‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตอน 3)
‪ขอโทษค่ะ
‪- ลูกชาย มาทำอะไรตรงนี้ ‪- พ่อ
‪"พ่อ" เหรอ
‪- มาทำธุระให้แม่ ‪- จริงเหรอ เข้าบ้านเถอะ
‪โอ๊ย หนาวแท้ หนาวจนจะแข็ง
‪ไปแล้ว
‪คุณคังแทมู รีบลุกสิคะ คุณ…
‪ปัดโธ่ เจริญล่ะ คุณคังแทมู
‪คุณคังแทมู คุณ…
‪คุณคังแทมูคะ
‪สัญญาฉบับข้างต้นระหว่าง "ก" และ "ข" ‪มีวัตถุประสงค์
‪เพื่อกำหนดเงื่อนไขจำเป็น ‪สำหรับการคบหาดูใจแบบจำลอง
‪และการไปพบปู่ของ "ก" ตามที่ร้องขอ
‪ค่าปรับกรณีที่ละเมิดสัญญา
‪คิดเป็นจำนวนร้อยเท่าของราคางานตามสัญญา ‪ร้อยเท่าเหรอคะ
‪แบบนี้ แบบนี้มันมากไปนะคะ
‪ผมเวียนหัวจนยกเลิกตารางทั้งหมด
‪ค่าเสียหายที่พลาดสัญญาสำคัญไป ‪รู้ไหมครับว่าเท่าไร
‪แต่ยังไงแบบนี้ก็ไม่ถูกนะคะ
‪สมมติว่าลูกค้าสั่งไก่ทอดจากร้านคุณชินคึมฮี ‪แต่ร้านดันไปส่งไม่ได้
‪- ชื่อเสียงของร้านจะเป็นยังไงครับ ‪- คือว่า…
‪ไว้แก้ตัวครั้งหน้า…
‪ในวงการธุรกิจไม่มีคำว่า "ครั้งหน้า"
‪คุณเสียความน่าเชื่อถือครั้งสำคัญไป ‪ชดใช้ด้วยเงินได้เหรอครับ
‪แต่มันก็ไม่ถูกอยู่ดีนะคะ
‪รับข้อเสนอผมเถอะครับ
‪แล้วผมจะไม่เรียกร้องค่าเสียหายใดๆ
‪และจะจ่ายค่าจ้างพาร์ตไทม์ตามที่สัญญาด้วย
‪หัวหน้าชา ต่อสายไปหาฝ่ายกฎหมาย ‪สั่งให้ดำเนินการฟ้องทันที
‪อย่านะคะ ฉันทำแล้ว ค่ะ ทำก็ได้
‪คุณนี่ใจร้อนจังนะ
‪ผมสรุปสิ่งที่คุณชินคึมฮีควรทราบ
‪สำหรับสัญญาฉบับนี้ให้แล้วครับ
‪จำข้อมูลที่ขึ้นจออยู่ก็พอครับ
‪"เกิดปี 1993 กรุ๊ปเลือดบี"
‪"เรียนโรงเรียนเอกชนชั้นนำฮยอนอิล ‪ตั้งแต่ประถมจนจบมัธยมปลาย"
‪"หลังเรียนจบก่อน ‪ก็เข้าเรียนที่ฮาร์วาร์ด ตอนอายุ 18"
‪อายุ 18 เหรอ
‪(เกิดปี 1993 กรุ๊ปเลือดบี)
‪"พอจบเกียรตินิยมอันดับหนึ่งจากฮาร์วาร์ด…"
‪"โทมัส…"
‪อ่านว่าอะไรคะ
‪รางวัลโทมัสฮูปส์สำหรับบทความวิจัยดีเด่น
‪- คะ ‪- อะไรทำนองนั้นครับ
‪อ๋อ ค่ะ
‪ว้าว สมัยมหาวิทยาลัย ‪เป็นนักกรีฑาประเภทลู่และลาน…
‪วิชาการก็เก่ง กีฬาก็เป็นเลิศ สุดยอดไปเลยค่ะ
‪จุดด้อยเดียวของผม ‪คือการที่ไม่มีอะไรที่ผมทำไม่ได้
‪โปรเจกต์ในบริษัทก็ประสบความสำเร็จหมดครับ
‪(ข้อตกลงสัญญาการร่วมมือพัฒนา ‪เทคโนโลยีการแช่แข็ง)
‪ค่ะ
‪นั่นอะไรคะ
‪"ระหว่างไปเรียนเมืองนอก ‪พบรักตอนอยู่นิวยอร์ก"
‪- นิวยอร์กเหรอคะ ‪- ครับ
‪เพราะท่านประธานกรรมการอยู่ที่นิวยอร์ก ‪เมื่อสองปีก่อน
‪การปูเรื่องนี้ ดูเป็นการพบกันที่ธรรมชาติสุด
‪แต่ทำไมฉันไปเรียนต่อนิวยอร์กล่ะ
‪อ๋อ เราจึงสรุปภูมิหลัง ‪กับคาแรกเตอร์ของคุณชินคึมฮีไว้สั้นๆ ครับ
‪(พ่อ: ทนายความทั่วไป ‪แม่: แพทย์เวชศาสตร์ครอบครัวทั่วไป)
‪(ฮามิน: นักเรียนแพทย์ทั่วไป)
‪ทั่วไปเหรอ
‪หมายถึงเป็นครอบครัวธรรมดาทั่วไปเหรอคะ
‪เราสร้างคาแรกเตอร์ที่ท่านประธานใหญ่เห็นแล้ว ‪จะยอมรับในระดับหนึ่งเท่านั้นครับ
‪ถ้ารู้ว่าเป็นลูกสาวร้านไก่ทอดแถวบ้าน ‪ท่านคงลมจับสินะ
‪เอาเป็นว่า นัดกับท่านประธานคือวันอาทิตย์หน้า
‪รบกวนท่องจำภูมิหลังที่เราสรุปมาให้ ‪จนขึ้นใจด้วยนะครับ
‪ได้ค่ะ
‪ผมจะไม่รับฟังข้อผิดพลาดใดๆ ‪เข้าใจหรือเปล่าครับ
‪เอสวีเอ…
‪โอ้โฮ จบมหาลัยเลิศๆ ซะด้วย ชินคึมฮี
‪ดูอะไรแบบนี้ทำไม
‪อย่ายุ่งน่า
‪ไม่มีมือไม่มีเท้าหรือไง
‪บอกว่าอย่ายุ่ง…
‪จนแล้วก็รู้จักเจียมซะบ้าง สำเหนียกตัวเอง
‪ขอบข่ายงาน…
‪จบประถม ม.ต้น ม.ปลายจากโรงเรียนฮยอนอิล ‪แล้วเข้าเรียนที่ฮาร์วาร์ด…
‪(รายชื่อ 20 อันดับผู้นำระดับโลกแห่งยุค ‪โดยนิตยสารไทม์ส)
‪ชินคึมฮี แฟนเธอนี่ตัวท็อปจริงๆ
‪- คึมฮี ชินคึมฮี ‪- คะ
‪อ้าว พ่อ
‪เดี๋ยวนะ แกเพ้อฝัน…
‪อินกับคาแรกเตอร์ ‪ไม่เป็นรองใครนะคะเนี่ย คุณชินคึมฮี
‪นี่ ขนาดนี้เชียว มันคุ้มไหมเนี่ย
‪แล้วจะให้ทำยังไง
‪ถ้าไม่อยากจ่ายค่าปรับสัญญาร้อยเท่า ‪ก็ต้องตั้งใจสิ
‪ร้อยเท่าเหรอ
‪ร้อยเท่าบ้าอะไรกัน
‪โธ่ๆ ชินฮารีของเราปอดแหก ‪เพราะคำโกหกไร้สาระใช่ไหมจ๊ะ
‪ฝ่ายนั้นจะดำเนินคดีอยู่รอมร่อ
‪ถ้าฉันเดินดุ่ยๆ ไปให้ปากคำ
‪อีตาประธานจะรู้ว่าฉันเป็นลูกจ้างที่บริษัท
‪แล้วจะรอดไหมล่ะ ฉันก็จะโดนไล่ออก…
‪ทำได้ดีที่สุดแค่นี้ล่ะ
‪ถ้าอย่างนั้นศึกษาเรื่องแฟนตัวปลอม ‪ไปถึงไหนแล้วล่ะ
‪นี่ ยิ่งรู้ลึกเท่าไรยิ่งดูเป็นมิจฉาชีพ
‪ไม่ใช่แค่คาบช้อนเพชรช้อนทองมาเกิดนะ ‪หัวสมองก็ดี
‪กีฬายังเป็นเลิศอีก หน้าตาก็ลูกรักพระเจ้า
‪แต่ว่าพ่อแม่เสียเพราะอุบัติเหตุ ‪ตั้งแต่สมัยเจ้าตัวยังเด็ก
‪นี่ ฉันเคยได้ยินเรื่องนั้น
‪เพราะงั้นที่บริษัทในเครือ ‪ถึงไม่มีญาติสักคนไง
‪- จริงเหรอ ทำไมล่ะ ‪- อย่าให้เล่าเลย
‪ฉันได้ยินข่าวลือว่ามีคนจัดฉากอยู่เบื้องหลัง ‪อุบัติเหตุของพ่อแม่ประธานคังแทมู
‪ถามจริง
‪หมายถึง ฉันก็ไม่มีทางรู้หรอก ‪ว่าเป็นความจริงหรือเปล่า
