Nowy numer się nie pojawił.
Może królowa znalazła Whistledown?
Nie napiszę o moich zaręczynach.
I o mojej sukni.
Cressida Cowper? Ta blond żmija?
Wierzycie w jej bajeczkę?
Ma sens.
Pewnie też plułabym jadem, gdybym jak ona została starą panną.
Jest okrutna.
Widać braki w wychowaniu.
Wyrzekłabym się takiej córki.
Megiera.
Genialna.
Czekam na kolejny artykuł.
Nie ubliżę diabłu twierdząc, że ma coś wspólnego z Cressidą Cowper.
Ta jest bowiem kłamczuchą, oszustką i jędzą pierwszej wody.
Szatana zaś autorka nie poznała bliżej.
Ktoś do ciebie.
Jak się czujesz?
Martwiłem się.
Już mi lepiej.
Odejdź, to może być zaraźliwe.
Nigdzie się nie wybieram.
Wiem, że chcesz mi coś wyznać. Zaczekam, aż będziesz gotowa.
Bez względu na to, co czujesz.
Nie czas na takie rozmowy.
Na pewno jednak nie przez ciebie zemdlałam.
Przyczyniła się do tego Cressida i jej brednie.
Zadziwiające.
Napisała o nas mnóstwo kalumnii, a ujawniła się na naszym
przyjęciu zaręczynowym.
Uwielbia żerować na cudzym.
Myślisz, że mówi prawdę?
Zakładałem, że lady Whistledown jest mądrzejsza.
Zostawię cię teraz.
Ale nim wyjdę, mam coś dla ciebie.
Odebrałem od jubilera.
Jest piękny.
Gdzie mu do ciebie?
Atrament?
Pisałaś?
Tak, listy.
Dzieliłem się szczęśliwą nowiną.
Oczywiście.
Pójdę już.
Miłego dnia, panno Featherington.
Na razie.
BRIDGERTONOWIE
Obiecałem lordowi Greer spolegliwe dziewczę, a nie złośliwą plotkarę.
Wycofał propozycję małżeństwa.
Naprawdę?
Nie ma powodu do radości.
Jeśli myślisz, że nadal będziesz pisać i
szargać moje dobre imię, to się grubo mylisz.
Pojedziesz do ciotki Jo.
Nie bądź okrutny, ona mieszka w Walii.
I dobrze.
Będziesz plotkować o owcach.
Zaprzecz wszystkiemu.
Powiedz, że lady Bridgerton dała ci za dużo wina i fantazja cię poniosła.
Nie wierzysz mi?
Za dobrze cię znam.
Lady Whistledown zręcznie dobiera słowa.
Ty masz wiele talentów, ale tęgim umysłem nie grzeszysz.
Panno Cowper, na rozkaz królowej zabieramy cię, pani, do pałacu.
Mamy dobrą wiadomość, lady Danbury.
Sprzedajemy klub.
Wspaniale.
Uwielbiam, gdy ludzie słuchają moich rad.
Podjąłeś mądrą decyzję, panie.
Królową zaprząta teraz co innego, ale to się wkrótce zmieni.
Nie chcemy się wyróżniać i łamać zasad.
Nonsens.
Musicie zwrócić na siebie uwagę.
A znam na to niezawodny sposób.
Wydajcie bal.
Owszem, należy trzymać się zasad, ale żeby wygrać najlepiej je ustalać.
Po co zajmować stracone pozycje?
Cóż.
Znamy się na przyjmowaniu gości.
Lordzie Anderson.
Wybacz, że przeszkadzam, pani, zapomniałem…
Kapelusza.
Dziękuję.
Tak po prostu…
Wpadłeś, panie?
Pewnie należało przesłać lokaja.
Wtedy jednak bym cię nie zobaczył, pani.
I nie podziękował za udany wieczór.
Na pewno nie był nudny.
Jak się czujesz?
Mam lekką migrenę, nic ponadto.
