani na Johna Stirlinga,
hrabiego Kilmartin.
Zacna to partia.
To wszystko?
Tak, wasza wysokość.
Obyś nie miał niecnych myśli.
Wracamy do domu.
Podziwiam moją piękną żonę, która będzie wkrótce matką naszego dziecka.
Nie mogę się doczekać, żeby im powiedzieć.
Mam ochotę krzyczeć na całe Mayfair.
Kochani.
Nareszcie.
Chętnie znów wyjadę, byle tak mnie witano.
Bracie?
Anthony, witaj.
Gdzie byłeś?
Na porannej przechadzce.
Wyczytałem w kronikach ciekawe wieści.
Jakie?
Powiedz im.
Ociągasz się, więc cię wyręczę.
Colin zaręczył się z Penelope Featherington.
Hyacinth jest zachwycona. Winszuję.
To wspaniała wiadomość. Oczywiście.
Jestem dobrej myśli.
Chyba musimy sporo omówić.
Co jeszcze mnie ominęło?
Też jestem ich bratem.
Raczej rodzinną maskotką.
Nie wydaje mi się.
Wykorzystała mnie.
Nie da się inaczej na to spojrzeć.
Najpierw poznała Colina, potem mnie.
Udawała przyjaźń, żeby go zdobyć.
Dobrze więc, że już się nie przyjaźnicie.
Wybacz.
Rozumiem twoje wzburzenie, ale i ja mam ku niemu powody.
Rodzice oznajmili rano, że ktoś poprosił o moją rękę.
Lord Greer.
Poważnie?
Przecież on ledwie zipie.
Niestety zipie.
I zapewnił ojca, że choć się starzeje, jest okazem zdrowia.
Gdybym wiedziała, nie zawracałabym ci głowy.
Nic nie szkodzi.
Jeśli wydam się za kogoś, kto mógłby być moim pradziadkiem,
będę przepuszczać jego pieniądze na zakupy,
królować socjecie jak lady Danbury.
Wydawać bale i bezwstydnie flirtować z wdowcami.
Cudowne życie.
W Devonie dobrze nam szło, ale mamy ważniejsze sprawy.
Teraz jednak.
Opowiadaj.
Daruj sobie te spojrzenia.
Przyznaj, zaskoczyłeś wszystkich.
Poprzednimi zaręczynami.
Nie dziwię się za tym, że macie mnie za fircyka,
ale uczucie do Penelope nie wybuchło nagle.
Znamy się od lat. Możliwe, że zawsze coś do niej czułem.
Szkoda, że zrozumiałem to dopiero teraz.
Powiedziałeś jej to?
Do zaręczyn.
Istotnie doszło dość pośpiesznie.
A śpieszno wam bo…?
Wyzwiesz brata na pojedynek?
Cóż, żenisz się z nią, i to z właściwych powodów, a tylko to się liczy.
Ale powiedz jej to, co nam.
Zgoda.
Pójdę do niej.
Najpierw jednak za wasze żony.
Winszuję.
Nie miałem pojęcia.
Mamo.
Tak zawiadamia się matkę o zaręczynach?
Zamknęłaś się w pokoju na cały dzień, czekając aż przeczytam
o tym u Whistledown?
Nie cieszysz się?
A z czego tu się cieszyć?
Wychodzę za mąż.
Lord Debling był dobrą partią.
Miał swoje dziwactwa, przyznaję, ale idealnie nadawał się na męża.
A ty odrzuciłaś go dla mrzonki.
Chłystka z sąsiedztwa, zwanego najbardziej pożądanym kawalerem sezonu.
To nie są mrzonki.
Colinowi na mnie zależy.
Powiedział, że cię kocha?
Nie wprost.
Zapomniałaś, że Bridgertonowie potraktowali
nas niczym kundle, gdy intryga Mariny wyszła na jaw?
Wymknęłaś się z balu bez przyzwoitki, a potem znikłaś,
czekając na ogłoszenia zaręczyn.
Bóg raczy wiedzieć, jakimi sztuczkami go usidliłaś.
Chwileczkę, pan Bridgerton.
Zaskoczyłeś nas, panie.
Wpadłem na chwilę, ale skoro rozmawiamy otwarcie…
Przykro mi, że usłyszałeś.
Nie skończyłem, pani.
Twoja córka mnie nie usidliła.