‪แต่ประธานใหญ่คังไล่ญาติตัวเองออกจนเกลี้ยง ‪เพื่อปกป้องหลานชาย
‪เลิศ ใช่แล้ว
‪โอ๊ย อะไรอีกเนี่ย
‪- ฮัลโหลค่ะ ‪- อยู่ไหนครับ
‪ดึกป่านนี้จะอยู่ไหนล่ะคะ ก็บ้านน่ะสิ
‪มีธุระอะไรคะ
‪เรื่องส่วนตัวของคนสองคน ‪ผมว่าควรคุยในที่ส่วนตัวนะครับ
‪อ๋อ ค่ะ
‪จำได้หมดไหมครับ ที่หัวหน้าชาให้ข้อมูลไป
‪ค่ะ
‪จบประถม ม.ต้น ม.ปลายจากโรงเรียนฮยอนอิล ‪เข้าเรียนฮาร์วาร์ดปี 2010
‪หลานชายของผมเก่งที่สุด
‪พอเรียนจบก็เข้าทำงานที่จีโอฟู้ด
‪พอซีรีส์อูรีโก หัวน้ำซุปกระดูกขายดี ‪คุณก็เลื่อนขั้นปรู๊ดปร๊าดและบินไปสาขานิวยอร์ก
‪ได้ประกาศนียบัตรวิชาชีพ ‪อาหารเกาหลี จีน และตะวันตก งานอดิเรก…
‪พอได้แล้ว
‪ทำอะไรของคุณครับ
‪อ๋อ ฉันได้ยินว่าท่านประธานใหญ่ ‪เป็นคนละเอียดยิบ
‪ฉันเลยท่องจำประวัติทั้งหมด ‪เพื่อไม่ให้มีช่องโหว่น่ะค่ะ
‪คิดว่าท่านจะให้คุณท่องให้ฟังเหรอ
‪แต่ผมนับถือที่คุณไปท่องมานะครับ คุณชินคึมฮี
‪เพราะการท่องจำตามตำราไม่เคยทรยศใครนี่คะ
‪ถามมาได้เลยค่ะ ฉันตอบได้หมด
‪จริงเหรอครับ
‪งั้นถ้าคุณปู่ขอนัดเจอคุณ ‪ถัดไปอีกสองเสาร์ล่ะ
‪คุณชินคึมฮีควรตอบว่ายังไงถึงจะถูกครับ
‪ไม่ทราบสิคะ ผู้ใหญ่นัดพบทั้งที ‪ก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้ปฏิเสธ
‪- แค่ตอบรับก็ได้ใช่ไหมคะ ‪- ผิด
‪- การปฏิเสธคือคำตอบที่ถูกครับ ‪- ทำไมล่ะ
‪เพราะวันนี้คือวันครบรอบหนึ่งปีของเรา
‪โดยปกติ ในวันครบรอบ
‪คู่รักจะอยู่ด้วยกันไม่ใช่เหรอครับ
‪- คุณไปศึกษามาดีแล้วแน่เหรอ ‪- ฉันสับสนเพราะคุณถามดักทางไงคะ
‪เพราะงั้นการท่องจำเป็นนกแก้ว ‪จึงไม่เวิร์กเสมอไป
‪งั้นฉันขอถามกลับบ้างค่ะ
‪ตอนเราเจอกันครั้งแรก ‪ฉันใส่ชุดอะไรไปเอ่ย
‪- คุณนอกบท ผมจะรู้ได้ยังไง ‪- ผิด
‪คุณควรจำให้ได้สิคะ ‪เพราะการเจอกันครั้งแรกของเราคือตำนาน
‪วันแรกที่เราเจอกัน ฝนกำลังตกทั่วฟ้านิวยอร์กค่ะ
‪แจ้งเพื่อทราบนะคะ ฉันไปเสิร์ช ‪พยากรณ์อากาศนิวยอร์กวันนั้นมาจริงๆ
‪เพลงที่คุณบรรเลงไพเราะเหมือนที่ผมเคยฟัง ‪ที่ลินคอล์นเซนเตอร์ ขอบคุณครับ
‪ขอโทษด้วยค่ะ
‪ไม่เป็นไรครับ คุณโอเคนะ
‪ค่ะ
‪เอ่อ ชุดของคุณดูแพงนะคะ
‪อย่าบอกนะว่าจะให้ฉันจ่ายค่าซักแห้ง
‪เป็นคนเกาหลีเหรอครับ
‪ใช่ค่ะ
‪คุณก็ด้วยเหรอ
‪ปิ๊งกันแรกพบแบบนั้นน่ะเหรอ
‪พล็อตมันอ่อนไปครับ
‪ทำไมล่ะคะ ‪ถ้าเสริมรายละเอียดของสภาพอากาศด้วย
‪คุณปู่ก็น่าจะเผลอเออออจนหลงกลนะคะ
‪ผมเกลียดวันที่ฝนตก
‪มาเปลี่ยนวันดีกว่าครับ
‪จริงๆ นะคะ ไม่ต้องมาส่งหรอก
‪ดึกแล้ว ติดรถผมไปเถอะ
‪นั่นสิครับ ดึกขนาดนี้ ‪จะปล่อยผู้หญิงกลับบ้านคนเดียวได้ยังไง
‪ค่ะ
‪ขอบคุณนะคะ
‪คงใกล้จะถึงแล้วนะคะ
‪ว่าไงนะครับ ยังต้องไปต่ออีกนิดนะ
‪ไม่ใช่อย่างนั้นสินะ
‪โอ๊ย ปวด
‪งั้นเจอกันสุดสัปดาห์นี้นะคะ
‪คุณชินคึมฮีน่ะครับ ‪ผมว่าเธอน่ารักแบบแปลกๆ ดีนะ
‪สติหลุดแถมเป็นคนเจ้าอารมณ์ ‪เรียกว่าน่ารักเหรอ
‪ยิ้มอะไรครับ
‪เปล่าสักหน่อย
‪สัปดาห์หน้าไปดูตัวนะ
‪พ่อแกล้งทำเป็นไม่รู้หรือว่าไม่รู้จริงๆ คะ
‪ไม่เคยได้ยินวีรกรรมทุกรอบที่หนูไปดูตัวเหรอ
‪ได้ยินสิ
‪แต่ก็ยังจะให้หนูไปดูตัวน่ะเหรอ
‪เพราะงั้นคราวนี้ ฉันถึงไปเฟ้นหา ‪จากเมืองนอกแทนที่ในประเทศไง
‪พ่อคะ
‪พ่ออยากเห็นหนูโดนนินทาว่าเพี้ยน ‪จากในประเทศไล่ไปยันต่างประเทศเหรอ
‪หนูไม่อยากไปดูตัวค่ะ
‪แกใช้ชีวิตตามอำเภอใจอย่างเดียวไม่ได้
‪เป็นทายาทก็ทำตัวให้สมเป็นทายาท ‪แกมีหน้าที่รับผิดชอบ…
‪พ่ออยากให้หนูแต่งงาน ‪แบบคลุมถุงชนอย่างพ่อเหรอคะ
‪สุดท้ายก็ไปกันไม่รอดและหย่ากันนะคะ
‪ทำไมพ่ออยากให้หนูเดินทางนั้นล่ะ
‪เรา…
‪- เป็นเพราะแม่แกประหลาดคนไง ‪- หนูก็ประหลาดเหมือนแม่นี่แหละค่ะ
‪หนูจะไม่แต่งงานโดยไม่ได้รักกันค่ะ
‪เพราะงั้นพ่ออย่ามาวุ่นวายกับชีวิตหนู
‪อวดดี…
‪ถ้าจะใช้ชีวิตตามอำเภอใจแบบนั้น ‪แกก็ย้ายออกไปซะ
‪ได้ค่ะ หนูไปแน่
‪หนูรู้ว่าพ่อขึ้นชื่อลือชา ‪เรื่องไม่กลืนน้ำลายตัวเอง
‪เพราะงั้นหนูจะทำตามที่สั่งค่ะ
‪นี่ ยองซอ แก…
‪อย่าเพิ่งไป
‪เดี๋ยวก่อนสิๆ
‪ฉันจะไม่ห้ามแกเรื่องย้ายออกไปอยู่เองหรอกนะ
‪- แต่… ‪- แต่อะไรคะ
‪- ทิ้งบัตรเครดิตของพ่อไว้ที่นี่ ‪- คะ
‪การย้ายไปอยู่คนเดียว ‪แกไม่รู้เหรอว่าหมายความว่าไง
‪การยืนด้วยลำแข้ง ด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง ‪ถึงจะเรียกว่าย้ายไปอยู่คนเดียว
‪ทีนี้ก็กินข้าวคนเดียวแล้วนะ พ่อจะทำยังไง
‪ยึดบัตรเครดิตกันเหรอ ขี้โกงชะมัด
‪ในเวลาเพียงสามปี เกี๊ยวของเรา ‪สามารถครองส่วนแบ่งทางการตลาดในประเทศ
‪ได้เป็นอันดับหนึ่งครับ
‪ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยยอดขาย ‪สี่แสนล้านวอนจากฝั่งสหรัฐฯ
