Dzień dobry.
Jak się spało?
Znośnie.
Idę na śniadanie do matki.
Moja zaraz tu będzie.
Zostawię was same.
Nie musisz.
Chcę.
Masz gościa, pani.
Podaj herbatę, muszę się przygotować.
Dzień dobry, mamo.
Cressida?
Zakładam, że noc minęła przyjemnie.
Co tu robisz?
Odwiedzam szanowną Lady Whistledown.
Przejrzałam cię.
Mniejsza, o czym mówisz i tak się mylisz.
Wyjdź proszę.
Wszystko nabrało sensu.
Nikt cię nie podejrzewał, bo łatwo o tobie zapomnieć.
Cudowna chwila.
Szkoda, że nie mogę się nią nacieszyć.
Siedzę w zamknięciu, czekając na ciotkę, która wywiezie mnie na wieś.
Wyjeżdżasz?
Owszem, ale nie do ciotki Joanny.
Zapłacisz mi dwa razy tyle, co królowa, a ja urządzę się wygodnie za granicą.
Albo wszyscy się dowiedzą, kim jesteś.
Nikt ci nie uwierzy.
Twoja reputacja legła w gruzach.
Panno Cowper.
Lady Featherington.
Zastanawiałyśmy się właśnie, czy można mi wierzyć.
Przekonajmy się.
Pomyśl pani, jak twoja córka uwielbia pisać.
Łatwo ją przeoczyć, więc czasem znika na długo.
Ci, których uznaję za wrogów, kończą ośmieszeni w artykułach.
A teraz zastanów się, dlaczego tak późno wpadłaś na to,
że jest Lady Whistledown.
Zapłacisz ile żądam, albo dowie się o tym cała socjeta.
Miłego poranka.
Penelope.
Powiedz, że to kłamstwo.
Choć raz mówi prawdę.
Z każdego balu znikałaś przynajmniej na godzinę.
Myślałam, że zbywa ci na manierach.
Wyszłam na idiotkę.
Mamo.
Wypisywałaś brednie o siostrach, o mnie i o sobie.
Gdy rozpaczliwie walczyłam, żeby utrzymać pozycję,
własne dziecko wbijało mi nóż w plecy.
Jak mogłaś?
Twój mąż wie?
Nie mów mu, co tu zaszło.
Pan Bridgerton jest dżentelmenem.
Jeśli usłyszy, że ktoś nas szantażuje,
wystąpi o unieważnienie małżeństwa i każdy biskup mu go udzieli.
Mam dosyć kłamstw.
Powiem mu prawdę.
Zabraniam.
Choć pewnie i tak nie posłuchasz.
Muszę się ubrać.
Masz dziś skłonność do ryzyka, Lady Dunbury.
Gra szybko się zakończy.
Wasza wysokość pochopnie rzuca oskarżenia.
Byłam ciekawa, jak zagaisz tę rozmowę.
Uwielbiasz Bridgertonów.
Ale nie, nie oskarżam ich.
Mówię prawdę i wiem, że niedługo odnajdę Lady Whistledown.
Co zrobisz, wasza wysokość, gdy ją znajdziesz?
Wygram naszą partię.
A potem?
Zabronisz jej pisać?
Zamkniesz ją w lochu?
Co sugerujesz pani?
Czytając pierwsze artykuły Lady Whistledown założyłam,
że ma ugruntowaną pozycję towarzyską.
Kolejne ujawniły jednak jej słabość.
Widać, że dopiero szuka swojego miejsca.
Wiesz kim jest?
I dlatego chronisz Bridgertonów?
Wpadłam na jej trop?
Mam wrażenie, że Lady Whistledown wcale nie
próbuje zwyciężyć cię, pani, w twojej grze.
Stara się z niej nie wypaść, nic więcej.
Jest słabym graczem.
Zapewne znasz to uczucie, pani.
Było minęło.
Mogłaś dać mi mata.
Wiem, ale wtedy gra by się skończyła.
I gdzie tu zabawa?
Czas szykować się na jesień.
Przestałeś kichać, bo pogoda dopisuje.
Kicham wyłącznie z nerwów, a te koi teraz małżeńskie szczęście.
Te czułości przyprawiają o gęsią skórkę na równi z chłodem.
Wracamy do domu?
I tak nikt na nas nie zważa, odkąd Penelopie wyszła za Bridgertona.
Socjeta nie przeoczy naszych wielkich brzuchów.
A widziałaś na balach brzemienne damy?
Nie.
