Dzień dobry.
Jak spałeś?
Niespokojnie.
Śniadam w Bridgerton House.
Oczekujemy mej matki.
Dam wam nieco prywatności.
- Nie musisz wychodzić. - Ale chcę.
Ma pani gościa w salonie.
Podaj herbatę, nie jestem gotowa.
Dzień dobry, mamo.
- Cressida? - Dzień dobry.
Noc poślubna była udana?
Co ty tu robisz?
Przyszłam w odwiedziny.
Do szanownej lady Whistledown.
Znam twą tajemnicę.
Cokolwiek myślisz, że znasz, mylisz się. Pójdź już.
Gdy się nad tym zastanowić, to ma przecież sens.
Nikt by cię nie podejrzewał, wszak tak łatwo o tobie zapomnieć.
Nader miły to widok.
Szkoda, że się nim nie nacieszę, gdyż siedzę pod kluczem
i czekam, aż ciotka wywiezie mnie na wieś.
- Wyjeżdżasz? - Tak, ale nie do ciotki Joanny.
Zapłacisz mi dwukrotność nagrody wyznaczonej przez królową,
bym mogła ustatkować się za granicą.
Inaczej ujawnię twą prawdziwą tożsamość.
Nikt ci nie uwierzy, Cressido.
Twoja reputacja nie mogłaby być gorsza.
Panno Cowper.
Lady Featherington.
Omawiałyśmy właśnie z Penelopą kwestię mej wiarygodności.
Przekonajmy się.
Pani córka kocha słowo pisane.
Inni często nie zwracają na nią uwagi,
dzięki czemu może swobodnie na długo znikać.
A wszyscy, w których widzi wrogów,
zostają upokorzeni w Kronice.
Proszę się zastanowić,
jakim cudem tak długo nie pojmowała pani,
że to pani córka jest lady Whistledown.
Zapłacisz mi
albo ujawnię prawdę całej socjecie.
Życzę miłego poranka.
Penelopo.
BRIDGERTONOWIE
Powiedz, że to nieprawda.
Tym razem Cressida nie kłamie.
Na każdym balu jest moment, kiedy znikasz.
Sądziłam, że to przez ograniczenia twoich manier.
Teraz pojmuję, jak głupia byłam.
Mamo…
Co za straszne rzeczy pisałaś o siostrach!
O mnie! O sobie samej!
Ze wszystkich sił walczyłam,
by ratować nas przed ruiną,
a tymczasem pod mym dachem
własna córka cały czas siała nasiona tejże ruiny.
Jak mogłaś, Penelopo?
Czy twój mąż wie?
Nie może się dowiedzieć o tym najnowszym skandalu.
Gdyby taki dżentelmen dowiedział się,
że twe czyny skutkują szantażem…
nawet najświątobliwszy biskup unieważniłby wasze małżeństwo.
Nie chcę dłużej kłamać, mamo.
Muszę mu powiedzieć.
Zabroniłabym ci tego.
Widzę jednak, że nie zważasz na me słowa.
Muszę się ubrać.
Grasz dziś niedbale, lady Danbury.
Ta partia długo nie potrwa.
Wasza Królewska Mość hojnie ostatnio szafuje oskarżeniami.
Ciekawiło mnie, jak do tego nawiążemy.
Bridgertonowie to twoi faworyci.
Ale to nie było oskarżenie.
To była prawda.
Nigdy nie byłam bliżej demaskacji lady Whistledown.
Co Wasza Wysokość zrobi później?
Rzecz jasna będę zwyciężczynią.
A potem?
Nakażesz jej porzucenie pióra, pani?
Zamkniesz ją w lochu?
Co próbujesz powiedzieć, lady Danbury?
Gdy Whistledown zaczęła pisać,
zakładałam, że to ktoś z realną władzą nad socjetą.
Ostatnie Kroniki unaoczniły mi jednak
pewną bezbronność
i próby odnalezienia samej siebie.
Czy wiesz, kim jest Whistledown?
Czy to dlatego próbujesz chronić Bridgertonów?
To dobry trop, czyż nie?
Mówię po prostu,
że może jednak lady Whistledown wcale nie próbuje cię pokonać, pani.
Może po prostu próbuje utrzymać się w tej grze.
Jako narażony na ciosy gracz.
Być może rozumiesz taką pozycję, pani?
Być może kiedyś.
Mogłaś dać mi mata, lady Danbury.
Wiem o tym.
To by jednak oznaczało wczesne zakończenie partii.
Gdzie w tym zabawa?
Winniśmy przygotować jesienną garderobę.
Dlatego już nie kichasz, Alby?
Przez tę ciepłą pogodę?
Nie o to chodzi.
Kicham z nerwów, ukojonych naszym szczęśliwym pożyciem.
Mierzę się już z chłodem. Mam się też mierzyć z waszymi popisami?
Pragniesz wracać do domu, kochana?