‪เป้าหมายที่ยอดขายทั่วโลกจะทะลุ ‪หนึ่งล้านล้านวอนก็อยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้วครับ
‪เอาล่ะ ปรบมือครับ ทุกคน
‪พอก่อนครับ
‪ส่วนแบ่งทางการตลาดต่างประเทศ ‪ยังสู้จีนไม่ได้เลยครับ
‪มันใช่เวลามาปรบมือเหรอ
‪ขอโทษครับ
‪คุณได้มาตรการรับมือหรือยังครับ
‪อะไรนะครับ มาตรการรับมือเหรอ
‪เอ่อ คือว่าเรื่องนั้น…
‪เพราะฉะนั้น มาตรการรับมือ…
‪ถ้าจะอ่านข้อมูลที่ลูกน้องเขียนมาให้ ‪เป็นนกแก้วนกขุนทองละก็
‪ต่อไปนี้ไม่ต้องเข้ามาประชุมนะครับ
‪เอาล่ะ ไปหัวข้อต่อไปกันครับ
‪"โครงการความร่วมมือกับเชฟ" ‪ที่ฝ่ายพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหารผลักดันใหม่
‪ทีมพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหารที่สาม…
‪จะอยู่ภายใต้การคุมงานของเชฟจางมิเชลครับ
‪- มิเชลเหรอ ‪- เชฟจางมิเชล
‪- คนที่ดังๆ น่ะเหรอ ‪- น่าจะใช่ครับ
‪ทีมที่หนึ่งดำเนินการถึงไหนแล้วครับ
‪คือว่า
‪เราพัฒนาสูตรสไตล์อิตาเลียนโฮมเมด ‪กับเชฟพัคชอนอยู่น่ะค่ะ
‪(เชฟพัคชอนฉาวเพราะวีรกรรมบุลลี่สมัยเรียน ‪ยุติกิจกรรมทั้งหมด)
‪เชฟที่ดังเพราะรักธรรมชาติ ‪เป็นพวกบุลลี่เนี่ยนะ
‪ฉันได้กลิ่นตุๆ ตั้งแต่เชฟ
‪ใช้กำปั้นทุบกระเทียมแทนมีดแล้วค่ะ
‪แล้วเมนูที่แนะนำไปล่ะคะ จะทำยังไง
‪ก็ต้องปัดตกไปน่ะสิ
‪- อ้าว เป็นไงบ้าง ‪- จะยังไงซะอีกล่ะ
‪ก็โดนด่ายับ ‪เพราะไม่เช็กชีวิตส่วนตัวของเชฟน่ะสิ
‪ฉันประกาศไปว่าเราจะหาเชฟคนใหม่มาแทน
‪- ที่จริง ฉันหาๆ ไว้แล้วสองสามคนค่ะ ‪- อือ
‪คนนี้กำลังฮอตด้านซีฟู้ด
‪(เชฟฮาแจวอน)
‪(เชฟอีจงแจ)
‪ส่วนคนนี้ได้รับความนิยมสูง ‪เพราะออกรายการทีวีบ่อยค่ะ
‪แต่ว่าในแวดวงคงลือกันให้แซ่ด
‪ว่าเรากำลังหาคนมาแทนเชฟพัคชอนน่ะสิ ‪จะเป็นไรไหม
‪เออ นักวิจัยอาวุโสชิน
‪เชฟอีมินอูที่แนะนำคราวก่อนไง ดีไหม
‪- มินอูเหรอคะ ‪- ใช่
‪หน้ายังไม่ช้ำ อาหารรสชาติอร่อย ‪พอไหวหรือเปล่า
‪ไหวสิคะ ไม่งั้นฉันไม่แนะนำหรอก
‪ประวัติใสสะอาดหรือเปล่า
‪หน้าตาดูเจ้าชู้พ่อปลาไหล เสียวๆ อยู่ ‪ไม่ใช่ออกลายหลังจ้างไปแล้วนะ
‪แซะคนไม่รู้อีโหน่อีเหน่ทำไม ‪ยิ่งไม่มีตัวเลือกอยู่
‪ไม่ได้แซะสักหน่อย
‪เชฟนั่นคงตกสาวๆ ได้เยอะล่ะ
‪ไม่เห็นเหรอว่าครั้งก่อนเชฟเทคุณฮเยจี
‪จริงด้วยค่ะ
‪ดูจากที่เชฟตั้งกำแพงใส่ฉัน ‪ฉันว่าไม่น่าจะมีปัญหานะคะ
‪ยิ่งไปกว่านั้น เชฟยังรูปหล่อ ‪ทำอาหารก็อร่อยด้วย
‪ที่หนึ่งลอยมาหาทีมของเราเห็นๆ ค่ะ
‪ก็ใช่ไง
‪นักวิจัยอาวุโสชิน ไปเตรียมการให้พร้อมนะ ‪พรุ่งนี้จะได้ส่งจดหมายแนะนำ
‪- ได้เลยค่ะ ‪- จ้ะ
‪ฉันถูกชะตาว่าที่ลูกสะใภ้ของเรา ‪ตั้งแต่ชื่อเสียงเรียงนามแล้ว
‪ชินคึมฮี
‪ชื่อเหมือนนางเอกละครเรื่องโปรดของฉันเป๊ะ
‪ไหนว่ามาสิครับ
‪ในที่สุดควังบกกับคึมฮีก็ลงเอยกันสักที
‪(สู้สุดใจ ยัยคึมฮี)
‪ละครบ้าอะไร แค่พระเอกนางเอก ‪จูบกันครั้งเดียวก็ลงเอยกันแล้ว
‪ห่วยแตกซะไม่มี
‪อย่าดูอะไรแบบนี้เลยครับ
‪เฮ้ย ไอ้เด็กนี่
‪ห่วยแตกอะไรกัน ‪ละครเรื่องนี้เรตติ้งทะลุ 27 เปอร์เซ็นต์นะเว้ย
‪มาลองตั้งใจดูก่อนไหม
‪นี่
‪- เน้นที่การแต่งจานนะ ‪- ได้
‪- ว้าว อร่อยจริงๆ ‪- นี่
‪ผีอดอยากเข้าสิงหรือไง ค่อยๆ กินสิ
‪ฉันไม่ได้กินข้าวทั้งวัน ‪ช่วงมื้อเที่ยงมัวแต่หาที่อยู่
‪อนาถแท้ แล้วย้ายออกจากบ้านทำไม
‪มีเงินหาบ้านใหม่เหรอ
‪ทุกคนคงนึกว่าฉันอยู่มาได้ ‪เพราะบารมีของพ่อสินะ
‪ฉันก็ออมเงินเดือนไว้ย่ะ เท่านี้แน่ะ
‪เฮ้อ คงเหลือกินเหลือเก็บเยอะล่ะมั้ง
‪มินอู ราวีโอลีกิมจิขาวล่ะ
‪ฉันเรียกจานนั้นว่าราวีโอลี
‪มีวัตถุดิบอะไร ฉันก็แค่ใส่ไปตามใจชอบน่ะ ‪ไม่อยู่ในเมนูหรอก
‪ไม่นะ ฉันว่าเหมาะจะเป็นผลิตภัณฑ์
‪ราวีโอลีสไตล์เกาหลีไง
‪- แปลกใหม่ดีออก ‪- ไม่รู้สิ จะไหวเหรอ
‪นายไม่เชื่อต่อมรับรสของฉันเหรอ
‪ฉันชอบอาหารฝีมือนายโดยไร้เหตุผลหรือไง ‪รีบไปทำมาเร็ว
‪ก็ได้
‪"ฉันชอบอาหารของนายไง"
‪"แล้วก็ชอบนายด้วย"
‪วันนี้ยองซอของเราคงไม่อยาก ‪ไปนอนค้างที่บ้านของฉันสินะ
‪"วันนี้ฉันจะนอนข้างถนนค่ะ"
‪- ขออภัยอย่างยิ่งค่ะ ‪- ใช่ไหมล่ะ
‪ไปกินซะ
‪เงินวางมัดจำบ้าอะไร ทำไมแพงเบอร์นี้
‪ดูแล้วขนาดของห้อง ‪ยังไม่ได้ครึ่งของห้องนอนฉันเลยนะ
‪ไหนว่าเงินเดือนมีเท่าไรก็เก็บไง ‪จนไม่ได้ใช้สักวอน
‪แกล้งพูดสินะ
‪นี่ ไม่ได้จ่ายแค่ค่าบ้านนะ ‪ย้ายบ้านใหม่ก็ต้องซื้อเฟอร์นิเจอร์
‪ค่ากินค่าอยู่ก็คงไม่น้อยแน่ๆ
‪อ๋อ จริงด้วย
‪เพราะฉะนั้นแล้ว ฉันย้ายมาอยู่กับเธอดีไหม
‪ในห้องนี้น่ะ
‪ก็แค่คิดเล่นๆ ย่ะ เดี๋ยวจะหาเช่าห้องอยู่เอง
‪ใจดำชะมัด ยัยนี่
‪(จดหมายแนะนำ ‪เชฟอีมินอู)
‪โอ๊ย หนวกหู
‪ปิดเสียงนาฬิกาปลุกหน่อย
‪"ปิดเสียงนาฬิกาปลุกหน่อย" เหรอ ‪ลุกได้แล้ว เดี๋ยวไปทำงานสาย
