‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตอน 2)
‪บ้าเอ๊ย นี่แหละที่ฉันกลัวอยู่
‪โอ๊ย เจออีตานั่นในสภาพนี้ไม่ได้นะ
‪ทำอะไรครับ
‪ฉัน…
‪คือว่า
‪- ฉันมีอะไรจะบอก ‪- อะไรล่ะครับ
‪เรื่อง…
‪คือว่า ขอเวลาสักครู่…
‪เมื่อกี้คุณยังพูดว่าไม่อยากเห็นหน้าผม ‪ไม่คิดจะแต่งงานด้วยอยู่หยกๆ
‪แล้วตอนนี้คืออะไร
‪ก็ใช่น่ะสิคะ
‪โอ๊ย ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณอีกจริงๆ
‪หนำซ้ำยังไม่มีสักเสี้ยวความคิด ‪ที่อยากจะแต่งงานกับคุณ
‪ที่ฉันย้อนกลับมาก็เพื่อจะบอกว่า ‪อย่าติดต่อมาอีก งั้นขอตัวนะคะ
‪แต่ยังไงผมก็จะแต่งครับ
‪คะ
‪เพราะงั้นบอกมาครับ ‪ว่าทำไมไม่อยากแต่งกับผม
‪ทั้งหมด ฉันไม่ปลื้มทั้งตัวเลยค่ะ
‪ไม่ชอบไอ้คำพูดเสี่ยวๆ ฟังดูพิลึก ‪ที่ว่าคุณเก่งอย่างนั้นอย่างนี้
‪หน้าตาที่เหมือนนกดึกดำบรรพ์ก็ไม่ชอบค่ะ
‪นกดึกดำบรรพ์เหรอ
‪ถ้างั้นฉันกลับก่อนนะคะ
‪อ้าว ไฟเขียวแล้ว อุ๊ย
‪นกดึกดำบรรพ์เหรอ
‪นกดึกดำบรรพ์หน้าตายังไง
‪นี่ครับ นกดึกดำบรรพ์
‪ฉันเหมือนตรงไหนเนี่ย
‪มีกลิ่นอายโดยรวม โดยเฉพาะจมูก ‪เหมือนมากอยู่ครับ
‪ว่าไงนะ
‪โอ้โฮ เหมือนจริงอะไรจริง
‪อะไรเนี่ย สถานการณ์แบบนี้ยังขำออกอีก
‪เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้น ‪ก็สถานการณ์มันโบ๊ะบ๊ะ
‪เธอวิ่งหน้าตั้งไปที่รถและพูดว่า ‪"ฉันไม่อยากแต่งงานกับคุณค่ะ"
‪แบบนี้ไม่ใช่เหรอ
‪แล้วจะให้ทำยังไง ‪ฉันไปจ๊ะเอ๋กับมินอูในสภาพนั้นไม่ได้
‪ว่าแต่ว่า เราจะยังไงต่อดี
‪ขืนปล่อยไว้แบบนี้ ‪ประธานคังแทมูเดินหน้าเรื่องงานแต่งแน่
‪ก็นั่นสิ
‪ไม่ไง ทำไมอีตานั่นอยากแต่งเบอร์นั้นล่ะ
‪บอกแล้วไง อีตานั่นคิดจะจับครอบครัวเธอ
‪ตระกูลตัวเองจะได้รวยอันดับหนึ่ง
‪ต่อให้สองตระกูลรวมกัน ‪ก็คงไม่รวยพอจะติดอันดับหนึ่งของประเทศหรอก
‪หรือว่าเขาปิ๊งเธอจริงๆ
‪อย่าเลอะเทอะเจ้าค่ะ
‪อีตาประธานสนใจ ‪ที่ยศ "จินยองซอ มารีนกรุ๊ป" ล่ะสิไม่ว่า
‪เอาเป็นว่ารีบไปเจอประธานคังแทมู ‪และเคลียร์ให้จบเถอะ
‪รู้แล้ว
‪เหนื่อยแล้ว กลับบ้านกัน
‪อย่าเพิ่งสิ ไปนั่งก๊งก๊อกสองกันอีกสักแก้วนะ
‪- อะไรนะ ‪- ถ้าพ่อกลับมา
‪และจับได้ว่าฉันป่วนนัดดูตัวจนเละเทะละก็ ‪ฉันชะตาขาดแน่
‪ก่อนถึงวาระนั้น คิดซะว่านี่เป็นมื้อสุดท้ายของฉัน ‪แล้วไปกรึ๊บต่ออีกแก้วเดียวนะ ได้ไหม
‪รู้แล้วน่า ไปต่อก๊อกสองกัน
‪ว้าว ลุย
‪ยัยจินยองซอ
‪นี่ ฮารี
‪ทำอะไรอยู่น่ะ
‪ไม่ใช่อะไร หนุ่มคนที่เล่าให้ฟังคราวก่อนไง
‪ฉันเจอเขาตรงโน้น
‪อะไรนะ
‪คนนี้ตรงสเปกโดนใจสุดๆ
‪แต่เขาน่าจะเป็นหนุ่มออฟฟิศบริษัทแถวนี้ ‪เพราะงั้นรออีกหน่อยนะ
‪แม่คุณ ที่ชวนฉันถ่อมาถึงที่นี่ ‪เพราะผู้ชายเหรอยะ แผนสูงนะ
‪ถูกต้อง
‪ไม่ไง ฉันไม่เคยรู้สึกว่าใช่แบบนี้มาก่อนในชีวิต
‪เพราะงั้นเรามารออีกสักชั่วโมงนะ ว่าไง
‪- ร้ายกาจนะหล่อน ก็ได้ ‪- เย่
‪แค่ชั่วโมงเดียว เดี๋ยวฉันเลี้ยง
‪โอ้โฮ สภาพ อนาถไม่ไหว ‪นังเด็กแสบพวกนี้
‪กลับมาสภาพเมาแอ๋ยังไม่พอ ‪ยังมานั่งกินต่อที่บ้านอีก
‪แบบนี้มันน่านัก จะโดนมิใช่น้อย
‪ยังไม่ตื่นอีก
‪- ไม่ไปทำงานหรือไง ‪- โอ๊ย ปวดหัว
‪อ้าว คุณแม่
‪หนูมานอนที่นี่ได้ยังไงคะ
‪- อะไร ทำไมเธออยู่ที่นี่ล่ะ ‪- ไม่รู้
‪นี่ จำไม่ได้เหรอ เรื่องเมื่อวานน่ะ
‪เมื่อวานเหรอ
‪โอ๊ย นังเด็กคนนี้ ‪พี่สาวแกไม่รับสายอีกแล้ว
‪นังลูกตัวดี รอกลับมาบ้านก่อนเถอะ ‪ตายคามือฉันแน่
‪แต่นแต๊น
‪หนูมีของขวัญมาให้
‪อันนี้ของพ่อ แม่ กับฮามิน
‪ส่วนอันนี้ของหนู
‪ดูสภาพ ไปตีกับใครมาหรือไง
‪เปล่า แม่จ๋า หนูสะดุดล้มหน้าร้าน
‪ตายจริง ดูสภาพตัวเองซะก่อน
‪แต่ว่ามีแก๊งคุณตำรวจใจดี ‪บรื้นรถมาส่งเราถึงที่แบบนี้เลย
‪นี่แน่ะ โตเป็นควายแล้วยังกินจนเมาปลิ้น ‪ตำรวจอะไรนะ
‪โอ๊ย ขายหน้าจริงๆ
‪รีบเข้าบ้านไป
‪- มาจริงๆ นะ ‪- โอ๊ยตาย
‪ซัดเหล้ากันไปกี่ขวดเนี่ย ‪ถึงเมาจนแข้งขาอ่อนแบบนี้
‪อ้าว สวัสดีครับ
‪- แม่เจ้า ‪- อ้าว คุณครับ
‪เอาล่ะ คุณครับ ถึงบ้านแล้ว เข้าใจไหม
‪ไม่ใช่ ฉันไม่ได้ขอให้ช่วยพามาบ้านค่ะ
‪ฉันให้ช่วยตามหาเนื้อคู่ของฉันต่างหาก
‪เดี๋ยวก่อน
‪ฉันบอกคุณตำรวจตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ
‪ความสูงประมาณนี้ ตาใสแป๋วเหมือนกวางน้อยค่ะ
‪ไหล่กว้างเท่ามหาสมุทรแปซิฟิก แน่นปั๊กแบบนี้เลย
‪- เจ็บนะ ‪- ยองซอ ประชาชนของเสาหลัก…
‪ทำกับเสาหลักของประชาชนอย่างนี้ ‪เดี๋ยวก็เป็นเรื่องหรอก
‪มานี่มา ขอโทษนะคะ ขอโทษค่ะ
‪นี่ ฉันพูดกรอกหูให้ฟังทั้งคืน เธอก็ไม่รู้จักฟัง
‪ไอ้การที่ฉันอยากเจอหนุ่มเนื้อคู่คนนั้น ‪อีกสักครั้งมันผิดตรงไหนเหรอ
‪ปัดโธ่ เธอพล่ามอะไรไร้สาระมากี่ชั่วโมงแล้ว
‪เดี๋ยวปั๊ดฉีกปากทิ้งซะเลย
‪ยองซอ
‪เธอ ปากเธอเป็นอะไรไปน่ะ
‪ยองซอ ปากเธอฉีกหมดแล้ว
‪- ปากฉีกเหรอ ‪- ไหนดูหน่อย
‪- ปากฉีกหมดแล้ว ‪- ปากฉีกหมดแล้ว
‪ไม่นะ แม่จ๋า ไฟ เลือด เข็ม
‪ไหนพูด "อ้า" ซิ
‪ยองซอ ฉันขอโทษ
‪เจ็บจัง ใจเจ็บไปหมด
‪- ขอโทษนะ ‪- เหมือนจะอ้วกเลย