Oświadczyłem jej się, bo ją kocham.
Gdybyś nie myślała tylko o własnej pozycji, dostrzegłabyś,
że Penelope jest z was najwięcej warta.
I nie życzę sobie, żebyś podobnymi sugestiami kalała nazwisko Bridgertonów.
Chciałem pokazać ci ten dom przed ślubem.
Od dawna należy do rodziny.
Zamieszkamy tutaj.
Nie wygląda teraz najlepiej, ale gdy poprzestawiamy meble
i kupimy kilka drobiazgów…
Nie odpowiada ci, że jesteśmy tu sami?
Nie zatrudniłem jeszcze służby, pomyślałem jednak, że skoro się pobieramy…
Nawet nie wiesz, ile dla mnie znaczy to, co powiedziałeś mojej matce.
Nikt mnie jeszcze tak nie bronił.
Zawsze możesz na mnie liczyć.
Kocham cię…
Pen.
Na pewno?
Powiedziałem lady Featherington prawdę.
Niech to i do ciebie dotrze.
Jesteś wyjątkowo mądra i odważna.
Przy tobie czuję się lepszy.
Uwielbiam sposób, w jaki włosy opadają ci na ramiona.
Twoje oczy, które lśnią jak błękitne jeziora, gdy na mnie patrzysz.
Pełne usta, które rozchylają się zmysłowo, miękkość skóry.
I jeszcze twoje ciało, o którym…
śnię po nocach.
Każ mi, przestać.
Nie chcę, żebyś przestał.
Połóż się.
Jesteś piękna.
Co robić?
Zajmę się wszystkim.
Nie, powiedz.
Możesz…
mnie dotykać.
Gdzie?
Wszędzie.
Tam nie.
Jeszcze nie.
Pozwolisz?
Dlaczego przerwałeś?
Możemy dalej?
Jest coś więcej?
Będzie bolało.
Nie da się tego uniknąć.
Ale tylko za pierwszym razem.
W porządku?
Tak.
Było dobrze?
Idealnie.
Powtórzymy to?
Daj mi pięć minut.
Albo dziesięć.
Nie możemy. Dlaczego?
Newton patrzy.
Miałam rację.
Co do twojego psa?
Naszego.
I nie, chodzi o nowinę.
To nie jest odpowiedni moment, żeby ją ogłaszać.
Colin się zaręczył.
Francesca flirtuje z lordem Kilmartin.
Twoja matka ma mnóstwo zajęć.
Nie mówmy jej jeszcze.
To jedyny powód?
Chyba się cieszysz.
Bardzo.
Mam mnóstwo zajęć.
Muszę zaplanować przyjęcia zaręczynowe, zanim ktoś zastąpi mnie
w roli wicehrabiny.
Gram od piątego roku życia, choć nie dosięgałam wtedy palcami
wszystkich klawiszy.
Moja siostra Daphne zaczęła się uczyć. Ubłagałam mamę,
żeby pozwoliła mi przy niej siedzieć.
W dni, w których odbywały się lekcje, wstawałam o szóstej.
Wolałbym, żeby budziła mnie muzyka, nie lokaj.
Moi bliscy widzą to inaczej.
Anthony schował mi kiedyś taboret na cały tydzień, żeby się wyspać.
Możliwe, że przeze mnie wyniósł się do garsoniery.
Wicehrabia wrócił, zdaje się, do domu.
Owszem, razem z żoną.
Widok ich idealnego szczęścia może przyprawić o mdłości.
Na myśl o małżeństwie także cię mdli?
Nie.
Bardzo chętnie wyjdę za mąż.
Mam tylko nadzieję, że małżonek nie schowa mi taburetu.
Nie ważyłbym się.
Ustawimy dodatkowe stoły na desery.
Niech kucharka przygotuje więcej ciastek z cynamonem.
Gregory je uwielbia.
Oczywiście.
To wszystko, dziękuję.
Muszę chwilę odetchnąć od przygotowań.
Dobrze ci idzie.
Też tak myślę.
Choć wolałabym pojeździć konno.
Tylko nie mów matce.
Martwisz się o Penelope?
Nie zaskoczyło mnie jej zachowanie.
Nie pierwszy raz coś przede mną ukrywa.
Ale Colin…
Znów do mnie dociera, że każdy kogoś znajduje, a ja galopuję solo.