‪ฮารี ยัยฮารี
‪อ้าว นอนสภาพนี้เนี่ยนะ ปวดคอกันพอดี
‪ฮารีตื่นได้แล้ว ตื่นสิ ฮารี ‪แม่บอกให้ตื่น ไปทำงาน
‪กี่โมงแล้ว
‪กี่โมงดีล่ะ
‪แม่เจ้า ซวยแล้ว
‪ฉันยังเขียนไม่เสร็จเลย ทำไงดี
‪ลุกซะ ไปกินข้าวก่อน
‪ข้าวเหรอคะ
‪จริงด้วย กินข้าวก่อนไปทำงาน
‪เผลอหลับตั้งแต่กี่โมงเนี่ย ‪เดี๋ยวนะ จดหมายแนะนำ…
‪เฮ้อ แป๊บนะ เขียนถึงโซเชียลมีเดียแล้ว
‪- หัวหน้าฝ่ายยอ ‪- ว่าไง
‪ประวัติส่วนตัวของเชฟอีมินอู ‪ที่หัวหน้าขอเมื่อวาน
‪กับข้อเสนอโครงการอาหารที่จะคอลแลบ ‪ฉันทำเสร็จแล้วค่ะ
‪อุ๊ย เอกสารหนาเป็นปึก ‪ทำวันเดียวเสร็จจริงๆ เหรอ
‪ฉันมีไอเดียตั้งแต่แนะนำคราวก่อนแล้ว
‪ก็เลยทำแป๊บเดียวค่ะ
‪ราวีโอลีกิมจิขาวเหรอ
‪ใช่ค่ะ ถ้าเทียบกับประเทศเรา ‪ราวีโอลีมีความคล้ายเกี๊ยว
‪ฉันจึงอยากลองใช้กิมจิขาวมาทำเป็นไส้ ‪เพื่อให้ถูกปากคนเกาหลีน่ะค่ะ
‪จริง ถ้าเป็นเกี๊ยวละก็ ‪เราจะผลิตได้ในปริมาณมาก
‪อันนี้อะไร
‪อ๋อ ประธานคังแทมูหรือผู้บริหารคนอื่นๆ
‪ไม่น่าจะรู้จักมินอูหรืออาหารฝีมือมินอู
‪ฉันก็เลยลองรวบรวมแฮชแท็กรีวิว ‪อาหารของมินอูจากโซเชียลน่ะค่ะ
‪(ราวีโอลีเด็ดสุดอะไรสุด)
‪(อร่อยอยู่นะ เชฟหล่อบอกต่อด้วย)
‪ว่าแต่ดังในหมู่สาวๆ นะเนี่ย
‪ค่ะ ฉันว่าส่วนนี้น่าจะได้เปรียบ
‪เวลาที่เราทำการตลาดกับกลุ่มลูกค้า ‪ช่วงวัย 20 กับ 30 ปี
‪แต่ว่า ราวีโอลีกิมจิขาวเหรอ
‪เสี่ยงดวงไปหน่อยไหม
‪ฉันคิดในส่วนนั้นล่วงหน้าแล้ว
‪เราเปลี่ยนไส้ก็ได้นี่คะ
‪ยกตัวอย่างเช่นเกี๊ยวไส้เนื้อ เกี๊ยวไส้กิมจิน่ะค่ะ
‪วัตถุดิบหลักคือชีสริคอตต้าก็จริง
‪แต่มีเวอร์ชันอิตาเลียน ‪ที่ใช้ไส้กรอกอิตาเลียนด้วยนะคะ
‪ทำไม่ได้หรอกค่ะ ฉันจะนำเสนอ ‪ต่อหน้าท่านประธานกรรมการได้ยังไง
‪ทำไมไม่ได้ล่ะ
‪แค่นำเสนอแบบที่บรรยายให้ฉันฟังเมื่อกี้ไง
‪ฉันว่าหัวหน้าฝ่ายยอนำเสนอเองจะดีกว่า
‪ฉันไม่เคยชิมราวีโอลีของเชฟอีมินอู
‪ที่ยิ่งกว่านั้นคือฉันไม่มั่นใจพอ ‪ที่จะอธิบายได้ลื่นไหลเหมือนนักวิจัยอาวุโสชิน
‪- มาเถอะ ‪- อย่าเพิ่งค่ะ ขอร้อง
‪ก็จริงนะ นักวิจัยอาวุโสชิน
‪เมื่อวานกรรมการผู้จัดการโก ‪ท่องข้อมูลที่ลูกน้องเขียนให้
‪แล้วพูดผิดต่อหน้าประธานคังแทมู ‪โดนด่าจนแทบจะเอาปี๊บคลุมหัว
‪ถ้างั้นรองหัวหน้าฝ่ายกเยนำเสนอเองสิคะ
‪รองหัวหน้าฝ่ายกเยตื่นเวที ไม่รู้เหรอ
‪นักวิจัยอาวุโสชินนั่นแหละ
‪- เดี๋ยว ‪- ตอนนี้ผมก็สั่นพั่บๆ นะ
‪มีโอกาสทำผลงานให้เข้าตาท่านประธานแท้ๆ ‪ปล่อยให้หลุดมือได้ยังไง
‪เพราะฉันเด่นจนเข้าตาท่านประธานไม่ได้ไงคะ
‪จริงๆ เลยเชียว นักวิจัยอาวุโสชิน ‪อย่าให้ฉันขายขำต่อหน้าประชาชีเลยนะ ไปเถอะ
‪นะๆ ไปเร็ว
‪ไปเถอะ อือ โชคดีมีชัย
‪เดี๋ยวค่ะ
‪(โครงการความร่วมมือกับเชฟ ‪แนะนำเชฟ)
‪ทีมพัฒนาหนึ่ง
‪รายชื่อเชฟพร้อมใช่ไหมครับ
‪เอ่อ คือว่า
‪ทีมของเราเลือกนักวิจัยอาวุโสชิน ‪ให้เป็นผู้นำเสนอโครงการน่ะค่ะ
‪ทำไมครับ มีปัญหาเหรอ
‪เอ่อ คืออย่างนี้
‪ขออภัยที่มาช้านะคะ
‪สวัสดีค่ะ ฉันชื่อชินฮารี ‪อยู่ฝ่ายพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหาร ทีมที่หนึ่ง
‪เชฟที่เราแนะนำ
‪คุณจะนำเสนอแบบนั้นเหรอ
‪- คะ ‪- ถอดหน้ากากออกสิครับ ผมไม่ค่อยได้ยิน
‪หน้ากาก…
‪โธ่เว้ย จะบ้าตาย
‪เผอิญว่าฉันเป็นหวัดน่ะค่ะ
‪งั้นก็ใส่ไว้ครับ
‪ค่ะ
‪เชฟที่ทีมของเราแนะนำคือเชฟอีมินอู ‪จากภัตตาคารเอ็มคิตเช่นค่ะ
‪เมนูคือราวีโอลีกิมจิขาว
‪เหตุผลที่เราแนะนำเชฟคนนี้ ‪เป็นเพราะการปรุงอาหารหลายแขนง…
‪เห็นไหม ที่นี่ตั้งอยู่ย่านสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน ‪ใจกลางกรุงโซล
‪ทำเลทองจะตายค่ะ
‪แปลว่าเครื่องใช้ในบ้านพวกนี้ ‪รวมอยู่ในตัวเลือกทั้งหมดใช่ไหมคะ
‪แหม ก็ต้องรวมเบ็ดเสร็จสิคะ
‪มีห้องด้วย
‪โอ้โฮ ใหญ่ดีแฮะ
‪จากประสบการณ์นายหน้ากว่า 20 ปี
‪ฉันเพิ่งเคยเจอลูกค้าที่ง่ายๆ สบายๆ ‪เหมือนคุณครั้งแรกค่ะ
‪ฉันเป็นคนแบบนั้นน่ะค่ะ
‪งั้นรีบลงไปเซ็นสัญญาก่อนนะคะ
‪ได้ค่ะ
‪มาแล้วค่ะ ลิฟต์มาแล้ว
‪มัวแต่สั่งพิมพ์เอกสารวิเคราะห์ส่วนประกอบ ‪มาซะดึกเลยเรา
‪ต้องรีบคาบข่าวไปบอกมินอูซะแล้ว
‪อะไรเนี่ย นึกว่าร้านปิดแล้ว
‪ลูกค้ายังไม่หมดเหรอ
‪โอ๊ย จริงๆ เลย
‪อุ๊ย ใจหายวาบหมด ทำแบบนี้ได้ยังไง ‪ทำหกไปทั่วแล้วเนี่ย
‪ฮารี
‪ไม่เจอกันนานนะ ฮารี
‪ใช่ๆ ดีใจที่ได้เจอนะ ยูรา
‪มาเพราะเรื่องงานใช่ไหมล่ะ
‪อ๋อ ให้ฉันออกไปก่อนไหม
‪เฮ้ย ไม่ๆ ไม่ต้อง
‪ไม่ ไว้ค่อยคุยทีหลังได้ ไม่เป็นไร
‪- ไปนะ ‪- เดี๋ยว…
‪ขอโทษนะ ตกใจใช่ไหม ‪ฉันกะจะบอกเธอก่อนหน้านี้แล้ว…
‪ในสายตาของนายมีแต่ยูรานี่นา
‪แต่ฉันก็ยังอยากอยู่ข้างๆ นาย ‪ในฐานะเพื่อนก็ยังดี
‪เพราะสักวัน นายอาจจะเหลียวมองฉันบ้างล่ะมั้ง