‪อ้วกไม่ได้นะ โอ๊ย อย่าอ้วกนะ
‪เด็กที่ไม่เคยสร้างปัญหามาตลอดชีวิต
‪วันนี้กลับเมาแล้วเรื้อน ‪จนหัวใจพ่อแม่ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ
‪- ขอโทษด้วยครับ ‪- โอ้ ไม่เป็นไรครับ
‪มาค่ะ
‪โธ่ ส่งมาให้ฉันก็ได้
‪รบกวนคุณตำรวจแย่เลยค่ะ
‪เดี๋ยวฉันจะสั่งสอนเด็กพวกนี้ ‪ให้หลาบจำเอง นะคะ
‪กลับได้แล้วล่ะค่ะ
‪- อ๋อ ครับ ‪- กลับดีๆ ค่ะ
‪ราตรีสวัสดิ์ครับ
‪- อย่าอ้วกนะ ‪- ขอโทษด้วยครับ
‪ครับ รักษาตัวนะครับ
‪ยองซอจ๋า อ้วกไม่ได้นะ
‪มากรึ๊บกันต่ออีกสักยกไหม
‪ขึ้นไปชั้นสองเดี๋ยวนี้
‪เมื่อวานเราสองคน…
‪ต่อไปเรามาลด ละ เลิกเหล้ากันดีไหม
‪เอางั้นเหรอ
‪- ใช่ ‪- ได้สิ
‪หนูรักแม่นะคะ
‪รักนะคะ คุณแม่
‪- กินให้อร่อยนะ ‪- ขอบคุณครับ
‪เอ้อ เรื่องงานแต่งน่ะ ‪ยังไงเราก็ควรจัดที่โรงแรมของเรานะ ว่าไหม
‪อะไรนะครับ งานแต่งเหรอ
‪ก็ใช่ไง ฉันกำลังจะไปหารือกับประธานจินพอดี
‪แต่เขาบินไปดูงานต่างประเทศ ‪และจะกลับมาสัปดาห์หน้า
‪เร่งด่วนจะตาย ไม่รู้เวล่ำเวลา
‪เพิ่งดูตัวมาไม่กี่วัน ก็หาสถานที่แล้ว…
‪แกไม่ชอบเสียเวลานี่
‪ในเมื่อเปิดประเด็นเรื่องแต่งงานแล้ว ‪ยิ่งดำเนินการเร็วเท่าไร
‪ฉันก็จะยิ่งได้อุ้มเหลนเร็วขึ้นเท่านั้นไม่ใช่หรือไง
‪คือว่า
‪ยัยหนูนั่นเกลียดการนัดดูตัว ‪และก่อเรื่องก่อราวตลอด
‪แต่กลับมาปิ๊งหลานชายของฉันตั้งแต่แรกเห็น ‪ถึงขั้นอยากแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝาด้วย
‪นี่ คู่กันแล้วย่อมไม่แคล้วกันโว้ย ไอ้หลานชาย
‪สาแก่ใจนัก
‪- โทรศัพท์ดังไม่หยุดเลย ‪- อะไรนะครับ
‪(ข้อความใหม่จากคุณจินยองซอ)
‪นั่นสิครับ ผมว่าเธอหลงผมจนหัวปักหัวปำเลยล่ะ ‪ถึงขั้นเป็นฝ่ายนัดเจอผม
‪จริงเหรอ ไหนขอดูหน่อย
‪นี่ ขอฉันดูบ้าง
‪ทานข้าวเถอะครับ
‪เอ๊ะ ประธานคังแทมูติดต่อมา
‪"ได้สถานที่แล้วผมจะแจ้งอีกทีครับ"
‪เอาดีๆ นะ อย่าเม้าท์มอยเรื่อยเปื่อย ‪จนหลุดเรื่องฉันขึ้นมาล่ะ
‪คนที่ไปดูตัววันนั้นคือใครนะ
‪ฉันจ้างตัวแทนพาร์ตไทม์ผ่านเอเจนซี่ค่ะ ‪ไม่เคยเห็นหน้าไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามมาก่อน
‪- พอใจหรือยังจ๊ะ ‪- ไปตามนัด แล้วพูดตามนั้นพอนะ
‪- จัดให้ ไปเถอะ ‪- ไป
‪เฮ้อ จบสิ้นสักที
‪ทำไมเธอนัดเจออีกล่ะครับ
‪เมื่อวานคุยกันจบแล้วไม่ใช่เหรอ
‪- ยังไม่ชัดหรือไง ‪- อะไรครับ
‪เธอรู้ซึ้งแล้วว่าผู้ชายชื่อคังแทมูคนนี้
‪ดีเกินกว่าจะปฏิเสธตามแผนต่อต้านพ่อได้ไง
‪แต่ผมว่าไม่น่าจะใช่
‪ไหนว่าไม่ชอบคำพูดเสี่ยวๆ
‪ไม่ชอบหน้าตาเหมือนนกดึกดำบรรพ์ไง
‪- งั้นจะนัดเจอฉันอีกทำไม ‪- ผมเองก็ไม่แน่ใจ
‪ว้าว คุณจินยองซอนี่ตาถึงไม่เบานะครับ
‪พอดูใกล้ๆ ท่านเหมือนนกดึกดำบรรพ์…
‪เลิกพูดถึงนกดึกดำบรรพ์สักที
‪- เหมือนจริงไม่จกตา ‪- นี่ เมื่อกี้ว่าอะไร
‪หัวหน้าชา
‪ดีอยู่นะ อือ
‪เออใช่ ปลาซาบะน่ะ บ่มไปถึงไหนแล้ว
‪- วันนี้น่าจะดาดกระทะได้ค่ะ ‪- โอเคจ้ะ
‪เฮ้อ วันนี้ตัวเหม็นหึ่งทั้งวันอีกแน่เลยค่ะ
‪ถ้ารู้ว่าจะได้ทำแต่อะไรแบบนี้ ‪ฉันคงไม่สมัครเข้าที่นี่หรอก
‪นั่นสิ เนอะๆ
‪นักวิจัยอาวุโสชิน ‪อย่าพูดอะไรไม่ตรงกับใจสิคะ
‪เวลาทำงานคุณชอบตื่นเต้นวี้ดว้ายไง
‪- ฉันเนี่ยนะ ฉันเป็นอย่างนั้นเหรอ ‪- ค่ะ
‪แหม ไม่อยากจะเชื่อ
‪พอได้รู้จักประธานคังแทมู ‪ผมก็รู้ว่าเรามีอะไรคล้ายกันอยู่นะเนี่ย
‪คล้ายตรงไหนคะ
‪ตามที่คนในบริษัทลือกัน
‪สมัยเรียนอยู่ฮาร์วาร์ด ‪ประธานคังแทมูเป็นหัวกะทิของชั้นปี
‪ผมก็เคยเป็นท็อปรุ่นอยู่หนึ่งเทอมที่ม.ฮันจูนะ
‪แถมประธานคังแทมูยังชนะเหรียญทอง ‪จากการแข่งกรีฑามือสมัครเล่นชิงแชมป์ประเทศ
‪ทุกคนรู้ใช่ไหม
‪แชมป์วิ่งผลัดกีฬาเชื่อมความสามัคคีภายใน ‪คือผม เควิน เอ้ย กเยบินคนนี้ไง
‪เอ่อ มันเรียกว่าอะไรแล้วนะ
‪อ้อ
‪จักรวาลคู่ขนาน
‪คล้ายอะไรเบอร์นี้
‪แหม ถ้าแบบนั้นก็นับละก็ ‪ฉันก็มีอะไรกับคล้ายจอนจีฮยอนเยอะเลย
‪ตาสอง จมูกหนึ่ง ปากหนึ่ง ‪อุ๊ยตาย แถมยังเป็นผู้หญิงทั้งคู่
‪กล้ามาเทียบกับคุณจีฮยอนของผมได้ยังไง
‪แล้วคุณพูดไร้สาระปั่นประสาทชาวบ้านทำไมคะ
‪สำหรับหัวหน้าฝ่ายยอที่หวงความโสด ‪มันอาจไร้สาระ
‪เปิดศึกอีกจนได้
‪แต่สำหรับพนักงานสาวๆ พวกนี้ ‪มันเป็นข้อมูลล้ำค่า
‪ดีไม่ดีอาจเป็นโอกาสไต่เต้า ‪เหมือนซินเดอเรลล่าไง ใช่ไหม
‪คะ
‪อ๋อค่ะ
‪ตายจริง ทำไมคุณพูดอะไรก็โดนไปหมดเลยคะ
‪- โดนสหบาทา ‪- ว่าไงนะครับ
‪เลิกใช้คำว่า "พนักงานสาวๆ " สักที ‪แค่พนักงานก็พอ
‪ไม่รู้เหรอคะว่าตัวเองเหยียดเพศน่ะ
‪แล้วอะไรนะ ไต่เต้าเหรอ
‪ที่ไต่ระดับจนพุ่งปรี๊ดน่ะ ความดันฉันเอง
‪รีบๆ ส่งเอกสารอนุมัติมาดีกว่าค่ะ
‪ดุขนาดนี้ไงถึงไม่มีผัว
‪(สายเรียกเข้า พี่มินอู)
‪ค่ะ พี่
‪- พี่เหรอ ‪- อ๋อ ค่ะ
‪- หัวหน้าฝ่าย ‪- ว่า
‪ฉันขอออกไปข้างนอกสักครู่นะคะ
‪ใครโทรมาเหรอจ๊ะ ดีใจใหญ่เชียว
‪ค่ะ คือว่า
‪คนคุยน่ะค่ะ
‪แหม กระซิบซะดังเชียวนะ
‪โอเคจ้ะ
‪ว่าไงนะ มินอูเป็นคนคุยของนางเหรอ
‪คนคุยงั้นเหรอ
‪คุณฮเยจี
