Jesteś Lady Whistledown.
Nie zaprzeczaj.
Słyszałem twoją rozmowę z drukarzem.
Pojechałem za tobą, bo martwiłem się, że fiakier przywiózł cię tutaj przemocą.
Tymczasem przybyłaś z własnej woli, żeby zlecić druk.
Nie zleciłam go.
Tego nie, ale wcześniejsze owszem.
Przecież jesteś Lady Whistledown.
Okłamywałaś mnie.
Wypisywałaś brednie o mnie i moich bliskich.
Proszę. Czułem, że coś się święci.
Jak głupiec szukałem winy w sobie.
Bałem się, że nie zasługuję na miłość.
Tymczasem to ty nie byłaś szczera.
Nigdy ci nie wybaczę.
Nowa Whistledown.
Kupujcie Whistledown.
Zacny czytelniku, jeśli zakładałeś,
że odkrycie mojego prawdziwego nazwiska zamknie mi usta, myliłeś się.
Nie obawiam się kary,
bo jak wiadomo wywodzę się z jednej z najznamienitszych rodzin w Mayfair.
Nie ma rzecz jasna rodzin idealnych, choć niektóre się takimi mienią.
Tak choćby jak Bridgertonowie, ze swoją nieposzlakowaną opinią.
Autorka tych słów zastanawia się jednak,
że co kryje się za ich zamkniętymi drzwiami. Możemy przeczytać?
Nie.
Jak wiadomo, lady Violet Bridgerton nade wszystko ceni sobie małżeństwa z miłości.
Czy jednak miłość usprawiedliwia pośpieszne zaręczyny jej potomstwa?
Może w tej rodzinie afekt myli się z rządzą?
I dlatego rodzi się w niej tyle dzieci?
Nigdy nie przyszło wam to do głowy?
Autorka tych słów od razu o tym pomyślała.
Może nawet kilkoro z owych dzieci pochodzi z nieprawego łoża.
Ohydne kłamstwa.
Przyniesiono Whistledown.
Niestety już czytałam.
Inny numer.
Pokaż.
Oczywiście.
Dzięki Bogu.
Zacny czytelniku.
Wygląda na to, że ktoś się pode mnie podszywa.
Nie zamierzam zatem siedzieć bezczynnie.
Autorka tych słów nie będzie osądzać działań podjętych w rozpaczy.
Jednak, choć para się plotkami, zawsze mówi prawdę i nie znosi kłamstwa.
Z całą pewnością nie jest Cressidą Cowper.
Gdyby owa panna mną była, napisałaby zapewne o znacznym długu,
którego lord Blackburn nie spłacił lordowi Samsonowi.
I o tym, że pani Newham odprawiła wczoraj
pokojówkę tylko za to, że biedaczka poprosiła o dzień wolnego.
Nie wspomnę nawet o drobnych aktach okrucieństwa,
które żona pana Davidsona znosi od niego codziennie.
Chociaż, cóż, właśnie o nich wspomniałam.
Przypominam wam tym samym, że autorka, prawdziwa Lady Whistledown,
zawsze zachowuje czujność.
Warto by i panna Cowper częściej się na nią zdobywała.
Zostaniesz tutaj póki nie przyjedzie po ciebie ciotka Joanna.
Nie ruszysz się z pokoju na krok.
Szczerze oddana, Lady Whistledown.
Cieszę się, że Lady Whistledown zdemaskowała
pannę Cowper. Teraz wszyscy skupią się na ślubie.
Niech nasycą tobą oczy.
Ile takich oczu liczy socjeta?
Dwa razy tyle co ludzi.
Od zaręczyn Penelope, Prudence ani razu nie nazwała
mnie kretynką, półgłówkiem, ani oślim łbem.
Zaczynam myśleć, że zmądrzałam.
Oczywiście skarbie.
Coś ją gryzie.
Też tak myślę.
Gdy biorę ją za rękę, nie wyrywa jej już z okrzykiem obrzydzenia.
Najwytworniejsze śniadanie ślubne, jakie widziało Mayfair.
Nasz wielki triumf.
Nie cieszysz się?
Wybacz, mamo.