‪นายอาจจะสังเกตเห็นฉัน
‪ที่ชอบนายสักที
‪ยูราขอเลิกกับฉัน
‪ฉันคิดแบบนั้น
‪รถเมล์ของฉัน
‪อุ๊ย ขอโทษครับ
‪(นกดึกดำบรรพ์)
‪ฮัลโหล คุณชินคึมฮี
‪คุณชินคึมฮี
‪คุณชินคึมฮีครับ
‪ทำไงดี
‪พี่ นี่ค่ะ
‪(นกดึกดำบรรพ์)
‪ขอบใจนะจ๊ะ
‪โธ่ พี่คงเจ็บแย่เลย ระวังๆ นะคะ
‪เจ็บจังค่ะ
‪นึกว่าจะไม่เจ็บซะอีก
‪มันเจ็บค่ะ
‪เจ็บไม่ไหวแล้วค่ะ
‪ชิ เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย
‪เก้าสิบเก้า
‪หนึ่งร้อย
‪ทีนี้คงดูไม่ออกว่าร้องไห้มาใช่ไหม
‪เอาล่ะ
‪วิกผม
‪เออ เครื่องสำอาง
‪(เมโลแมนซ์ ‪วันแห่งการร่างความทรงจำ)
‪(สุขสันต์วันเกิดนะ ชินฮารี ‪จากอีมินอู)
‪คอนเสิร์ตจัดวันนี้นี่นา
‪ตกใจอะไรเบอร์นั้น ‪แม่ให้มาตามไปกินข้าว
‪ไม่กินหรอก วันนี้ฉันมีนัดต้องออกไปข้างนอก
‪โอ้โฮ วงโปรดของผมเหมือนกัน
‪คอนเสิร์ตวันนี้นี่นา
‪ถ้าพี่ไม่ไป ผมขอนะ ได้ไหม
‪(สายล่าสุด ‪นกดึกดำบรรพ์)
‪อะไรน่ะ
‪เมื่อวานไม่ได้โทรคุยสักหน่อย
‪อะไรกัน
‪อย่าบอกนะว่าเมื่อวาน…
‪- สวัสดีค่ะ ‪- ขึ้นรถครับ
‪- ขับรถมาเองเหรอคะ ‪- เพราะเป็นธุระส่วนตัวไงครับ
‪ไม่ทราบว่า เมื่อวานคุณได้โทรหาฉันหรือเปล่าคะ
‪ฉันไม่รู้ตัว แต่พอไล่ดูเมื่อกี้เห็นว่าคุณโทรมา
‪ผมโทรหาเพราะนัดของเราวันนี้ ‪แต่ไม่ได้ยินเสียงอะไรก็เลยกดวาง ทำไมครับ
‪ไม่มีอะไรค่ะ
‪ว้าว วันนี้อากาศดีจังค่ะ
‪ฉันน่าจะกินยาคลายเครียดมา
‪ไหนว่าคุณแกร่งเวลาลงสนามจริงไง ‪ประหม่าก็เป็นเหรอครับ
‪หัวหน้าชาบอกว่าคุณปู่ของคุณ ‪เป็นคนน่ากลัวและเข้มงวดยิ่งกว่าอะไร
‪ถ้าเกิดว่าท่านระแคะระคายว่าเราโกหกละก็…
‪ถ้าคุณกลัวละก็ เวลาอยู่ข้างใน ‪คุณก็ลองรักผมจริงๆ ดูสิครับ
‪คะ
‪ไปครับ
‪ค่ะ
‪เรามาแล้วครับ
‪อ้าว
‪หนูชินคึมฮี ‪สวยเหมือนที่ผมจินตนาการไว้เปี๊ยบเลยครับ
‪ไม่ใช่คนนี้ แต่เป็นคนนี้ครับ
‪อะไรนะ
‪คนแก่หนอคนแก่
‪- ยินดีที่ได้รู้จักครับ ‪- ค่ะ
‪ค่ะ สวัสดีค่ะ
‪หนูเล่าใช่ไหมว่าหนูเรียนเอกศิลปะที่นิวยอร์ก
‪ค่ะ คุณปู่
‪เพราะอย่างนี้นี่เอง หนูถึงดูไม่เหมือนใคร
‪เพราะมาพบท่านประธานใหญ่
‪ฉันก็เลยโบ๊ะหน้าหนาๆ เพื่อไม่ให้โดนจับได้ ‪แต่คงดูโอเวอร์ไปล่ะมั้ง
‪ลองชิมนี่สิคะ คุณปู่
‪ว่ากันว่ามันฝรั่งดีต่อความดันโลหิตสูง
‪คุณแทมูเล่าให้ฟังว่า ‪คุณปู่เป็นความดันโลหิตสูง
‪ผมเป็นโรคเบาหวานด้วยครับ
‪แทนที่จะเป็นอาหารจำพวกที่ปรุงรส ‪หวานๆ เค็มๆ แบบนี้
‪พวกพืชผักรสชาติจืดๆ แบบนี้น่าจะดีกว่าไหม
‪แหม จริงด้วยค่ะ ‪พฤติกรรมการกินเป็นสิ่งสำคัญก็จริง
‪แต่ถ้าออกกำลังกายควบคู่ก็ยิ่งดีใหญ่
‪ปีนเขาน่ะค่ะ เห็นว่าคุณปู่ชอบปีนเขา
‪ชอบสิครับ
‪หนูคึมฮีชอบปีนเขาด้วยหรือเปล่า
‪ค่ะ ชอบสุดๆ เลย
‪คุณแทมู จำได้ไหมคะ
‪ตอนเราปีนเขาบรูนนีด้วยกัน ‪ที่สวิตเซอร์แลนด์
‪เราไปค้างบนยอดเขา ‪แล้วชมว่าดาวที่นั่นสวยอย่างนั้นอย่างนี้
‪- หนูคึมฮี ‪- ค่ะ
‪หนูรักแทมูหรือเปล่าครับ
‪แน่นอนสิคะ เพราะรักหนูถึงได้คบกับคุณแทมู
‪แล้วทำไมถึงเคยเลิกกันล่ะครับ
‪คือว่า
‪คุณปู่ อย่าถามอะไรตรงๆ ต่อหน้า…
‪ที่ฉันถามเพราะมันสมควรแก่การถามไง ไอ้เด็กนี่
‪ตอบมาสิครับ
‪เอ่อ คือว่า
‪เพราะคุณแทมูดูจะเห็นงานสำคัญกว่าหนูน่ะค่ะ
‪เจ้าแทมูของผม ‪มันเป็นพวกที่วันๆ ทำแต่งานน่ะครับ
‪ในอนาคตก็คงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ‪รับได้ใช่ไหมครับ
‪เพราะหนูต้องตบตีกับงานต่อไป
‪อย่ากังวลเลยค่ะ
‪ระหว่างที่คืนดีกันรอบนี้
‪หนูตัดสินใจแล้วว่าจะเข้าใจคุณแทมู ‪ที่คิดถึงงานมาเป็นอันดับแรกค่ะ
‪คุณเขาบ้างานเกินเยียวยา
‪ชนิดที่หนูเมินไม่รับสายเขา ‪หลังจากบอกไปว่า "เราเลิกกันเถอะ"
‪แต่ก็ไม่รู้นะคะ คุณแทมูกลับยอมยกเลิก ‪ตารางงานสำคัญ แล้วรีบร้อนมาหาหนู
‪เดี๋ยวนะ
‪ไอ้เด็กนี่ยกเลิกตารางงานสำคัญ ‪แล้วไปหาหนูเหรอ
‪ใช่ค่ะ
‪ยังไม่หมดนะคะ วันที่ฝนตกน่ะ ‪คุณแทมูเกลียดวันที่ฝนตกใช่ไหมล่ะคะ
‪แต่ว่าในวันที่ฝนตก คุณแทมูก็ยังฝ่าสายฝนมา
‪เดี๋ยวนะ เรื่องจริงเหรอ
‪เรื่องนั้นไว้ค่อยคุยครับ ‪มารับประทานก่อนดีกว่า อาหารชืดหมดแล้ว
‪หือ ใช่ จริงของแก
‪- งั้นเหรอ ‪- ค่ะ
‪ดูตรงนี้ครับ รหัสผ่านอยู่ตรงเราเตอร์
‪อ๋อ ขอบคุณนะคะ
‪- โชคดีนะครับ ‪- ขอบคุณที่ช่วยค่ะ
‪- โซฟามาแล้วครับ ‪- ค่ะ กำลังไป
‪- สวัสดีครับ ‪- สวัสดีค่ะ โซฟาวางทางนี้ สักครู่นะคะ
‪วางไว้ตรงไหนดีครับ
‪ฉันกะว่าจะวางไว้ในห้องนั่งเล่นน่ะค่ะ ใช่
‪- ระวังนะคะ ‪- สั่งจาจังมยอนใช่ไหมครับ
‪อ๋อค่ะ มาพร้อมกันหมดเลย
‪เดี๋ยวให้โซฟาเข้าไปก่อนนะคะ ‪รอตรงนี้สักครู่พร้อมจาจังมยอนนะคะ
‪- ได้ครับ ‪- อ้อ โซฟา ทางนี้ก็ได้ค่ะ
‪ครับ
‪ห้องข้างๆ ว่างอยู่นี่นา สงสัยมีคนย้ายมาใหม่