W przenośni rzecz jasna, bo nie lubię koni.
Rodzina jest najważniejsza.
Powiedz Colinowi, co czujesz.
Prawda jest najlepsza.
Gregory nie znosi ciastek.
Zwymiotował nimi, gdy zjadł całą paterę.
Woli galaretki.
Zapamiętam.
Dziękuję.
Źle się czujesz, pani?
Powinnam się obrazić?
Colin Bridgerton uważa, że zależy mi tylko na pozycji?
To chyba dobrze, że dbam o miejsce w towarzystwie.
Nic w tym złego.
Skąd miałam wiedzieć, że się kochają?
To się rzadko zdarza.
Nie mówię tylko o Penelope, ale o każdej z nas.
Penelope na pewno to zrozumie.
Chciałaś ją chronić, pani.
Powiedz jej to.
A co do twojej pozycji.
Związek z Bridgertonami raczej jej nie zaszkodzi.
Był tu ten adwokat, który pytał o Jacka Featheringtona.
Prosi o spotkanie.
Pewnie wyglądam na potarganą?
Tak.
Ale to moja zasługa.
Mam nadzieję, że cię nie zawiodłam.
Na pewno sporo wiesz o tych sprawach.
Żadna z kobiet ci nie dorównuje.
Nawet te z Paryża?
Obiecałeś, że pozwolisz mi przeczytać więcej.
Wiem.
A lubię dotrzymywać słowa.
Muszę ci coś wyznać.
Co?
To pewnie służący, przynieśli moje rzeczy.
Przejedziemy przez park, nikt nas nie zobaczy.
Lady Danbury, usiądź proszę i rozkoszuj się ze
mną tym jakże cudownym dniem.
Co świętujemy?
Upadek lady Whistledown.
Czujesz?
Cuchnie słabością.
Autorka z nikim nie zadziera.
Nie drwi, że mój brylant przygasa.
Jest bezbronna.
A zatem pora uderzyć.
Jaki masz plan, wasza wysokość?
Już zaczęłam działać.
Moi posłańcy rozbiegli się po mieście.
Droga lady Danbury.
Czeka nas przednia zabawa.
Co to?
Wiadomość od królowej.
Szanowni członkowie najzacniejszej socjety.
Niniejszym ogłaszam, że każdy,
kto pomoże nam odkryć tożsamość
lady Whistledown,
otrzyma nagrodę w wysokości pięciu tysięcy funtów.
Z poważaniem, jej wysokość królowa Charlotta.
Whistledown wreszcie dostanie to, na co zasłużyła.
Wyobrażasz sobie, co będzie, gdy ją zdemaskują?
Chyba nie będziesz jej szukał. Nie muszę.
Ktoś na pewno ją odnajdzie.
Co chciałaś mi powiedzieć?
Nic.
Już nieważne.
Eloise, szukałem cię.
Usiądziemy?
Wybacz, że nie powiedziałem ci co czuję do Penelope.
Wolę postać.
Mówisz o mojej przyjaciółce.
Wiedziałeś, że się poróżniłyśmy, a i tak milczałeś.
Wiem.
I naprawdę tego żałuję.
Jednak kocham Penelope. Nie umiem wyrazić, jak bardzo.
Nie próbuj, błagam.
Kiedyś i ty ją kochałaś.
Byłyście nierozłączne.
Gdy Featheringtonowie się wprowadzili, mówiłaś tylko o niej.
„Penelope to, Penelope tamto,
będziemy czytać Don Kichote'a
i bawić się w rycerzy".
Rozpaczałam, gdy mama zabroniła mi szermierki.
Zostaniecie siostrami.
Kiedyś o tym marzyłaś.
Zależy mi na twojej aprobacie.
Penelope na pewno też by się z niej cieszyła.
Byłbym zapomniał.
Mam coś dla ciebie.
Gardzisz Whistledown tak samo jak ja.
Cieszą nas twoje zamiary względem naszej córki, lordzie Greer.
Po ślubie będziemy wzorem dla socjety.
Jako moja żona, panna Cowper upodobni się do mnie.
Koniec z wymyślnymi sukniami.
Będzie nosić stonowane kolory, szarości i brązy.
Żadnego wałęsania się po mieście, żadnych plotek.