Nikt by tego nie zauważył.
Penelopa poślubiła swojego Bridgertona,
a my odeszłyśmy do lamusa.
Gdy urosną nam brzuchy, urośnie też nasza estyma w socjecie.
Widziałaś kiedyś brzemienną na balu?
No nie.
Gdy ciąża staje się widoczna, kobieta opuszcza towarzystwo.
Ja nie chcę zniknąć po cichu.
Zrobiłbym wszystko, by oszczędzić ci tego losu.
To dobrze.
Urządzimy wraz z Philipą bal.
Z przewodnim motywem fioletu.
I pomarańczy!
Będą kryształy, złoto i setki kwiatów.
I robaczki!
Czy nie powinniśmy omówić budżetu?
Oczywiście. Będzie bardzo, bardzo duży.
Czy powinniśmy tu przebywać?
Królowa wie o zaręczynach, nie ma czego ukrywać.
Myśli, że jedno z nas to Whistledown.
Jako matriarchini rodu wiem, że to nieprawda.
Teraz przede wszystkim musimy bywać,
by socjeta nie podejrzewała, że mamy coś do ukrycia.
Może nasza nonszalancja przekona królową,
że mylnie nas oskarżyła. Boże, dopomóż.
A teraz jedzcie.
Widzisz?
Siedzimy w kawiarni, jak inni,
kosztujemy lody i planujemy wesele.
Bo będzie wesele, prawda?
Oczywiście.
Tylko że wystąpimy z Johnem o zezwolenie specjalne
na prostą, skromną ceremonię domową,
po której udamy się do jego włości rodowych.
Chcemy uniknąć dalszych problemów z królową.
To chyba rozsądne.
Te włości w Oxfordshire to najdalej dzień jazdy, prawda?
Pragniemy zamieszkać z Johnem…
w jego głównych włościach.
W Szkocji?
Gdzie dokładnie? Blisko granicy?
Nie, na wyżynach.
Choć niedaleko Glasgow.
Co najmniej dwa tygodnie jazdy!
Dlatego tak cenię to miejsce.
Odległość daje prawdziwe poczucie spokoju.
Już czekam na tę ciszę.
Jak się masz?
Próbuję nie myśleć o wczoraj.
Mama była zachwycona, że królowa zaszczyciła wasze wesele.
Wiesz, że rodzina przetrwa.
Wierzysz w to?
Już raz przetrwałam oskarżenie o bycie Whistledown.
Choć nie bez ran.
Nie rozdrapuj tych w swym małżeństwie.
- Nie. - Wiesz, że ułożycie sobie życie z…
Penelopa! Co tu robisz?
Nie spodziewałem się was do popołudnia.
Ona wie, Colin. Nie musisz kryć gniewu.
Nie powinniśmy rozmawiać przy pannie Bridgerton.
Ona też wszystko wie.
Cudownie.
Całe Mayfair dowiedziało się przed twą matką.
Czemu wszyscy wiemy, co wiemy?
Cressida odkryła mój sekret.
Żąda dziesięciu tysięcy funtów.
- Nie mówisz poważnie. - Jak go odkryła?
- Nie mam pewności. - To nieistotne.
Nie możemy dopuścić, by go ujawniła.
Nie proszę o pomoc. Chcę być szczera.
Nie ty będziesz o tym decydować.
Jeśli panna Cowper zacznie szerzyć plotki,
pokala reputację całego rodu Bridgertonów.
Nie pozwolę, by szantażowano mi żonę.
Dobrze to słyszeć.
To miłe, Colin, ale…
Mogę ją spłacić.
Zarobiłaś aż tyle?
W zasadzie nawet nieco więcej.
Masz fortunę?
Nie zapłacisz Cowperównie ani pensa.
- Ale to moje… - Czyli zapłaci jej pan?
- Nie. - Nikt nie zapłaci.
- Co więc sugerujesz? - Pozwólcie mi…
Nie ugnę się przed panną Cowper. Jutro ją odwiedzę.
Wykażę, że jej działania sprowadzą ruinę na wszystkich.
To jedyna możliwość.
Panie Bridgerton.
Lady Cowper.
Liczyłem na rozmowę z pani córką.
Wbrew opinii towarzystwa
obraża mnie pan, sugerując, że to nie jest szacowny dom.
Matko, zostaw nas.
To już nie gra żadnej roli. Wyjdź.
Dam wam pięć minut.
Matka nie wie, że szantażuje panienka moją żonę.
Nie ufam już nikomu poza samą sobą.
To dojmująco samotne.
Wiem, jak to jest być naprawdę samym.
Podczas mych podróży.
Biedny pan Bridgerton.
Przemierza kontynent i napawa oczy widokami.
Męski przywilej.
Brzmi panienka jak Eloise.
Tak, podróże to przywilej.
Podczas tego tournée
zatęskniłem jednak za wieściami z domu.
A konkretnie od Penelopy.