‪ที่ผมถามเพราะสงสัยเป็นการส่วนตัวนะ ‪ไอ้คำว่าคนคุย มันแปลว่าอะไรกันแน่
‪สรุปว่าคำนี้ใช้เรียกก่อนที่จะคบเป็นแฟน…
‪ขอโทษครับ
‪ผมควรถามคนที่ควรถามเนอะ
‪ขอโทษด้วยจริงๆ ครับ
‪ไหงพูดงั้นล่ะคะ ฉันมีคนคุยเยอะแยะจะตาย
‪ถามฉันได้ตามสบายค่ะ
‪ไม่ดีกว่า ขอโทษนะครับ
‪อะไรกัน สองคนนั้นคุยๆ กันจริงเหรอ
‪เป็นไปไม่ได้น่า
‪นางเคยเจอมินอูที่ร้านอาหาร ‪ตอนไปกินเลี้ยงแค่ไม่กี่ครั้งเอง
‪ใช่แล้ว
‪อะไรน่ะ จับไม้จับมือด้วย
‪สนิทกันถึงขั้นแลกของขวัญเลยเหรอ
‪ไปแล้ว กลับแล้วเหรอ
‪อย่าเพิ่ง โอ๊ย
‪ทำไงดี
‪แกมันน่าสมเพชแท้ ชินฮารี
‪ทำบ้าอะไรของแกอยู่
‪จริงสิ จัดการเรื่องที่เราคุยกันเมื่อวานหรือยัง
‪ครับ ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว
‪ขอโทษค่ะ
‪โอ๊ย ขอโทษด้วยนะคะ
‪ท่านประธาน เป็นอะไรไหมครับ
‪ฝีมือใคร
‪ใครมันปาไอ้นี่ใส่หน้าฉัน
‪ท่านประธาน เลือดกำเดา…
‪เลือดกำเดาเหรอ
‪บ้าเอ๊ย ยัยเสื้อกาวน์สีขาวคนนั้น
‪ตายๆ ซวยแล้ว
‪ท่านประธาน ท่านครับ
‪เอ่อ เปิดหน่อยครับ
‪หมดแรง
‪อะไรๆ ทำไม
‪หยุดนะ
‪บ้าเอ๊ย
‪คุณ…
‪ปัดโธ่เว้ย
‪โอ๊ย
‪ท่านประธาน
‪พนักงานเห็นกันหมดแหงๆ
‪โอ๊ย ไม่นะ
‪มาทำอะไรตรงนี้ครับ
‪เสื้อกาวน์เป็นชุดของนักวิจัย
‪- ฝ่ายพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหารอยู่ข้างบน ‪- ไม่
‪ยัยนั่นไปทางนี้
‪รองเท้าแตะของคุณใช่ไหมครับ
‪ผมถามว่าปาใส่ผมทำไม
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ เป็นเพราะฉันพลาดลื่นล้ม
‪(นักวิจัยอาวุโส ชินฮารี)
‪คุณชินฮารี ผมไม่ได้ยิน คุณว่าอะไรนะ
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจปาใส่ค่ะ ฉันพลาดลื่นล้ม ‪ขอโทษด้วยค่ะ
‪แล้วหนีทำไมครับ
‪ฉันกลัวว่าคุณจะจำหน้าฉันได้ไงคะ ‪จะพูดแบบนั้นก็ไม่ได้
‪ฉันตกใจที่ท่านเลือดกำเดาไหล ‪ขออภัยจริงๆ ค่ะ
‪ใส่สิครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪คุณร่างข้อเสนอปลาที่ดีที่สุดในชีวิตใช่ไหม
‪ใช่ค่ะ
‪รวมถึงโครงการชุดเกี๊ยวมังสวิรัติด้วย
‪ค่ะ
‪เอ๊ะ โครงการนั้นโดนปัดตกนี่คะ ‪ทราบได้ยังไง…
‪ผมจำได้เพราะว่าไอเดียมันดีครับ
‪ใช่ไหมคะ ใช่ไหมล่ะ
‪เฮ้อ พอมาคิดๆ ดูแล้ว ‪ไอเดียของฉันคงมาก่อนกาลไปหน่อยน่ะค่ะ
‪ถ้าตอนนี้นะ มาวินแน่
‪ทุกวันนี้กระแสวีแกนมาแรงใช่ไหมล่ะคะ ‪เกี๊ยวผักศูนย์แคล ปลอดเนื้อ
‪ชาวมังสวิรัติคงเข้าถึงได้ง่าย
‪และดังเปรี้ยงในกลุ่มคนไดเอตแน่นอน ‪น่าเสียดายจังค่ะ
‪ปลาซาบะของฉัน บ่มเสร็จแล้วมั้งเนี่ย
‪ขอตัวก่อนนะคะ
‪พฤติกรรมแปลกประหลาด ‪แต่การทำงานโดนใจแฮะ
‪เป็นอะไร กลุ้มใจอะไรเหรอ
‪คะ อ๋อ เปล่าค่ะ
‪เฮ้อ นี่ไม่ใช่เวลามาคร่ำเคร่งกับงาน ‪เกิดเรื่องใหญ่แล้ว
‪เมื่อกี้ที่ล็อบบี้ชั้นหนึ่ง ‪มีพนักงานทำแบบนี้ใส่ท่านประธาน
‪รองเท้าแตะบินน่ะ
‪เลือดกำเดาไหลเลยนะ
‪อ้อ คุณฮเยจี เมื่อกี้อยู่ชั้นหนึ่งใช่ไหม
‪ไม่เห็นเหตุการณ์เหรอ
‪ฉันไม่เห็นอะไรหรอกค่ะ
‪ว่าแต่ไปเจอคนคุยมาไม่ใช่เหรอ ‪ทำไมเอาหัวโขกแบบนั้นล่ะ
‪ตั้งแต่วันนี้ เราจบกันแล้วค่ะ
‪ที่จริงแล้ว คนคุยที่ฉันพูดถึงคือเชฟอีมินอูน่ะค่ะ
‪อ๋อ มินอูหรอกเหรอ
‪อ๋อ หมายถึงเพื่อนของนักวิจัยอาวุโสชิน
‪ตอนไปกินเลี้ยงที่ร้านอาหารใช่หรือเปล่า ‪คนที่หล่อๆ น่ะ
‪อ๋อ คนนั้นเหรอ
‪เพิ่งเจอแท้ๆ ไปคุยกันตอนไหน
‪พอดีว่าเชฟเขาตรงสเปกสุดๆ ‪ฉันเลยเป็นฝ่ายทักแชตไปก่อน
‪ครั้งก่อนฉันแอบไปฝากของขวัญ ‪ไว้ให้ที่ร้านด้วยค่ะ
‪อ้าว แล้วทำไมโบกมือลาซะแล้วล่ะ ‪ถึงกับให้ของขวัญแล้วด้วย
‪ค่ะ
‪เชฟบอกว่าลำบากใจค่ะ ทำนองนั้น
‪อย่างงี้นี่เอง
‪คือ ฉันไปหยิบปลาซาบะออกมาก่อนนะคะ ‪ปลาซาบะของฉัน
‪เรานี่ก็ไม่ดูตาม้าตาเรือ
‪คะ ฉันทำอะไรเหรอ
‪ไม่รู้หรือไงว่าเชฟอีมินอูมีคนที่เล็งไว้อยู่แล้ว
‪อย่าบอกนะ
‪หัวหน้าฝ่ายยอ หัดมีจิตสำนึกบ้างสิครับ
‪เขาเป็นหลานคุณได้เลยนะ
‪อย่าใฝ่สูงเกินตัวครับ
‪อย่ามาชี้ที่คีบใส่หน้าฉัน
‪ใช่ฉันที่ไหนล่ะ
‪โอ๊ย ร้อน
‪ไหนดูซิ ล็อกนี้ได้ไหม
‪อ้าว อะไรเนี่ย
‪ใครมันทะลึ่งจอดรถแบบนั้น
‪งามไส้ จินยองซอ
‪โธ่เอ๊ย ทำไมพักนี้อะไรๆ ‪ก็ไม่ได้ดั่งใจไปหมด จะบ้าตาย
‪โอ๊ะ คุณคือคนหน้าร้านสะดวกซื้อ…
‪อ้อ สวัสดีครับ คุณจำผมได้ยังไง
‪หล่อๆ อย่างคุณ ใครจะลืมง่ายๆ ล่ะคะ
‪ฉันจำหน้าคนเก่งน่ะค่ะ
‪แต่ขอโทษด้วยนะคะ พอดีฉันมีนัดที่ต้องรีบไป
‪โทรมาเบอร์นี้นะคะ
‪ต้องโทรมานะคะ ขอร้องล่ะ
‪หัวหน้าทีมจินยองซอ มารีนกรุ๊ปงั้นเหรอ
‪- คุณคือคุณจินยองซอเหรอครับ ‪- ใช่ค่ะ
‪มีปัญหาตรงไหนหรือเปล่า
‪ปัญหาใหญ่แน่ครับ
‪คุณจินยองซอตัวปลอม
‪การแอบอ้างชื่อและตัวตนผู้อื่น ‪เป็นอาชญากรรม คุณไม่ทราบเหรอครับ
‪คะ เดี๋ยวนะ แอบอ้างอะไรกัน
‪คุณเป็นใครมาว่าฉันปลอม
‪ผมคือผู้ชายที่ไปดูตัวกับคุณจินยองซอตัวจริง ‪เมื่อไม่กี่วันก่อนครับ
‪งั้นแปลว่าคุณคือคังแทมูเหรอ
‪ทำไมเนื้อคู่ของฉันต้องมาเจอฉันในสภาพนี้
‪ว่าไงนะครับ
‪เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร
‪คุณจินยองซอ