Bo gdy ciąża zaczyna być widoczna, zamykają się w domach.
Nie zamierzam zadawalać się byle czym.
Zrobię wszystko, żeby ci tego oszczędzić.
I dobrze.
Bo wydamy z Philippą bal.
W kolorze fioletu.
I pomarańczu.
Będą kryształy, złote zdobienia i mnóstwo kwiatów.
A do tego robaczki.
Omówimy koszty?
Oczywiście.
Będą imponujące.
Możemy pokazywać się razem?
Królowa wie o zaręczynach, po co je ukrywać.
Podejrzewa, że Whistledown jest jedną z nas.
Jako matka wiem, że to bzdura.
Musimy bywać jak najczęściej.
Niech ludzie wiedzą, że nie mamy nic do ukrycia.
Może ta nonszalancja przekona królową, że się myli.
Daj Boże.
Jedzcie śmiało.
Widzicie?
Wychodzimy do kawiarni jak inne rodziny.
Jemy lody i planujemy ślub.
Chyba go nie odwołacie.
Zamierzamy wystąpić o zgodę na skromną ceremonię w domu.
Potem wyjedziemy do rodzinnego majątku Johna.
Żeby uniknąć starcia z królową.
Rozsądna decyzja.
Posiadłość w Oxfordshire leży nie dalej niż dzień drogi od Londynu.
Właściwie to chcemy zamieszkać w dziedzicznym majątku Johna.
W Szkocji?
Gdzie dokładnie?
W pobliżu granicy?
W górach.
Jednak nieopodal Glasgow.
Podróż potrwa ze dwa tygodnie.
Dlatego tak lubię tę ziemię.
Odległość zapewnia spokój.
Marzę o ciszy.
Jak się czujesz?
Próbuję nie wspominać wczorajszego dnia.
Mama była zachwycona wizytą królowej.
Poradzimy sobie.
Naprawdę w to wierzysz?
Kiedyś i mnie królowa oskarżyła, że jestem Whistledown.
Przetrwałam, choć blizny zostały.
Niech to zdarzenie nie zepsuje waszego związku.
Ułoży ci się z…
Penelope.
Co tu robisz?
Spodziewałem się ciebie po południu.
Mama wie.
Nie kryje irytacji.
Zaczekajmy aż panna Bridgerton nas opuści.
Wie o wszystkim.
Cudownie.
Całe Mayfair dowiedziało się przed twoją matką.
Skąd ta nagła szczerość?
Cressida odkryła mój sekret.
Żąda dziesięciu tysięcy funtów.
To żart?
Jak na to wpadła?
Nie wiem.
Nieważne.
Trzeba zamknąć jej usta.
Poradzę sobie.
To dotyczy nie tylko ciebie.
Jeśli panna Cowper rozpuści plotki, zaszkodzi rodzinie.
Poza tym nie pozwolę, by ktoś szantażował mi żonę.
Na to liczyłam.
Dziękuję, ale…
Zapłacę jej.
Masz tyle pieniędzy?
Jeszcze coś zostanie.
Zachowałaś je dla siebie?
Nie dasz Pannie Cowper nawet pensa.
Ale…
Ty jej zapłacisz, panie?
Mowy nie ma, nikt jej nie zapłaci.
Co więc zrobimy?
Pozwól, że nie ugnę się przed Panną Cowper.
Odwiedzę ją jutro i wyjaśnię, że i ona ucierpi, jeśli prawda wyjdzie na jaw.
Panie Bridgerton.
Liczyłem na chwilę rozmowy z twoją córką, pani.
Wbrew temu, co teraz o nas mówią, szanujemy zasady.
Ubliżasz mi zatem.
Zostaw nas, mamo.
Nie zależy mi już na konwenansach.
Wyjdź.
Masz pięć minut, panie.
Pewnie nie wie, że szantażujesz moją żonę.
Ufam teraz tylko sobie.
Zapewne czujesz się samotna.
Wiem, jak to jest.
Podróżowałem sam.
Biedny pan Bridgerton jeździł po Europie, widział jej cuda.
Tylko mężczyźni mają to szczęście.
Mówisz jak Eloise.
Masz rację.
Podróż jest przywilejem.
Ja jednak tęskniłem przez ten rok za wieściami z domu, a właściwie od Penelope.
Ona jednak milczała.
Jak wszyscy, miałem wrażenie, że zajęci są własnym życiem,
w którym nie ma dla mnie miejsca.
Próbowałem więc się odciąć, wymawiając sobie, że nic od nich nie potrzebuje.