Ale listy nie nadchodziły.
Od niej ani od nikogo innego.
Czułem, jakby wszyscy byli zajęci swoimi żywotami
i mnie w nich nie potrzebowali.
Dlatego próbowałem się zahartować,
stać się człowiekiem bez własnych potrzeb.
Nie polecam tej ścieżki.
Przyznam, że jestem zdezorientowana.
Najwyraźniej przyszedł tu pan, by zyskać współczucie,
ale to ja mam na tym układzie zyskać.
Nie chcę współczucia.
Proszę tylko o łaskę.
Pen nie jest złoczyńcą.
Proszę mi wierzyć.
Rozumiem, że może panienka nienawidzić Whistledown.
Pióro jej jest ostre i surowe,
lecz czytelnicy co tydzień płacą, by czytać spisane nim słowa.
Nie brzmi pan, jakby jej nienawidził,
tylko jakby jej zazdrościł.
Bynajmniej.
Chodzi o to, że czym innym Whistledown, a czym innym Penelopa,
która doświadczyła samotności, jakiej żadne z nas nie pojmie.
Proszę sobie wyobrazić: ignorują cię tak, że czujesz się niewidzialny.
To nie usprawiedliwia jej czynów,
ale może nie powinno dziwić, że czasem
w Kronice odbijało się okrucieństwo otoczenia.
Którego i panienka doświadczyła.
Wiem, że Pen żałuje udziału w panienki kłopotach.
W ostatnim tekście panienki nie atakowała.
Skoro nawet ona znajduje w panience dobro,
czyż i reszta socjety panience nie wybaczy?
Po wszystkim ojciec panienki zaprosi ją z powrotem do Londynu.
Miłość rodziny jest trwała.
To nas właśnie różni.
Z góry zakłada pan, że rodzina będzie go zawsze wspierać.
Nie jesteśmy tacy sami.
Nigdy nie będziemy.
Panno Cowper.
Panienko!
Nikt nie uwierzy. Zadamy panience kłam.
Nie ma dowodów.
Jest drukarczyk gotowy potwierdzić fakty
tylko po to, by poznać prawdziwą Whistledown.
Macie czas do balu Dankworthów-Finchów.
Następnego ranka powiem wszystkim.
A biorąc pod uwagę brak wsparcia ze strony mych bliskich,
nie żądam chyba dość dużej kwoty.
Dorzuć co nieco na organizację najlepszego balu sezonu.
Małe stworzonka o wielu odnóżach.
Należy się nam. Na wesele Penelopy wydałaś więcej niż na nasze.
Bo wy poślubiłyście panów bez tytułów,
a ona majętnego Bridgertona.
Który zaopiekuje się tobą na starość.
Po cóż miałabyś teraz oszczędzać?
Wpuść nas.
Nie teraz. Oczekuję gościa.
Kogo?
Bez obaw, moje panie.
Pośród służących Londynu
jestem bodaj najlepsza w wykorzystywaniu nikłych środków.
Siostry się ucieszą, gdy sprowadzę na siebie zagładę.
Może myśl o nieco większych pozytywach?
Colin potrafi być przekonujący.
Nie o niego się martwię.
Cressida bywa rozsądna. Oby dziś też taka była.
Naprawdę ją polubiłaś?
Czy chciałaś mnie tylko ukarać?
Nie jestem tak małostkowa.
Początkowo było naprawdę miło.
Choć pierwsza nić porozumienia
mogła być skażona drobną nutą małostkowości.
Powiedz, co czytasz.
Obawiam się, że zawiodłem.
I teraz… żąda dwukrotności pierwotnej kwoty.
Dwadzieścia tysięcy?
- Postradała zmysły. - Nie mam tyle.
To nie wszystko. Żąda też, by Kronika
przywróciła jej dobre imię.
Przepraszam. Ja…
Wygląda na to, że pogorszyłem sytuację.
To tylko moja wina.
Co teraz poczniemy?
Może Penelopa miała rację i należało zapłacić.
Mam środki.
Choć tak duży wydatek musi kontrasygnować Benedict.
Powie pan bratu o tożsamości Pen?
Nie. Musiałbym wymyślić jakieś kłamstwo.
Jej tożsamość będziemy chronić.
Cóż.
Cowperówna na pewno chce tylko
kilku pochwał pod adresem swego wyglądu i uroku.
Nie jest dobrze.
Powinnam się tego spodziewać po Cressidzie.
Dziękuję wam bardzo
za wszystkie rady.
Czy Jej Wysokość zrezygnuje w końcu z poszukiwań?
Mam nadzieję, że wkrótce znajdzie sobie inną rozrywkę.
Skoro o rozrywkach…
Dość mocne.
Tylko Szkoci mogli wymyślić taki napitek.
Jest potrzebny do zmagań z tamtejszym chłodem.
Nie strasz mnie dodatkowo, Agatho.
Bez obaw.