A ty, panie?
Pewnie zauważyłaś moje chłodne stosunki z siostrą.
Owszem, ale nic mi do tego.
Naprawię je.
Zbyt długo chowamy urazy z dzieciństwa.
Siostra jest starsza.
Lecz ty urodziłeś się chłopcem.
Oboje jesteśmy dorośli.
Przezwyciężymy żalę.
Znajdziesz sposób.
Dziękuję.
Spróbuj wydobrzeć, pani.
Mam nadzieję, że wkrótce się zobaczymy.
Ja również.
Uwielbiasz róż. Bo ładny, ale wolę czekoladowe.
Jeden, nie więcej, rano zjadłaś trzy, widziałem.
Bzdura, zjadłam jeden, więc należą mi się dwa.
Po co kłamiesz?
Nie kłamię.
Też lubię czekoladowe.
Ten był mój.
Teraz albo nigdy.
Wyglądają na zajętych.
Nie wtrącaj się.
Podzielcie je.
Wiecznie się kłócą.
Przerwij im.
Nie usłyszą.
Udowodnię. Przepraszam.
Złapałem dżumę i zaraziłem was wszystkich.
Trzy bananowe za czekoladowy.
Odpada.
Przecież to rozsądna oferta.
Ja się tym zajmę.
Kochani!
Dziękuję.
John ma wam coś do powiedzenia.
W sumie niewiele.
Pobieramy się.
Winszuję.
Ostatni makaronik dla ciebie.
Będziesz najpiękniejszą panną młodą.
Taką jak Daphne, Kate i Penelope.
Cieszę się. Tworzycie śliczną parę.
Dziękuję, mamo.
Zamówimy dzisiaj suknię.
Żal ci makaroników?
Wiedziałaś, że jest lady Whistledown?
Rozmawiałeś z Penelope?
Przejęła się wyznaniem panny Cowper.
Powiedz, że nie miałaś pojęcia.
Nie.
O Cressidzie nie.
Oddalałyśmy się od siebie.
To była ostatnia kropla.
Oby.
Dziwiłbym się przyjaźni po tym, co o nas wypisywała.
Jesteś na nią wściekły.
Co zamierzasz?
Po trosze mam ochotę pomaszerować do jej domu z widłami i pochodnią.
Chętnie bym cię pomścił, choć ostatnie wydarzenia chyba nieco mnie zmiękczyły.
Dzięki Penelope?
Pewnie nie chcesz o tym słyszeć, ale to zadziwiające,
jak szybko ktoś staje się dla nas całym światem.
Liczy się teraz tylko ona i nasza wspólna przyszłość.
Spróbuję zmusić Whistledown, by odeszła i już nas nie krzywdziła.
Pomówisz z panną Cowper?
Z autorką Kronik.
Zamierzałam mu powiedzieć.
Ale nie powiedziałaś.
A gdy nadeszła pora i ja ugryzłam się w język.
Prawda zniszczyłaby Colina.
Po tym artykule przyznam się do wszystkiego.
Nie.
Nie wiedzieć czemu mój brat święcie wierzy, że cię kocha.
Jeśli odkryje, że to ty pisałaś o Marinie, o mnie i naszej rodzinie,
miałaś przed nim sekrety…
Nic mu nie mów, ale skończ z pisaniem.
Nie mogę.
Nie teraz.
Masz okazję się od tego odciąć.
Chyba nie.
Wczoraj Cressidę jakby z rozumu obrało, ale wyświadczyła ci przysługę.
Nic mądrego nie wymyśli.
Kroniki upadną wraz z nią.
Pracowałam długo i mozolnie.
Nie pozwolę, żeby Cressida Cowper spiła śmietankę.
A co z Colinem?
Załamie się, gdy odkryje prawdę.
Nazwisko Whistledown należy do mnie.
Wkrótce przyjmiesz nowe.
Bridgerton.
Któreś musisz poświęcić.