‪- พัสดุมาส่งครับ ‪- ครับผม
‪- สวัสดีครับ ‪- สวัสดีครับ
‪ขอบคุณนะครับ
‪คุณคนขับคงจะเหนื่อยแย่แล้ว ‪แต่ฉันหมดเงินไปเยอะน่ะค่ะ
‪รบกวนระวังโซฟานิดหนึ่ง
‪- พัสดุมาส่งครับ ‪- ค่ะ วางไว้หน้าประตูเลย
‪ครับผม
‪ระวังนะคะ
‪- อ้อ ฉันต้องจ่ายเงินใช่ไหมคะ ‪- ทั้งหมด 6,000 วอนครับ
‪เพื่อนบ้านใหม่คงเสียงดังแปดหลอด
‪- ขอบคุณครับ ‪- แป๊บนะคะ
‪- คุณคะ ฉัน… ‪- โอ้ ไม่เป็นไร
‪ทานให้อร่อย ไม่เป็นไรครับคุณลูกค้า
‪ฉันตามหาคุณตั้งนานค่ะ
‪อยู่กับคุณปู่แค่สองคน ‪กระอักกระอ่วนเกือบตายแน่ะ
‪อ้อ เมื่อกี้ฉันเนียนใช่ไหมคะ
‪แรกๆ ท่านคงไม่ค่อยปลื้มฉัน
‪แต่พอเล่าว่าคุณแทมูวิ่งฝ่าฝนมาหาฉัน
‪คุณปู่ก็เริ่มอินกับที่ฉันเล่า…
‪พูดเรื่องนั้นทำไมครับ
‪คะ หมายถึงเรื่องไหน
‪วันที่ฝนตก
‪ที่ผมวิ่งไปหาคุณไง
‪คุณบอกว่าเกลียดวันฝนตกไม่ใช่เหรอคะ
‪ฉันต้องเสริมความจริงเข้าไป จะได้สมจริงขึ้น
‪ขนาดเกลียดฝน แต่ก็ยังรีบวิ่งไปหาคนรัก
‪- ออกจะโรแมนติกค่ะ ‪- คุณคงเข้าใจผิดแล้วล่ะ
‪แต่ความสัมพันธ์ของเรา ‪เป็นแค่สัญญาที่ผูกมัดกันด้วยเงินครับ
‪ค่ะ ก็ใช่
‪เพราะงั้นอย่าเข้าใจผิดว่า ‪เราเป็นอะไรกันจริงๆ
‪ถามอะไรมาก็ตอบไปแค่นั้น ‪อย่าบอกเรื่องไร้สาระครับ
‪เข้าใจไหม
‪ค่ะ
‪หนูคึมฮี
‪ค่ะ คุณปู่
‪คืออย่างนี้ ไม่ทราบว่า
‪ชอบซาลาเปานึ่งไหมครับ
‪คุณปู่ครับ วันนี้…
‪ฉันไม่ได้ถามแก
‪หนูคึมฮี ชอบหรือเปล่า
‪ซาลาเปานึ่งเหรอคะ ซาลาเปานึ่ง…
‪ค่ะ ใช่ หนูชอบซาลาเปานึ่ง
‪ถ้างั้นเราไปกินซาลาเปานึ่ง ‪เป็นของว่างตบท้ายกันครับ
‪ติดรถไปกับผมตั้งแต่ที่นี่นะ
‪ซาลาเปานึ่งกับผีน่ะสิ
‪เดี๋ยวนะ มีปมบาดหมางอะไร ‪กับวันที่ฝนตกหรือเปล่า
‪รอด้วยค่ะ คุณแทมู
‪(ตะวันฉาย อสังหาฯ ‪ร้านสะดวกซื้ออีโบ)
‪อ้าว ท่านประธานใหญ่มานี่เอง
‪สบายดีไหมครับ
‪สบายดีเพราะท่านเลยล่ะครับ
‪เข้าไปข้างในกัน
‪เชิญเลยครับ
‪ซาลาเปานึ่งอะไร ถ่อมากินถึงอันฮึง
‪คุณหาเรื่องใส่ตัวเองนะ อย่ามาบ่นสิครับ
‪ไม่ไง แล้วฉันผิดอะไรนักหนาคะ
‪ฉันก็แค่ถามมาตอบไปตามที่คุณคังแทมูสั่งเอง
‪ทำไมคะ อะไรเหรอ ฉันพูดผิดหรือไง
‪ฉันแค่พยายามเต็มที่เพื่อให้ออกมาดี…
‪- จู่ๆ เป็นอะไรของคุณเนี่ย ‪- คุณปู่มองอยู่ค่ะ
‪รีบไป ให้ไวค่ะ
‪รีบไปค่ะ คุณแทมู
‪เอาล่ะ กินได้เลยครับ
‪ค่ะ
‪ไหนดูซิ
‪อร่อยจัง ว่าไหม
‪นั่นน่ะสิคะ
‪เนื้อแป้งฟูกำลังดีมากเลยค่ะ ‪ไส้ถั่วแดงก็ละลายในปาก
‪มาไม่เสียเที่ยวนะคะ คุณปู่
‪เอ๊ะ ถั่วแดงติดฟันน่ะ หนู
‪ติดฟันเหรอ ตายแล้ว
‪เงื่อนไขว่ายังไงนะครับ
‪ครับ
‪จิบสักแก้วนะ
‪อ๋อค่ะ
‪นี่นะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪นั่นแหละ
‪ผมขอโทษเรื่องวันนี้ด้วยนะครับ
‪เรื่องอะไรคะ
‪ที่ผมตึงๆ ใส่หนูช่วงแรกน่ะ
‪ความประทับใจของผมที่มีต่อ ‪เสื้อผ้าหน้าผมของหนูคึมฮีติดลบน่ะครับ
‪ขอโทษด้วยนะครับ
‪อย่าเลยค่ะ หนูเข้าใจ
‪หนูเห็นตัวเองทีไรยังสะดุ้งเลยค่ะ
‪อ๋อ แล้วก็…
‪ขอบใจนะครับ
‪ขอบใจอะไรคะ
‪เอ่อ สำหรับทุกอย่างน่ะ
‪เอาเป็นว่านะ เจ้าแทมูของผมดูท่าแล้ว ‪คงจะเป็นห่วงเป็นใยหนูคึมฮีมากเลยล่ะ
‪จากนี้ไปผมฝากหลานด้วยนะครับ
‪ค่ะ
‪ครับ
‪อ้าว ตาเถรหกตกบันได
‪- เป็นอะไรไหมครับ หนูคึมฮี ‪- ค่ะ ไม่เป็นไร หนูขอเก็บของก่อน
‪- อุ๊ย ขอบคุณค่ะ เฮ้อ ‪- นี่นะครับ
‪ซุ่มซ่ามจริงๆ
‪(เมโลแมนซ์ ‪วันแห่งการร่างความทรงจำ)
‪กลับโซลกันได้แล้วครับ ผมมีงานรอสะสาง
‪งานรอสะสางเหรอ
‪เพราะแกเป็นแบบนี้น่ะสิ
‪หนูคึมฮีถึงได้ไม่กล้าชวนแก ‪แล้วเก็บตั๋วไว้กับตัวเอง
‪ผมทำอะไร…
‪- นั่นอะไรครับ ‪- ตั๋วคอนเสิร์ตไม่ใช่เหรอ
‪ดูจากรอบการแสดงที่จัดวันนี้ ‪แสดงว่าหนูคึมฮีซื้อตั๋วไว้เพื่อไปเดตกับแก
‪ใช่ไหม หนูคึมฮี
‪- อะไรนะครับ ‪- รีบบึ่งไปเดี๋ยวนี้
‪เข้าใจไหม ให้มันว่อง
‪เอ้า รับไป
‪รีบไปซะ
‪เฮ้อ ไอ้หลานคนนี้
‪เฮ้อ สบายจัง
‪โธ่ ว่าแต่ฉันหมดตูดเลยนะเนี่ย ‪พอซื้อโซฟาไป
‪รู้งี้ซื้อถูกๆ ดีกว่าไหม
‪ไม่ได้สิ
‪โซฟาตัวนี้เป็นของขวัญให้ตัวเอง ‪ที่ย้ายออกมาอยู่คนเดียวครั้งแรกไง
‪เธอมันปัง ยองซอ
‪สัมผัสของโซฟาดีต่อใจไม่ไหวแล้ว
‪เฮ้อ หิวชะมัด
‪ย้ายบ้านมันเหนื่อยขนาดนี้เหรอ
‪เอาล่ะ
‪ลมลอดเข้ามาทางไหนเนี่ย
‪อะไรน่ะ
‪แมลง แมลงสาบ
‪ฉันเกลียดแมลงสาบ
‪โอ๊ย ฉันเกลียดแมลงสาบที่สุด
‪เป็นอะไรไปครับ
‪ที่บ้านของฉันแมลงสาบบุกน่ะ ขอโทษนะคะ
‪คุณคือ…
‪อ้าว ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ คุณจินยองซอ
‪เอ่อ แบบว่า เรื่องมันยาวน่ะค่ะ
‪ว่าแต่ ขอโทษด้วยนะคะ
‪ฉันรบกวนอะไรอย่างได้ไหม แค่อย่างเดียว
‪ในนั้น ในแก้วกระดาษค่ะ อยู่ในนั้น
‪ครับ
‪ขอโทษนะคะ อย่างอื่นฉันไม่หวั่น ‪แต่กับแมลง ฉันไม่สู้จริงๆ
‪ได้ครับ