Francesca znalazła w sobie pokłady wewnętrznej odwagi.
To prawda.
Teraz używa ich,
by uciec jak najdalej od własnej matki.
Kupiłam ten trunek w podróży po Szkocji, wiele lat temu.
Początkowo raził me podniebienie.
Z czasem jednak można się rozsmakować.
Mnie nadal razi.
Będę cię wspierać pod nieobecność Franceski.
Mój brat także…
jeśli zechcesz.
Nie musimy o tym mówić.
Może jednak powinnyśmy?
Lord Anderson jest wzorem dżentelmena.
Gdybyś dała nam swoje błogosławieństwo…
Nie jest moją rolą udzielanie błogosławieństwa lub nie.
Jesteście dorośli.
Róbcie, co chcecie.
Ja ciebie o zgodę nie prosiłam.
Napitek stał się nagle milszy.
Wiesz.
Prawda?
Wiem, że mój ojciec był dobry.
I że byłaś mu bliską przyjaciółką.
Nic więcej wiedzieć nie muszę.
Mój brat też jest dobry.
A ty jesteś przyjaciółką.
I ja nic więcej wiedzieć nie muszę.
Ale jeśli zepsuje waszą relację,
wybiorę ciebie, nie jego.
Nie stracę cię przez jakie głupstwo.
Żaden mężczyzna nie byłby tego wart.
Wyobrażacie sobie nas na balu?
Jakbyśmy to wytłumaczyli choćby owdowiałej lady Cheltenham?
Musielibyśmy uzgodnić wersje.
Przecież nienawidzisz balów.
Racja.
Jak ty znosisz takie imprezy?
Chyba przepełnia mnie obfitość uczuć.
Kocham pogawędki.
Kocham też figury taneczne.
Zwłaszcza…
trójkąty.
Dobranoc, sir.
Przyszedłem tylko po koc.
Oczywiście.
Przed ślubem twej siostry piję herbatę z matką.
Oszczędzę ci niewygód wspólnej podróży.
PANNA BRIDGERTON
COLIN BRIDGERTON, PARYŻ
COLIN BRIDGERTON, MARSYLIA
SZCZERZE ODDANA, PENELOPA
Pani.
Przyszła Penelopa?
Dłużej go nie zatrzymam.
Ten prawnik. Znów przyszedł.
No to go wprowadź.
- Lady Featherington. - Wielmożny Walter Dundas. Pamiętam.
Przyszedł pan pogratulować
wżenienia się mej córki w jeden z najwyżej cenionych
i najbardziej szanowanych rodów socjety?
Niestety nie. Nie sprowadza mnie tu nic miłego.
Choć niektórzy mówili mi, że prawda bywa wyzwalająca.
Oby miał pan dostateczne dowody
na oskarżenia, które zaraz pan poczyni.
Nie są to dowody, których szukałem, ale mam ich wystarczająco dużo.
Spadek po pani ciotce Petunii.
Zdziwiło mnie, że zyskała pani fortunę
tuż po ucieczce Jacka Featheringtona.
Kornwalijscy sąsiedzi ciotki Petunii również nie mogą się nadziwić.
Powiadają, że żyła w trwałym ubóstwie.
Kto twierdzi, że nie oszczędzała każdego pensa,
by jej spadkobiercy mogli potem z tego korzystać?
Jej wierzyciele.
Lady Featherington.
Źródłem pani funduszy były oszustwa Jacka Featheringtona.
Korona zgodzi się ze mną,
że tytuł Featheringtonów winno się przekazać
uczciwszej familii.
Przekażę moje ustalenia władzom jeszcze w tym tygodniu.
Miłego dnia.
Penelopo.
Czy to prawda?
Twoje pieniądze skradł socjecie kuzyn Jack?
Żadne z nich nie potrzebowało ich tak jak my.
Okradłaś ich!
Ty ich upokorzyłaś.
Kradłaś im godność.
Nasze czyny wiele się nie różnią.
Twoje czyny są zbrodnią!
Robiłam, co musiałam, by chronić tę rodzinę.
Kogo ty chroniłaś swoją Kroniką?
- Siebie! - Przed kim?
Rozumiem.
Wiesz…
niełatwo być rodzicem.
Jak tu wychowywać córki, gdy stale mnie uczono,
że całą władzę dzierżą mężczyźni?
Ty dokonałaś czegoś zupełnie sama.
Nawet jeśli nie podobają mi się pisane przez ciebie teksty,
niezwykle żałuję, że tak długo cię ignorowałam.
Obie starałyśmy się maksymalnie wykorzystać
szanse, jakie daje nam społeczeństwo.
Dobrze.
Może były na to inne sposoby. Nie dostrzegałam ich jednak na czas.
Co by napisała lady Whistledown
o hańbie mojej demaskacji?
Napisze to, czego będę chciała.
To wielka moc.
Osiągnęłaś coś wyjątkowego.
Dziękuję.