Znów uwielbiasz Whistledown?
To wyjątkowo dobry artykuł.
Przeczytam.
Przyda mi się rozrywka.
Dzień dobry.
Poczytam sobie, tam.
Udało ci się.
Pogrążyłaś Cressidę.
Nie sądziłam, że to powiem, ale cieszę się, że znów piszesz.
Colin wie.
Śledził mnie wczoraj.
Jak to przyjął?
Jest wściekły.
Ślub za kilka dni, a ja wątpię, czy narzeczony się odezwie.
Nie wiem, co teraz.
Nie pomogę.
Jestem ci wdzięczna za wszystko, co zrobiłaś,
ale tkwię w zawieszeniu między tobą a Colinem.
Jak zawsze. Bzdura.
Jego poznałaś wcześniej.
To było zauroczenie, które przerodziło się w przyjaźń, jednak…
To ty jesteś moją zaufaną przyjaciółką.
Cierpiałam męki nie mogąc się do ciebie zbliżyć.
Nie znoszę nawet myśli, że mogłabym stracić któreś z was.
Rozumiem.
Sprzeczka z Colinem to wyłącznie mój problem.
Wybacz.
Życzę ci powodzenia.
Masz szczęście,
że prawdziwa Whistledown akurat teraz opublikowała kolejny artykuł i
unieszkodliwiła jad panny Cowper.
Kryzys zażegnany.
Pora zająć się kolejnym.
Myślisz, że królowa zechce przyjąć mnie jeszcze w tym tygodniu?
Obawiam się, że ma kiepski humor.
Lepiej nie wspominać jej teraz o Francesce i lordzie Kilmartin.
Jest wściekła, bo Whistledown znów jej się wymknęła.
Francesca miała rację.
Należało pomówić z nią na balu.
W niczym nie zawiniłaś.
Staramy się ze wszystkich sił, ale przecież nie udźwigniemy
ciężaru całego świata.
Nie jesteś dziś sobą.
Wybacz.
Spróbuję przekonać jej wysokość.
Nie trzeba.
Masz z bratem wiele wspólnego.
Oboje odczuwacie potrzebę niesienia pomocy.
Mam nadzieję, że nie bierzesz mojego przywiązania za dowód wdzięczności.
Zawsze możesz na mnie liczyć, Agato.
Nawet gdy pożenię i wydam za mąż wszystkie dzieci.
Dziękuję.
To dla mnie wiele znaczy.
Od kiedy wiesz?
Widziałem cię wczoraj z Penelope.
Niedługo później na nią wpadłem.
Radziłam jej, żeby ci powiedziała. Mogłaś ją wyręczyć.
A ty powiedzieć, że kochasz moją przyjaciółkę, zanim się zaręczyliście.
Dowiedziałam się w zeszłym roku.
Byłam załamana, dlatego milczałam.
Próbowałam ją skłonić, żeby się przyznała,
a potem uznałam,
że lepiej nie łamać ci serca.
W tym roku Whistledown gra uczciwie.
Artykuły są błyskotliwe i nieco kąśliwe, ale nikomu nie wyrządzają krzywdy,
chyba że ten ktoś zasłuży.
Zapomniałaś, co o mnie napisała?
To nie było miłe.
Wybaczyłaś jej?
Chcę wybaczyć.
A ty?
Darujesz jej?
Masz szczęście, że nigdy nie byłaś zakochana.
To tutaj.
Na ślubne śniadanie?
Za mało miejsca.
Ile będzie osób?
Pokażę ci, jak usadzimy gości.
Zechcesz choć na mnie spojrzeć?
Matka dopytuje, dlaczego tak rzadko się widujemy.
Nie wzbudzajmy podejrzeń.
Odwołasz ślub?
Mam się za człowieka honoru.
Byliśmy ze sobą.
Blisko.
Pewnie to część planu, by mnie usidlić.
Nie próbowałam cię złapać. Kocham cię.
Co teraz z nami będzie?
To zależy.
Rano nie widziałem kolejnego artykułu.
Skończysz z pisaniem?
Nie wiem.
Pobierzemy się.
Potem zdecydujemy, jak będzie.