Przez większość życia…
pragnęłam być jedną z was.
Ja oddałabym wszystko za chwilę z lady Whistledown.
Świetnie sobie radziłaś, ale pisałaś tylko o plotkach.
Zapomnij o nich.
Jej wysokość prosi.
A zatem to jest młoda dama, która podaje się za lady Whistledown?
Tak, wasza wysokość.
Dlaczego się przyznałaś?
Pragnę odebrać nagrodę wasza wysokość.
Marne pięć tysięcy funtów nie skusiłoby Whistledown.
Zarabiasz przecież na Kronikach.
Nie zamierzam oddać tego, co moje.
Zawsze dotrzymuję słowa.
Dostaniesz pieniądze, gdy pokażesz mi najnowszy artykuł.
Ten, który miał ukazać się rano.
Wybacz wasza wysokość, ale…
Gdy wyznaczyłaś nagrodę, wydawca odstąpił.
Przygotuję tekst i pokażę ci go wkrótce.
Wroga należy poznać, panno Cowper.
Znam lady Whistledown równie dobrze jak siebie.
Jej największym atutem jest zmysł obserwacji.
Ty natomiast widzisz tylko czubek własnego nosa.
Dostrzegam wiele.
Wczoraj pannę Franceskę Bridgerton, która cały wieczór spędziła z lordem Kilmartin.
Z pewnością jednak da się jeszcze przekonać do markiza Samadani.
Panno Cowper, prawdziwa lady Whistledown nie ugięłaby się tak łatwo.
Wobec braku godnej przeciwniczki nie obchodzi mnie już marna partia,
na jaką przystanie panna Bridgerton.
Dasz mi dobry artykuł.
Albo nie pokazuj się więcej na dworze.
Zabraniam ci publikować.
Królowa wykluczy mnie z socjety.
Tym zajął się już twój ojciec.
Nie wyjadę do ciotki.
Co jeśli prawdziwa Whistledown wyda kolejny numer Kroniki?
Na razie milczy.
Może ją nastraszyłam?
Ten artykuł to moja jedyna szansa, by odzyskać przychylność królowej.
Jeśli ludzie uwierzą, że jesteś Whistledown, nikt się z tobą nie ożeni.
I tak nie mam szans na zamążpójście.
Chętnie urządzę u nas śniadanie ślubne.
Chyba, że zajmie się tym twoja matka, panie.
Gdybym miała jedynaka, za nic bym nie ustąpiła.
Nie ogłosiliśmy jeszcze zaręczyn.
Matka pewnie dopłaciłaby, żeby nie podjąć gości.
Pomówmy o zaręczynach.
Królowa będzie…
Już ustaliliśmy szczegóły.
Wiem, że królowa wybrała dla Franceski innego męża.
Poświęciła jej wiele uwagi.
Dlatego myślę, że lepiej zaczekać i ogłosić zaręczyny
dopiero pod koniec sezonu.
Przed ślubem wyjedziemy do letniej rezydencji,
a królowa wybierze nowy brylant na początku kolejnego sezonu.
My jednak…
Nie chcemy czekać.
Zaczynamy szukać domu.
Warto chyba pomówić z królową.
Jeśli uważacie, że to stosowne.
Liczyliśmy, że to ty ją przekonasz.
Myślałam o żółtych wstążkach na poręczach.
I o pozłacanych kwiatach na powozie, którymi wyjadą sprzed kościoła.
Masz znakomity gust, pani.
A my czym pojedziemy?
Wozem?
Ja nie miałam złoconych kwiatów.
Twój mąż liczył się z każdym pensem.
Poniosę cię na rękach, skarbie.
Wolałabym powóz.
Nie wiem dlaczego tak skaczesz wokół Penelope.
Ciąże są ważniejsze od ślubów.
A gdzie jest Pen?
Nie wierzę, że nadal nie domaga.
Penelope?
Daj mi spokój.
Co tu robisz?