‪จินยองซอตัวปลอม ‪ที่มานัดดูตัวกับผมคือใครครับ
‪ฉันก็ไม่รู้ค่ะ ฉันจ้างผู้หญิงคนนั้น ‪ผ่านบริการจ้างทำธุระพาร์ตไทม์ของเอเจนซี่
‪โดยที่ไม่เคยเห็นหรือรู้จักชื่อมาก่อน ‪คนแปลกหน้าร้อยเปอร์เซ็นต์
‪คนแปลกหน้าร้อยเปอร์เซ็นต์เหรอ
‪ใช่ค่ะ
‪แต่กระเป๋าที่ผู้หญิงคนนั้นสะพายมาดูตัวครั้งก่อน ‪เหมือนใบนั้นเลยนะครับ
‪คะ
‪เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ
‪ใบนั้นโคโคแนล ส่วนใบนี้โลรังต์ ‪คนละใบกันเลยค่ะ
‪คุณไม่รู้สิท่า
‪โคโคแนล กับโลรังต์ ‪ไหนว่าคนแปลกหน้าไงครับ
‪รู้ได้ยังไงว่าเธอสะพายกระเป๋าอะไร
‪นั่นสิคะ
‪ถ้าผู้หลักผู้ใหญ่ของเรา ‪รู้ว่าคุณยองซอจัดฉากแบบนี้
‪ท่านคงเคืองไม่ใช่น้อย
‪จะไม่เป็นไรเหรอครับ
‪เดี๋ยวนะ คุณจะแฉเรื่องทั้งหมดเหรอ
‪พอมาเจอกันอีกรอบ เราเข้ากันไม่ได้ ‪ส่วนเรื่องแต่งงาน ขอให้แล้วๆ กันไป
‪บอกไปแบบนั้นได้ไหมคะ
‪ก่อนจะถึงขั้นนั้น
‪พาเธอมาก่อนครับ
‪ใครคะ
‪ผู้หญิง
‪ที่เกือบได้แต่งงานกับผม
‪ทำไมนางไม่ตอบแชตล่ะ
‪อือๆ ทุกอย่างเคลียร์แล้ว ไม่ต้องห่วงนะ
‪ค่อยยังชั่ว
‪ฉันจะบ้าตาย คังแทมู ‪จะให้ฉันทำยังไงเนี่ย
‪(สถาบันสอนศิลปะมีสุข)
‪มีตาดอกแบบนี้ แล้วก็ใบไม้พลิ้วๆ แบบนี้
‪อ๋อ ไม่ต้องค่ะ แค่นี้เอง ‪ฉันขยันทำเปื้อนยิ่งกว่าน้องอีก
‪ผู้หญิงคนนั้นคือจินยองซองั้นเหรอ
‪กลับมาแล้วเหรอ
‪ปล่อยบ้านผมไปบ้างเถอะครับ
‪จะปล่อยได้ยังไง
‪ทำไมบ้านรกอย่างนี้ล่ะ ชาซองฮุน
‪- ของที่ฝากซื้อล่ะ ‪- อยู่นี่ครับ
‪ขอผมย้ำอีกรอบนะ
‪นี่ไม่ได้เรียกว่ารก ‪แต่คือการจัดบ้านสไตล์ของผมครับ
‪จัดการให้หน่อย
‪เก็บกวาดซะเอี่ยม แถมทำอาหารอีก
‪- หายเครียดหรือยังครับ ‪- อือ
‪เป็นวิธีคลายเครียดที่พิสดารดีนะครับ
‪พิสดารตรงไหน
‪มันคืองานอดิเรกที่ผลลัพธ์ ‪สะท้อนให้เห็นถึงเวลาที่ลงทุนไป
‪ได้การได้งาน ออกจะดี
‪จะว่าไป เพราะคุณจินยองซอ ‪ที่มานัดดูตัวด้วยเป็นตัวปลอม
‪งั้นแปลว่างานแต่งก็ล่มสินะ
‪ทำไมคิดอย่างนั้นล่ะ
‪ยัยนั่นทำฉันเสียเวลา
‪แถมให้พูดอะไรไม่เข้าท่าอีก
‪จริงๆ แล้วคุณจินยองซอเอง
‪ก็เกลียดการคลุมถุงชนเข้าไส้นะครับ
‪ไม่เห็นจะต้องเกรี้ยวกราด…
‪ฉันหมายถึงจินยองซอตัวปลอม ไม่ใช่ตัวจริง
‪เป็นตัวปลอมที่โดนจ้างมายังมีหน้ามาพูด
‪เสี่ยวเหรอ นกดึกดำบรรพ์งั้นเหรอ
‪เดี๋ยวนะ ทำไมโมโหกับอะไรแบบนี้
‪อภัยให้ไม่ได้
‪ฉันจะคิดบัญชีคืนให้หมด คอยดู
‪อะไรของเธอ มาตั้งแต่เมื่อไหร่
‪เพิ่งมาจ้ะ
‪นี่ ประธานคังแทมูไม่โกรธเลยเหรอ ‪ที่ตัวเองโดนต้มซะเปื่อย
‪ฮะ
‪ไม่ไง ที่บริษัทลือกันว่า ‪ประธานคังแทมูเป็นคนน่ากลัวสุดๆ
‪ผู้บริหารที่คิดไม่ซื่อโดนไล่ออกระนาว
‪อะไรที่แล้วก็แล้วไป อย่าไปพูดถึงเลย
‪เราไปเที่ยวเล่นที่ไหนสักที่ไหม จะได้หายเครียด
‪ที่ไหนล่ะ
‪ฮารี อยากใส่ตัวไหนก็เลือกได้ตามสบายเลยนะ
‪ตัวนั้นไหม
‪ชุดต่อไป
‪นี่ ชุดนี้สวยจึ้ง
‪ยัยคนนี้อารมณ์ไหนเนี่ย ถึงมาซื้อชุดให้ฉัน
‪ที่ผ่านมาเธอลำบากใจมามากเพราะฉันไง
‪แค่ไปนัดดูตัวแทนครั้งเดียว ‪ปรนเปรอฉันเบอร์นี้เลยเหรอ
‪นี่ อย่าบอกนะว่า…
‪อะไร ทำไมเหรอ
‪อย่าบอกนะว่าจะขอให้ฉันไปดูตัวแทนเธออีก
‪ต่อจากนี้ ฉันจะไม่ไปดูตัวแทนเธออีกเด็ดขาด
‪อย่าห่วงน่า ฉันจะไม่ขออีกแล้ว
‪แต่งให้สวยๆ นะคะ ขอแบบมีออร่า
‪- มองกล้อง ‪- อือ
‪ชีส
‪สู้ๆ
‪ว่าแต่ร้านเสริมสวยนั่น ‪เป็นร้านประจำของเซเลบจริงเหรอ
‪โบ๊ะหน้าฉันซะหนาเลย
‪เพราะฉันขอให้ช่างแต่งสไตล์นั้นไง
‪หมายความว่าไง
‪ฮารี จากนี้ฟังฉันให้ดีนะ
‪- อีกเดี๋ยวประธานคังแทมูจะมา ‪- ฮะ ใครมานะ
‪ฉันเองก็ไม่มีทางเลือก
‪อีตานั่นจับโป๊ะได้ว่าเราซี้กันและขอเจอเธอ
‪เดี๋ยว งั้นก็แอ๊บไม่รู้จักไปสิ
‪แต่อีตานั่นบอกว่าไม่งั้นจะไปสืบเอง
‪ถ้าโดนสาวจนรู้ว่า ‪เธอเป็นพนักงานบริษัทเขาล่ะ
‪ไม่ไง แล้วทำไมไม่บอกกันล่วงหน้า
‪ถ้าบอกแล้วเธอจะยอมตามมาเหรอ
‪เอาเป็นว่า เขาต้องการคำขอโทษจากเธอ
‪- พูดขอโทษไปดีๆ ก็จบ ‪- ฮะ
‪คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกเนอะ งั้นฉันไปนะ
‪- จะไปแล้วเหรอ ‪- จริงสิ
‪อย่าลืมล่ะ ใส่วิกด้วย
‪โทษทีนะ
‪- วิกเหรอ เดี๋ยวก่อน ยองซอ ‪- ฉันขอโทษ
‪ยองซอ
‪ว่าแล้วไม่มีผิด นังเพื่อนตัวดี
‪บ้าเอ๊ย
‪เดี๋ยวนะ
‪ทำไงดี เอาไงล่ะเนี่ย
‪ฉันก็ไม่รู้ด้วยแล้ว
‪เฮ้อ บ้าบอ
‪ปัดโธ่ มาหล่นอะไรตอนนี้ ปวดกบาล
‪อ้าว ขอบคุณนะคะ
‪ตาเถร
‪เจอกันอีกแล้วนะครับ คุณจินยองซอตัวปลอม
‪ทำงานร้านไก่ทอดเหรอครับ
‪คะ
‪อ๋อ เรื่องนั้น…
‪เดี๋ยวโทรเช็กก็รู้
‪ที่บ้านของฉันเปิดร้านไก่ทอดค่ะ ใช่แล้ว
‪โธ่เอ๊ย หลุดปากเรื่องบ้านไปซะแล้ว
‪ราคาเท่าไรครับ
‪ออริจินัล 15,000 วอน ‪หมักซอส 17,000 วอนค่ะ
‪ไม่ได้ถาม…
‪ไม่ใช่ราคาไก่
‪หมายถึงคุณได้ค่าจ้างเท่าไร ‪ที่ปลอมเป็นจินยองซอ
‪เรื่องนั้น
‪คือว่า
‪ว่ามาได้เลยครับ พูดมาตรงๆ
‪คืออย่างนี้ค่ะ ฉันย้ำกับเธอไปแล้ว ‪ว่าฉันทำไม่ได้จริงๆ
‪แต่ยัยเพื่อนก็ย้ำอยู่นั่นแหละ ‪ว่าจะให้ 800,000 วอน จริงๆ
‪เรื่องมันก็กลายเป็นแบบนี้ค่ะ