‪ว่าแต่ฉีดสเปรย์ใส่ด้านนอกแบบนั้น ‪แล้วมันจะตายจริงๆ เหรอคะ
‪ไม่แน่ใจครับ ฉีดไปเท่านี้ก็น่าจะตายแล้วนะ
‪มีอีกกระป๋องไหม
‪คุณกลัวแมลงสิท่า
‪เปล่าครับ ไม่ได้กลัวแต่ขยะแขยงมากกว่า
‪แล้วไม่เหมือนกันเหรอ
‪- แม่แหก ‪- ตกใจหมด
‪ผมไม่เป็นไร คุณไม่เป็นไรนะครับ
‪ค่ะ
‪ผมจะกำจัดมันเอง หลบไปข้างหลังผมนะ
‪ฉีดหมดกระป๋องแล้วมั้ง
‪ผมทิ้งมันลงชักโครกแล้ว ‪ไม่ต้องกังวลนะครับ
‪ขอบคุณนะคะที่ช่วย
‪เล็กน้อยครับ
‪ผมขอตัวก่อน
‪เอ่อ คุณคะ
‪ที่เราได้เจอกันในฐานะเพื่อนบ้านที่น่ารักแบบนี้ ‪นับเป็นโชคชะตา
‪งั้นต่อไปนี้ เรามาสนิทกันเข้าไว้นะคะ
‪ขอโทษนะครับ แต่ผมว่าจะยิ่งวุ่นซะมากกว่า
‪หมายถึงอะไร
‪เพราะคุณจินยองซอส่งตัวปลอมไปนัดดูตัวแทน
‪ท่านประธานของผมก็เลยยิ่งวุ่นน่ะครับ
‪ผมจึงคิดว่าการสนิทสนมกับคุณเป็นการส่วนตัว ‪คงไม่เหมาะสมเท่าไร
‪ว้าว
‪อะไรกัน ขนาดเป็นเพื่อนบ้าน ‪ฉันยังนกเลยเหรอ
‪(ศูนย์ศิลปะ)
‪อุตส่าห์บอกว่าเราจะไปกันเอง ‪แต่ก็ยังดั้นด้นมาส่งถึงหน้าฮอลล์คอนเสิร์ต
‪คิดว่าฉันรู้ไม่ทันเหรอ
‪แกจะแกล้งทำเป็นว่าไป ‪แต่จะเลี้ยวรถกลับไปทำงานล่ะสิ
‪เข้าไปในคอนเสิร์ตให้ฉันเห็นก่อน
‪สวัสดี
‪เข้าไปก่อนนะคะ ไว้คุณปู่ไปแล้วค่อยออกมาใหม่
‪ไปเถอะๆ
‪กลับเถอะค่ะ
‪ไม่แน่ว่าคุณปู่อาจจะปักหลักรอ ‪จนกว่าคอนเสิร์ตเริ่มล่ะมั้งครับ
‪ยอมแพ้เถอะ
‪พอแสงส่องเข้ามา
‪คุณก็ลืมตาขึ้นโดยธรรมชาติ
‪คุณเหมือนกับของขวัญที่เตรียมไว้
‪ให้ผมเพียงคนเดียว
‪สิ่งละอันพันละน้อยทั้งหมด ‪ดูเหมือนจะเพิ่มพูนมากขึ้นๆ
‪ขนาดชีวิตที่แสนธรรมดาของผม
‪ก็พิเศษยิ่งขึ้น ในช่วงเวลานี้
‪(เมโลแมนซ์ ‪วันแห่งการร่างความทรงจำ)
‪เราคือนักร้องบัลลาดดูโอ้ เมโลแมนซ์ครับ
‪สวัสดีครับ
‪(เมโลแมนซ์คือของขวัญของเรา ‪ทุกสิ่งทุกอย่างของเรา เมโลแมนซ์)
‪ครับ เพื่อเป็นอีเวนต์พิเศษให้แก่ผู้ชม ‪ที่มาคอนเสิร์ตของเราในวันนี้
‪เราได้เปิดให้ขอเพลง ‪ที่มาพร้อมเรื่องราวพิเศษๆ ครับ
‪แบบนี้ก็มีด้วยค่ะ
‪"ผมเป็นแฟนเพลงของพี่มานานแล้วครับ"
‪"ผมซื้อตัวคอนเสิร์ตวันนี้ ‪เป็นของขวัญวันเกิดให้เพื่อนผู้หญิง"
‪"เราเป็นเพื่อนคนสำคัญต่อกัน ‪มาเจ็ดปีเต็มๆ ครับ"
‪"ไม่ว่าผมจะเลิกกับแฟนหรือไปเกณฑ์ทหาร
‪เพื่อนที่เอาใจใส่คนนี้ก็เลี้ยงโซจูและปลอบใจผม"
‪"แต่เธอยังไม่มีแฟนครับ"
‪"ผมหวังว่าเธอจะได้มาคอนเสิร์ตนี้กับแฟน"
‪"พี่ช่วยร้องเพลงเพราะๆ ‪เป็นของขวัญหน่อยนะครับ"
‪ผู้ชมแถวบีที่นั่งหมายเลข 42 กับ 43 อยู่ไหมครับ
‪อ้าว วันนี้มากับแฟนนี่ครับ
‪- เปล่า ไม่ใช่ค่ะ แค่… ‪- หล่อจัง
‪ไม่ใช่นะคะ ไม่ใช่ๆ
‪คำอธิษฐานของเพื่อนที่ซื้อตั๋ววันนี้ให้ ‪คงเป็นจริงแล้ว
‪ผมว่าเขาคงดีใจสุดๆ ครับ
‪ขอแสดงความยินดีกับเพื่อนผู้หญิงเจ็ดปี
‪ที่มากับแฟนวันนี้ด้วยนะครับ
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ผมจะร้องเพลง "คงเป็นความรัก"
‪ตามที่ขอมานะครับ
‪การจินตนาการถึงสิ่งที่อยากทำร่วมกับคุณ
‪กลายเป็นชีวิตประจำของผมไปแล้วในช่วงนี้
‪เวลาที่เห็นคุณมีความสุขสนุกสนาน
‪ผมจะยิ้มตามไปโดยปริยาย
‪การกระทำของคุณ ‪ทำให้ผมใจเต้นแรงและนอนพลิกไปพลิกมา
‪ค่ำคืนที่ผมหลับไม่ลง
‪มันมากขึ้นทุกทีๆ
‪รู้จักเพลงนี้ไหม
‪อือ รู้สิ ฉันชอบเพลงนี้มากๆ
‪จริงเหรอ เพลงนี้ยังไม่ดังเลยนะ
‪- ร้องให้ฉันฟังสักครั้งนะ ‪- หือ
‪เธอร้องเพลงเก่งนี่นา
‪ตอนปฐมนิเทศ ฉันปลื้มเธออย่างแรง
‪ได้สิ
‪- ป้ายนี้คือป้ายมหาวิทยาลัยโซลค่ะ ‪- มินอู…
‪ป้ายต่อไป โรงเรียนมัธยมปลายศิลปะดงกโยค่ะ
‪ป้ายนี้คือป้ายมหาวิทยาลัยโซลค่ะ
‪ป้ายต่อไป…
‪วันเวลาที่ผมใช้ไปกับการคิดถึง
‪สิ่งที่อยากทำร่วมกับคุณ มันมากขึ้นเรื่อยๆ
‪ใครเห็นก็คงบอกว่าเป็นความรักทั้งนั้น
‪คุณคงเบื่อ ถ้าเราอยู่ด้วยกันทั้งวัน
‪ต่อให้ผมหันหลังก็ยังเห็นแค่คุณ
‪มันคงเป็นความรักนั่นแหละ
‪ขอบคุณครับ เดินทางกลับบ้านปลอดภัย
‪เดินดูทางหน่อยสิครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪เดี๋ยวฉันซักแล้วจะเอามาคืนให้นะคะ
‪ปกติร้องไห้เก่งเหรอครับ
‪เมื่อวานก็ปล่อยโฮซะดัง
‪ก่อนหน้านี้คุณบอกว่าไม่ได้ยิน…
‪เพราะคุณดูไม่อยากให้ผมรู้ต่างหาก
‪วันนี้ขอบคุณนะคะ สำหรับหลายๆ อย่าง
‪เมื่อวานที่ทำเป็นไม่รู้ว่าฉันร้องไห้ก็ด้วย
‪และที่ไปคอนเสิร์ตเป็นเพื่อนด้วย ‪ไม่งั้นฉันคงไปคนเดียวในสภาพน้ำตาเป็นเผาเต่า
‪ไม่ใช่แค่นั้นครับ
‪เพราะคุณปล่อยโฮกลางคอนเสิร์ตแบบนั้น
‪ผมเกือบเป็นคนน่าเวทนาจริงๆ แล้ว รู้ไหมครับ
‪คะ หมายถึงอะไร
‪สาวๆ ที่นั่งข้างผมเม้าท์กันเสียงดังเชียวครับ
‪ว่าผมถูกลากมาเป็นตัวแทนเพื่อนผู้ชายเจ็ดปี
‪ฉันขอโทษค่ะ
‪ไม่ต้องหรอกครับ
‪เพราะยังไง ผมก็ไม่ใช่แฟนจริงๆ ของคุณอยู่แล้ว