Czytasz stare numery Whistledown?
Nadal źle się czuję.
Zdobyłaś serce człowieka o wielkim nazwisku i pękatej sakiewce.
Do końca życia możesz tylko leżeć i pachnieć.
Póki jednak nie staniesz z nim przed ołtarzem, musisz dbać,
by pan Bridgerton czuł się najważniejszy na świecie.
Myśl tylko o nim.
Spełniaj jego marzenia i odgaduj zachcianki.
Przynajmniej na początku.
Co z moimi marzeniami?
O czym ty mówisz?
Damy nie mają marzeń.
Mają mężów.
Jeśli dopiszę ci szczęście i spełnisz swoją rolę,
czasem ziści się jakieś twoje pragnienie.
Dzięki Colinowi.
Twój ojciec bywał okrutny i słaby.
Wyszłam za niego, żeby mieć spokój, a i tego mi odmówił.
Dał mi jednak córki, a ja marzyłem, by powiodło wam się lepiej niż mnie.
I udało się.
Los się do ciebie uśmiechnął.
Nie zmarnuj szansy.
Cudownie jeść z tobą śniadanie.
Liczę na więcej.
Jeśli smakują ci bułeczki, docenisz i inne talenty kucharki.
Wpychasz mnie w jej ramiona?
Planuję kolację.
Dla nas i mojego przyjaciela Paula.
Przyjdziesz?
Paul oceni moje intencje?
Można to i tak ująć.
Poznałam twoją rodzinę, więc teraz przedstawię ci kogoś, kto jest mi bliski.
Cudownie.
Piję, lordzie Kilmartin, za rychłe połączenie naszych
rodzin i za wspólny wieczór.
Cała przyjemność po mojej stronie.
Humor ci dzisiaj dopisuje.
Miłość odbiera rozum?
Moja najlepsza brandy.
Nie oddam jej nowemu właścicielowi.
Szkoda, że co tydzień nie zamykasz.
To już ostatnia.
Liczyłem, że jest jej więcej.
Ten kieliszek wypijam sam, za ostatnią noc we własnym klubie.
Żebym go opłakał?
Nie zapijam żali.
To na żale?
Wobec tego ja wychylę.
No co?
Ty?
Miłość zaćmiła mi umysł. Nie potrafię przelać na papier nawet jednego zdania.
Cierpię katusze. Co takiego piszesz?
Manuskrypt.
Do prawdy?
O czym?
O swoich podróżach, a zatem i o sobie.
Oddaj.
A zasłużyłeś?
Ty masz w życiu jakiś plan.
A ja dryfuję bez celu, nie widząc końca tej męki.
Ostatnio jesteś szczęśliwy.
Zaiste.
To kieliszek dla mnie.
Przejmuje go przecież ten, komu wiedzie się najlepiej.
Daruj nam ckliwe banały o Francesce.
Mam szczęście, bo wypatrzyłem kolejną butelkę.
Słuszna uwaga.
Brawo.
Sokole oko.
Zacny klub Mondricha.
Jeszcze po jednym.
Oto słowo Pańskie.
Bogu niech będą dzięki.
Dzisiaj ogłaszam pierwsze zapowiedzi małżeństwa pana Colina Bridgertona…
z panną Penelope Featherington.
Pytam zatem po raz pierwszy.
Czy jest spośród was ktoś,
kto uważa, że istnieje powód,
dla którego ci dwoje nie powinni wstąpić w święty związek małżeński?
Niech przemówi teraz.
Dobrze zatem.
Pan Bridgerton i Panna Featherington…
pobiorą się tutaj za trzy tygodnie od dzisiaj.
Ogłaszam również zapowiedzi małżeństwa lorda Charlesa Cho i panny Emmy Kenworthy.
Po raz drugi pytam.
Czy jest spośród was ktoś, kto uważa,
że istnieje powód,
dla którego ci dwoje nie powinni wstąpić w święty związek małżeński?