Tutaj kwartet muzyków albo lepiej kwintet.
Spytam, czy młodym nie doskwiera pragnienie po tej dość długiej wycieczce
Miło, że przyszedł i pan Bridgerton.
Owszem.
Narzeczeni powinni spędzać ze sobą jak najwięcej czasu przed ślubem.
Nie wiem, co ich poróżniło.
Ja też nie.
Była tu pewna dama, zostawiła wiadomość.
Dziękuję.
Proszę, wysłuchaj mnie, Tilley.
Zamierzałam powiedzieć ci o tym, co łączy mnie z Paulem w cztery oczy,
ale nas przyłapałeś.
A co was łączy?
Pan Suarez i ja utrzymujemy stosunki zupełnie inne niż nasze.
Przyjacielskie, zwyczajne, czasem bardzo bliskie.
Pan Suarez lubi też towarzystwo mężczyzn.
Uznał, że połączyła was chwila zażyłości.
Znam takich jak pan Suarez, jednak jak dotąd nie czułem pokusy, żeby…
A kusi cię każda kobieta?
Nie.
Znany nam świat rozciąga się na setki tysięcy mil i zamieszkuje go kilka
milionów ludzi.
Nas jednak wychowano w przekonaniu,
że warto rozmawiać tylko z mieszkańcami kilku mil kwadratowych w sercu Londynu.
Stroimy się i przechadzamy, wymieniamy bilety wizytowe, zawieramy małżeństwa.
Wszystko wedle utartych zasad, których nikt z nas nie podważa.
Wiele z nich jest sprzecznych z naturą.
Tymczasem uczucie łączące dwie osoby, mniejsza o ich płeć,
jest czymś najnaturalniejszym na świecie.
Jeśli nic nie czujesz do pana Suareza, wróćmy do naszego dawnego układu.
Zapewniam jednak,
że mam wyjątkowo dyskretną służbę.
Pani?
Lord Anderson prosi o chwilę rozmowy.
Proś.
Miło cię zobaczyć pani.
I wzajemnie.
Długo się nie widzieliśmy.
Zbyt długo.
Co powiesz na ciasto i herbatę?
Będę zachwycony.
Jak się miewasz? Chyba dobrze.
Francesca nadal trzyma mnie na dystans.
Wspomniałam, że zaręczyła się po cichu z lordem Kilmartin?
Nie, ale winszuję.
Czekamy na aprobatę królowej, ta jednak zwleka.
Arystoteles mawiał, że choć cierpliwość jest gorzka,
jej owoce słodkie.
Może gdy Francesca i lord Kilmartin uporządkują swoje sprawy, sprawdzimy,
dokąd nas los zawiedzie?
Nie mówię, że mnie to nie intryguje.
Nie wiem jednak, czy jestem na to gotowa, póki owe sprawy się nie rozwiążą.
Zwłaszcza, że nie tylko nasze sprawy należy uporządkować.
Przyszedł list od ciotki Joanny.
Wyjedzie po ciebie dzisiaj.
Będzie za tydzień, może dwa.
Proszę, mamo.
Zakończ to wreszcie.
Nic nie poradzę.
Ojciec zagroził, że jeśli się wtrącę, mnie także odeślę na wieś.
A jeśli i ja pójdę na wygnanie, na dobre stracisz pozycję w towarzystwie.
Działałyśmy razem.
Radziłam ci unikać Bridgertonówny.
Gdybyś posłuchała, nic by ci się nie stało.
Wystarczyło nie oczerniać Bridgertonów.
Mogłaś wybrać inną rodzinę.
Intrygowali Whistledown.
Byłoby dziwne, gdybyś o nich nie wspomniała.
Poza tym należało utrzeć im nosa.
Po co zawracasz tym sobie głowę?
Żałuję, że odwróciłam się od Eloise.
Tylko ona okazała mi przyjaźń.
Gdzie więc jest i dlaczego cię nie pociesza?
Nie nauczyłam cię, że w tym świecie każdy musi myśleć o sobie?
Zwłaszcza kobiety.
Pamiętam twoje nauki.
Radzę ci o tym nie zapominać.