Może łączy nas więcej, niż gotowam przyznać.
Jeśli to przetrwamy…
musimy być lepsze.
Kochanie.
Mamo.
Rozświetlisz całą Szkocję.
- Frasuje cię mój wyjazd. - Nic z tych rzeczy.
Choć… nie sądziłam, że osiedlisz się tak daleko.
- Anthony i Kate płyną do Indii. - Tak.
Ale ty długo byłaś już z dala od nas.
U ciotki w Bath,
a i w domu często wolisz być sama.
Boję się, że tracę cię na dobre.
Jest wręcz przeciwnie.
Trudno czasami
dosłyszeć swój głos w tutejszym harmidrze.
Tymczasem z Johnem
słyszę się coraz lepiej.
Mam nadzieję, oby niepłonną, że szkockie cisza i piękno
pozwolą mi się lepiej poznać.
Byście i wy lepiej mnie poznali.
Pragnę waszej bliskości.
W Oxfordshire nie ma ciszy i piękna?
Zbyt mocno by mnie kusiły częste odwiedziny.
Ale odwiedzisz nas?
Oczywiście.
Moja odważna, mądra córuchno.
Wiesz, kiedy poznałam twojego ojca…
prawie odebrało mi mowę. Tak się zakochałam.
- Miałam problemy z prostymi słowami… - Mamo.
Myślałam, że to za nami. John…
To zacny mąż i znamienity wybór.
Chodzi mi o to, że bardzo długo
sądziłam, że miłość jest właśnie taka dla każdego.
Zaskakująca, potężna i szybka.
Ty mi pokazałaś, że może być inna.
Że powolność w miłości też może być piękna.
Jesteś mądrzejsza, niż wskazywałby na to twój wiek.
Znakomicie sobie poradzisz w Szkocji.
Biorę sobie ciebie za żonę,
by żyć z tobą odtąd,
na dobre i na złe, w zdrowiu i chorobie,
aż do śmierci.
Biorę sobie ciebie za męża,
by żyć z tobą odtąd,
na dobre i na złe, w zdrowiu i chorobie,
aż do śmierci.
Żyjcie w świętym związku małżeńskim aż po kres waszych dni.
Amen.
Moja droga.
Gratuluję.
- Czekam na swój ślub. - Podobało się?
Zbytnio udziela mi się słodka atmosfera kazania
czy lord Anderson ma się ku mamie?
Wygląda na szczęśliwą. Kimże jesteśmy, by ich osądzać?
Wygląda na porządnego.
Ma szczęście, że Anthony już wyjechał.
Bądź wdzięczna lordowi Andersonowi.
Po moim zamążpójściu matka mogłaby znowu skupić się na tobie,
jeśli nic nie odwróci jej uwagi.
Przepraszam, pójdę do pani Mondrich.
Dzień dobry.
Piękna ceremonia.
Też tak sądzę.
Piękniejsza była tylko gospodyni.
Pochlebia mi pan.
To szczery komplement.
Szczerze też zastanawiam się, czy byłaby pani tak dobra, by…
zachować dla mnie taniec na kolejnym balu?
Na balu Dankworthów-Finchów?
Ja… cóż…
Tak.
Byłoby ze wszech miar miło.
Dobrze.
Doskonale.
Chciałbym wznieść toast.
Za mą piękną żonę,
miłości wobec której nie umiem opisać słowami.
Za co z pewnością jesteś mi wdzięczna,
nie chcąc zbyt długo pozostawać w centrum uwagi.
Zamiast tego poświęcę kilka słów twej familii.
Szczególnie twej matce.
Lady Bridgerton. Widzę pani otwartość w Benedikcie,
pani urok w Colinie,
pani mądrość w Eloise,
pani promienne nastawienie w Gregorym i Hiacyncie.
Teraz, czując tak wielką wdzięczność wobec mojej żony,
czuję ją też wobec wyjątkowej kobiety, która ją wychowała.
Dziękuję.
Wam wszystkim. Z głębi serca.
Spokojnie.
Nie o doprowadzenie do łez mi chodziło.
Hiacynta cały czas ryczała.
Kiedyś i tobie urośnie serce.
Mamo, zagrasz ze mną duet?
Teraz? Koszmarnie wyszłam z wprawy.
Ostatnio płakałaś, kiedy zaczynałam grać.
Nie ona jedna. Też ryczałam przez twe koszmarne akordy.
Ha, ha.
Na szczęście mama nie spisała mnie na straty.
Ja też jej nie porzucę.
Czy to groźba?
- Powodzenia. - Dzięki.
Dziękuję.
Brawo!
Brawo.
Bis!
Możemy pomówić?
Jeśli martwi cię sprawa panny Cowper,
wieczorem będę mówić z Benedictem.
Nie chciałem przed ślubem.
Dobrze.
Nie rozmawiaj z nim.
Kończy nam się czas.