‪กับอีแค่ 800,000 วอน ‪คุณมาหลอกผมเพราะเงินแค่นี้เหรอ
‪การไปแทนกันไม่ใช่มิจฉาชีพนี่คะ
‪ปลอมเป็นคนอื่น ปกปิดตัวตน
‪คุณฉกฉวยเวลาอันมีค่าของผู้อื่น ‪เพื่อผลประโยชน์ของตนเองนะครับ
‪ไม่ใช่มิจฉาชีพ แล้วเรียกอะไร
‪ฉันขอโทษค่ะ
‪ฉันมีเรื่องร้อนเงินพอดี
‪ลำพังเงินเดือนของฉันอย่างเดียวก็ไม่พอจ่าย
‪ผมนึกว่าคุณเป็นแก๊งตกทรัพย์ทั่วไป ‪แต่ทำงานบริษัทด้วยเหรอ
‪เก่งนะครับเนี่ย เชี่ยวไม่เบา
‪แหม ก็แค่วิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมน่ะ
‪ค่ะ ขนาดย่อมในย่อม…
‪บริษัทที่ว่าคือบริษัทของคุณคังแทมูไงคะ
‪วันนี้มากับพ่อเลขาสุดหล่อหรือเปล่านะ
‪ไม่ได้ มันใช่เวลามาบ้าผู้ชายไหม
‪เพิ่งส่งเพื่อนไปเป็นหน่วยกล้าตาย
‪ขอโทษนะ เพื่อนรัก
‪เอาเป็นว่า เขาต้องการคำขอโทษจากเธอ ‪พูดขอโทษไปดีๆ ก็จบ
‪ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดนี่นา
‪นอกจากปกปิดความจริงที่ว่าเป็นพนักงาน
‪แต่ฉันก็จะเสียอยู่ฝ่ายเดียวถ้าโดนจับได้ ‪เพราะไปกระตุกต่อมเขาเข้า
‪ฉันทราบดีค่ะว่าแค่คำขอโทษคงไม่พอ
‪ถ้าพอมีทาง ฉันก็อยากชดเชย
‪เวลาและความรู้สึกที่คุณเสียไป ‪เพราะฉันนะคะ
‪แต่มันไม่มีวิธีที่จะทำได้
‪อีกอย่าง สำหรับคนที่มีทุกอย่าง ‪เพียบพร้อมกว่าฉันแบบคุณ
‪ก็คงชดใช้เป็นเงินทองหรือข้าวของไม่ได้
‪ไว้สักวันหนึ่ง หากฉันมีกำลังพอ ‪ที่จะช่วยเหลืออะไรคุณได้
‪ฉันจะชดใช้ให้แน่นอนค่ะ
‪ยังไม่หายโกรธอีกเหรอคะ
‪ในมุมไหนเหรอครับ
‪ที่ผมหน้าเหมือนนกดึกดำบรรพ์
‪คะ
‪อ๋อ คุณโกรธเพราะเรื่องนี้เองเหรอคะ
‪ไอ้โกรธมันก็เรื่องหนึ่ง
‪แต่ผมไม่เคยได้ยินคำพูดเหลวไหลแบบนั้นมาก่อน
‪ก็เลยอึ้งจนทำอะไรไม่ถูกน่ะ ครับ
‪อ๋อ เรื่องนั้น
‪เรื่องนั้นเป็นเพราะว่า ‪คุณเซ้าซี้จะขอฉันแต่งงานให้ได้
‪ฉันเลยโพล่งออกไปเพื่อเลี่ยงประเด็นนั้นค่ะ
‪โพล่งออกมาเหรอ
‪แต่ก็เหมือนอยู่นะคะ
‪หน้าเท่ากำปั้น สายตาคมๆ แขนขายาวเฟื้อย
‪ไม่เคยมีใครบอกเหรอคะ
‪เมื่อกี้ผมพูดชัดแล้วนะว่าเพิ่งเคยได้ยิน
‪เออเนอะ
‪ขอโทษนะคะ
‪เหอะ เคืองเพราะเรื่องนั้นจริงๆ เหรอ
‪แหม่เฮ้ย แค้นฝังหุ่นซะงั้น
‪คุณคะ
‪ถ้าไม่มีอะไรจะคุยแล้ว
‪ฉันว่าเราแยกย้ายกันกลับดีไหมคะ
‪ร้านไก่ทอดที่บ้านยังหาพนักงานพาร์ตไทม์ไม่ได้
‪ฉันต้องไปช่วยที่ร้านค่ำๆ น่ะค่ะ
‪เพราะงั้นเรามาแยกย้ายกัน…
‪(สายเรียกเข้า ‪ห้ามรับเด็ดขาด)
‪แก้ชื่อของผมใหม่ซะ ‪ถ้าผมโทรไปก็รับสายด้วยนะครับ
‪ถ้าโทรไปไม่รับหรือหนีหาย
‪ผมจะไปตามตัวคุณ
‪ค่ะ
‪อีกเรื่องหนึ่ง ชื่อจริงคุณชื่ออะไรครับ
‪ชื่อเหรอคะ
‪ชินฮา…
‪ถ้าให้ชื่อจริงไป มีหวังจำฉันได้ทีหลังแน่
‪คึมฮีค่ะ คึมฮี
‪ค่ะ คึมฮี
‪(ชินคึมฮี)
‪นกดึกดำบรรพ์
‪วันนี้นังหนูคึมฮีจะยิ้มออกไหมนะ
‪ผมขอทงคัตสึไส้ชีสครับ
‪รับทราบครับ
‪ทายาทธุรกิจพันล้านประสาอะไร ‪นัดสองครอบครัวมาพบปะกัน
‪ที่ร้านแฟรนไชส์ทงคัตสึวะ
‪เฮ้อ แต่ก็อดอิจฉาไม่ได้
‪ฉันอยากทำบ้างจัง ‪นัดพบครอบครัวฝ่ายหญิงที่ร้านทงคัตสึ
‪กลับมาแล้วครับ
‪อ้าว เพิ่งกลับมาเหรอ
‪เออ ไปเจอหนูจินยองซอมาเป็นยังไงบ้าง
‪แล้วงานแต่งจะยังไงล่ะ
‪เริ่มจากนัดเจอครอบครัวฝ่ายหญิงก่อนสิ
‪ผมตัดสินใจจะไม่แต่งงานกับคุณจินยองซอแล้วครับ
‪ว่าไงนะ เดี๋ยว แกพูดเรื่องอะไร…
‪เอาเป็นว่าไม่แต่งแล้วครับ ‪เพราะงั้นคุณปู่อย่าพูดถึงคุณจินยองซออีกเลย
‪อ้าว ไอ้หลานคนนี้
‪ผมแต่งงานไม่ได้ครับ
‪ไม่สิ ผมจะไม่แต่ง
‪ผู้หญิงที่ผมรักคือคุณคึมฮีครับ
‪- ชินคึมฮี ‪- คุณควังบก
‪กล้าดียังไงมาหยามเกียรติครอบครัวกับลูกสาวฉัน ‪เพราะนังลูกสาวร้านไก่ทอดหน้าปากซอยนั่น
‪ฉันว่านะ ทงคัตสึร้านนั้นคงกรอบจนเจ็บจี๊ดน่าดู
‪เฮ้อ สุดท้ายไม่ว่าจะในละครหรือในชีวิตจริง
‪ทำไมการแต่งงาน ‪มันถึงได้ยากเย็นแสนเข็ญอย่างนี้ล่ะ
‪ชินคึมฮีเหรอ
‪(สู้สุดใจ ยัยคึมฮี)
‪ชินคึมฮี
‪ทำไมอยู่ๆ ชื่อชินคึมฮีถึงแวบเข้ามาในหัวล่ะ
‪ฟังดูคุ้นๆ ชอบกล ชินคึมฮี
‪เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้…
‪โอ้โฮ ปิดเครื่องหนีเลยเหรอยะ
‪จินยองซอ แน่จริงก็โผล่มาสิ ‪เดี๋ยวแม่จะขยี้ให้แหลก
‪กลับมาแล้วเหรอ ฮารี
‪นี่ จินยองซอ
‪ใจเย็น ใจเย็นก่อน
‪- เย็นไว้ ใจเย็นๆ ‪- เธอนี่มันเลวซะไม่มี
‪ทำบ้าอะไรน่ะ
‪อย่านะ
‪เฮ้อ ฉันขอโทษนะ
‪ไม่รู้จริงๆ ว่าตัวเองปิดเครื่อง
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจไม่รับนะ สาบานได้
‪พอเถอะ
‪ดีนะที่ฉันหัวไวยิ่งกว่าเน็ตห้าจี ‪ก็เลยบอกชื่อปลอมไป
‪ไม่งั้นถ้าโดนจับได้ ฉันถูกไล่ออกแน่
‪คิดอะไรอยู่ถึงพาฉันไปที่นั่น
‪ฉันขอโทษจริงๆ
‪แต่เธอก็เห็นว่าอีตานั่นแพรวพราว
‪ฉันก็อับจนหนทางเหมือนกัน
‪แต่ยังไงก็ไม่โป๊ะแตกเรื่องเป็นพนักงาน…
‪แต่เขาดันรู้แล้วว่าบ้านฉันขายไก่ทอด
‪ฮะ ได้ไงกัน
‪ไม่ไง ฉันรู้สึกผิดต่อเพื่อนร่วมงาน ‪ที่จัดงานวันเกิดให้แบบไม่มีฉัน
‪ฉันเลยหยิบคูปองติดมือไปแต่ดันทำร่วง
‪ยัยโง่เอ๊ย จะหยิบติดมือไปทำแมวอะไร ‪สิ้นคิดซะไม่มี
‪รำไม่ดียังจะโทษปี่โทษกลอง