Pójdziemy na jeden bal w miesiącu i to tylko,
jeśli wyda go gospodarz o nieposzlakowanej opinii.
Nie lubię muzyki, a współczesna sztuka jest dla mnie zbyt wulgarna.
Nie narażę jej wrażliwych oczu i uszu na takie plugastwo.
To znakomicie.
Nieprawdaż, Cressido?
Świetnie.
Rzecz jasna zakładam, że doczekamy potomstwa.
Uwielbiam dzieci.
Myślę o czwórce lub piątce.
Oczywiście.
Nagroda w wysokości pięciu tysięcy funtów.
Niech ciekawcy przeszukają księgi parafialne.
Ona też przecież gdzieś mieszka.
Zakładasz, że figuruje w nich jako lady Whistledown?
W Kościele znają jej prawdziwe nazwisko.
Tam więc ją odnajdą?
Zbyt dobrze się ukrywa.
A propos ukrycia.
Jak złapałaś Bridgertona?
Wyczytałaś gdzieś jakieś zaklęcie?
Zabraniam wam drwić z siostry.
Przecież to ty…
Wszystkie dałyśmy dowody braku taktu.
W ferworze z powodu ciąż i niespodziewanych
zaręczyn nieco się zapomniałyśmy.
Jako głowa rodziny śpieszę więc przypomnieć,
Featheringtonowie wspierają się nawzajem.
A więc cały czas mnie wspierałaś?
Byłam niemiła, ale teraz to się zmieni.
Niech wasze przyjęcie za zaręczynowe wyznaczy nowy początek.
Tak?
Pójdziemy we dwie, Penelope i ja.
A wy pomyślicie, jak odpokutować złośliwość wobec siostry.
Idę poczytać.
Wspaniale.
Wygląda na to, że londyńskie towarzystwo wróciło do starych zwyczajów,
szybciej, niż doszło do zaręczyn panny Featherington z panem Bridgertonem.
Lady Featherington znów zabiega o dobre stosunki z Bridgertonami,
a królowa rzuciła się w bezowocną pogoń za lady Whistledown.
Odkrycie jej sekretu będzie jednak wymagało czasu.
Widelce po lewej, noże i łyżki po prawej.
Brawo.
Szybko się uczy.
Rozum ma po matce.
Zgadza się, Will?
Wybaczcie.
Jesteś gotowy na wielki świat.
Jak rachunki?
Nadal na minusie.
Zrób sobie wolne.
Nie mogę.
Musisz.
Zależy mi.
Księgi zaczekają, rodzina nie.
Dobry wieczór.
Przeszłaś dziś samą siebie.
Dziękuję. Wyglądacie wspaniale.
Nie tak jak Gregory.
Skąd wziąłeś tak imponujący cylinder?
Czas zadbać o wizerunek.
Wkrótce jadę do Eton.
Może tam twój rozum dorówna rozmiarom kapelusza?
Na razie powitajmy gości.
Dobry wieczór.
Panno Hyacinth.
Miło cię poznać, lordzie Kent.
Nie zwracaj na nią uwagi.
Pokażę ci mój nowy łuk i strzały.
Zdobienia nieco zszarzały, zauważyłaś?
Moja przyszła żono.
Dobry wieczór.
Mój przyszły synu.
Zaskakująco ciepłe powitanie, lady Featherington.
Żałuję słów, które usłyszałeś.
Zapomnijmy o nich.
Świętujmy naszą wspólną przyszłość.
Chętnie na to przystanę.
Gdzie twoja matka?
Muszę pochwalić zdobienia.
Gdzie znajdę coś do picia?
Ponoć panna Cowper sama się wprosiła, choć pewnie i tak bym nie odmówił.
Nie szkodzi. Świetnie.
Zresztą dobrze, że tu jest. Niech zobaczy twój triumf.
Tylko głupcy wątpią w miłość tych dwojga.
Penelope znalazła męża, bo była sobą.
Niezwykła z niej młoda dama.
Lady Bridgerton.
Dobry wieczór.
Nie spodziewałam się ciebie.
Wpadliśmy na siebie wczoraj podczas przechadzki.
Szczęśliwy traf.
Zaiste.
Zaprosiłam go.
Oczywiście.
Za szczęśliwą parę.
Lord Greer jest koszmarny.
Spróbuję uniknąć tego mariażu.
Pomożesz mi?