Niech przemówi teraz.
Świetnie.
Lord Cho i panna Kenworthy pobiorą się tutaj za dwa tygodnie od dzisiaj.
To ostatnie ogłoszenie parafialne.
A teraz…
idźcie w pokoju, by służyć Panu.
Zaraz dołączę.
Dobrze wyglądasz.
I tak się czuję.
Wkrótce będziemy małżeństwem.
Chyba, że już mnie nie chcesz.
Jak mogłabym odmówić?
Zamierzasz mi coś powiedzieć?
Noszę się z tym od dawna.
Kocham cię od pierwszej chwili.
Żenująco długo.
Udawałam, że tylko się przyjaźnimy…
bo skrycie cię kochałam.
Niemal od zawsze.
Do końca życia będę błagał o wybaczenie, że tak późno to dostrzegłem.
Nie trzeba.
Bo przy tobie czuję się szczęśliwa.
Co robisz?
Tańczę.
Z przyszłą żoną.
W kościele, w którym się pobierzemy.
Czy w dzieciństwie wymierzano ci kary?
Bracie.
Agatho.
Pozwól, lady Keswick.
Znacie się?
Raczej nie.
Lord Anderson, miło mi.
Zamierzałem zamienić z kimś…
To mnie jest miło.
O twoim powrocie, panie, mówi całe miasto.
Bardzo chciałam cię poznać.
Zostawię was.
Porozmawiajcie.
Ponoć owdowiałeś, panie, jak ja.
Pokutę odbywa się w kościele, nie tutaj.
Wymknęłam się rodzicom.
Lubisz być w centrum uwagi.
Nie dlatego się przyznałam. Dlaczego zatem?
Życie w sekrecie oznacza samotność.
Liczyłam, że do mnie dołączysz.
Uwielbiasz zabawę słowami.
Dużo czytasz.
Pomogłabyś mi pisać.
Wyleciało ci z pamięci, jak obsmarowałaś mnie rok temu?
Pamiętam.
Wybacz.
Nie wiem, o co mi wtedy poszło.
Razem naprawimy szkody, wychwalając cię pod niebiosa w kolejnym artykule.
Nie chcę z tobą współpracować.
Ani dłużej się przyjaźnić.
Przykro mi.
Chodzi o Whistledown?
Nic dziwnego, że Penelopie się od ciebie odwróciła.
Potrafisz tylko gadać.
Zazdrościsz mi, bo do czegoś doszłam.
Może i zazdroszczę Whistledown.
Wiele osiągnęła.
Po całym sezonie, w którym traktowano mnie jak powietrze,
zaczynam rozumieć, dlaczego zaczęła pisać.
Winszuję ciężko zapracowanego sukcesu.
Urodzisz dziewczynkę, dlatego ostatnio przygasłaś.
Nie rozumiem.
Dziewczynki kradną matce urodę.
Chyba to dostrzegasz, mamo.
Tworzą uroczą parę.
Jesteś słodka jak czekoladka.
Pojawicie się zapewne na następnych zapowiedziach?
Oczywiście.
Proszą, żebym pomówiła z królową.
Może to i dobry pomysł.
Charlotta liczyła na sukces, a ci dwoje…
Nadal siedzą w milczeniu?
Częściej rozmawiają.
A ja zaczynam doceniać ich związek.
Martwię się jednak, królowa naciska.
Może dostrzega twoje wahanie?
Liczy się szczęście Franceski.
Jeśli królowa wyczuje wątpliwości, tym bardziej będzie się sprzeciwiać.
Miło cię widzieć, skarbie.
Wyszło cudownie.
Tak czy siak, portyk domyka panoramę placu.
Sprytne posunięcie.
Krzesło królowej ma stać na podwyższeniu,
pomiędzy oknami i niech nic nie zasłania jej widoku.
Dobrze się bawisz?
Bawi mnie myśl, że wydamy najlepszy bal, jaki widziało Mayfair.