Nie polecam tego rozwiązania.
Czegoś tu nie rozumiem.
Próbujesz zaskarbić sobie moje współczucie,
podczas gdy to ja liczę na skarb.
Nie proszę o współczucie, tylko o litość.
Penelope nie zasłużyła na karę.
Uwierz mi.
Wiem, że można nienawidzić Lady Whistledown.
Jej słowa tną niczym ostrze, a jednak czytelnicy gotowi
są co tydzień płacić, by znów je przeczytać.
Nie słyszę w twoim głosie nienawiści.
Zwyczajnie jej zazdrościsz.
Bzdura.
Szkopuł w tym, że Whistledown nie jest taka jak Penelope,
która doświadczyła samotności tak wielkiej, jak jej nie umiemy pojąć.
Nikt jej nie dostrzegał.
Czuła się niemal niewidzialna.
Rzecz jasna to jej nie usprawiedliwia, pozwala jednak zrozumieć,
że artykuły odzwierciedlały okrucieństwo świata, który ją otaczał.
Okrucieństwa, które i ty poznałaś.
Wiem, że ma wyrzuty sumienia.
Nie zaatakowała cię w ostatnim numerze.
Jeśli spojrzy na ciebie łaskawiej, socjeta też w końcu ci wybaczy.
A gdy skandal przycichnie, ojciec sprowadzi cię z powrotem do Londynu.
Bliscy kochają nas mimo wszystko.
To właśnie nas różni.
Ty zawsze możesz liczyć na wsparcie rodziny.
Bardzo się różnimy, panie Bridgerton.
I to się nie zmieni.
Panno Cowper.
Nikt ci nie uwierzy, nie masz dowodu.
Prawdę potwierdzi pomocnik drukarza, byleby poznać Lady Whistledown.
Macie czas do balu Dankworthów i Finchów.
Jeśli następnego dnia nie dostanę pieniędzy, zdemaskuję Penelope.
Biorąc pod uwagę, że będę zdana tylko na siebie, zażądałam chyba zbyt mało.
Dorzuć się do balu sezonu.
Pomyśl o maleńkich stworzonkach z mnóstwem nóżek.
Należy nam się.
Na ślub Penelope wydałaś więcej niż na nasze.
Wasi mężowie nie mają tytułu, a Penelope złapała Bridgertona.
Który chętnie zajmie się tobą na starość.
Nie potrzebujesz oszczędności.
Przyszłyście nie w porę.
Oczekuję gościa.
Kogo?
Nie obawiajcie się, drogie panie.
Ze wszystkich ochmistrzyń w mieście najlepiej znam się na tym,
jak zrobić coś z niczego.
Moje siostry będą szczęśliwe, gdy zostanę z niczym.
Wreszcie myślisz pozytywnie, choć nie tak, jak zakładałam.
Colin potrafi być przekonujący.
Nie o niego się martwię.
Cressida miewa chwile olśnienia, oby dziś się trafiło.
Naprawdę ją lubiłaś czy chciałaś się na mnie odegrać?
Nie jestem mściwa.
Na początku dobrze się z nią bawiłam.
Choć przyznam, że w naszej przyjaźni tkwił drobniutki element zemsty.
Powiedz, co teraz czytasz.
Nie przekonałem jej.
Chcę dwa razy więcej.
Dwadzieścia tysięcy? Straciła rozum.
Nie mam tyle.
To nie wszystko.
Masz w swoich artykułach oczyścić jej reputację.
Wybacz, chyba pogorszyłem sprawę.
To i tak moja wina.
Co robimy?
Najlepiej będzie ją spłacić.
Mam fundusze, choć na tak duży wydatek potrzebuję zgody Benedicta.
Powiesz bratu, kim jest Penelope?
Wymyślę jakieś zręczne kłamstewko.
Nikt nie może wiedzieć o Lady Whistledown.
Cóż, Cowperównie wystarczy pewnie kilka komplementów na temat wyglądu i wdzięku.
Liczyłam na szczęśliwsze zakończenie.
Po Cressidzie należało się tego spodziewać.
Dziękuję wam za dobre rady.
Zdaje się, że zapał królowej nieco osłabł.
Oby wkrótce znalazła inne zajęcie, a skoro o tym mowa…
Mocna.
Tylko Szkoci mogli wymyśleć taki trunek.
Rozgrzewa w tamtejsze mrozy.
Nie strasz i tak jestem przerażona.
Ja bym się nie martwiła.
Francesca wreszcie zebrała się na odwagę.