Pan młody ostro pije przed ślubem, bo gdy sobie podchmieli, staje się łatwym celem.
Pijcie więc ze mną, żeby odwrócić uwagę myśliwych.
Dziś żaden z nas ci nie sprosta.
Myślałem, że nie pijesz.
Bo nie piję, ale wasza matka mnie nie znosi.
Tak bym tego nie ujął.
Ja mu wyjaśnię.
Nasza matka cię uwielbia.
Jednakże, obsesyjnie wierzy w miłość aż po grób.
Poradźcie mu, co z tym począć.
Zdobądź się na odrobinę szaleństwa.
Jakiś wielki gest.
Jasno się zadeklaruj.
Rzuć dziś kamykiem w okno Franceski.
Odradzam, darzysz ją zbyt dużym szacunkiem.
Mam być szalony?
Skoro tak, to muszę to przemyśleć.
Na mnie już pora.
Niezręcznie mi pić w cudzym klubie.
W tym tygodniu udzielamy się z żoną towarzysko.
Lecę z nóg.
Widzimy się rano.
Chyba pora się zbierać.
Ja jeszcze posiedzę.
Wszystko dobrze?
A u ciebie?
Liczyłem, że zajrzysz do mnie przed ślubem.
Colin zna prawdę.
Niedobrze.
Nie wie o twoim udziale.
To mnie pociesza.
Jak się czujesz?
Po trosze mi ulżyło.
Sekret mi ciążył, jednak Colin mnie teraz nienawidzi.
Nie dziwię mu się.
Wychodzę za ukochanego, ale nie wiem, czy na niego zasługuję.
Dokonałaś kilku nieprzemyślanych wyborów.
Nie zdawałaś sobie sprawy ze swojej mocy.
To mnie usprawiedliwia?
Nie.
Nie da się cofnąć czasu.
Możemy jedynie trzymać się swoich decyzji i patrzeć w przyszłość.
Nadal będziesz pisać?
W tym tygodniu nie, dla dobra Colina.
Jednak zanim się dowiedział, próbowałam zerwać z pisaniem
i miałam wrażenie, że straciłam coś ważnego.
Zanim poznamy smak miłości, musimy najpierw pokochać siebie.
Za jutrzejszy ślub.
Co tu robisz?
Nie odpowiadaj.
Widzę, że przyszłaś w sekrecie.
Nie chcę wiedzieć po co.
A czym ty się zajmujesz w noc przed ślubem?
Kto dał ci prawo o to pytać?
Po tym, co przede mną ukrywałaś, co latami wypisywałaś i ile szkód poczyniłaś?
Masz rację.
Wiele zepsułam. Przykro mi.
Żałuję.
Naprawdę.
Coś ty sobie myślała pisząc o Eloise.
Próbowałam ją chronić.
Teraz wiem, że się myliłam.
A panna Thompson?
Zniszczyłaś jej życie.
Żebyś nie ucierpiał.
Wystarczyło mnie ostrzec.
Wiem.
A może po prostu mną gardziłaś?
Tak jak rok temu, gdy wytknęłaś mi, że nic o sobie nie wiem.
O co ci chodziło?
Chciałam…
Żeby wrócił Colin, którego znam.
Nie zimny dandys udający, że na nikim mu nie zależy i nikogo nie potrzebuje.
Czekałam na Colina uprzejmego, wrażliwego, który szybko się zapala i ma dobre serce.
Colina, którego kocham.
Wiele rzeczy już dawno powinnam ci powiedzieć.
Dzięki pewności siebie, którą mi dałeś, wreszcie to potrafię.
Nie potrzebujesz już zatem Whistledown.
Nie muszę się za nią ukrywać, ale nadal ją cenię.
Wiesz, co najbardziej mnie upokarza?
Pozwoliłem ci chwalić mój dziennik, jakby był dziełem geniusza.
Tymczasem to ty jesteś uznaną pisarką, słynną na całe Mayfair.
Naprawdę masz talent.
Narażasz się wychodząc po nocy i od lat wiodąc podwójne życie.
Jestem ostrożna.
Raczej nierozważna.
Umiem o siebie zadbać.