‪ว่าแต่คุณแอบรักเพื่อนข้างเดียวมาเจ็ดปีเหรอ
‪ดูออกขนาดนั้นเลยเหรอคะ
‪ฟังจากเรื่องราวบวกกับน้ำตาของคุณ ‪มันก็ชัดเจนไม่ใช่เหรอ
‪ช่างเถอะ วันนี้คุณคงปิดฉากความรักแล้วสินะ
‪ใช่ค่ะ
‪ฉันจะปิดฉากอย่างเรียบง่าย ‪โดยยอมรับว่าตัวเองโดนปฏิเสธ
‪เพื่อนคนนั้นกลับไปคบกับแฟนเก่า ‪ที่เลิกกันไปแล้วค่ะ
‪แต่ฉันก็ไม่เสียใจนะ
‪เพราะตลอดเจ็ดปี
‪ฉันมีความสุขจริงๆ
‪คนที่ไม่ยอมเสียเวลาเปล่าๆ อย่างคุณคังแทมู ‪คงไม่เข้าใจหรอก จริงไหมคะ
‪ก็ไม่ใช่เสมอไปครับ
‪คะ
‪งานบางงานก็ได้ผลลัพธ์ในระยะเวลาอันสั้น
‪ส่วนบางงานก็ต้องลงทุนลงเวลา ‪และยอมแบกรับความเสียหายครับ
‪แค่เวลาที่ใช้ไปฟันธงไม่ได้หรอก ‪ว่าอะไรดีหรือไม่ดี
‪ขำทำไมครับ ไม่เห็นมีตรงไหนน่าขำ
‪เปล่า
‪มันตลกดีน่ะค่ะ ที่ในสถานการณ์แบบนี้ ‪คุณยังเปรียบเทียบกับงานตัวเองได้
‪ขอโทษครับ ผมไม่เคยปลอบใจใครมาก่อน
‪แค่นี้ก็ปลอบใจได้เยอะแล้วค่ะ
‪แล้วก็เรื่องเมื่อตอนกลางวัน ฉันขอโทษนะคะ
‪พอดีฉันอารมณ์ขุ่นมัวก็เลยเล่นใหญ่เล่นโต ‪เพราะกลัวจะเก็บอาการไม่อยู่
‪ฉันคงพูดอะไรที่ไม่สมควรออกไปสินะ
‪ไม่หรอกครับ ผมเองก็ของขึ้นง่ายไปนิด
‪ว่าแต่เรากำลังจะไปไหนคะ
‪ผมแค่เดินตามคุณมานะ
‪แต่ฉันเดินตามคุณแทมูมานะคะ
‪(ความอร่อยที่ลงตัว ‪ต็อกบกกี ผักทอด ซุนแด)
‪คุณน้า ขอต็อกบกกีสองที่ ซุนแดหนึ่ง ‪และผักทอดรวมจานเล็กค่ะ
‪ไข่ ทานไข่ไหมคะ
‪ไม่ครับ
‪ทำไมล่ะคะ สาวบ้านๆ คนนี้เลี้ยงไหวนะ ‪เชิญทานตามสบาย
‪อย่าบอกนะ
‪"ทายาทธุรกิจพันล้านรุ่นสามอย่างผม ‪ไม่รู้จักต็อกบกกีแบบนี้"
‪คงไม่พูดอะไรที่คล้ายบทละครใช่ไหม
‪เห็นผมเป็นคนยังไง
‪"ต็อกบกกีเผ็ดโดนใจ" ‪เป็นหนึ่งในสินค้าของบริษัทผมนะ
‪ผมคิดค้นเองครับ
‪ผมตระเวนไปร้านต็อกบกกีเจ้าเด็ด ‪มาแล้วทั่วประเทศ
‪คุณมาปรักปรำผมได้ยังไง
‪- นี่ค่ะ ‪- ว้าว น่ากินจัง
‪ขอบคุณครับ
‪สักครู่นะคะ
‪ว่าไง หนูยังอยู่ข้างนอกน่ะ
‪ข้าวเหรอ
‪หนูคงจะกินก่อนเข้าบ้านน่ะ
‪ระวังลูกบอลนะครับ
‪คุณคึมฮี ระวังครับ
‪เป็นอะไรไหม คุณคึมฮี
‪โอ๊ย เจ็บ
‪ประคบไว้นะครับ
‪ขอบคุณนะคะ
‪ไม่หนาวเหรอครับ หนาวก็บอกได้นะ
‪คุณคังแทมู
‪ฉันถือวิสาสะแนะนำอะไรสักอย่างได้ไหมคะ
‪ได้สิครับ อะไรเหรอ
‪แทนที่จะมีแฟนแบบปลอมๆ
‪ลองมีจริงๆ ดูบ้างสิคะ
‪คุณอาจจะคิดว่าตอนนี้ ‪การเสียเวลาไปกับการเดตมันน่าเสียดาย
‪แต่ถ้ามองในระยะยาว ‪มันก็อาจจะมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้นก็ได้นะคะ
‪ใช่ แต่งงานได้ด้วย
‪- แต่งงานเหรอ ‪- ค่ะ
‪คบกับแฟนกำมะลออย่างฉันไป ‪สุดท้ายก็มองไม่เห็นอนาคตหรอกค่ะ
‪เพราะงั้นแบบนี้ไม่เสียเวลากว่าเหรอ
‪แท็กซี่คงมาแล้ว
‪งั้นฉันไปแล้วนะคะ
‪ขอบคุณสำหรับวันนี้อีกครั้งนะคะ
‪กลับเถอะครับ
‪ฉันให้อันนี้แทนคำขอบคุณแล้วกันค่ะ
‪ของที่ระลึกที่ได้จากคอนเสิร์ตน่ะ
‪ไม่รู้ว่าข้างในมีอะไร
‪แต่เวลาคุณรู้สึกดิ่งๆ มันจะมอบพลังให้
‪ไปนะคะ
‪คุณพระ
‪(นกดึกดำบรรพ์)
‪วันนี้ไม่ค่อยเป็นการเป็นงานเท่าไร ‪แต่ก็สนุกดีครับ นกดึกดำบรรพ์
‪(เวลารู้สึกดิ่งๆ ระบายให้ฟังได้นะ ‪ฉันจะเป็นกำลังใจให้)
‪เวลารู้สึกดิ่งๆ ระบายให้ฟังได้นะ ‪ฉันจะเป็นกำลังใจให้
‪ให้ลองมีแฟนจริงๆ ดู
‪แทนแฟนกำมะลอเหรอ
‪แกสองคนคิดว่าไง
‪ทำอะไรอยู่นะเรา
‪- เป็นอะไรไป ‪- อะไร ร้องทำไม
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ฉันก็ไม่รู้ ยัยลูกสาว ‪มันชักกระตุกตอนนอนหรือเปล่า
‪ทำยังไงดีล่ะ
‪หน้าไปโดนอะไรมา เล่นเอาตกอกตกใจหมด
‪ใช่ไหม ขนาดแกยังคิดว่า ‪สภาพสาหัสเลยใช่หรือเปล่า
‪ปัดโธ่ นั่นน่ะสิ ‪เดี๋ยวรอยฟกช้ำจะยิ่งปูดขึ้นเรื่อยๆ
‪ไอ้บ้าที่ไหนมันมาเล่นบอลกลางถนนเนี่ย
‪แกก็น่าจะสืบมาด้วยว่าเด็กโรงเรียนไหน ‪แม่จะได้ฉอดชุดใหญ่
‪หนูว่าเด็กมันไม่ได้ตั้งใจหรอก ‪ไม่เป็นไร โอ๊ย
‪- โธ่ ดูตาแกสิ ‪- พี่เหมือนหนังเรื่องนั้นเลย
‪ทุกคนล้วนเป็นนักสู้กังฟูกันหมด
‪อยากตายหรือไง
‪มาลูก มา นวดแผลหน่อยนะ
‪ไม่ต้องหรอกพ่อ ไม่ทันแล้ว ‪ไปทอดไข่ใบนี้ให้หนูเถอะ
‪- ก็ได้ ‪- ไปทอดไข่ซะ
‪โธ่ แกกล้าไปทำงานไหมเนี่ย
‪ไปสิคะ ทำไงได้ แค่นี้ไม่ถึงกับตายหรอก
‪มัวทำอะไรอยู่ ส่งมาสิ
‪- ไปเก็บกวาดให้เสร็จ ใส่ถุงมือซะ ‪- ไปให้พ้น
‪เฮ้ย อย่าบอกนะ
‪คุณคังแทมูคงจำฉันไม่ได้จากตาปูดๆ หรอกมั้ง
‪เกือบสายแล้วเรา
‪ไอ้นี่บังรอยปูดมิดไหมเนี่ย
‪- พอมาคิดดูแล้ว ‪- ท่านประธานนี่
‪ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคุณชินคึมฮีเลย
‪พนักงานคนนั้นใช่ไหม ชินฮารี
‪หน้าตาดูไร้หัวใจ…
‪ลองทาดูครับ
‪แต่ก็มีมุมที่ใส่ใจคนอื่นอยู่นะ
‪เธอกับไอ้แฟนกำมะลอนั่น ‪ไปไหนมาไหนด้วยกัน
‪มีใจให้เขาเหรอ
‪คำบรรยายโดย: จุฑาทิพ แวงสูงเนิน