Nie chcę, byś okłamywał brata.
Twoja rodzina, którą tak hojnie się ze mną dzielisz, jest zbyt dobra.
Zbyt ciepła i wspaniała, by ją oszukiwać.
Moje kłamstwa zaszły już dość daleko.
Jak zatem mam ci pomóc?
Kochając mnie.
Tak wiele już mi dałeś.
Nauczyłeś mnie siły.
Pokazałeś, że mogę dostąpić niewymownej rozkoszy.
Ale nie kocham cię przez to, co dla mnie robisz.
Lecz przez twą dobroć.
Twoją empatię.
Twoją troskę.
Wystarczy mi, że będziesz sobą.
Nie musisz mnie ratować. Dość, byś przy mnie trwał.
Tulił mnie.
Całował.
Bardzo bym tego chciał.
Cóż więc cię powstrzymuje?
Sam nie wiem.
Wiem jedno: wciąż wisi nad nami groźba panny Cowper.
Póki będziesz żyła z tą tajemnicą…
zawsze coś będzie nas dzielić.
Wiem.
Może to właśnie klucz.
Co sugerujesz?
List do Waszej Wysokości.
Colin!
Otrzymałam list od twej żony.
Lepiej usiądźmy.
Nie dziwota, że wyszło z niej takie ziółko.
Dom jest zbyt ciepły.
Masz rację, siostro. To sprawka mej żony.
Zapomniałam, jaka straszna z niej kobieta.
Nigdzie z nią nie jadę.
Nie masz wyboru, Cressido.
Godzisz się dla mnie na taki los?
Wstań, dziewczyno.
Pokaż się, bym wiedziała, nad czym przyjdzie mi pracować.
Oczywiście, ciociu.
Jutro nie będzie to już ważne.
Służąca mnie wpuściła.
Zaczynam doceniać takie przywileje.
Przystojny jak zawsze.
Czy Paul do nas dołączy?
Dziś jest chyba z kimś innym.
Oczywiście.
Może i my zaprosimy kogoś innego?
Muszę być szczera.
Podobała mi się nasza wspólna noc,
ale liczyłam, że dzisiejszą spędzimy we dwoje.
Nie podobało ci się z Paulem?
Podobało się.
Bardzo. Ale łączą mnie z nim przyjazne stosunki.
Tymczasem czuję…
że na tobie zaczyna mi zależeć.
Że to coś więcej.
Twoja otwartość,
obfitość twej miłości…
Nigdy nie spotkałam kogoś tak podobnego sobie.
Zaczynam się zastanawiać.
Co by było, gdyby nasz związek stał się poważniejszy?
Tilley…
jesteś wyjątkowa.
Ale…
Nie wiem, czy chcę poważnego związku.
Czy to… przez Paula?
Nie. Paul mógłby być Patricią, Polly lub Peterem. Lub całą trójką naraz.
To, co zaszło między nami,
co dzieje się, odkąd cię poznałem,
pokazało mi, jak miłe jest poczucie swobody.
Otworzyłaś mój świat.
Nie jestem jeszcze gotów go zamykać.
Myślałem, że chcesz tego samego.
Chciałam.
Póki się tobą nie podzieliłam.
Ja też jestem tym zaskoczona.
Wspieram twe życzenia.
Pamiętaj jednak: nawet uciechy potrafią znużyć.
Choć raz poczułam, że byłoby miło się z kimś związać.
Dziękuję za przypomnienie mi, że to możliwe.
Kogóż to ja widzę.
Nic dziwnego w tym,
że znowu majtam się wte i wewte, nigdzie nie zmierzając.
Dokąd pragniesz zmierzać?
Na razie chciałabym być z rodziną.
Aż afera Whistledown dobiegnie końca.
Dobiegnie.
Dokąd potem?
Dokądkolwiek.
Prawie całe życie spędziłam w Mayfair i Aubrey Hall.
Jeśli mam zmieniać świat, muszę go wcześniej trochę poznać.
Poznać ludzi spoza kręgu rodziny czy debiutantek.
Znowu chcesz zmieniać świat?
Myślałem, że w tym roku się doń dopasowujesz.
Chyba z tym skończyłam.
Moja siostra.
Ta cisza sugeruje, że coś wiesz?
W żadnym razie.
Im więcej się dowiaduję, tym większą mam świadomość, jak mało wiem.
Czuję…
Czuję, że kolejna rzecz, której się dowiem,
może mnie zupełnie odmienić.
Zgadzam się z twoimi słowami,
choć nie mam pojęcia, o czym mowa.
Wiem jedno.
Nie możemy pozwolić na kolejną tak długą przerwę
w naszych dezorientujących spotkaniach na huśtawkach.
Ślicznie wyglądasz.
Szkoda, że na próżno.
Za tymi drzwiami czeka mnie zawód.
Na pewno Varley się starała.
Strusie pióra!
Fioletowe orchidee!