Co ci po mnie?
Kocham cię.
Kocham.
Nie ruszaj się.
Zobaczymy się jutro.
Nareszcie.
Szliśmy już spać.
Co tak późno?
Kate?
Mam czapkę niewidkę?
Myślałem, że zobaczymy się dopiero jutro.
Wezwała nas twoja matka.
Ponoć potrzebujesz rady.
Ona naprawdę wie wszystko.
O co chodzi z Penelope?
Układa nam się.
Smród wina, którym zalatujesz, wyraźnie temu przeczy.
Świętowaliśmy.
To góra dwa kieliszki, butelka oznacza desperację.
Nie będę się wypłakiwał idealnej parze.
Masz nas za ideał?
A niesłusznie?
Jesteśmy szczęśliwi, ale wymagało to czasu.
Nie wystarczyło odejść od ołtarza.
Przyjaźnisz się z Penelope od lat.
Straciłem pewność, że dobrze ją znam.
Co się wydarzyło?
Nic nam do tego.
Każdy ma jakieś tajemnice i co jakiś czas popełnia błędy.
Z pewnością nie bez powodu od dawna masz słabość do Penelope.
Czy to, co odkryłeś, przekreśli lata zażyłości?
Niech jedno potknięcie nie niszczy waszego związku.
Szczęśliwe małżeństwo wymaga pracy, ale warte jest wysiłku.
Nasze jej nie wymaga. Powtarzasz się.
Zrobiło się późno.
Zobaczymy się jutro w kościele.
Dobrej nocy.
Przed ślubem, tym drugim, wysuszyłem całą butelkę.
Też świętowałem.
Trzy surowe jajka z rana.
Nie obwiniaj lokaja, wślizgnąłem się niepostrzeżenie.
W noc, gdy uciekłaś.
Prawie nie wiedziałem, przed czym uciekasz.
Miałem tylko dziesięć lat.
Zdawałem sobie jednak sprawę,
że świat za progiem jest niebezpieczny dla młodej damy.
Myślałem, że jeśli uda mi się zatrzymać cię
na dłużej, zdążę ci udowodnić, że jestem coś wart.
Mnie czy ojcu?
Tobie.
Wiem, co mówisz, gdy wspominasz siebie z tamtych czasów,
ale już wtedy nie dawałaś sobie w kaszę dmuchać.
Pomyślałaś o ucieczce.
Miałaś w sobie odwagę, o której ja nawet nie marzyłem.
Wiele razy pragnąłem sprzeciwić się ojcu.
Broniąc ciebie i siebie.
Nie ciebie jedną wbił w poczucie, że nie dostajesz do jego oczekiwań.
Dlaczego mówisz o tym dopiero teraz?
Bo choć zawsze cię podziwiałem, obawiałem się twojego gniewu.
Stworzyłam potwora.
Widać, wdałam się w ojca.
W niczym go nie przypominasz.
Choć jak on używasz laski.
Ta jednak jest bardziej stylowa.
Nic ci do mojej laski.
Nie dostały ci się po przodkach chore stawy.
Zbyt surowo cię osądziłam.
Wreszcie cieszę się życiem.
Bałam się, że mi to odbierzesz.
Ja też szukam szczęścia.
I liczę, że będziesz miała w nim swój udział.
Pomówię z lokajem. Niech zważa, kogo wpuszcza za próg.
Chodź.
Ślub nie poczeka.
Przynieść suknię?
Tak, proszę.
Będziesz piękną, panną młodą.
Co ci się przydarzyło?
Skręciłam kostkę biegnąc za gazeciarzem wasza wysokość.
Czego się dowiedziałaś?
Chłopak twierdzi, że nie zna Lady Whistledown,
ale jej artykuły kupują głównie mieszkańcy Mayfair.
Zakłada więc, że i ona do nich należy.
Dziękuję. Sprawdzimy to.
Wasza wysokość.
Długo i wnikliwie myślałem nad zagadką tożsamości autorki.
I doszedłem do wniosku, że być może Lady Whistledown wcale nie jest damą.
Jak zapewne wasza wysokość wie, Lady Whistledown to pseudonim literacki.