‪ที่มันเป็นแบบนี้ เพราะใครกัน
‪คิดว่าใส่ผ้ากันเปื้อน…
‪เฮ้ย ชินฮารี
‪ทำบ้าอะไรของแก ‪ไปกระชากคอเสื้อยองซอทำไม
‪- เปล่านะ ‪- หนูไม่เป็นไรค่ะ คุณแม่
‪อย่าดุฮารีของเราเลยนะคะ
‪พอดีหนูมีความผิดติดตัวอยู่
‪ไม่นะ จะทำผิดแค่ไหนก็ตาม
‪แต่คนเป็นเพื่อนไม่กระชากคอเสื้อกันหรอก
‪อย่ามาก้าวร้าว ปล่อยสิยะ
‪บอกให้ปล่อย รีบปล่อยสิ ปล่อย
‪แม่ยังไม่ทันรู้เรื่องอะไรเลย
‪ถ้าแม่รักยองซอนักละก็ ‪ก็รับยองซอมาเลี้ยงเป็นลูกแทนสิ
‪- หนูแค่… ‪- ดูมันๆ ก้าวร้าวใส่แม่
‪ทำไมนิสัยเสียแบบนี้
‪คุณแม่ คุณแม่คะ ‪ที่เป็นแบบนี้เพราะหนูผิดเองค่ะ หนูขอโทษ
‪- ยอมใจ การละครนะยะ ‪- อะไรยะ อะไร
‪หยุดทั้งคู่ค่ะ พอเลย
‪แต่ก็นะ นังลูกตัวดีมันนิสัยก้าวร้าว ‪ได้ใครกันล่ะเนี่ย กลุ้มใจจริงๆ
‪ไม่รู้จริงเหรอว่าได้ใครมา
‪ทำตัวดีๆ กับเพื่อนไม่เป็นหรือไง
‪รู้ไว้ซะว่ามีเพื่อนอย่างยองซอน่ะ ‪โชคดียิ่งกว่าถูกหวย
‪ถ้ามีลูกอย่างยองซอ ฉันจะพาแห่รอบหมู่บ้าน
‪ใช่ไหมล่ะ
‪แม่ครับ มีลูกสาวอย่างพี่ยองซอดีใช่ไหมล่ะ
‪ผมจีบพี่เขาดีไหม
‪ลูกสะใภ้ที่เหมือนลูกสาวดีจะตาย
‪คิดจะจีบก็จีบได้เหรอ เห็นยองซอใจง่ายหรือไง
‪ลูกสะใภ้ที่เหมือนลูกสาวอะไร
‪ลูกสะใภ้ก็คือลูกสะใภ้ พับผ้าไปซะ
‪ผลิตภัณฑ์กิมจิตัวนี้ อย่าปล่อยโอกาส ‪หลุดลอยไปนะคะ โอนด่วนทันที
‪ตีสามตีสี่เนี่ยนะ
‪ฉันบอกให้ดูตารางฉายดีๆ ไง
‪โทรมาหาเรา…
‪นกดึกดำบรรพ์นับว่าเป็น ‪บรรพบุรุษของบรรดานกสายพันธุ์ปัจจุบัน
‪ตัวอย่างซากฟอสซิลถูกค้นพบในชั้นหินปูน ‪ที่โซล์นโฮเฟน รัฐบาวาเรียค่ะ
‪มีความเห็นว่านกดึกดำบรรพ์
‪อาศัยอยู่ในยุคจูแรสซิกตอนปลาย ‪ณ บริเวณตอนใต้ของเยอรมนีในปัจจุบัน
‪จูแรสซิกกับผีน่ะสิ
‪อย่างที่เห็นนะคะ ความยาวของลำตัว ‪อยู่ระหว่าง 30-50 เซนติเมตร
‪ซึ่งขนาดเท่ากับนกเรเวน
‪เป็นสายพันธุ์ที่หัวเล็กและดวงตาใหญ่
‪ฮัลโหลค่ะ
‪คุณชินคึมฮี
‪พูดอะไรเนี่ย
‪โทรมาป่วนดึกๆ ดื่นๆ ทำไม
‪ไม่ได้โทรมาป่วนครับ คุณชินคึมฮี ‪ยังเมาขี้ตาอยู่เหรอ
‪ฉันไม่ใช่ชินคึม…
‪เปล่าค่ะ ฉันแค่ตกใจ ค่ะ
‪คุณโทรมามีธุระอะไร
‪ผมแค่โทรมาเช็กว่า
‪คุณเปลี่ยนเครื่องหนีหรือชิ่งหายหรือเปล่า ‪แค่นี้แหละครับ
‪อ๋อ ค่ะ
‪ฮัลโหลค่ะ
‪อะไรของเขา
‪ตีสี่เหรอ อีตานี่มันบ้าหรือเปล่า
‪โอ้โฮ ถามจริง ตื่นเต็มตาเลยเนี่ย ‪ประสาทหรือไง
‪โอ๊ย อารมณ์เสีย โธ่เว้ย
‪หงุดหงิดโว้ย
‪ดังนั้น คุณสามารถมองเห็นฟันของมัน
‪นกดึกดำบรรพ์เนี่ยนะ
‪มีกรงเล็บแบบสามนิ้ว…
‪ขอให้ฝันดีผีรอบเตียง
‪ในส่วนของหาง จะมีขนหางจำนวน 20-21 เส้น
‪หาวอะไรอย่างนั้นแต่เช้าจ๊ะ
‪อย่างกับคนอดนอน
‪เมื่อคืนฉันตื่นกลางดึกนิดหน่อยน่ะค่ะ
‪จ้ะ
‪ได้ข่าวหรือยัง ยังใช่ไหม
‪ผมรู้อยู่คนเดียวอีกแล้วเหรอ
‪เอาล่ะ ทุกคนฟัง
‪ประธานคังแทมูไปดูตัวมาล่ะ
‪ปัดโธ่ แล้วเกี่ยวอะไรกับเราไม่ทราบ ‪ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้
‪เฮ้อ วิสัยทัศน์คับแคบ ไม่รู้จักมองภาพใหญ่อีกแล้ว
‪จะไม่เกี่ยวได้ยังไงล่ะครับ
‪คนรวยกับคนรวยรวมตัวกันนะ
‪อาจจะควบกิจการก็ได้
‪ซึ่งควันหลงที่ตามมา ‪จะส่งผลมหาศาลต่อหุ้นบริษัทไง
‪คุณถือหุ้นบริษัทอยู่กี่สิบเปอร์เซ็นต์เหรอ
‪โวยวายเป็นกระต่ายตื่นตูม ‪เหมือนผู้ถือหุ้นรายใหญ่ไปได้
‪ขี้หมูขี้หมาก็
‪มีอยู่ 50 ตัวแล้วกัน แค่นั้นก็ตั้งเท่าไร
‪จะอะไรก็ช่าง ‪เลิกพูดถึงประธานคังแทมูสักทีค่ะ
‪ต่อให้เป็นประธานบริษัทนี้
‪แต่ใครจะอยากรู้ ‪เรื่องของคนที่ไม่มีโอกาสได้เจอล่ะ
‪เป็นนักมวยปล้ำอาชีพเหรอ แรงควายแท้
‪นั่นน่ะสิคะ
‪ได้โปรดช่วยให้ลูกไม่ต้องพบเจอ ‪คนคนนั้นด้วยเถิด พระพุทธเจ้า
‪พระผู้เป็นเจ้า
‪เรียกผมเหรอครับ
‪อือ โรงงานที่อิลซานน่ะ
‪สายการผลิตที่สองจะเริ่มเดินเครื่องเมื่อไหร่นะ
‪การเปลี่ยนอะไหล่ทั้งหมด ‪น่าจะกินเวลาหนึ่งสัปดาห์ครับ
‪แล้วกรรมการผู้จัดการฮวัง ‪ที่มาแทนกรรมการผู้จัดการพัค
‪มาทำงานวันนี้วันแรกใช่ไหม ‪งั้นไปกินข้าวกับเขากัน
‪ที่จริงตารางตั้งแต่เที่ยงของท่านเปลี่ยนแล้วครับ
‪อะไรนะ หมายความว่าไง ‪ทำไมเปลี่ยนโดยพลการ
‪ผมขัดไม่ได้ครับ ท่านประธานใหญ่สั่งมา
‪ผมกำลังจะจัดตารางดูตัวให้
‪ว่าไงนะ
‪สุดท้ายก็อีหรอบนี้ใช่ไหม
‪ฮันมินฮี ลูกสาวคนโตอุตสาหกรรมหนักแดมัง
‪จบเอกเปียโนจากมหาลัยดนตรีจูเลียด
‪ปัจจุบันกำลังต่อปริญญาเอกที่ม.โซล
‪ใครก็ว่าเสียดายค่ะ
‪ที่ฉันจะแต่งงานทั้งๆ ที่ทำอาชีพนี้
‪แต่ฉันมองว่าการให้กำเนิดและอบรมเลี้ยงดู ‪ทายาทรุ่นสองที่มียีนเป็นเลิศของฉันนั้น
‪มีค่าและมีความหมายค่ะ
‪ลูกสาวคนที่สองของรัฐมนตรียุติธรรม ‪จบคณะแพทย์ที่ฮาร์วาร์ดครับ
‪เธอเป็นศิษย์ร่วมสถาบันกับท่าน ‪ผมว่าคงคุยกันถูกคอ
‪รู้จักอาจารย์อัลเบิร์ตใช่ไหมคะ
‪รู้จักครับ อาจารย์ที่ปรึกษาของผมเอง
‪ท่านสอนวิชาธุรกิจที่ฉันลงเรียนเป็นวิชาเลือก
‪แล้วท่านชมคุณแทมูไม่ขาดปากเลยค่ะ
‪คุณแทมู…
‪คุณคังแทมู ฉันได้ยินเรื่องคุณมาเยอะ
‪คุณหล่อกว่าที่คนลือกันอีกค่ะ
‪แถมยังตัวสูงด้วย
‪ใบหน้าสุขุมของคุณตรงสเปกฉันเลยค่ะ