Philipo, jest nawet… raz, dwa, trzy, cztery…
zespół ośmiorga muzyków!
Mamy je?
Mamy.
Drzesz się jak dziecię, które dostaje pierwszy kawałek tortu.
Dziękuję, mamo!
Co to ma znaczyć?
To na pewno ty za to wszystko zapłaciłaś.
Mama chciała dla was najlepszego balu w dziejach Mayfair.
Nie ma za co.
Dziękuję.
Pięknie tu.
Jestem z was dumna.
BAL DANKWORTHÓW-FINCHÓW
Miłej zabawy.
Fiolet to mój pomysł.
Nasz ostatni wieczór w socjecie.
Przynajmniej Prudencja i Philipa świetnie się bawią.
Wasza Wysokość!
Racz nam wybaczyć, pani.
Nie mamy podestu. Nie liczyłyśmy, że przyjmiesz zaproszenie.
Nie wasze zaproszenie mnie tu sprowadza.
Muzyka stop.
Moje niestrudzone poszukiwania
postawiły ją w sytuacji bez wyjścia,
więc otrzymałam od niej list.
List od lady Whistledown.
Błaga mnie w nim o łaskę
i możliwość zwrócenia się do was wszystkich.
O szansę na przedstawienie swej perspektywy, nim ją osądzę.
Oddaję więc głos…
autorce Kroniki towarzyskiej.
To nie on.
Przepraszam.
To ona.
Dobry wieczór wszystkim.
A może powinnam rzec „Łaskawi, szlachetni czytelnicy”?
Wiem, że to nie byle igraszka.
To, co zrobiłam.
Na początku nie sądziłam, że ktoś poważnie potraktuje moją pisaninę.
Dlaczego ktoś by miał?
Nikt nigdy nie traktował mnie poważnie.
Dopiero teraz pojmuję, jak powszechne to odczucie.
Bycie młodą damą, której nikt nie słucha.
Pisałam o was, bo byłam zafascynowana
waszymi jakże otwartymi żywotami.
Pisząc o was, poczułam nagle, że mam własne życie.
Że mam władzę.
Każdy tutaj, kto posmakował władzy,
wie, że bywa odurzająca.
Nieostrożnie jednak z niej korzystałam.
Łatwo ciskało się kalumnie z chroniącego mnie cienia.
Teraz jednak widzę, jakiej odwagi wymaga otwarte życie.
Prezentowanie swych słabości
na oczach wszystkich.
Jak trudno
niezależnie od sytuacji pamiętać o swej wartości.
Wszyscy rozmawiamy.
Plotkujemy.
Plotka to informacja.
Tworzy więzi.
Zwłaszcza wśród tych, którym mówi się mało.
Nie mogę dłużej ukrywać najważniejszej informacji.
Mojej tożsamości.
Dlatego jestem tak wdzięczna naszej królowej,
której przebiegły fortel zmusił mnie do wyjścia z cienia.
Jeśli pozwoli mi kontynuować,
pokieruję pióro odpowiedzialniej.
To ma pokuta
i zobowiązanie.
Wydaje się pełna pokory.
Dopilnujemy, by jej nie utraciła.
Czymże jest życie bez ploteczek?
Naprawdę?
Teraz, Varley! Robaczki!
Nie wiedziałam, że będą motyle.
Mówiłam ci o robaczkach.
Jesteś… geniuszką.
Wiem.
Zatańczymy?
„Nie mogę tedy tolerować kłamstwa”?
Lady Danbury.
Ostatnia Kronika.
Jej Wysokość była blisko, gdy założyła,
że Whistledown to Bridgerton chroniący swój ród.
Znałam rodzinę dość dobrze, by wiedzieć, że to żadne z nich.
A tylko jedna osoba kocha Bridgertonów bardziej ode mnie.
Wiedziała pani.
Podejrzewałam.
Nie ty jedna w socjecie potrafisz coś ukryć.
Czekam na kolejną Kronikę towarzyską.
Jesteś cudowna.
Nie udałoby się bez ciebie.
Ani bez królowej.
Dzięki jej akceptacji
powiemy, że fortunę dało ci me pisarstwo.
Prawnik nic nie poradzi.
Pora, byśmy były lepsze.
Moja córuś.
Dobry wieczór.
Dziękuję za list.
Chyba nigdy nie widziałem tak zaszokowanej matki.
A także… tak przejętej podziwem.
Jest z ciebie dumna.
Jest coś, czego nie napisałam.
Możemy unieważnić małżeństwo, jeśli tego chcesz.
Nie chcę, żeby ten dzień
szkodził tobie lub twoim bliskim.
Królowa cię zaakceptowała.
Na razie.
Inni też muszą, publicznie.
Ale Whistledown szkodziła wielu. Szybko nie zapomną.
Przyszłość może nie być radosna.
Odkąd się dowiedziałem, że Whistledown to ty,
robiłem wszystko, by cię od niej oddzielić.