Jest i lady Barragan, na której przyjęcie nie dotarliśmy.
Oczekuję zatem, że zjawimy się na kolejnym.
Uwielbiam śluby.
Nasz był idealny.
Zaczyna się.
Gotowa?
Umiłowani, zebraliśmy się tutaj w obliczu
Boga i współwyznawców, żeby połączyć tego mężczyznę i tę
kobietę świętym węzłem małżeńskim.
Czy chcesz pojąć obecną tu kobietę za żonę i żyć z nią w świętym związku małżeńskim,
dochowując jej wierności, póki śmierć was nie rozłączy?
Ja, Colin Bridgerton, biorę ciebie Penelope Featherington
za małżonkę, na dobre i złe.
Ja, Penelope Featherington, biorę ciebie Colina Bridgertona
za małżonka, na dobre i złe.
Tą obrączką cię zaślubiam, moim ciałem cię wielbię,
Łącząc wasze dłonie ogłaszam was mężem i żoną.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Amen.
Przeszłaś samą siebie, mamo.
Podoba ci się?
Jest cudownie.
Winszuję, Penelope.
Naprawdę wyglądasz wyjątkowo pięknie.
Możesz powiedzieć prawdę.
Przecież mówię.
Dziękuję.
Ślub był przepiękny.
Dzięki.
Penelope wyglądała ślicznie.
To zaiste imponujące śniadanie.
Przyszłam z Markusem, ale zgubiłam go w tłumie gości.
Masz lepszy humor?
Owszem.
Ulżyło mi, gdy się pogodziliśmy.
Spróbuj, polecam.
Zamierzam cię posłuchać.
Dobrze się czujesz?
W kościele płakałaś.
Straciłam kolejną przyjaciółkę.
Albo kurz wpadł mi do oka.
Kogo z rodzeństwa lubisz najbardziej?
Gregory'ego.
Oczywiście.
A jednak masz w sercu miejsce dla pozostałych.
Miłość nigdy się nie kończy.
Masz szczęście, że przyjaźnisz się z Penelope.
I z Colinem.
Tu też pełno kurzu.
Wybacz, poszukam szampana.
Herbata, panienko.
Pomóż mi.
Postaramy się przyjechać.
Oczywiście.
Życzę miłej zabawy.
Państwa Mondrich.
Słucham?
Kiedy Edwina do ciebie napisała?
List czekał na mnie po naszym powrocie.
Ponoć jej mąż uwielbia czytać, ale przekonał ją także do
rozrywek na łonie natury.
Edwina?
Też jestem pod wrażeniem.
Jeżdżą razem konno.
Zazdroszczę jej.
Nie masz pojęcia, jak piękne jest nasze miasto w Indiach.
Od lat go nie widziałam.
Chętnie bym je obejrzał.
I to szybko nim pojawi się dziecko.
Teraz?
Chciałabym ci towarzyszyć, ale podróż potrwa parę miesięcy.
Jeśli wyruszymy bez zwłoki, zdążysz urodzić w Indiach.
Wiem, że uwielbiasz Londyn i całym sercem należysz do rodziny.
Ale czuję, że czegoś ci brakuje.
Pomyśl o matce.
Ominą ją narodziny wnuka.
To nasze dziecko.
I zawsze będzie Bridgertonem.
Ale chcę, żeby czuło się też Sharmą i znało swoje korzenie.
Powinienem się z nimi zaznajomić, żebyśmy mogli razem uczyć naszego syna.
Matka zrozumie.
Przecież tu wrócimy.
Nie wiem, czy zdołam pokochać cię bardziej.
Wyglądasz cudownie.
Dziękuję.
Dobrze się bawisz?
Wspaniale.
Chociaż trochę mnie to wszystko przytłacza.
Wesel nie urządza się dla państwa młodych, nawet jeśli się między nimi układa.
Dziękuję,
że pozwoliłaś mi samej się z tym uporać.
Przyjęcie samo się nie urządziło, nie miałam czasu się wtrącać.
Wiem, że zawsze sobie poradzisz.
Dlatego znalazłaś męża.
Możemy…
Chodźmy stąd.
Od lat wtapiam się w tło.