Oczywiście, wybacz.
Mój brat jest święty albo jeszcze mu nie powiedziałaś?
Czekam na właściwy moment.
Tu nie chodzi tylko o ciebie.
Twoje kłamstwa wyjdą na jaw.
Królowa wyznaczyła nagrodę.
Colin pomyśli, że i ja go oszukałam.
Jeśli tak trudno ci powiedzieć prawdę, chętnie cię wyręczę.
Masz czas do północy.
Lemoniada.
Dobrze się czujesz?
Dobry wieczór.
Lady Arnold, pozwól, moja bratowa, lady Bridgerton.
Miło mi poznać.
Wspaniałe przyjęcie.
Już ją lubię.
Mój brat, wicehrabia Bridgerton.
Słyszałem o tobie, panie, wyłącznie dobrze.
A zatem nie rozmawiałeś z nikim z rodziny.
Opowiedz im, panie, anegdotę.
Tę, którą słyszałam wczoraj.
O butach.
Oczywiście.
O butach.
Zebrało się na nich mnóstwo błota.
Napijemy się czegoś?
Co myślisz?
Jedno warte drugiego.
Liczyłam, że Francesca znajdzie kogoś, kto wyciągnie ją ze skorupy.
W obliczu niechęci królowej.
Możliwe, że dlatego wyznaczyła nagrodę za Whistledown.
Choć raz powiedz wprost, nawet jeśli zazwyczaj do niczego nas nie skłaniasz.
Drwisz ze mnie?
W rewanżu za poprzedni sezon.
Nareszcie pani, ciągle się dziś mijamy.
Obowiązki gospodyni.
Oczywiście.
Dobry wieczór.
Pozwólcie, że powiem kilka słów.
Wielu radzi, by po upadku z konia natychmiast wrócić na siodło.
Ja powiadam jednak, zostańcie w błocie, a może trafi wam się dobra żona.
Dzięki miernym umiejętnościom jeździeckim poznałem pannę Featherington, Pen,
i bardzo się cieszę, że jesteśmy tu dziś razem.
Niecierpliwie czekam na wspólne życie.
Liczę, że wreszcie w pełni się
poznamy i obiecuję, że codziennie będę o ciebie zabiegał.
Gratulacje.
Za was.
Winszuję wam obojgu i wznoszę toast, byście się dobrze poznali.
Zanim będzie za późno.
Bo czas płynie dla wszystkich.
Wasze zdrowie.
Dziękuję, Eloise.
A ja dodam, że jestem dumna z mojej cudownej córki Penelope.
Za małżeństwo sezonu i połączenie rodzin.
Nie wiem czy trunki są mocne czy za słabe.
Zapraszam do saloniku na deser i szarady.
Idziemy?
Wyjaśniam zasady.
Kto rozwiąże zagadkę przechodzi do następnej rundy i czyta kolejną szaradę.
Będziemy grać, póki nie wyłoni się spośród nas najtęższy umysł.
Kto zaczyna?
Penelope.
To jej wieczór.
Oczywiście.
„Zwą mnie jak prośbę najszczerszą, a zjawiam się wiosną wilgotną i ciepłą".
Kwitnie wiosną, pewnie jakiś kwiat.
Może żonkil albo bez.
Nie zapomnij mnie.
Prośba, a więc nie niezapominajka.
Eloise odgadła.
Brawo, twoja kolej.
Zaraz się zacznie.
Dziękuję.
Pierwsza część.
Coś przesłonięte lub sylaba z kotary.
Druga.
Drobniejsza nazwa żelaza, co łączy deski w pary.
Coś małego.
Może kolec? Nie.
Chodzi o…
zagwozdkę?
Przejrzałaś mnie.
Brawo.
Pierwsza sylaba obok staje, druga mnie opisuje.
O całości częściej się mówi niż ją praktykuje.
Stałość? Przy i jaźń.
Przyjaźń.
Zgadza się?
Tak.
Tylko one w to grają?
Mają za sobą na pieńku.
Pora zakończyć waśni.
Pierwsze zwłaszcza wiosną.
Nicky nauczy się grać w szachy.
Daisy przejechała się wreszcie konno.
Naprawdę?
Oczy jej zalśniły.
Pokonała strach.
Świetnie sobie radziła.
A ja myślałam tylko o jednym.
Szkoda, że ojciec jej nie widzi.