Niedawno jednak wróciłem do listów, które do mnie pisałaś.
Na nie zawsze czekałem najbardziej.
I zrozumiałem…
że jesteś nią.
Zawsze mówiłyście jednym głosem.
Nie da się rozdzielić ciebie od niej.
Zresztą po twej przemowie…
nie chcę.
Wybacz, ale to zrobiło cholernie dobre wrażenie.
Prawdę mówiąc, ja…
jestem o ciebie zazdrosny.
O twój sukces.
O twą odwagę.
Teraz nie mogę wprost uwierzyć,
że tak dzielna kobieta mnie kocha.
Jakież szczęście mam, stojąc u twego boku
i czerpiąc nieco z twej chwały.
Jeśli moim celem życiowym jest kochanie tak cudownej kobiety jak ty…
to będzie to doprawdy wspaniałe życie.
Kocham cię.
Jesteś wspaniałym człowiekiem.
Kocham cię.
A teraz
czy uczynisz mi ten zaszczyt
i dołączysz do mnie na parkiecie, pani Bridgerton?
Są chyba szczęśliwi.
Owszem.
A ty?
Nie posiadam się z radości,
bo wpadłam na genialny pomysł.
To prośba.
Jakaż to?
Zabierz mnie do Szkocji.
Mama się ucieszy, będę cię mieć na oku.
A tak naprawdę chcę tylko pożyć trochę
poza naszą banieczką.
Zaliczyć parę przygód.
Nie zmienię świata, jeśli go nie poznam.
Obiecuję się nie narzucać.
Co ty na to?
Zostań tylko w swym skrzydle zamku.
Będziemy mieszkać w zamku?
„My”?
Eloise chce nam towarzyszyć.
- Jeśli to nie problem, milordzie. - Nie.
Wspaniałe nowiny.
Towarzyszyć będzie nam też moja kuzynka.
Z najwyższą przyjemnością przedstawiam…
Michaelę Stirling.
Ostrzegam: wszystko, co John o mnie mówił, to kłamstwa.
Prawda jest dużo gorsza.
Pani to…
Ja… cóż, jestem…
Francesca Bridgerton. Kilmartin.
Noszę teraz nazwisko Kilmartin.
Miło mi poznać.
Łaskawy, szlachetny czytelniku!
Nagle brak mi słów.
Moja powściągliwość nie wynika bynajmniej
z chęci ukrywania ryzykownych związków.
Choć, przyznam, o kilku słyszałam.
Umiarkowanie me wynika z radości.
Wszystkich, którzy czują się pokrzywdzeni przez piszącą te słowa,
pragnę szczerze przeprosić.
Życzę wam jak najlepiej.
Będę tęsknić.
Do przyszłego roku.
Mama nie pozwoliłaby mi opuścić jej balu maskowego.
Chyba nie.
Będę tam, skryty za maską, unikający panien na wydaniu jak zarazy.
Dołączę więc do ciebie w kryjówce.
Pora teraz patrzeć w przyszłość,
jakakolwiek by była.
Pisząca te słowa wie, by nie silić się na przewidywanie,
co kryje przyszłość.
Z każdym kolejnym rozdziałem
ta historia z pewnością będzie zyskiwać dodatkową głębię.
Za nami wyjątkowa podróż.
Z ciężkim sercem zatem
spisuję to ostatnie, niezwykle krótkie zdanie
jako lady Whistledown.
Żegnam.
- Kto jest najprzystojniejszy? - Tak.
Ty!
Jesteś taki przystojny.
Tak, ty! Chodź do mnie.
Nadal nie wierzę, że urodziłaś syna.
I to dziedzica!
Młody lord Featherington to przystojniak.
Po tatusiu.
Tata odwraca uwagę sprytnym słowem i zniewalającym uśmiechem.
Masz go za zniewalający?
Dobrze, że my mamy córki.
Na pewno znajdą godnych kawalerów.
Mała Philomena zostanie kiedyś wielką pisarką,
nie będzie potrzebować męża.
Pisarstwo jest u nas rodzinne.
Nie napisałbym książki
bez pomocy cioci Penelopy.
PODRÓŻE Z SAMYM SOBĄ
Lepsza, niż sądziłem.
Jesteś na to dość duży?
- Tak. - Przyszła!
Może starczy dla wszystkich.
- Dziękuję. - Daj dziecko.
Moje literackie alter ego odchodzi na emeryturę,
pragnę zatem oficjalnie się przedstawić.
Niegdyś podpierająca ściany,
obecnie pisarka
i obserwatorka,
władająca piórem.
Nie jestem nikim wyjątkowym, choć miewam niezłe chwile.
Mam nadzieję, drogi czytelniku,
że zostaniesz, by je ze mną dzielić.
Zaczynamy kolejny etap naszej podróży.
Z poważaniem,
Penelopa Bridgerton.
Napisy: Kuba Żywko