‪- คุณตรงสเปกฉัน ‪- คุณตรงสเปกฉัน
‪พอเล่าเรื่องคุณแทมูให้ที่บ้านฟัง
‪พวกผู้ใหญ่พอใจมากค่ะ
‪เพิ่งเคยรู้สึกแบบนี้ครั้งแรก ฉันเลย
‪- ใจเต้นน่ะค่ะ ‪- ใจเต้นน่ะค่ะ
‪ตายแล้ว ฉันพูดอะไรไปเรื่อย
‪นายว่าจะมีใครไปดูตัววันละสิบรอบอีกไหม
‪ไม่มีหรอกครับ
‪ท่านคงทุบสถิติกินเนสส์บุ๊ค ‪ไปนัดดูตัวมากที่สุดในเวลาสั้นที่สุดแล้วล่ะครับ
‪นายกดผิดปุ่ม กดไปชั้นดาดฟ้าทำไม
‪ไม่ผิดหรอกครับ
‪เพราะมันยังไม่จบ
‪ว่าไงนะ
‪ชื่อจริงโยโกะ ฮิโตริ ‪ชื่อเกาหลี โออึนจี
‪ลูกสาวคนรองของฮิโตริฟู้ดส์ ‪ชาวเกาหลีโพ้นทะเลในญี่ปุ่นรุ่นสาม
‪เท่าที่เจอมาวันนี้ ‪ยังไม่มีใครเข้าตาเลยเหรอครับ
‪- ไม่มีสักคน ‪- อะไรนะครับ
‪ทุกคนดีกว่าคุณจินยองซอตัวปลอม ‪ที่ท่านเคยจะแต่งงานด้วย
‪เป็นล้านเท่านะครับ
‪แต่จินยองซอตัวปลอมไม่น่าเบื่อไง
‪ทำไมทุกคนพูดจาแนวๆ เดียวกันหมด
‪ก็จริงครับ
‪เรื่องความเฟี้ยวต้องยกให้เธอคนนั้น
‪ท่านครับ เลือดกำเดาไหล
‪เลือดกำเดาเหรอ
‪ให้มันได้อย่างนี้สิ
‪เลือดกำเดา บ้าเอ๊ย ให้ตายเถอะ
‪เสด็จมาสักทีนะ
‪ไปดูตัวมาเป็นไงบ้าง
‪คุณปู่ทำเกินไปหรือเปล่าครับ
‪รู้ไหมว่าผมไปดูตัวมากับสาวกี่คนแล้ว
‪แกบินไปญี่ปุ่นแล้วกลับมา ‪ก็เท่ากับว่าถึงลำดับที่ 11 น่ะสิ
‪วันนี้เป็นไงบ้างล่ะ ‪มีสาวคนไหนถูกใจแกบ้างหรือเปล่า
‪ทำเกินไปจริงๆ ครับ
‪เกินไปอะไรกัน
‪แกเป็นคนทำให้ฉันดีใจจนเนื้อเต้น ‪เพราะเอ่ยปากว่าจะแต่งงานกับหนูจินยองซอ
‪แล้วไงนะ ล้มเลิกเหรอ
‪- แกปั่นหัวปู่ตัวเองเล่นหรือไง ‪- ไม่ใช่นะครับ
‪อย่าพูดจาส่งๆ รักษาคำพูดสิ
‪พรุ่งนี้ไล่ไปให้ถึงลำดับที่ 20 ล่ะ
‪แล้วต่อให้ยังไม่มีสาวคนไหนถูกใจแก
‪ฉันก็จะไปเฟ้นหาสาวโสดคุณสมบัติพร้อม ‪มาให้แกดูตัวตลอดหนึ่งปีเอง
‪(รายชื่อผู้มีสิทธิ์นัดดูตัว)
‪ผมมีผู้หญิงที่จะแต่งงานด้วยแล้วครับ
‪อะไรนะ
‪มีผู้หญิงที่จะแต่งงานด้วยเหรอ
‪ใช่ครับ
‪คนที่อุทิศชีวิตให้กับงานอย่างแกไปหาเวลา…
‪ถึงจะยุ่งแค่ไหน ผมก็มีเวลาเดตกับสาวครับ
‪งั้นแกก็น่าจะบอกแต่แรกสิ
‪จะเสียเวลาไปดูตัวทำไม
‪แล้วแกพูดส่งเดชว่าจะแต่งงาน ‪กับหนูยองซอทำพระแสงอะไร
‪ความจริงคือเราทะเลาะกัน ‪เลยเลิกกันไปสักพักครับ
‪ทำไปเพราะโมโห
‪เรื่องจริงเหรอ
‪คุณปู่ควรขอบคุณหัวหน้าชานะครับ
‪เราคืนดีและกลับมาคบกันเพราะเขา
‪ครับ ผมทุ่มสุดตัวสุดใจเลย
‪แล้วจะพามาแนะนำตอนไหน
‪เดี๋ยวผมจะหาจังหวะเร็วๆ นี้ครับ
‪รีบหาวันซะ
‪ผมต้องถามเธอก่อนครับ
‪ถ้างั้น ผมไม่ต้องไปดูตัวแล้วใช่ไหมครับ
‪แน่นอนสิ
‪ถ้าแกบอกฉันแต่เนิ่นๆ
‪ฉันก็คงไม่จัดตารางมหาโหดให้ ‪เหมือนวันนี้หรอก ไอ้หลานชาย
‪รู้ด้วยเหรอครับว่ามันมหาโหด
‪เออน่า ทำงานของแกไปเถอะ
‪ฉันไปล่ะ
‪ตั้งใจทำงานนะ
‪ท่านประธานคังแทมู
‪โกหกหน้าตายได้ยังไงครับ
‪ว่าตัวเองมีสาวที่จะแต่งงานด้วยแล้ว
‪คราวนี้จะจัดการยังไง
‪จะยังไงซะอีก
‪ฉันก็จะสั่งให้คนที่มีหน้าที่จัดการ ‪มารับผิดชอบแทนน่ะสิ
‪(สายเรียกเข้า ‪นกดึกดำบรรพ์)
‪อะไรกัน ฉันขอโทษจนเจ๊ากันไปแล้วนะ ‪ทำไม…
‪เฮ้อ น่ารำคาญ
‪- ฮัลโหลค่ะ ‪- มาเจอกันหลังเลิกงานครับ
‪คะ ทำไมอยู่ๆ ก็…
‪ฉันติดธุระค่ะ
‪- งั้นให้บุกไปถึงหน้าบ้านไหมครับ ‪- คะ ไม่ได้
‪เอ่อ ไม่สิ วันนี้ฉันกะว่าจะกลับบ้านดึกน่ะค่ะ
‪วันนี้อยู่ทำโอที ฉันจะอยู่บริษัทต่อ
‪บริษัทอยู่แถวไหนครับ
‪บริษัทเหรอคะ คือว่า
‪อยู่ไกลจากโซลมากน่ะค่ะ ใช่
‪ที่ว่าไกลน่ะที่ไหนครับ วันนี้ผมไปญี่ปุ่นมา
‪ไกลกว่าญี่ปุ่นเหรอ
‪คะ
‪หา อิลซานเหรอ
‪เดี๋ยวนะ อิลซานมายังไงก่อน
‪ไม่รู้สิ พอดีปากมันไวกว่าสมองน่ะ
‪มันไม่ได้ไหม แม่คุณ แล้วจะยังไงต่อ
‪นัดเจอที่คาเฟ่แถวสถานีรถไฟน่ะ ‪ร้านที่เสิร์ชเจอในเน็ต
‪ใกล้จะถึงแล้วเนี่ย อือ แค่นี้นะ
‪อะไรน่ะ ถึงแล้วเหรอ
‪ฮัลโหลค่ะ
‪ผมถึงคาเฟ่แล้ว ใช่ร้านประจำของคุณชินคึมฮี ‪จริงหรือเปล่าครับ
‪- จริงสิคะ ทำไมเหรอ ‪- เปล่าครับ แค่ที่นี่ดูแปลกๆ
‪ถูกแล้วค่ะ เรนโบว์คาเฟ่
‪เมื่อวานฉันก็จิบกาแฟที่นั่น
‪ขอบคุณนะคะ
‪ฉันถึงแล้วค่ะ รอแป๊บหนึ่ง
‪คาเฟ่อยู่ไหนล่ะ
‪ร้านนี้คือร้านประจำจริงๆ เหรอครับ
‪ก็ใช่น่ะสิคะ ฉันชอบบรรยากาศของที่นี่มากๆ
‪แม่ครับ หมอนั่นมันผลักผม
‪ฉัน ฉันไม่ใช่แม่ของหนูนะ
‪ขอโทษด้วยค่ะ
‪(คาเฟ่เลานจ์)
‪ชอบบรรยากาศแบบนี้น่ะเหรอ
‪แหม บรรยากาศก็ส่วนบรรยากาศ ‪แต่กาแฟของที่นี่รสชาติอร่อยนะคะ
‪มีอะไรจะคุยก็รีบว่ามาค่ะ
‪ฉันมีธุระ ต้องรีบกลับบ้าน
‪พูดที่นี่คงไม่เหมาะเท่าไร
‪แต่คุณคบกับผมได้ไหมครับ คบถึงขั้นแต่งงาน
‪อะไรนะคะ
‪หรือว่าคุณปิ๊งฉันตั้งแต่แรกพบ ‪ตอนที่นัดดูตัวครั้งแรกคะ
‪ฉันไม่คิดไปไกลขั้นนั้นนะ
‪คุณก็ช่างตีโพยตีพาย
‪ผมไม่ได้ขอให้มาเป็นแฟนจริงๆ
‪แต่หมายถึงให้แกล้งเป็นแฟนกันครับ ‪คุณชินคึมฮี
‪คะ
‪ฉันทำไม่ได้ค่ะ ‪คุณเพิ่งด่าฉันหยกๆ ว่าเป็นสิบแปดมงกุฎ
‪ตอนนี้คุณมาขอให้ฉันทำอีกเนี่ยนะ
‪งั้นผมควรทำยังไงครับ ‪ก็คุณชินคึมฮีเหมาะกับงานนี้ที่สุด
‪เหมาะที่สุดเหรอคะ