A owszem.
I wykorzystuję ją, żeby uciec od matki jak najdalej.
Kupiłam te whisky w Szkocji wiele lat temu.
Z początku paliła mnie w gardle.
Z czasem jednak nauczyłam się ją doceniać.
Nadal pali.
Będę cię wspierać po wyjeździe córki.
Mój brat także.
Jeśli zechcesz.
Nie musimy o tym mówić.
Może warto?
Lord Anderson jest wzorem dżentelmena.
Jeśli pragniesz udzielić mu błogosławieństwa…
Nie na tym polega moja rola.
Oboje jesteście dorośli.
Zrobicie, co uznacie za słuszne.
Ostatecznie ja też nie spytałam cię o pozwolenie.
Tym razem spłynęła gładko.
A zatem wiesz.
Zgadłam.
Ojciec był dobrym człowiekiem, a ty jesteś dobrą przyjaciółką.
To mi wystarczy.
Mój brat ma dobre serce, a ty nie zawodzisz jako przyjaciółka.
Mnie również to wystarczy.
Jeśli jednak Marcus ci się narazi, stanę po twojej stronie,
nie stracę cię przez jego głupotę.
Nikt nas nie rozdzieli.
Wyobrażacie sobie nas na balu?
Co powiedzielibyśmy owdowiałej Lady Cheltenham?
Trzeba by ustalić wersję.
Na wypadek potępienia.
Słusznie.
Jak znosisz towarzyskie obowiązki?
Mam w sobie wiele miłości.
Do pogawędek.
I dobrej zabawy.
Zwłaszcza w trójkątach.
Dobranoc.
Przyszedłem tylko po koc.
Oczywiście.
Przed ślubem wypiję z matką herbatę.
Oszczędzę ci wspólnej podróży powozem.
Szczerze oddana Penelope.
Pani.
Przyszła Penelope?
Nie mogłam go znów odesłać.
Tego adwokata, jest tutaj.
Wobec tego wprowadź.
Lady Featherington, Walter, Walter Dundas pamiętam.
Zapewne wpadł pan pogratulować mi mariażu córki,
która weszła do jednej z najzacniejszych rodzin w mieście.
Niestety nie sprowadza mnie tak radosna okazja, choć ponoć prawda przynosi ulgę.
Obyś miał pan dowód na oskarżenia, którymi tak chętnie szafujesz.
Owszem, nie takiego wprawdzie szukałem, ale i to mi wystarczy.
Ponoć odziedziczyłaś, panie, majątek po ciotce Petunii.
Uznałem to za dziwne, bo weszłaś w jego posiadanie tuż po tym,
jak Jack Featherington dał drapaka,
a sąsiedzi ciotki Petunii z Kornwalii podzielili moje wątpliwości.
Ponoć była biedna jak mysz kościelna.
Może oszczędzała każdego pensa?
Żyła skromnie, żeby inni mogli się cieszyć?
Jej wierzyciele są innego zdania.
Droga Lady Featherington, wiem,
że pieniądze pochodzą z podejrzanych interesów Jacka.
Korona zgodzi się zapewne przekazać tytuł w ręce,
uczciwszej rodziny.
Powiadomię władzy o swoich ustaleniach jeszcze w tym tygodniu.
Miłego dnia.
Penelope.
Czy to prawda?
Zachowałaś pieniądze, które Jack wyłudził od ludzi z towarzystwa?
Potrzebowałyśmy ich bardziej niż oni.
Okradłaś ich.
A ty ich upokorzyłaś.
Odarłaś ich z godności.
Nie jesteś lepsza ode mnie.
Złamałaś prawo.
Próbowałam chronić rodzinę, a kogo ty chroniłaś, wypisując kalumnię?
Siebie.
Przed kim?
Rozumiem.
Wiesz, niełatwo być matką.
Jak dobrze wychować córki, gdy od dziecka wpaja się nam,
że tylko mężczyzna może coś osiągnąć.
Ty do wszystkiego doszłaś o własnych siłach.
Choć nie do końca podobają mi się twoje opinie, żałuję,
że przez lata nie dostrzegłam w tobie talentu.
Obie dałyśmy z siebie wszystko, wykorzystując okazję,
jaką stworzyła socjeta.
Niech ci będzie.
Może istniał inny sposób, ale wtedy na niego nie wpadłam.
Co Lady Whistledown napisze o naszym upadku, gdy wszystko wyjdzie na jaw?
Napisze, co jej podyktuje.