Zielone serwetki są ładne, ale wydają się mdłe.
Pomyślałam więc o srebrnych.
Idealnie pasują do pater.
Nie przesadzam?
Skądże.
Zaplanujmy najpiękniejszy ślub, jaki widziało Mayfair.
Miód na moje serce.
Co do tortu, Varley sugeruje…
Panna Penelope, dawno się nie widziałyśmy.
O twoich zaręczynach dowiedziałam się z artykułu.
Jestem szczęśliwa.
Przez ostatnie tygodnie czuję się jak na karuzeli.
Cieszę się.
Zakładam, że powiedziałaś panu Bridgertonowi o Kronikach…
Wpadłam, żeby o tym pomówić.
Niech panna Cowper przypisze sobie zasługi.
Artykuł o zaręczynach będzie ostatni.
Kroniki to twoje dzieło.
Rezygnuję z nich.
Wychodzę za mąż z miłości.
Muszę dbać o męża.
Mama przysłała mnie po próbki tkaniny na suknię ślubną.
W mojej pracy najbardziej lubię…
widok radości na twarzy klientki, która przymierza moje dzieło.
Za nic bym z tego nie zrezygnowała.
Uszyjemy ci wyjątkowo piękną suknię.
Przez twoją córkę wyrzucono mnie z klubu.
Dlatego nie dam jej posagu.
Straci szansę na zamążpójście.
I tak już nikt w Londynie jej nie zechce.
Co się stało?
Dlaczego nie jesteś u siebie?
Nie mam tam biurka.
Piszę artykuł.
Bardzo dobrze.
Przez całe to zamieszanie ojca wyrzucili z klubu.
Nie da ci posagu.
Pięć tysięcy funtów nie starczy na życie, ale jeśli się uda,
zwabi kandydata na męża z Europy.
Albo ze wsi.
Wszystko jedno.
Musimy odebrać nagrodę,
zanim prawdziwa Whistledown opublikuje następny numer Kronik.
Przeczytaj, co napisałaś.
Drogi czytelniku, to ja, lady Whistledown.
Przynoszę ci dzisiaj nowe plotki ze świata.
Z okolicy bliższej i dalszej.
To wszystko?
Na razie.
Dobry Boże.
Mamo.
Jestem przerażona.
Spośród samic wszystkich gatunków pisząca kobieta jest najgroźniejsza,
dlatego autorka tych słów pokaże dziś pazury.
Błyskotliwe.
Jesteś drugim synem wicehrabiego?
I zabiegam o reputację nicponia.
Zajmujesz się sztuką, panie?
Piszesz?
Rysujesz?
Malujesz?
Nie.
Czasem…
tańczę na przyjęciach.
Paul jest mecenasem sztuki.
Wspiera teatr.
Ciekawe. Tam się poznaliśmy.
Co tydzień zasiada w loży.
Nie wiedziałem.
Pamiętam pierwsze spotkanie.
Po spektaklu „Wiele hałasu o nic" poszedłem za kulisy,
a ona sztorcowała tam dyrektora za „wykastrowanie" sztuki.
Skandal, co ten prostak zrobił z dziełem mistrza.
Niech zgadnę.
Ostrzegła, że powinieneś się jej bać?
Zgadza się.
Weźcie to sobie do serca.
Pan Bridgerton ma pusty kieliszek.
Benedykt, proszę.
Powiedz mi zatem, kogo pouczała Tilley, gdy się poznaliście?
Aeronautę i tych, którzy próbowali go zakrzyczeć.
Ładna muzyka.
Dobry wieczór.
Marcusie.
Pozwól, że przedstawię ci moje przyjaciółki.
Dobry wieczór, drogie panie.
Pięknie ci w tej zieleni.
Dziękuję, mamo.
Płaczesz?
Kochanie…
Jestem w ciąży.
Wiadomo, że dziecko wyciska czasem łzy z oczu matki.