Mam dosyć.
Co proponujesz?
Wyjdźmy z cienia.
Nie mam sił na witanie kolejnych gości.
Wobec tego zatańczmy.
To nasze przyjęcie.
Słońce stoi wysoko.
Wiem.
Ale mam prawo tańczyć z mężem w blasku dnia.
Tańczyliśmy w kościele, dlaczego nie tutaj?
Zgoda.
Zatańczymy?
Chyba nie mówisz poważnie.
Dlaczego?
Nie lubisz tańczyć.
To prawda.
Ale może oboje powinniśmy czasem zaszaleć?
Lady Bridgerton,
dziękuję za zaproszenie.
Cieszę się, że do nas dołączyłeś.
Z siostrą.
Nasze sprawy udało się uporządkować.
A wasze?
Wierzę, że i nam się wkrótce ułoży.
Za dużo sobie pozwala.
Świetnie sobie radzą.
Nie mówi o Colinie.
Jesteśmy szczęśliwi i trzymamy się razem.
Dbaj o to, co masz.
Jej wysokość królowa.
Lady Featherington.
Wasza wysokość.
Niech zostaną tylko Bridgertonowie.
Wychodzić.
Należysz teraz do rodziny.
Ktoś tutaj coś ukrywa.
Nie wyjdziemy stąd, póki się nie przyzna.
Im dłużej zwleka, tym bardziej mnie drażni.
Wystąp.
Przyznaj się.
Ja skrywam tajemnice.
Ty?
Tak.
Zaręczyłam się z lordem Kilmartin.
Pochlebiało mi zainteresowanie waszej wysokości,
dlatego nie odważyłam się powiedzieć o tym wprost.
Ale kocham go.
I chcę za niego wyjść.
Za pozwoleniem waszej wysokości.
To żadna tajemnica, moja panno.
Twoje zadużenie od dawna rzuca się w oczy i nie potrzebujesz mojego pozwolenia,
żeby wyjść za mąż.
Nie po to tu przyszłam.
Chodzi o Whistledown.
Wiem, że jest jedną z was.
W zeszłym roku omal jej nie dopadłam, wymknęła się o włos.
Teraz wydała kolejny numer kronik,
gdy dzierlatka Cowperów zaczęła oczerniać was w swoich artykułach.
Pewnie przewidziała, co nasmaruje Coperówna i to wywabiło ją z kryjówki.
Ale dlaczego?
Bo jest jedną z was.
Wasza wysokość.
Zapewniam, że gdyby ktoś z moich bliskich
publikował artykuły, pierwszy bym o tym wiedział.
Dobrze więc.
Trzymajcie dalej język za zębami.
Znajdę sposób, by was za niego pociągnąć.
Milczałam, nie chcąc wam zaszkodzić.
I dobrze.
Uznajmy wizytę królowej za znak od losu.
Pora skończyć z pisaniem.
Królowa w końcu dotrze do prawdy.
Jej gniew będzie nad nami wisiał, póki Whistledown nie zamilknie.
Wiesz, co czuję, gdy nigdzie nie można być sobą?
Nie wiesz, bo urodziłeś się mężczyzną.
Możesz być kim zechcesz.
My kobiety musimy ukrywać wszystko, czego świat nie akceptuje.
Jestem Whistledown i tego nie zmienię.
A ja się z tym nie pogodzę.
To nasza noc poślubna.
Prześpię się na kanapie.
Przywołam powóz.
Będzie dobrze.
Zobaczysz.
Panie Bridgerton.
Miło znów cię widzieć.
Was również.
Przemyślałem propozycję.
I?
Cóż.
Dobry wieczór.
Zabłądziłaś, pani?
Przyjechałam po zapłatę za artykuł Lady Whistledown z zeszłego tygodnia,
ten od Cowperów.
Nie drukowaliśmy Whistledown.
Byłam już u trzech drukarzy, pewnie niewielu zostało.
Chyba nie jesteś Whistledown, pani.
Chętnie bym ją poznał.
Drukowała u mojego poprzedniego szefa.
Od niego wiem, że jest ruda.
Co jeszcze ci powiedział?