Ma wielką władzę.
Daleko zaszłaś.
Dziękuję.
Może naprawdę jesteśmy do siebie podobne?
Jeśli przetrwamy tę rundę,
naprawimy, co nam nie wyszło.
Dobry Boże.
Mamo.
Z miejsca podbijesz Szkocję.
Masz żal, że wyjeżdżam?
Nie, choć nie zakładałam, że zamieszkasz tak daleko.
Anthony i Kate wybierają się do Indii.
Owszem, ale wróciłaś do nas na krótko.
Byłaś z ciotką w Bath, a tutaj trzymałaś się na uboczu.
Boję się, że cię stracę.
Mamo, będzie na odwrót.
W gwarze, jaki tu panuje, nie słyszę czasem własnego głosu.
Tymczasem przy Johnie dobiega mnie on coraz wyraźniej.
Mam nadzieję, że dzięki ciszy i urodzie Szkocji zajrzę w głąb siebie.
A i wy lepiej mnie poznacie.
Chcę, byśmy się do siebie zbliżyli.
W Oxfordshire nie jest dość urokliwe i spokojne?
Zbyt często bym tu przyjeżdżała.
Odwiedzisz nas wkrótce? Oczywiście.
Moja dzielna, mądra córeczka.
Kiedy poznałam twojego ojca,
zrobił na mnie takie wrażenie, że zapomniałam jak się nazywam.
Dukałam coś.
Już o tym rozmawiałyśmy.
John to porządny człowiek.
Dobrze wybrałaś.
Bardzo długo wydawało mi się,
że każda miłość powinna wyglądać jak moja i twojego ojca.
Zaskakująca, przemożna, od pierwszej chwili.
Pokazałaś mi jednak, że może mieć inne oblicze.
Spokojne i równie piękne.
Jesteś nad wiek rozważna.
Poradzisz sobie w Szkocji.
Biorę ciebie za prawowitą małżonkę w bogactwie
i biedzie, w zdrowiu i chorobie, dobrej i złej doli,
póki śmierć nas nie rozłączy.
Biorę ciebie za prawowitego małżonka w bogactwie
i biedzie, w zdrowiu i chorobie, dobrej i złej doli,
póki śmierć nas nie rozłączy.
Odtąd będziecie żyć razem w świętym związku małżeńskim.
Amen.
Mowa pastora tak mną wstrząsnęła, czy Lord Anderson naprawdę flirtuje z naszą matką?
Jej to odpowiada, więc nie osądzajmy.
Lord chyba się cieszy, że Anthony nas opuścił.
Bądźcie mu wdzięczni.
Gdyby nie on, po moim ślubie mama skupiłaby się na was.
Wybaczcie, przywitam się z Panią Mondrich.
Piękna ceremonia.
Też tak myślę.
Ustępująca tylko urodzie gospodyni.
Pochlebca.
Mówię szczerze.
I zastanawiam się, czy zechcesz
zatańczyć ze mną na kolejnym balu.
Dankworthów i Finchów?
Chętnie.
Tak wypada.
Świetnie.
Pozwólcie, że wzniosę toast za moją piękną żonę.
Brak mi słów, by wyrazić, jak ją uwielbiam.
I pewnie jesteś mi za to wdzięczna, bo jak wiemy,
nie znosisz być w centrum uwagi.
Dlatego zwracam się teraz do twoich bliskich, a zwłaszcza matki.
Lady Bridgerton, twoją otwartość odziedziczył Benedict,
urok Colin, mądrość Eloise, a pogodne usposobienie Gregory i Hyacinth.
Jestem wdzięczny losowi za cudowną żonę, ale także za kobietę, która ją wychowała.
Dziękuję.
Wszystkim.
Z głębi serca.
Wybaczcie.
Nie chciałem doprowadzić was do płaczu.
Hyacinth cały czas się marze.
Choć raz okazałbyś serce.
Zagrasz ze mną w duecie, mamo?
Na pewno wyszłam z wprawy.
Na początku nauki doprowadzałam cię do łez.
Nie ją jedną.
Po twoich akordach łkałam w poduszkę.
Na szczęście mama mnie wtedy nie skreśliła.
Ja też nie ucieknę.
To groźba?
Dziękuję.
Brawo!
Bis!
Pozwól na słowo.
Jeśli chodzi o fundusze dla panny Cowper, pomówię dziś z Benedictem.
Czekałem, aż goście wyjdą.
Nie rozmawiaj z nim.
Czas nagli.
Nie chcę, żebyś przeze mnie go okłamywał.