Gdzie twój narzeczony?
Panie Bridgerton.
Cieszę się, że choć pozbyliście się klubu,
nadal podejmujecie gości na cudownych przyjęciach.
Jej wysokość królowa.
Przyjechała.
Tak jak zakładałam, bez polotu.
Nieźle.
Całkiem nieźle.
Mamo, spróbujesz pomówić z królową?
Zaczekajmy chwilę.
Podejdźmy teraz, bo może zechce wyjść wcześniej.
Zaczekajmy.
Królowa rzadko pojawia się na balach. Jeśli przegapimy okazję…
Lady Danbury wystara się o audiencję.
Za duży tu dziś zamęt.
Królowa go lubi.
Musimy trafić na jej dobry humor.
Nie chcę czekać.
A ja niczego zepsuć.
Zepsuć?
Nasz ślub jej nie ucieszy?
Poszukam sobie zacisznego konta.
Nie o to chodzi.
Spotkanie z królową nawet dla mnie jest wyzwaniem.
Już przed nią stawałaś.
Obawiasz się z nią mówić, bo John ci nie odpowiada?
Poparłam cię.
Raczej zdawkowo.
Lord Kilmartin jest cudowny.
Ale…
Ale co, mamo?
Nie każdy związek musi być burzliwy i pełen trudności.
Nasz jest prosty.
Kocham Johna, a on mnie.
Nawet jeśli nie o takiej miłości dla mnie marzyłaś.
Przepraszam na chwilę.
Ja za nią pójdę.
Mam dość rozmów z wdowami.
Gadaj z kim chcesz, ale nie uganiaj się za moją przyjaciółką.
Nie tylko tobie na niej zależy.
Musisz wszystko mi odbierać?
Skończmy z tym, Agatho.
Powiedz, czym zasłużyłem na twój gniew.
Postaram się to naprawić.
Chodzi o ojca?
Nie tylko.
Nic nie poradzę, że mnie faworyzował.
Nie robiło mi to różnicy.
Mam do ciebie żal, że gdy dostałam szansę na szczęście…
ty mi ją odebrałeś.
O czym ty mówisz?
W noc przed zamążpójściem próbowałam uciec.
Niewiele zabrakło.
Zdaje ci się, że nie wiem, że to ty doniosłeś na mnie ojcu?
Słyszałam, jak ci dziękował.
Somo…
Myślisz, że zwąc mnie tym imieniem, cokolwiek zmienisz?
Twój urok działa na wdówki z towarzystwa, ale nie na mnie.
A teraz wybacz.
Muszę odnaleźć przyjaciółkę.
Rzadko bywam na salonach.
Tilley to uwielbia.
Ja jednak uważam, że spotkania towarzyskie służą jedynie obmowie.
Dlaczego mieliby cię obmawiać?
Tilley jeszcze ci nie wspomniała?
Mogę zadać niedyskretne pytanie?
Tylko takie warto.
Łączy cię z lady Arnold silna więź.
Czy wy kiedyś?
Nie odpowiadaj.
Nadmiar wina odziera mnie z ogłady.
I sprawia, że trudno ci się oprzeć.
Zobaczę, czy Tilley nie wpadła w szał z powodu deseru.
Oczywiście.
Wybacz, my…
Mówiliśmy o tobie.
Zechcesz do nas dołączyć?
W sypialni?
Zapomniałem o innych zobowiązaniach.
Darujcie.
Waltz w kościele znacznie bardziej mi się podobał.
Rozruszajmy się trochę.
To lady Whistledown.
Diablica.
Nie waż się z nią mówić.
Plotkara za córkę. Dopust Boży.
Wyjątkowo intrygujące przyjęcie.
Przywołać ją, wasza wysokość? Nie.
Niech się trochę powije.
Nie zepsuje nam wieczoru. Masz rację.
Co robimy?
Czekamy na wezwanie królowej.
Głowa do góry.
Zabieramy córki i wychodzimy?