‪นัดดูตัวครั้งก่อน คุณพิสูจน์ว่าแสดงเก่ง
‪คุณรู้เรื่องราวของผมอยู่แล้ว
‪จึงไม่ต้องอธิบายให้เมื่อยปาก
‪แถมไม่ต้องกลัวความลับรั่วไหล
‪ที่สำคัญที่สุดคือคุณรับปากว่าอยากจะชดใช้ผม
‪ตัวผมก็ได้ประหยัดเวลาด้วย
‪วินวินทั้งคู่ไม่ใช่เหรอครับ
‪วินวินแล้วยังไง
‪ฉันไม่อยากไปหลอกลวงใครอีกแล้วนะคะ
‪จะถือว่าไม่ได้ยินแล้วกัน
‪ได้แปดแสนใช่ไหมครับ
‪ผมจะเพิ่มให้สองเท่า
‪สองเท่าเหรอคะ
‪และได้ทุกครั้งที่ไปเจอคุณปู่กับผม
‪ท่านเป็นคนขี้สงสัยน่ะครับ ‪ไปแค่รอบสองรอบคงไม่จบแน่
‪พอมองย้อนกลับไป ‪ชีวิตสั้นๆ ที่ผ่านมาของฉัน
‪หมดไปกับการเป็นหนี้เป็นสินแทนที่จะได้เฉิดฉาย
‪แม่คะ พ่อคะ
‪ในฐานะคนเป็นพ่อเป็นแม่ ‪เราละอายใจเหลือเกิน ลูก
‪(เงินกู้ยืมเรียน บัตรเครดิต สินเชื่อค้ำประกัน ‪สินเชื่อเงินสด บัญชีติดลบ)
‪(หนี้)
‪(ค่าจ้างพาร์ตไทม์ร้านปิ้งย่าง)
‪(หนี้ ‪คงเหลือ -2,89 ล้านวอน)
‪(ค่าจ้างพาร์ตไทม์ร้านเหล้า)
‪(หนี้ ‪คงเหลือ -2 ล้านวอน)
‪(ค่าจ้างขนย้ายพัสดุ)
‪หนี้จ๋า บ๊ายบาย
‪แม่ค่ะ พ่อคะ
‪หนูผ่านสัมภาษณ์งานที่บริษัทใหญ่แล้วค่ะ
‪ขอโทษนะ ฮารี
‪ฮารี ลูกพ่อ
‪(หนังสือพิมพ์ธุรกิจ ‪ธุรกิจค้าไก่ถดถอย)
‪(ย่ำแย่ขั้นสุด)
‪ถ้าทำให้ดี อาจปลดหนี้ได้รวดเดียวจบนะ
‪ลุยไปเลยดีไหม
‪ไม่ได้
‪ต่อให้เงินสำคัญแค่ไหน ‪แต่การไปยุ่งเกี่ยวกับประธานบริษัทมันไม่เข้าท่า
‪ตัดสินใจหรือยังครับ
‪ยังไงก็ไม่ได้หรอกค่ะ ขอโทษด้วย
‪ตอนคุณขอโทษที่หลอกผม
‪คุณพูดว่าถ้าพอช่วยได้ก็จะช่วยนี่ครับ
‪เป็นเพียงลมปากเหรอ
‪- คะ ไม่ใช่นะ ฉันพูดจากใจจริง ‪- งั้นก็ช่วยผมสิครับ
‪ไอ้ที่คุณพอจะมีกำลังช่วยผมได้น่ะ
‪ยังมีอีกหรือไง
‪เอ่อ
‪กินข้าวกินปลาด้วยล่ะ
‪มาแล้วเหรอ ลูก
‪อือ
‪- ยินดีต้อนรับ… ‪- จะบ้าตาย
‪- มาเสิร์ฟแล้วครับ ‪- ชินคึมฮี
‪เบียร์ของคุณลูกค้า
‪หล่อนกล้าดียังไงมาแย่งแฟนลูกสาวฉัน
‪ขอโทษค่ะ ฉันไม่มีอะไรจะแก้ตัว…
‪ไม่ต้องมาพูด
‪หุบปากของหล่อนซะ
‪หน้าด้านหน้าทนเหลือเกินนะ
‪อะไรเนี่ย สัปดาห์ก่อนควังบกโดนทงคัตสึฟาดหน้า
‪พอมาสัปดาห์นี้ ‪คึมฮีโดนตบบ้องหูด้วยน่องไก่งั้นเหรอ
‪มานี่เลย
‪ทำไมทำกับคึมฮีผู้แสนดีได้ลงคอ
‪คิดว่าตระกูลธุรกิจพันล้าน ‪จะอยากได้คึมฮีเป็นสะใภ้เหรอ
‪ก็แค่ลูกสาวร้านไก่ทอดแถวบ้านที่มีแต่ตัว
‪อุ๊ย แม่แหก
‪ลูกสาวร้านไก่ทอดแล้วไง
‪ไม่ได้พูดถึงฮารีสักหน่อย พูดถึงละคร
‪ช่างเถอะ ละครน้ำเน่าแบบนั้น ‪ควรหลุดจากผังไปได้แล้ว
‪ลูกสาวคนจนกับลูกชายมหาเศรษฐี ‪เรื่องราวความรักตรรกะวิบัติน่ะเหรอ
‪ไม่มีเค้าความจริงสักนิด
‪แม่ ไอ้เรื่องราวที่ไม่มีเค้าความจริงน่ะ
‪มันกำลังเกิดขึ้นกับหนู
‪อะไร ใช่อีตาคังแทมูอีกหรือเปล่า
‪ว่าไง มินอู
‪ช่วงนี้เงียบหายไปเลยนะ ทำไมไม่แวะมาล่ะ
‪พอดียุ่งๆ ที่บริษัทน่ะ อือ
‪ทำไมเสียงเป็นงั้น เกิดอะไรขึ้น
‪เครียดเรื่องงานที่บริษัทน่ะสิ
‪ใช่
‪รู้แล้ว ไว้จะแวะไปนะ
‪จ้า
‪อือๆ
‪โธ่เว้ย อีตาคังแทมู
‪มัวแต่ปวดประสาทเพราะนกดึกดำบรรพ์นั่น ‪จนไม่เป็นอันทำอะไรเลย
‪ป้าแม่บ้าน มันจะบาดฉันเนี่ย
‪ปัดติโธ่
‪รวยพันล้านแล้วไม่ใช่คนหรือไง
‪ทำไมเขียนให้ตัวละครดีแต่กรี๊ด ‪ตวาดแว้ดๆ แบบนี้ล่ะ ทำไมกัน
‪กลับมาแล้วครับ
‪อ้าว เดี๋ยวสิ นี่แก…
‪นัดแนะกับแฟนเรียบร้อยหรือยัง
‪อะไรนะครับ
‪นี่ ทำไมทำหน้าอย่างนั้น ‪มีอะไรผิดพลาดหรือไง
‪ไม่มีครับ ได้เจอกันแน่ ไม่ต้องห่วง
‪งั้นเหรอ
‪เฮ้อ อะไรอีก โทรมาทำเพื่อ
‪ฮัลโหลค่ะ
‪คุณอยู่ไหนครับ
‪จะอยู่ไหนได้ล่ะ ดึกป่านนี้ ก็อยู่บ้านสิคะ
‪งั้นลงมาข้างล่างทีครับ ผมอยู่หน้าบ้าน
‪ตอนนี้อยู่หน้าบ้านเหรอคะ
‪เดี๋ยวนะ ทำไม…
‪เดี๋ยวนะ อยู่ๆ คุณบุกมาดึกดื่นแบบนี้ ‪แล้วฉันจะทำยังไงคะ คนกำลังจะนอน
‪แต่ร้านยังเปิดไฟอยู่นะ
‪จริงด้วย
‪- ให้ผมเข้าไปหาไหมครับ ‪- ไม่ค่ะ ไม่ต้อง ฉันไปหาเอง
‪รออยู่เฉยๆ อย่าไปไหนนะคะ ได้ค่ะ
‪อีตาบ้าเอ๊ย มันน่านัก ดื้อไม่มีใครเกิน
‪แป๊บนะ ฉัน ตอนนี้ ฉันควรทำอะไร
‪งั้นเริ่มจาก…
‪มองเห็นเหรอครับ
‪ไหนว่าจะนอนไง แต่งหน้าทำไม
‪ฉันไม่เคยให้ใครเห็นหน้าสดค่ะ
‪กฎเหล็กของผู้หญิงน่ะ
‪ดูจากเสื้อผ้าของคุณ ‪ผมว่ากฎเหล็กนั่นดูจะไม่ค่อยคงเส้นคงวานะครับ
‪ช่างมันค่ะ แล้วคุณมาทำอะไรถึงที่นี่
‪ผมร่างสัญญามา ลองอ่านดูครับ
‪แล้วก็ประวัติของผม ‪จำให้ได้หมดก่อนเจอคุณปู่ล่ะ
‪เดี๋ยว ฉันบอกว่าขอคิดดูก่อนไง ‪ไม่เคยพูดว่าจะทำนะคะ
‪เท่าที่ไปทบทวนมา ‪ผมไม่มีตัวเลือกอื่นนอกจากคุณแล้วครับ
‪ไหนว่าจะใช้หนี้ผมไง
‪- งั้นก็ใช้สิครับ เป็นแฟนกันตามสัญญา ‪- ไม่เอาค่ะ
‪ไปหาผู้หญิงคนอื่นเถอะ
‪โธ่เว้ย
‪คุณชินคึมฮี
‪นี่คุณจะตีเนียนเทผมงั้นเหรอครับ
‪เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ
‪เป็นเพราะฉันมีเหตุผลที่ทำให้ไม่ได้จริงๆ
‪ไม่ใช่อะไรหรอกค่ะ
‪จะให้ฉันหลอกทั้งประธานกรรมการ ‪ทั้งประธานใหญ่ได้ยังไง
‪เหตุผลอะไรครับ ไหนว่ามาซิ
‪โอ๊ย คือว่ามัน
‪- อันดับแรกนะ ‪- ทำอะไรครับ
‪ไว้คุยกันพรุ่งนี้ค่ะ
‪คำบรรยายโดย: จุฑาทิพ แวงสูงเนิน