Twoi bliscy przyjęli mnie jak swoją.
Są zacni i tak cudowni, że nie ważę się ich oszukiwać.
Nie będę dłużej kłamać.
To jak ci pomóc?
Kochaj mnie.
Tak wiele mi już dałeś.
Nauczyłeś mnie walczyć o swoje.
Pokazałeś mi rozkosz, jakiej nawet sobie nie wyobrażałam.
Ale nie dlatego cię kocham.
Porusza mnie twoja dobroć, zdolność współczucia, to, że ci na mnie zależy.
Po prostu bądź sobą.
Nie musisz mnie ratować. Stań przy mnie.
Przytul mnie.
Pocałuj.
Bardzo bym chciał.
Co cię powstrzymuje?
Nie wiem.
Ale jedno jest pewne.
Panna Cowper nadal nam zagraża.
Póki pozostaniesz w ukryciu…
Sekret będzie nas dzielił.
Wiem.
I znalazłam rozwiązanie.
Nie rozumiem.
List do waszej wysokości.
Napisała do mnie twoja żona.
Usiądźmy.
Nic dziwnego, że przewróciło jej się w głowie.
Za gorąco tu macie.
To też wina mojej żony.
Zapomniałam już jaka z niej zołza.
Nie pojadę z nią.
Nie masz nic do gadania.
Skażesz mnie na taki los?
Pokaż no się dziewczyno.
Nie wiem ile pracy mnie czeka.
Oczywiście ciociu.
Wkrótce nic nie będzie miało znaczenia.
Pokojówka posłała mnie na górę.
Odpowiada mi takie przyjęcie.
Przystojny jak zawsze.
Paul do nas dołączy?
Spędza wieczór z kimś innym.
Zaprosimy więc kogoś jeszcze?
Powiem wprost.
Lubię, gdy jesteśmy we troje, ale dziś liczyłam na duet.
Paul zaczął ci przeszkadzać?
Przeciwnie.
Uwielbiam go, ale jesteśmy przyjaciółmi, a ty…
Zależy mi na tobie.
Traktuję cię poważniej.
Jesteś szczery i masz w sobie mnóstwo miłości.
Pierwszy raz spotykam kogoś, kto jest do mnie tak podobny.
Może warto sprawdzić, co będzie, jeśli pozwolimy sobie na głębszy związek?
Jesteś cudowna.
Jednak…
Nie chcę się angażować.
Z powodu Paula?
Nie.
Paul mógłby być Patricią, Polly, Peterem albo całą trójką.
To, co między nami zaszło i przydarza mi się, odkąd cię poznałem, pokazało mi,
jak dobrze być wolnym.
Otworzyłaś mi oczy na świat.
Nie zamknę ich ponownie.
Myślałem, że mamy ten sam cel.
Tak było.
Póki nie odkryłam, że nie znoszę się tobą dzielić.
Ja też czasem zaskakuję.
Rozumiem twoje potrzeby.
Ale nawet dobra zabawa z czasem się nudzi.
Choć raz zapragnęłam się ustatkować.
Cieszę się.
Bo przypomniałeś mi, że to możliwe.
Cieszę się, że tu jesteś.
Jak zwykle siedzę bez ruchu, bo nie wiem, w którą stronę się pochylić.
Wybierasz się dokądś?
Zostanę z wami, póki sprawa z Whistledown i królową nie przycichnie.
Co bez wątpienia nastąpi, a potem?
Pojadę, gdzie mnie oczy poniosą.
Całe życie spędziłam w Mayfair i Aubrey Hall.
Żeby zmieniać świat, muszę go najpierw poznać.
Spotkać ludzi spoza rodziny i kręgu debiutantek.
Znów chcesz zmieniać świat?
W tym sezonie próbowałaś się dostosować.
Pora z tym skończyć.
Brawo.
Zdaje mi się, że coś wiesz.
Zdecydowanie nie.
Im więcej się dowiaduję, tym mniej z tego rozumiem.
Mam wrażenie…
że kolejne odkrycie odmieni mój los.
Zgadzam się w pełni, choć nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Wiem jedno.
Nie warto czekać.
Liczę,
że spotkamy się wkrótce na tych huśtawkach całkowicie zaskoczeni obrotem zdarzeń.
Ślicznie wyglądasz.
Próżno się starałam.
Za drzwiami i tak czeka nas rozczarowanie.
Varley na pewno się postarała.
Kupiła strusie pióra.
I fioletowe storczyki.