Przyniosę coś do picia.
Będę wdzięczna, tam jest lemoniada.
Powstaje, gdy nieba łza na ziemię spada.
Ma kształt broni, którą strzelec włada.
Na jej końcu skrzat garniec złota składa.
Tęcza.
Zgadza się. Brawo.
Wspaniale.
Pierwsza część oznacza…
Powiedzieć ci, jak uniknę ślubu z lordem Greerem?
Oczywiście.
Wynajmę mieszkanie w Wiedniu i będę żyć po swojemu za nagrodę od królowej,
której wskażę Whistledown.
Nie obchodzi cię, że mam wyjść za starca?
Wybiłabym to z głowy twoim rodzicom, gdyby raczyli mnie wysłuchać.
I chętnie poznam nazwisko lady Whistledown.
Nie wierzę jednak, że ją odnajdziesz.
Bo jestem za głupia?
Nie, ale mnie się nie udało.
A ty jesteś mądrzejsza.
Wybacz, ale nie mam teraz do tego głowy.
Zdobędę tę nagrodę.
Dobrze się bawisz, panie?
Tak, dziękuję.
W mniejszym gronie chętnie opowiem wam historię ubłoconych butów.
A było to tak.
W domu pojawiły się nagle tajemnicze smugi błota.
Próbowaliśmy ustalić, skąd się wzięły.
Ja, służące, nawet moja matka.
Sprzątaliśmy, a one i tak się pojawiały, jakby jakiś duch się z nami droczył.
Wreszcie skończyła mi się cierpliwość.
Spojrzałem w dół i odkryłem,
że to ja byłem owym duchem roznoszącym błoto po całym domu.
Jak widać, zdarza mi się przeoczyć to, co najważniejsze, ale panna Franceska…
Od razu wpadła mi w oko.
Miałaś rację.
To fascynująca historia.
Zapraszam.
Pierwsza część oznacza brak, druga miano.
Całość jest tak ulotna, że nazwy jej nie dano.
Może to bezimienność?
Zgadza się.
Lady Whistledown wkrótce ją straci.
Królowa tego dopilnuje.
Ta kobieta jest…
Cała ta pogoń za Whistledown wydaje mi się prostacka.
Whistledown na pewno nie jest prostaczką, choć socjeta lubi wulgarność. Sądzę…
Jeśli zostanie odkryta, jej rodzina straci wszystko, a ona nie wyjdzie za mąż.
Przepraszam.
Powiedzmy im.
Chciałaś zaczekać.
Byliśmy wyjątkowo szczęśliwi.
Pragnęłam jak najdłużej zachować to szczęście tylko dla nas.
Wiele się zmieni, ale gdy pojawi się dziecko,
będziemy je kochać tak, jak kochamy siebie.
Może sama Whistledown skusi się na nagrodę.
Wielu zrobiłoby wszystko dla takiej sumy.
Rano trzy młode damy biegły za gazeciarzem, by go wypytać.
Lady Whistledown strzeże prywatności.
Może jednak pragnie, by ktoś ją zdemaskował.
Zyska władzę, sławę i swobodę działania o pieniądzach nie wspomnę.
I uniknie małżeńskich okowów.
Celna uwaga.
Będzie jej się żyło lepiej od nas.
Od dawna się ukrywa, pewnie sekret jej ciąży.
Biedactwo prowadzi podwójne życie.
Nie wytrzymałbym nawet godziny.
Ja również.
Gdzie byłaś? Szukałem cię.
Musiałam odetchnąć.
Coś cię dręczy, czuję to.
Cały wieczór umykasz spojrzeniem.
Zrozumiem, jeśli uciekniesz, bo nie podzielasz moich uczuć.
Muszę ci coś wyznać.
Źle się czujesz?
Muszę ci…
Niech przyniosą zimny okład.
Mamo, lady Danbury.
Mamy nowiny.
Oczekujemy dziecka.
Cudowna wiadomość.
Proszę o uwagę.
Pragnę coś ogłosić.
Wystarczy domysłów.
Chcecie poznać lady Whistledown?
Ułatwię wam zadanie.
To ja.
Nie żartuj, pani.
Mówię poważnie.
Jestem lady Whistledown.
I macie rację.
Mogę robić to, na co mi przyjdzie ochota.
Duszę się.
Wody.