Chcę zobaczyć, co będzie dalej.
Wiesz już, dlaczego ją uwielbiam?
Nienawidzę Cressidy Cowper, choć lady Whistledown ma talent pisarski.
Wybacz.
Zwykle mało tańczę.
Nie przejmuj się.
Zapomniałem ci powiedzieć.
Postanowiłem wydać wspomnienia z podróży. Zachęciłaś mnie.
Naprawdę?
Na razie usuwam z zapisków co bardziej osobiste fragmenty.
Właśnie one mi się podobały.
Będą tylko dla ciebie.
Chętnie przejrzę tekst, jeśli zechcesz, zanim wyślesz go do wydawcy.
Ja także lubię pisać, listy.
I nie tylko.
Twoje listy są piękne, to prawda.
Ja jednak mam ochotę się sprawdzić.
Udowodnić wszystkim, że potrafię.
I jestem ciebie wart.
Oczywiście, że jesteś.
Wybacz.
Królowa wezwała pannę Cowper.
Lady Whistledown zapłaci za swoją złośliwość.
Wyrażę się jaśniej, panno Cowper.
Nie chcę cię widzieć na dworze i na przyjęciach.
Wasza wysokość… Zaproszono cię?
Nie wasza wysokość.
Pragnęłam ci coś dać.
Lady Whistledown wróciła.
Najdroższy czytelnik.
Podobno nieczyste sumienie nie daje nam zaznać spokoju.
Jeśli to prawda, moje jest nieskazitelne,
bo przez jakiś czas cieszyłam się zasłużonym
odpoczynkiem i nie śledziłam waszych poczynań.
Nie obawiajcie się jednak.
Wróciłam i wkrótce opublikuję zwyczajowy artykuł.
Znacie już moje nazwisko, ale pamiętajcie, że ja wiem o was znacznie więcej.
Szczerze oddana, lady Whistledown.
Albo od teraz, Cressida Cowper.
Cóż, panno Cowper, udało ci się.
Zaskoczyłaś mnie, ale i zaciekawiłaś.
Omówmy więc…
Czekam na jutrzejszy artykuł i porcję najnowszych plotek.
Wtedy może pomówimy o nagrodzie.
Ona, musimy…
Bo…
Chodź.
To moja wina.
Przekonałam cię, żebyś oddała Cressidzie lady Whistledown, a ona to wykorzystała.
Odetchnij.
Stworzyłyśmy potwora, który teraz żywi urazę do
mnie i moich bliskich. Naraziłam ich jak rok temu.
To ja zawiniłam. Byłam nieostrożna.
Zaprosiłam tę żmiję do naszego domu.
Dałam jej królewską władzę.
Niepotrzebnie się z nią przyjaźniłam.
Poradzimy sobie.
Jak?
Wydam kolejny artykuł.
To wystarczy, żeby ośmieszyć Cressidę.
Kroniki zawierają plotki, ale dają też wielką moc.
Pamiętasz mój pierwszy artykuł?
Cytowałaś Byrona.
Nie, wspomniałam o mnie i siostrach.
Trzech dzierlatkach wystawionych na matrymonialny
rynek niczym prośne maciory przez pozbawioną taktu matkę.
Przesadziłam wtedy, ale zaczęłam pisać, bo czułam się bezsilna we własnym domu.
Zmuszona do debiutu, nie miałam nic do gadania.
Pisząc odzyskałam prawo głosu.
Kroniki powinny służyć tym, których go pozbawiono.
Zapomniałam o tym i wyrządziłam nimi wiele szkód.
Proszę.
Pozwól mi to naprawić.
Napisz artykuł jak najszybciej.
Ubiegnij, Cressidę.
Zacny czytelniku.
Przepraszam, że przychodzę tak późno.
Miałam kłopoty.
Chojnie zapłacę za pośpiech.
Dla lady Whistledown wszystko.
Jesteś…
Lady Whistledown?