Mamy ośmiu muzyków.
Zdobyłaś je?
Owszem.
Piszczysz jak dzieciak, gdy dostanie ciastko.
Dziękuję, mamo.
Skąd to wszystko?
Nie wiesz?
Przecież zapłaciłaś.
Marzył wam się bal, jakiego Mayfair dotąd nie widziało.
Oczywiście.
Dziękuję.
Pięknie tu.
Jestem z was dumna.
Ostatni wieczór w towarzystwie.
Cieszę się, że Prudence i Philippa dobrze się bawią.
Wasza wysokość.
Wybacz, nie przygotowałyśmy krzesła zakładając, że odrzucisz zaproszenie.
Nie dlatego przyjechałam.
Cisza.
Poszukiwania, jakie prowadziłam od pewnego czasu, zapędziły ją do narożnika.
Kilka dni temu odebrałam list.
Od Lady Whistledown.
Zdaję się na moją łaskę.
Pragnę sama wam się przedstawić.
Uznałam, że wysłucham jej wyjaśnień, nim wydam wyrok.
Oddaję zatem parkiet naszej gwieździe.
To nie on.
Wybaczcie.
Ona.
Dobry wieczór.
Powinnam dodać zacni czytelnicy?
Wiem, że nie do śmiechu wam po tym, co o was pisałam.
Na początku zakładałem, że nikt nie potraktuje mnie poważnie.
Bo niby dlaczego?
Nigdy nie traktowano mnie poważnie.
Teraz wiem, jak wiele z was zna to uczucie.
Młodych dam nikt nie słucha.
Pisałam o was, bo urzekało mnie wasze życie toczące się na oczach wszystkich.
Opowiadając o nim poczułam, że i ja żyję.
Że coś znaczę.
Jeśli ktoś tutaj doświadczył takiej mocy, wie także,
jak bardzo to poczucie uzależnia.
Uderzyło mi do głowy.
Łatwo oskarżać z ukrycia.
Dopiero teraz pojęłam, jak wielkiej trzeba odwagi, by żyć otwarcie.
Przyznawać się publicznie do słabości.
I pamiętać, że niezależnie od okoliczności każdy ma jakąś wartość.
Wszyscy ze sobą rozmawiamy.
Wszyscy plotkujemy.
Plotka zapewnia wiedzę i umacnia więzi.
Zwłaszcza wśród tych, którym niewiele się mówi.
Nie mogę dłużej zatrzymywać dla siebie najważniejszej
informacji, tego kim jestem.
Dlatego dziękuję królowej, która zręcznym podstępem
wywabiła mnie z ukrycia.
Jeśli łaskawie pozwoli mi pisać dalej, będę rozważniej wybierać tematy.
Oto moja pokuta i obietnica.
Whistledown dostała po nosie.
Dopilnujemy, by wytrwała w pokorze.
Czym jednak byłoby życie bez plotek?
Teraz, Varley.
Wypuść robaczki.
Nie spodziewałam się motyli.
Przecież mówiłam, robaczki.
Jesteś genialna.
Wiem.
Zatańczymy?
Nie znosisz kłamstwa.
Lady Dunbury.
Tak napisałaś.
Królowa pomyliła się o włos, zakładając, że Whistledown jest jedną z Bridgertonów.
Ja jednak często u nich bywam i wiem, że to niemożliwe.
Ale znam kogoś, kto kocha ich nawet bardziej niż ja.
Wiedziałaś, pani.
Żywiłam podejrzenia.
Nie ty jedna umiesz dotrzymywać tajemnic.
Czekam na kolejny artykuł.
Jesteś cudowna.
Bez ciebie by się nie udało.
I bez królowej.
Powiedzmy prawnikowi, że pieniądze dostałaś ode mnie.
Straci argumenty.
A my naprawimy teraz, co nam nie wyszło.
Moja córeczka.
Dobry wieczór.
Dziękuję, że napisałaś do mamy.
Pierwszy raz coś ją tak zaskoczyło.
I tak jej zaimponowało.
Jest z ciebie dumna.
Nie o wszystkim napisałam.
Zgodzę się na unieważnienie małżeństwa.
Po tym, co dziś zaszło, nie chcę zaszkodzić ani tobie, ani twoim bliskim.
Królowa ci wybaczyła.
Na razie.
Podobnie jak wszyscy, przynajmniej na pokaz.
Whistledown ma jednak wielu wrogów.
Przyszłość nie maluje się w różowych barwach.
Kiedy odkryłem, że jesteś Whistledown, starałem się jej w tobie nie dostrzegać.
Wczoraj jednak przeczytałem wszystkie listy, które do mnie napisałaś.
Zawsze niecierpliwie na nie czekałem.
Zrozumiałem, że jesteś Lady Whistledown.
Mówicie jednym głosem, nie mogę was rozdzielać.
A po twojej dzisiejszej przemowie nawet nie chcę.
Bo wybacz, ale była cholernie dobra.
Szczerze mówiąc,
zazdrościłem ci.
Sukcesu.
Odwagi.
Nie mogłem uwierzyć, że ktoś taki mnie pokochał.
Szczęściarz ze mnie.
Stoję przy tobie i grzeję się w twoim blasku.
Jeśli celem mojego życia jest kochać tak cudowną kobietę, będę w nim spełniony.
Kocham cię.
Dobry z ciebie człowiek, Panie Bridgerton.
To ja cię kocham.
Uczynisz mi zaszczyt i dołączysz do mnie na parkiecie, Pani Bridgerton?
Wyglądają na szczęśliwych.
Bo są.
A ty?
Ja jestem zadowolona, bo wpadłam na genialny pomysł.
Mam prośbę.
Jaką?
Zabierz mnie ze sobą do Szkocji.
Mama się ucieszy, że będę cię miała na oku,
a ja poznam życie poza naszym kokonem.
Posmakuję przygody.
Żeby zmieniać świat, muszę go najpierw poznać.
Nie będę ci wchodzić w drogę.
Trzymaj się swojego skrzydła zamku.
Naprawdę zamieszkamy w zamku?
My?
Eloise chce nam towarzyszyć.
Jeśli ci to nie przeszkadza.
Skądże, bardzo się cieszę.
Dołączy do nas moja kuzynka.
Pozwólcie, że przedstawię.
Michaela Stirling.
Wszystko, co mówił o mnie John, to wierutne kłamstwo.
Prawda jest o wiele gorsza.
A ty pani to?
Jestem…
Ja to Francesca.
Bridgerton.
Kilmartin.
Od niedawna.
Miło cię poznać.
Zacny czytelniku.
Niespodziewanie zabrakło mi słów.
Moja powściągliwość nie wynika bynajmniej z potrzeby przemilczenia
pikantnych szczegółów, choć i o takich słyszałam.
Tym razem milczenie jest owocem szczęścia.
Wszystkich, którzy mają do mnie żal, z całego serca przepraszam.
Życzę wam jak najlepiej.
Będę tęsknił.
Tylko rok.
Mama nie pozwoli mi przegapić balu maskowego.
To na pewno.
Też na nim będę, unikając panien na wydaniu niczym zarazy.
Schowamy się gdzieś razem?
Czas spojrzeć w przyszłość, nieważne co przyniesie.
Autorka tych słów nie waży się przewidywać, co jeszcze nas czeka.
Z każdym kolejnym rozdziałem opowieść nabiera barw.
Długo razem podróżowaliśmy.
Dlatego z ciężkim sercem zapisuję teraz to ostatnie,
niewiarygodnie krótkie zdanie jako Lady Whistledown.
Żegnajcie.
A kto jest najśliczniejszy?
Ty!
Moje słoneczko.
Chodź.
Nadal nie rozumiem, dlaczego to ty urodziłaś syna i dziedzica tytułu.
Nowy Lord Featherington jest wyjątkowo przystojny.
Po ojcu.
Który znów próbuje się wywinąć zręcznym słówkiem i zniewalającym uśmiechem.
Doprawdy?
A ja się cieszę, że mamy córki.
Znajdą dobrych mężów.
Filomena zostanie pisarką i niepotrzebny jej będzie mąż.
Taka wasza rodzinna przypadłość.
Też nie napisałbym książki bez pomocy ciotki Filomeny, Penelope.
Lepsza niż myślałem.
Nie za młody jesteś?
Nie.
Jest.
Zdobyłam dla wszystkich.
Daj mi go.
Pseudonim pisarski odkładam do szuflady.
Pozwólcie więc, że się wam przedstawię.
Niegdyś podpierająca ściany stara panna, teraz dziennikarka i felietonistka.
Zręcznie władająca piórem.
Nikt nie jest wyjątkowy.
Mnie się to jednak czasem zdarza.
Mam nadzieję, drogi czytelniku, że nadal będziesz czytał moje artykuły,
bo ruszamy w kolejny etap wspólnej podróży.
Szczerze oddana, Penelope Bridgerton.